Αυτή η σελίδα έχει εγκριθεί.
12
ΤΑ ΔΕΝΔΡΑ.
Ὅλα τὰ δένδρα ’ναι παιδιά,
πὤχουν τὴν Γῆ μητέρα,
κ’ ἔχουν γιὰ χέρια τὰ κλαδιά,
ποῦ σειοῦνται στὸν ἀγέρα.
Σειοῦνται καὶ λὲν μιὰ προσευχή,
λυγοῦν καὶ προσκυνοῦνε
τὸν Οὐρανὸ πὤχει βροχή,
καὶ βλέπει πῶς διψοῦνε.
Κι’ ὁ Οὐρανὸς ποῦ τὰ τηρᾷ,
θυμᾶται τὰ παλῃά του:
πῶς ἦταν χάμου μιὰ φορὰ
κ’ εἶχε τὴν Γῆ γρῃά του.
Κι’ ἀπ’ τὰ φιλιά τ’ ἀδερφωτά,
κι’ ἀπ’ τ’ ἀγκαλιάσματά τους,
βγῆκαν τὰ δένδρα ὅλ’ αὐτά,
τὰ γνήσια παιδιά τους.
