Σελίδα:Ελεγεία και Σάτιρες.djvu/18

Από Βικιθήκη
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Αυτή η σελίδα έχει εγκριθεί.



Δέντρα μου, δέντρα ξέφυλλα στὴ νύχτα τοῦ Δεκέβρη,
στὴ σκοτεινή, βαθειὰ δεντροστοιχία,
μαζὶ πηγαίνουμε, μαζὶ καὶ ἡ μέρα θὰ μᾶς εὕρη,
ὦ ἐρημικά, θλιμμένα μου στοιχεῖα.

Αὔριο, μεθαύριο σύντροφο θὰ μ' ἔχετε καὶ φίλο,
τὰ μυστικά σας θέλω νὰ μοῦ πῆτε,
μὰ ὅταν, ἀργότερα, φανῆ τὸ πρῶτο νέο σας φύλλο,
θὰ πάω μακριά, τὸ φῶς γιὰ νὰ χαρῆτε.

Κι ἀφοῦ ταιριάζει, ὦ δέντρα μου, νὰ μένω ἀπ' ὅλα πίσω
τὰ θαλερὰ καὶ τὰ εὔθυμα στὴν πλάση,
ἐγὼ λιγώτερο γιαυτὸ δὲ θὰ σᾶς ἀγαπήσω,
ὅταν θὰ μ' ἔχετε κ' ἐσεῖς ἀκόμη προσπεράσει.

15