Σελίδα:Athides Aurai Georgios Vizyinos.djvu/119

Από Βικιθήκη
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Αυτή η σελίδα έχει εγκριθεί.
107




ΑιΣΜΑ.

Σὰν τὴν ἀστέρευτη πηγή,
ποῦ βουρβουλᾷ μέσ’ στὰ βουνά,
τὰ δάκρυά μου στὴν σιγὴ
κατρακυλοῦν παντοτεινά.

Κάμνουν ταὶς πέτραις μαλακιαίς,
ὀργόνουν μάρμαρα γερά,
καὶ σταὶς βαθειαίς των αὐλακιαὶς
βλαστάνουν λούλουδ’ ἀνθηρά.

Μόν’ ἡ καρδιά σου δὲν ’μπορεῖ
νὰ λυγισθῇ ν’ ἁπαλυνθῇ·
μόνο σ’ ἐκείνη τὴν σκληρὴ
ὀλίγ’ ἀγάπη δὲν ἀνθεῖ!