Η Νεφέλη

Από Βικιθήκη
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Ἀτθίδες Αὖραι
Συγγραφέας: Γεώργιος Βιζυηνός
Η ΝΕΦΕΛΗ.


Ὅταν βαρεθῇ ἡ νεφέλη
καὶ στεριά κι᾿ ὠκεανό,
νὰ μισέψῃ τότε θέλει
ν᾿ ἀναβῇ στὸν οὐρανό.

Ἀπ᾿ τῆς γῆς λοιπόν τὴν σφαῖρα
λίγο λίγο ξεκολλᾷ
καὶ τραβᾷ μὲ τὸν ἀγιέρα
κι᾿ ἀναβαίνει στ᾿ ἁψηλά.

Μὰ ἐκεῖ ᾿ψηλὰ θυμᾶται
μ᾿ εὐσπλαχνία καὶ στοργὴ
ὅλ᾿ αὐτά, ποῦ δὲν λυπᾶται
ὅταν φεύγ᾿ ἀπὸ τὴν γῆ.

Βλέπει τὰ φυτὰ πῶς κλίνουν
τὸ κεφάλι θλιβερό,
καὶ δὲν ξεύρουν τὶ νὰ γείνουν
τὰ φτωχὰ χωρὶς νερό.

Βλέπει τ᾿ ἄνθη ποῦ χλωμιάζουν,
ποῦ, χωρὶς καλὴ δροσιά,

τὰ μικρὰ παιδάκια μοιάζουν,
ποῦ τὰ πιαν᾿ ἡ θερμασιά.

Βρύσαις βλέπει, ῥυάκια τόσα,
π᾿ ἀπ᾿ τῆς δίψας τὸν καϋμό,
τοὺς ἐκόλλησεν ἡ γλῶσσα
στὸν ξερό τους τὸν λαιμό.

Καὶ τὴν παίρνει μία θλίψη,
ἕνας πόνος στὴν καρδιά:
πῶς νὰ πῇ νὰ ᾿γκαταλείψῃ
καὶ τὰ ἴδια της παιδιὰ!

Λίγο λίγο μετανοιόνει,
νὰ βαστάξῃ δὲν ᾿μπορεῖ
ἀπ᾿ τὴν λύπη της φουσκόνει
κ᾿ εἴν᾿ τὸ στῆθός της βαρύ.

Καὶ τὰ δάκρυα, που χύνει
ἠ θλιμμένη της ψυχή
περισσεύουν, ὡς νὰ γείνῃ
μιὰ καλὴ καλὴ βροχὴ.

Καὶ με ᾿κείνην καταβαίνει
κ᾿ ἡ νεφέλη στὰ βουνά,
καὶ μὲ τὰ παιδιά της μένει,
ὠς νὰ βαρεθῇ ξανά.