Αισώπου Μύθοι/Ψύλλα και ανήρ

Από Βικιθήκη
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση


(variant version from Chambry's first edition)


Ψύλλα καὶ ἀνήρ



Ψύλλα ποτὲ πηδήσασα ἐπὶ πόδα ἀνδρὸς ἐκάθισεν. Ὁ δὲ τὸν Ἡρακλῆν ἐπὶ συμμαχίαν ἐκάλει. Τῆς δὲ ἐκεῖθεν αὖθις ἀφαλομένης, στενάξας εἶπεν· Ὦ Ἡράκλεις, εἰ ἐπὶ ψύλλῃ οὐ συνεμάχησας, πῶς ἐπὶ μείζοσιν ἀνταγωνισταῖς συνεργήσεις;
Ὁ μῦθος δηλοῖ μὴ δεῖν ἐπὶ τῶν ἐλαχίστων τοῦ θείου δεῖσθαι, ἀλλ᾿ ἐπὶ τῶν ἀναγκαίων.

Στα νέα Ελληνικά[Επεξεργασία]

Οι αρχαίοι Έλληνες συνήθιζαν επιφωνηματικά να επικαλούνται "(ώ) Ηράκλεις!" όταν έβλεπαν ή ένιωθαν κάτι φοβερό, όπως οι Νεοέλληνες συνηθίζουν να επικαλούνται "Παναγίαμου!". Τέτοιες αναφωνήσεις δέν βγαίνουν απο σκέψη, αλλα αυτόματα.
Έτσι λοιπόν ένας ψύλλος πήδηξε κ κάθισε πάνω στο γυμνό πόδι ενός ανθρώπου (που ήταν, κατα μία εκδοχή του μύθου, παλαιστής), κ ο άνθρωπος αυτομάτως αναφώνησε "Ηράκλεις!", κ κοίταξε τον ψύλλο: ο ψύλλος με την επίκληση του Ηρακλή δέν φοβήθηκε καθόλου ωστε να φύγει απο τον άνθρωπο, αλλα αντίθετα ξαναπήδηξε σε πιό κεντρικό σημείο του σώματος του ανθρώπου. Τότε ο άνθρωπος αναστέναξε κ είπε: "Άχ, Ηρακλή, αφού ούτε ένας ψύλλος δέν σε φοβάται, τί ωφελεί να σε επικαλεσθώ εναντίον μεγαλύτερων εχθρώνμου;".


Οι Βυζαντινοί είπαν οτι για ψύλλου πήδημα δέν πρέπει να επικαλούμαστε το θείον, κ απο εκεί έμεινε ώς εμάς η έκφραση "για ψύλλου πήδημα".