Αισώπου Μύθοι/Χαλκεύς και κυνάριον

Από Βικιθήκη
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση



Χαλκεὺς καὶ κυνάριον



Χαλκεὺς εἶχε κύνα, καὶ ὅτε μὲν ἐχάλκευεν, ὁ κύων ἐκοιμᾶτο· ὅτε δὲ ἤσθιεν, παρίστατο αὐτῷ. Ὁ δὲ ὀστοῦν ῥίψας αὐτῷ εἶπεν· Ταλαίπωρε, ὑπνῶδες, ὅταν μὲν τὸν ἄκμονα κρούω, ὑπνοῖς· ὅταν δὲ τοῦς ὀδόντας κινήσω, εὐθὺς ἐγείρῃ. [Ὅτι] τοὺς ὑπνώδεις καὶ ἀργοὺς καὶ ἐξ ἀλλοτρίων πόνων τρεφομένους ὁ μῦθος ἐλέγχει.

(variant version from Chambry's first edition)

Χαλκεὺς καὶ κυνάριον

Ἦν δέ τις χαλκεὺς κυνάριον κατέχων.
Ὁ δὲ χαλκεύων, ὁ κύων ἐκοιμᾶτο·
πάλιν ἐσθίων, ὁ κύων παρειστήκει.
Οὗτος ἐπέῤῥιψεν ὀστοῦν λαλῶν ταῦτα·
Ὦ ταλαίπωρον κυνάριον ὑπνῶδες,
τί σοι ποιήσω ὄκνῳ κατεχομένῳ;
τῷ γὰρ ἄκμονι ἐμοῦ προσκεκρουκότος,
ἐπανακλίνεις σαυτὸ ἐπὶ κραββάτου,
μὴ θέλοντός σου ἀναστῆναι καθόλου·
ὅταν δὲ πάλιν τοὺς ὀδόντας κινήσω,
εὐθὺς ἐγείρῃ καὶ τὴν κέρκον μοι σείεις.
Τοὺς ὑπνώδεις καὶ ἀργοὺς τοὺς ἐξ ἀλλοτρίων πόνων ἐφιεμένους ἐσθίειν ὁ μῦθος ἐλέγχει.

Στα νέα Ελληνικά[Επεξεργασία]

Ένας χαλκιάς (μεταλλουργός) είχε ένα σκυλί. Όταν ο χαλκιάς εργαζόταν με το σφυρί στο αμόνι, ο σκύλος κοιμόταν, δέν ενοχλούνταν καθόλου απο τον θόρυβο του σφυροκοπήματος. Όταν ο χαλκιάς καθόταν να φάει, ο σκύλος σηκωνόταν κι ερχόταν κοντάτου κουνώντας την ουράτου.
Έτσι μιά φορά που ο χαλκιάς κάθισε κ έτρωγε, ήρθε ο σκύλος κοντάτου κ κουνούσε την ουράτου, σάν να έλεγε: "δώσεμου να φάω!". Ο χαλκιάς του έδωσε ένα κόκκαλο κ του είπε:

"τί 'νούμερο' που είσαι κι εσύ! όταν χτυπάω το σφυρί πάνω στο αμόνι με μεγάλο θόρυβο, εσύ κοιμάσαι! κ όταν χτυπάω τα κάτω δόντια στα πάνω με ελάχιστο ήχο, εσύ ξυπνάς".