Αισώπου Μύθοι/Ποιμήν και λυκιδείς

Από Βικιθήκη
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση


(variant version from Chambry's first edition)


Ποιμὴν καὶ λυκιδεῖς



Ποιμὴν εὑρὼν λυκίδια, ἔτρεφεν ἐπιμελῶς, οἰόμενος ὅτι μεγαλυνθέντα τηρήσουσι τὰ ἑαυτοῦ πρόβατα, ἀλλὰ καὶ ἔτι προσθήσουσιν ἁρπάζοντες ἕτερα καὶ εἰσάξουσιν ἐν τῇ αὐτοῦ μάνδρᾳ. Οἱ δὲ, ὡς ηὐξήνθησαν, πρῶτον αὐτοῦ τὴν ποίμνην διέφθειραν. Καὶ ὃς ἀναστενάξας εἶπεν· Δίκαια πέπονθα· τί φὰρ μὴ νηπίους ἀπέκτεινον;
Ὁ μῦθος δηλοῖ ὅτι οἱ τοὺς πονηροὺς διασώζοντες λανθάνουσι καθ᾿ ἑαυτῶν πρῶτον αὐτοὺς ῥωννύντες.

Στα νέα Ελληνικά[Επεξεργασία]

Ένας τσομπάνος βρήκε κάτι μικρά λυκάκια, νεογέννητα, τα πήρε κ τα ανέτρεφε με στοργή σκεπτόμενος: "αυτά όταν μεγαλώσουν θα μου φυλάνε το κοπάδι πιό καλά κ απο σκυλιά. Κ όχι μόνο θα μου φυλάνε το κοπάδι, αλλα θα κλέβουν κ θα μου φέρνουν πρόβατα απο ξένα κοπάδια". Έτσι, τα έτρεφε, εκείνα μεγάλωσαν, κ το πρώτο πράγμα που έκαναν τότε ήταν να ρημάξουν το κοπάδι κατασπαράζοντας τα πρόβατα. Τότε ο βοσκός αναστέναξε μετανιωμένος κ είπε: "εγώ φταίω! Έπρεπε όταν τα βρήκα μικρά να τα έπνιγα, όχι που τα ανέτρεφα κιόλας!".
Είναι πολλοί που λένε οτι όλοι οι άνθρωποι έχουν κατα βάθος αγαθή φύση (καλοσύνη), ενώ άλλοι λένε οτι κ ο κακός άν ευεργετηθεί θα χρωστάει χάρη. Αλλα δέν είναι έτσι. Υπάρχουν σκυλιά, υπάρχουν κ λύκοι.