Αισώπου Μύθοι/Παιδίον εσθίον σπλάγχνα

Από Βικιθήκη
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση


[...]

(variant version from Chambry's first edition)


Παιδίον ἐσθίον σπλάγχνα



Βοτῆρες ἐπ᾿ ἀγρῷ θύοντες αἶγα τοὺς σύνεγγυς ἐκάλεσαν. Σὺν αὐτοῖς δὲ ἦν καὶ γυνὴ πενιχρά, μεθ᾿ ἧς καὶ ὁ παῖς αὐτῆς. Προϊούσης δὲ τῆς εὐωχίας, τὸ παιδίον ὀγκωθὲν τὴν γαστέρα ἐκ τῶν κρεῶν, ὀδυνώμενον ἔλεγεν· Ὦ μῆτερ, τὰ σπλάγχνα ἐμῶ. Ἡ δὲ μήτηρ αὐτοῦ εἶπεν· Οὐχὶ τὰ σά, τέκνον, ἃ δὲ κατέφαγες.
Ὁ μῦθος οὗτος πρὸς ἄνδρα χρεωφειλέτην, ὅστις ἑτοίμως τὰ ἀλλότρια λαμβάνων, ὅταν ἀπαιτηθῇ ταῦτα, οὕτως ἄχθεται ὥσπερ ἐὰν οἴκοθεν ταῦτα ἐδίδου.

Στα νέα Ελληνικά[Επεξεργασία]

Οι αρχαίοι Έλληνες κρέας τρώγανε μόνο στις θυσίες (κ στις γιορτές, κατα τις οποίες βεβαίως γινόνταν θυσίες). Έτσι, οι γιορτές κ οι θυσίες ήταν ευκαιρία για τον καθένα να φάει κρέας, να πιεί κρασί (απο το οποίο πρώτα προσέφεραν σπονδή στους θεούς ή χοή στους νεκρούς), κ να διασκεδάσει τραγουδώντας, χορεύοντας, ή παρακολουθώντας μουσικούς κ χορευτές. Γι' αυτό υπήρχε η παροιμία "θυσιαι και εορται πασι μελλουσι" (για θυσίες κ γιορτές, όλοι ενδιαφέρονται). Οι δούλοι, κ οι κατώτερου χαρακτήρα άνθρωποι, συνήθιζαν να πέφτουν με τα μούτρα στο φαγητό κ στο ποτό, όπως σε άλλες περιστάσεις στο σέξ. Αυτή ήταν δουλική συμπεριφορά στα μάτια των αρχαίων Ελλήνων, πρόστυχη κ γελοία.
Λοιπόν, κάπου στην εξοχή κάποιοι βοσκοί θυσιάσανε μιά κατσίκα, κ τότε καλέσανε στην ευωχία κ τους γείτονες, όπως συνηθιζόταν. Μεταξύ των γειτόνων που προσκαλέστηκαν στην ευωχία, ήταν κ μιά φτωχή γυναίκα, χήρα πρέπει να υποθέσουμε, μαζί με το μικρό γιότης. Το παιδί αυτό, που φαίνεται πως είχε πολύ, πολύ καιρό να δεί κρέας, έπεσε με τα μούτρα στο φαγητό, ώσπου πρήστηκε η κοιλιάτου κ πονούσε, τότε έλεγε στη μάνατου: "μάνα! πονάω! θα ξεράσω τα σπλάχναμου!" - "όχι τα δικάσου τα σπλάχνα, παιδίμου, εκείνα που έφαγες τα σπλάχνα θα ξεράσεις!".


Αυτό γίνεται όταν τρώει ή απολαμβάνει κανείς παραπανίσια: δέν χαίρεται ό,τι απολαμβάνει, αλλα του βγαίνει απο τη μύτη!.