Αισώπου Μύθοι/Πίθηκος και δελφίς

Από Βικιθήκη
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση



Πίθηκος καὶ δελφίς



Ἔθους ὄντος τοῖς πλέουσι Μελιταῖα κυνίδια καὶ πιθήκους ἐπάγεσθαι πρὸς παραμυθίαν τοῦ πλοῦ, πλέων τις εἶχε σὺν ἑαυτῷ καὶ πίθηκον. Γενομένων δ᾿ αὐτῶν κατὰ τὸ Σούνιον, τὸ τῆς Ἀττικῆς ἀκρωτήριον, χειμῶνα σφοδρὸν συνέβη γενέσθαι. Τῆς δὲ νεὼς περιτραπείσης καὶ πάντων διακολυμβώντων, ἐνήχετο καὶ ὁ πίθηκος. Δελφὶς δέ τις αὐτὸν θεασάμενος καὶ ἄνθρωπον εἶναι ὑπολαβών, ὑπελθὼν ἀνεῖχε διακομίζων ἐπὶ τὴν χέρσον. Ὡς δὲ κατὰ τὸν Πειραιᾶ ἐγένετο, τὸ τῶν Ἀθηναίων ἐπίνειον, ἐπυνθάνετο τοῦ πιθήκου εἰ τὸ γένος ἐστὶν Ἀθηναῖος. Τοῦ δὲ εἰπόντος καὶ λαμπρῶν ἐνταυθα τετυχηκέναι γονέων, ἐπανήρετο εἰ καὶ τὸν Πειραιά ἐπίσταται. Ὑπολαβὼν δὲ ὁ πίθηκος περὶ ἀνθρώπου αὐτὸν λέγειν, ἔφη καὶ μάλα φίλον εἶναι αὐτῷ καὶ συνήθη. Καὶ ὁ δελφὶς ἐπὶ τοσούτῳ ψεύδει ἀγανακτήσας, βαπτίζων αὐτὸν ἀπέκτεινεν. Ὁ μῦθος πρὸς ἄνδρας οἳ τὴν ἀλήθειαν οὐκ εἰδότες ἀπατᾶν νομίζουσιν.

(variant version from Chambry's first edition)

Πίθηκος καὶ δελφίς

Ἔθος ἐστὶ τοῖς πλέουσιν ἐπάγεσθαι κύνας Μελιταίους καὶ πιθήκους πρὸς παραμυθίαν τοῦ πλοῦ. Καὶ δή τις πλεῖν μέλλων πίθηκον συνανήνεγκε. Γενομένων δὲ αὐτῶν κατὰ Σούνιον --ἐστὶ δὲ τοῦτο Ἀθηναίων ἀκρωτήριον-- συνέβη χειμῶνα σφοδρὸν γενέσθαι. Περιτραπείσης δὲ τῆς νηὸς καὶ πάντων διακολυμβώντων, καὶ ὁ πίθηκος ἐνήχετο. Δελφὶς δὲ θεασάμενος αὐτὸν καὶ οἰόμενος ἄνθρωπον εἶναι ὑπεξελθὼν διεκόμιζεν. Ὡς δὲ ἐγένετο κατὰ τὸν Πειραιᾶ, τὸν λιμένα τῶν Ἀθηναίων, ἐπυνθάνετο τοῦ πιθήκου εἰ τὸ γένος Ἀθηναῖός ἐστι. Τοῦ δὲ εἰπόντος καὶ λαμπρῶν ἐνταῦθα τετυχηκέναι γονέων, ἐκ δευτέρου ἤρετο αὐτὸν εἰ ἐπίσταται τὸν Πειραιᾶ. Καὶ ὃς ὑπολαβὼν αὐτὸν ἄνθρωπον λέγειν, ἔφασκε καὶ φίλον αὐτῷ καὶ συνήθη τοῦτον. Καὶ ὁ δελφὶς ἀγανακτήσας κατὰ τῆς αὐτοῦ ψευδολογίας βαπτίζων αὐτὸν ἀπέκτεινε.
Πρὸς ἄνδρα ψευδολόγον ὁ λόγος εὔκαιρος.

Στα νέα Ελληνικά[Επεξεργασία]

Οι ναυτικοί συνήθιζαν να έχουν στα καράβια σκυλάκια μιάς ράτσας απο τη Μελίτη (σημερινή Μάλτα) καθώς κ πιθήκους, για να παίζουν με αυτά τα ζώα κ να ξεχνούν έτσι την ταλαιπωρία κ τη μονοτονία του ταξιδιού. Έτσι λοιπόν, σε ένα καράβι ήταν κ ένας πίθηκος κάποιου ταξιδιώτη, κ το πλοίο ερχόταν στην Αθήνα. Καθώς περνούσαν απο το ακρωτήριο Σούνιο, έπιασε σφοδρή θαλασσοταραχή κ το πλοίο αναποδογύρισε, όλοι κολυμπούσαν όπως μπορούσαν για να βγούν στη στεριά κ να σωθούν, το ίδιο έκανε ο πίθηκος. Στάθηκε πολύ τυχερός ο πίθηκος, διότι ένα δελφίνι τον πέρασε για άνθρωπο κ τον σήκωσε στη ράχητου για να τον μεταφέρει στη στεριά. (Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν οτι τα δελφίνια πρόθυμα βοηθούν όποιον άνθρωπο βρούν στη θάλασσα). Ώσπου, κουβαλώντας το δελφίνι τον πίθηκο, φτάσανε στον Πειραιά, το επίνειο της Αθήνας. Τότε το δελφίνι ρώτησε τον πίθηκο: "είσαι Αθηναίος;" - "βεβαίως, Αθηναίος είμαι, κ μάλιστα απο μιά διάσημη οικογένεια της Αθήνας" - "Τότε θα γνωρίζεις τον Πειραιά, έ;" - "Πώς δεν τον γνωρίζω, είναι μάλιστα κ στενόςμου φίλος", απάντησε ο πίθηκος, νομίζοντας οτι Πειραιάς είναι όνομα ανθρώπου. Τότε το δελφίνι θύμωσε βλέποντας οτι ο πίθηκος λέει ασύστολα ψέματα, κ τον έρριξε απο τη ράχητου αφήνοντάςτον να πνιγεί, λίγο προτού να βγούν στη στεριά όπου ο πίθηκος θα σωζόταν.
Τί το ήθελε λοιπόν ο πίθηκος να λέει καυχησιάρικα ψέματα; Άν έλεγε ταπεινά την αλήθεια, θα σωζόταν κ μάλιστα έχοντας το προνόμιο οτι αυτόν μόνο βοήθησε το δελφίνι.