Αισώπου Μύθοι/Ορνιθοθήρας και πέρδιξ

Από Βικιθήκη
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση



Ὀρνιθοθήρας καὶ πέρδιξ



Ὀρνιθοθήρας, ὀψιαίτερον αὐτῷ ξένου παραγενομένου, μὴ ἔχων ὅ τι αὐτῷ παραθείη, ὥρμησεν ἐπὶ τὸν τιθασσὸν πέρδικα καὶ τοῦτον θύειν ἔμελλε. Τοῦ δὲ αἰτιωμένου αὐτὸν ὡς ἀχάριστον, εἴγε πολλὰ ὠφελούμενος παρ᾿ αὐτοῦ τοὺς ὁμοφύλους ἐκκαλουμένου καὶ παραδιδόντος, αὐτὸς ἀναιρεῖν αὐτὸν μέλλει, ἔφη· Ἀλλὰ διὰ τοῦτό σε μᾶλλον θύσω, εἰ μηδὲ τῶν ὁμοφύλων ἀπέχῃ.
Ὁ λόγος δηλοῖ ὅτι οἱ τοὺς οἰκείους προδιδόντες οὐ μόνον ὑπὸ τῶν ἀδικουμένων μισοῦνται, ἀλλὰ καὶ ὑπὸ τούτων οἷς προδίδονται.

Στα νέα Ελληνικά[Επεξεργασία]

Ήταν ένας κυνηγός πουλιών που χρησιμοποιούσε μιά πέρδικα ώς μέσω προσέλκυσης αγρίων περδίκων, καθώς αναφέραμε σε προηγούμενο μύθο. Μιά φορά, ένας ξένος ήρθε σε αυτόν τον κυνηγό, αργά το βράδυ. Έχουμε πεί πόσο ιερός ήταν για τους αρχαίους Έλληνες ο θεσμός της "ξενίας": η φιλία με τους φιλοξενούμενους ήταν ισχυρότατη, ο ξένος έπρεπε να τιμάται όχι απλώς σάν ο καλύτερος φίλος, αλλα ακόμη κ σάν θεός. Ο κυνηγός έπρεπε κάτι να θυσιάσει για να παραθέσει λαμπρό γεύμα στον ξένο, αλλα δέν είχε τίποτε εκτός απο την πέρδικα. Την οποία κ έπιασε να θυσιάσει. "Πώς είναι δυνατόν να με θυσιάσεις! Μπορεί να γίνει τέτοια αχαριστία; Εγώ για χατίρισου έχω φέρει τόσες κ τόσες άγριες πέρδικες, πουλιά απο το δικόμου γένος".
Απάντησε τότε ο κυνηγός: "γι' αυτό ακριβώς σου πρέπει να σε θυσιάσω, γιατί ούτε του δικούσου γένους τα πλάσματα δέν λυπήθηκες, γιατί να λυπηθώ τώρα εγώ εσένα;".
Αυτό είναι το θέμα κ άλλων μύθων: "την προδοσία πολλοί αγάπησαν, τον προδότη κανένας".