Αισώπου Μύθοι/Μύες και γαλαί

Από Βικιθήκη
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση



Μύες καὶ γαλαῖ



Μυσὶ καὶ γαλαῖς πόλεμος ἦν. Ἀεὶ δὲ οἱ μύες ἡττώμενοι, ἐπειδὴ συνῆλθον εἰς ταὐτόν, ὑπέλαβον ὅτι δι᾿ ἀναρχίαν τοῦτο πάσχουσιν· ὅθεν ἐπιλεξάμενοί τινας ἑαυτῶν στρατηγοὺς ἐχειροτόνησαν. Οἱ δὲ βουλόμενοι ἐπισημότεροι τῶν ἄλλων φανῆναι, κέρατα κατασκευάσαντες ἑαυτοῖς συνῆψαν. Ἐνστάσης δὲ τῆς μάχης, συνέβη πάντας τοὺς μύας ἡττηθῆναι. Οἱ μὲν οὖν ἄλλοι πάντες ἐπὶ τὰς ὀπὰς καταφεύγοντες ῥᾳδίως εἰσέδυνον· οἱ δὲ στρατηγοὶ μὴ δυνάμενοι εἰσελθεῖν διὰ τὰ κέρατα αὐτῶν συλλαμβανόμενοι κατησθίοντο.
Οὕτω πολλοῖς ἡ κενοδοξία κακῶν αἰτία γίνεται.

(variant version from Chambry's first edition)

Μύες καὶ γαλαῖ

Γαλαῖ καὶ μύες ἄσπονδον εἶχον μάχην. Οἱ δὲ μύες, δόρατα καὶ ἅρματα ἐξ ἀχύρου λαβόντες, συνεκρότησαν τὸν πόλεμον. Αἱ δὲ γαλαῖ ὥρμησαν κατ᾿ αὐτῶν. Οἱ δὲ μύες βουλόμενοι εἰς τὰς τρυμαλιὰς εἰσελθεῖν, ἔχοντες τὰ ξύλα τῶν ἀχύρων καὶ μὴ δυνάμενοι κρυβῆναι, διεφθάρησαν ὑπὸ τῶν γαλῶν.
Ὅτι ἀδύνατόν τιν᾿ οὐ δεῖ συγκροτεῖν τοὺς πολέμους.

Στα νέα Ελληνικά[Επεξεργασία]

Τα ποντίκια με τις γάτες είχαν πόλεμο, ώς συνήθως. Συνεχώς νικιόνταν τα ποντίκια. Έκαναν λοιπόν συνέλευση για να αποφασίσουν τί να κάνουν, κ η συνέλευση έβγαλε το συμπέρασμα οτι τα ποντίκια νικιόνται επειδή δέν έχουν ηγέτες να τα διευθύνουν. Κ έτσι η συνέλευση προχώρησε στο να εκλέξει στρατηγούς των ποντικιών. Οι στρατηγοί αυτοί για να ξεχωρίζουν απο τα απλά ποντίκια, έφτιαξαν τεχνητά κέρατα κ τα είχαν κολλημένα στα κεφάλιατους. Έγινε κ πάλι μάχη με τις γάτες, κ πάλι τα ποντίκια νικήθηκαν κ έτρεχαν κατέφευγαν στις τρύπεςτους. Οι στρατηγοί των ποντικιών όμως επειδή είχαν τα κέρατα προσαρτημένα στα κεφάλιατους δέν μπορούσαν να χωρέσουν να μπούν στις τρύπεςτους, κ έτσι τα απλά ποντίκια γλύτωσαν, αλλα οι στρατηγοίτους φαγώθηκαν απο τις γάτες.
Εδώ δέν έφταιξε οτι τα ποντίκια εξέλεξαν στρατηγούς. Έφταιξε το οτι οι στρατηγοί έγιναν ματαιόδοξοι, ήθελαν να επιδεικνύονται κ να απολαμβάνουν τιμές. Ο σωστός ηγέτης δέν ζητά δόξες κ τιμές για τον εαυτότου, αλλα ζητά να οδηγήσει σωστά το λαότου, κ άν κυβερνά έτσι ωφέλιμα κ ανυστερόβουλα, τότε αποκτά δόξα κ τιμές.
Ο μύθος αυτός έχει βγεί απο ένα περιβάλλον όπου οι άρχοντες εκλέγονταν απο τους πολίτες κ το υψηλότερο αξίωμα ήταν αυτό του στρατηγού, άρα οπωσδήποτε προέρχεται απο την αρχαία Αθήνα της κλασσικής εποχής.


Ένας άλλος μύθος με παρόμοιο θέμα δέν αναφέρει τίποτε περι αρχηγών, μόνο λέει οτι τα ποντίκια, που ήταν πάντα στην άμυνα, θέλησαν να χρησιμοποιήσουν κ επιθετικά όπλα, (το κύριο επιθετικό όπλο των αρχαίων Ελλήνων ήταν το δόρυ), έτσι έφτιαξαν δόρατα απο τους ξερούς βλαστούς των δημητριακών κ τα είχαν μαζίτους για περίπτωση μάχης με τις γάτες. Σάν έγινε η μάχη όμως, κ πάλι νικήθηκαν, αλλα το χειρότερο ήταν οτι επειδή κρατούσαν τα δόρατα δέν χωρούσαν να μπούν στις τρύπεςτους κ τα άρπαξαν οι γάτες τα έφαγαν τα ποντίκια.
Δέν είναι όλοι καμωμένοι για μάχη, για να φέρουν επιθετικά όπλα. Κάποιοι άνθρωποι είναι απο τη φύσητους ικανοί να αμύνονται με τη φυγή, αλλα όχι να χρησιμοποιούν βία. Άν αυτοί που έχουν όπλο μόνο τη φυγή καταφύγουν σε όπλα όπως το ακόντιο, ή σήμερα το τουφέκι, τόσο το χειρότερο για τους ίδιους. Το αγριοκάτσικο μπορεί να σωθεί απο την τίγρη καταφεύγοντας σε απάτητες κορυφές, κ τότε νικιέται η τίγρη. Άν όμως το αγριοκάτσικο θελήσει να πολεμήσει με την τίγρη, τότε θα νικήσει η τίγρη.