Αισώπου Μύθοι/Μηναγύρται

Από Βικιθήκη
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση



Μηναγύρται



Μηναγύρται ὄνον ἔχοντες τούτῳ εἰώθεσαν τὰ σκεύη ἐπιτιθέντες ὁδοιπορεῖν. Καὶ δή ποτε ἀποθανόντος αὐτοῦ ἀπὸ κόπου, ἐκδείραντες αὐτόν, ἐκ τοῦ δέρματος τύμπανα κατεσκεύασαν καὶ τούτοις ἔχρωντο. Ἑτέρων δὲ αὐτοῖς μηναγυρτῶν ἀπαντησάντων καὶ πυνθανομένων αὐτῶν ποῦ εἴη ὁ ὄνος, ἔφασαν τεθνηκέναι μὲν αὐτόν, πληγὰς δὲ τοσαύτας λαμβάνειν ὅσας ποτὲ οὐδὲ ζῶν ὑπέμεινεν.
Οὕτω καὶ τῶν οἰκετῶν ἕνιοι, καίπερ τῆς δουλείας ἀφειμένοι, τῶν δουλικῶν ἀρχῶν οὐκ ἀπαλλάττονται.

Στα νέα Ελληνικά[Επεξεργασία]

Οι Μηναγύρται είναι γνωστοί κυρίως απο τα Βυζαντινά χρόνια• Ο Ιωάννης Τζέτζης διασώζει:

"Οπόσοι περιτρέχουσι χώρας και προσαιτούσι και όσοι κατ΄ αρχίμηνον του Ιανουαρίου και του Χριστού γεννήσει και [των] Φώτων τη ημέρα οπόσοι περιτρέχουσι τας θύρας προσαιτούντες μετά ωδών ή επωδών ή λόγων εγκωμίων .................................... ούτοι αν πάντες λέγοιντο κυρίως Μηναγύρται".

Είναι φανερό οτι αυτές οι συνήθειες έχουν επιβιώσει ώς σήμερα με τη μορφή των καλάντων, αλλα επίσης είναι φανερό οτι στα Βυζαντινά χρόνια γινόταν πολύ πιό εκτεταμένα κ περισσότερο απο ενήλικες παρά απο μικρά παιδιά, κ η έννοια του μηναγύρτη σχεδόν εντελώς ταυτιζόταν με αυτή του ζητιάνου (όχι οτι σήμερα δέν είναι συχνότατα ζητιάνοι οι καλαντιστές, αλλα στα Βυζαντινά χρόνια όλοι αυτοί που κάνανε όπως αναφέρθηκε θεωρούνταν κ ήταν ζητιάνοι, κ κάνανε αυτήν τη δραστηριότητα όχι μόνο στις μεγάλες γιορτές που αναφέρονται, αλλα κ πολύ ευρύτερα. Η εκκλησία καταδίκαζε αυτές τις συνήθειες, αλλα κ ο λαός έβλεπε με περιφρόνηση τους μηναγύρτες), είναι ακόμη φανερό οτι οι πρακτικές αυτές είχαν τις ρίζεςτους στην προχριστιανική αρχαιότητα κ στην προϊστορία ακόμη. Η λέξη μηναγύρτης δείχνει οτι στην προχριστιανική αρχαία Ελλάδα η "αγυρτεία" αυτή γινόταν κάθε μήνα, μάλλον κάθε νουμηνία (σε κάθε νέα σελήνη, που άρχιζε ο σεληνιακός μήνας). Ακόμη κ στην αρχαία Ελλάδα αυτή η αγυρτεία ήταν σε κακή υπόληψη, διότι ταυτιζόταν με ζητιανιά.
Κάποιοι μηναγύρτες λοιπόν, χρησιμοποιούσαν έναν γάιδαρο όταν γύριζαν κ τραγουδούσαν επαιτώντας, στον οποίο γάιδαρο φόρτωναν τα πράγματάτους, όπως π.χ. τα σκεύη στα οποία μέσα έβαζαν τα πράγματα που τους έδιναν (διότι στην αρχαιότητα δέν έδιναν στους επαίτες χρήματα, αλλα μόνο είδη, προπάντων διάφορα φαγώσιμα). Κάποτε ο γάιδαρος απεβίωσε απο κόπωση. Τότε οι μηναγύρτες, οι ζητιάνοι δηλαδή, τον γδάρανε τον γάιδαρο κ το τομάριτου το φτιάξανε τύμπανα, τα οποία χτυπούσαν καθώς γύριζαν κ τραγουδούσαν τις επωδέςτους.
Μιά φορά, η παρέα αυτή των μηναγυρτών συνάντησε μιά άλλη παρέα μηναγυρτών, οι οποίοι τους ρώτησαν: "εσείς είχατε κ έναν γάιδαρο, τώρα πού είναι;" - "ά, πάει εκείνος ο γάιδαρος, ψόφησε, τώρα όμως τρώει χτυπήματα όσα δέν έφαγε σε όλητου τη ζωή!".
(δηλαδή, ώς τύμπανο που έχει γίνει υφίσταται τα χτυπήματα).