Αισώπου Μύθοι/Λύκος και ίππος

Από Βικιθήκη
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση



Λύκος καὶ ἵππος



Λύκος κατά τινα ἄρουραν ὁδεύων κριθὰς εὗρε· μὴ δυνάμενος δὲ αὐταῖς τροφῇ χρήσασθαι, καταλιπὼν ἀπῄει. Ἴππῳ δὲ συντυχών, τοῦτον ἐπὶ τὴν ἄρουραν ἐπήγαγε λέγων ὡς εὑρὼν κριθὰς αὐτὸς μὲν οὐκ ἔφαγεν, αὐτῷ δὲ ἐφύλαξεν, ἐπεὶ καὶ ἡδέως αὐτοῦ τὸν ψόφον τῶν ὀδόντων α̣κούει. Καὶ ὁ ἵππος ὑποτυχὼν εἰπεν· «Ἀλλ᾿, ὦ οὗτος, εἰ λύκοι κριθῶν τροφῇ χρῆσθαι ἠδύναντο, οὐκ ἄν ποτε τὰ ὦτα τῆς γαστρὸς προέκρινας.»
Ὁ λόγος δηλοῖ ὅτι οἱ φύσει πονηροί, κἂν χρηστότητα ἐπαγγέλλωνται, οὐ πιστεύονται.

Στα νέα Ελληνικά[Επεξεργασία]

Ένας λύκος βαδίζοντας μέσα απο ένα χωράφι, βρήκε σε κάποιο σημείο μπόλικο κριθάρι. Ο ίδιος δέν μπορούσε να το φάει, το άφησε λοιπόν, ύστερα έτυχε να συναντήσει ένα άλογο, κ του λέει: "βρήκα σε ένα σημείο μπόλικο κριθάρι, θα σου δείξω πού είναι, εγώ δέν το έφαγα, το άφησα για σένα, γιατί τόσο πολύ σε αγαπώ που με ευφραίνει το να ακούω των ήχο των δοντιώνσου καθώς μασάς το κριθάρι που τόσο σου αρέσει". Του απαντά το άλογο: "άν εσύ μπορούσες να το φάς το κριθάρι, θα προτιμούσες να ευχαριστήσεις την κοιλιάσου τρώγοντάςτο παρά να ευχαριστήσεις τα αυτιάσου ακούγοντάςμε να το μασάω".
Πολλές φορές οι άνθρωποι χαρίζουν κάτι παρόλο που θα προτιμούσαν να το απολαύσουν οι ίδιοι, διότι για κάποιο λόγο δέν μπορούν οι ίδιοι να το απολαύσουν: τότε το χαρίζουν σε κάποιον που μπορεί να το αξιοποιήσει, γιατί έτσι ο άλλος θα χρωστά κάποια χάρη.