Αισώπου Μύθοι/Λύκοι και κύνες αλλήλοις πολεμούντες

Από Βικιθήκη
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση



Λύκοι καὶ κύνες ἀλλήλοις πολεμοῦντες



Λύκοις καὶ κυσὶν ἦν ποτε ἔχθρα. Κύων δὲ Ἕλλην ᾑρέθη στρατηγὸς κυσίν. Οὗτος πρὸς τὴν μάχην ἐβράδυνεν· οἱ δὲ λύκοι ἠπείλουν σφοδρῶς. Ὁ δὲ εἶπεν· «Οἴδατε τίνος χάριν βραδύνω; πρέπον ἐστὶν ἀεὶ προβουλεύεσθαι. Ὑμῶν γὰρ τὸ γένος καὶ ἡ χροιὰ πάντων ἕν ἐστιν· οἱ ἡμέτεροι δὲ ἐκ πολλῶν τρόπων εἰσὶ καὶ τοῖς τόποις καυχῶνται. Ἀλλὰ καὶ ἡ χροιὰ πάντων οὐκ ἔστι μία καὶ ἴση, ἀλλ᾿ οἱ μὲν μέλανες, οἱ δὲ πυῤῥοί, οἱ δὲ λευκοὶ καὶ τεφρώδεις. Καὶ πῶς ἂν δυνηθείην εἰς πόλεμον ἄρχειν τῶν ἀσυμφώνων καὶ μὴ ὅμοια πάντα ἐχόντων;»
Ὅτι ἐν μιᾷ βουλῇ καὶ γνώμῃ πάντων τῶν στρατευμάτων ὄντων κατὰ τῶν ἐναντίων νίκην ποιοῦνται.

Στα νέα Ελληνικά[Επεξεργασία]

Κάποτε οι λύκοι με τα σκυλιά κηρύξανε μεταξύτους πόλεμο. Οι μέν λύκοι ήταν "βάρβαροι" δηλαδή όχι Έλληνες, ενώ τα σκυλιά ήτανε Έλληνες, κ εξέλεξαν στρατηγότους έναν Έλληνα σκύλο. Κ οι λύκοι περιμένανε τον στρατηγό των σκύλων να βγάλει το στράτευμάτου στον πόλεμο, αλλα αυτός ανέβαλε κ ανέβαλε, αργούσε. Οι λύκοι θυμώσανε κ απείλησαν: "αφού δέν βγαίνετε παραταγμένοι σε πόλεμο, θα σας επιτεθούμε έστω κ απροετοίμαστους κ απαράταχτους όποια ώρα θέλουμε". Τότε ο σκύλος στρατηγός απάντησε: "Δέν ξέρετε όμως το λόγο για τον οποίο καθυστερώ: πρέπει πρίν απο τη μάχη να κάνουμε συμβούλιο. Και εμείς δέν είμαστε σάν εσάς, που είστε όλοι μία ράτσα, ένα χρώμα: εμείς έχουμε μεγάλη ποικιλία απο ράτσες κ μεγέθη, απο τοπικές κουλτούρες κ κάθε λογής προσωπικότητες, κ ο καθένας καυχέται για τη δικήτου ιδιαίτερη πατρίδα. Επιπλέον στο χρώμα έχουμε μεγάλη ποικιλία: άλλοι απο εμάς είναι μαύροι, άλλοι κοκκινωποί, άλλοι άσπροι, άλλοι γκρίζοι... Δέν μας είναι εύκολο, λοιπόν, να συμφωνήσουμε σε μία γνώμη, γι' αυτό κ το συμβούλιομας καθυστερεί κ αργούμε να βγούμε στον πόλεμο.
Αυτός ο μύθος δείχνει καθαρά οτι ήδη απο τη βαθειά αρχαιότητα ήταν πασίγνωστο οτι οι Έλληνες είναι σάν τα σκυλιά, ενώ άλλα έθνη ήταν σάν τους λύκους: οι λύκοι είναι όλοι μία ράτσα κ ένα χρώμα• τα σκυλιά όμως, το καθένα έχει το δικότου χρώμα, έχουν χίλιες δυό διαφορετικές ράτσες, πάρα πολλές διαφορετικές προσωπικότητες, διαφορετικά μυαλά, διαφορετικές γνώμες, χίλιες δυό ιδιαίτερες πατρίδες, η κάθε μιά με τον τοπικισμότης. Οι συνέπειες είναι επίσης πασίγνωστες: οι Έλληνες δέν το έχουν εύκολο να συμφωνήσουν, να δράσουν απο κοινού, τρώγονται μεταξύτους σάν τα σκυλιά, κ αργούν στις συναντήσειςτους. Και μήπως το πιό αρχαίο απο όλα τα Ελληνικά λογοτεχνήματα, η Ιλϊάδα, αυτό ακριβώς δέν έχει ώς κύριο θέμα; την εμφύλια διαμάχη! Ποιά είναι η πρώτη πρώτη λέξη της Ιλϊάδας; "μῆνιν" που σημαίνει "την οργή" (την εμφύλια οργή του Αχιλλέα προς τον Αγαμέμνονα).

Ύστερα αυτό φάνηκε στους Περσικούς πολέμους: οι Πέρσες όλοι υπάκουαν στον ηγέτητους, οι δέ Έλληνες έκαναν ο καθένας το δικότου: άλλοι έδιναν γή κ ύδωρ στους Πέρσες, εμήδιζαν, άλλοι αντιστέκονταν, αλλα κ εκείνοι που αντιστέκονταν κοίταζαν να υπερασπίσουν ο καθένας τη δικήτου ιδιαίτερη πατρίδα, κ άν δέν ήταν το τέχνασμα του Θεμιστοκλή, θα σκορπούσαν να πάνε να υπερασπίσουν ο καθένας τον δικότου τόπο, κ όταν η Περσική στρατιά τους κύκλωνε, θα υποτάσσονταν ένας ένας με το καλό ή με τη βία, κ όλη η Ελλάδα θα γινόταν περσική επαρχία.

Ο Ευριπίδης αυτό το ονόμασε ελευθερία: "οι ξένοι είναι όλοι δούλοι εκτός απο τον αφέντητους" (αφού έβλεπαν π.χ. τον βασιλιά της Περσίας να κυβερνά μιά απέραντη χώρα, ενώ η Ελλάδα διοικούνταν μόνο κατα πόλεις-κράτη, που κ σε αυτά μέσα δέν υπήρχε ομογνωμία). Γι' αυτό κ «είναι δίκαιο οι Έλληνες να άρχουν των ξένων, αλλα όχι ξένοι να άρχουν των Ελλήνων: διότι το εξωελληνικό στοιχείο είναι δουλικό, ενώ το ελληνικό είναι ελεύθερο»! (το μεν γαρ δουλον, το δ' ελευθερον). Κάτι δέν πήγε καλά όμως!