Αισώπου Μύθοι/Λύκοι και κύνες αλλήλοις πολεμούντες

Από Βικιθήκη
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση



Λύκοι καὶ κύνες ἀλλήλοις πολεμοῦντες



Λύκοις καὶ κυσὶν ἦν ποτε ἔχθρα. Κύων δὲ Ἕλλην ᾑρέθη στρατηγὸς κυσίν. Οὗτος πρὸς τὴν μάχην ἐβράδυνεν· οἱ δὲ λύκοι ἠπείλουν σφοδρῶς. Ὁ δὲ εἶπεν· «Οἴδατε τίνος χάριν βραδύνω; πρέπον ἐστὶν ἀεὶ προβουλεύεσθαι. Ὑμῶν γὰρ τὸ γένος καὶ ἡ χροιὰ πάντων ἕν ἐστιν· οἱ ἡμέτεροι δὲ ἐκ πολλῶν τρόπων εἰσὶ καὶ τοῖς τόποις καυχῶνται. Ἀλλὰ καὶ ἡ χροιὰ πάντων οὐκ ἔστι μία καὶ ἴση, ἀλλ᾿ οἱ μὲν μέλανες, οἱ δὲ πυῤῥοί, οἱ δὲ λευκοὶ καὶ τεφρώδεις. Καὶ πῶς ἂν δυνηθείην εἰς πόλεμον ἄρχειν τῶν ἀσυμφώνων καὶ μὴ ὅμοια πάντα ἐχόντων;»
Ὅτι ἐν μιᾷ βουλῇ καὶ γνώμῃ πάντων τῶν στρατευμάτων ὄντων κατὰ τῶν ἐναντίων νίκην ποιοῦνται.

Στα νέα Ελληνικά[Επεξεργασία]

Κάποτε οι λύκοι με τα σκυλιά κηρύξανε μεταξύτους πόλεμο. Οι μέν λύκοι ήταν "βάρβαροι" δηλαδή όχι Έλληνες, ενώ τα σκυλιά ήτανε Έλληνες, κ εξέλεξαν στρατηγότους έναν Έλληνα σκύλο. Κ οι λύκοι περιμένανε τον στρατηγό των σκύλων να βγάλει το στράτευμάτου στον πόλεμο, αλλα αυτός ανέβαλε κ ανέβαλε, αργούσε. Οι λύκοι θυμώσανε κ απείλησαν: "αφού δέν βγαίνετε παραταγμένοι σε πόλεμο, θα σας επιτεθούμε έστω κ απροετοίμαστους κ απαράταχτους όποια ώρα θέλουμε". Τότε ο σκύλος στρατηγός απάντησε: "Δέν ξέρετε όμως το λόγο για τον οποίο καθυστερώ: πρέπει πρίν απο τη μάχη να κάνουμε συμβούλιο. Και εμείς δέν είμαστε σάν εσάς, που είστε όλοι μία ράτσα, ένα χρώμα: εμείς έχουμε μεγάλη ποικιλία απο ράτσες κ μεγέθη, απο τοπικές κουλτούρες κ κάθε λογής προσωπικότητες, κ ο καθένας καυχέται για τη δικήτου ιδιαίτερη πατρίδα. Επιπλέον στο χρώμα έχουμε μεγάλη ποικιλία: άλλοι απο εμάς είναι μαύροι, άλλοι κοκκινωποί, άλλοι άσπροι, άλλοι γκρίζοι... Δέν μας είναι εύκολο, λοιπόν, να συμφωνήσουμε σε μία γνώμη, γι' αυτό κ το συμβούλιομας καθυστερεί κ αργούμε να βγούμε στον πόλεμο.
Αυτός ο μύθος δείχνει καθαρά οτι ήδη απο τη βαθειά αρχαιότητα ήταν πασίγνωστο οτι οι Έλληνες είναι σάν τα σκυλιά, ενώ άλλα έθνη ήταν σάν τους λύκους: οι λύκοι είναι όλοι μία ράτσα κ ένα χρώμα• τα σκυλιά όμως, το καθένα έχει το δικότου χρώμα, έχουν χίλιες δυό διαφορετικές ράτσες, πάρα πολλές διαφορετικές προσωπικότητες, διαφορετικά μυαλά, διαφορετικές γνώμες, χίλιες δυό ιδιαίτερες πατρίδες, η κάθε μιά με τον τοπικισμότης. Οι συνέπειες είναι επίσης πασίγνωστες: οι Έλληνες δέν το έχουν εύκολο να συμφωνήσουν, να δράσουν απο κοινού, τρώγονται μεταξύτους σάν τα σκυλιά, κ αργούν στις συναντήσειςτους. Και μήπως το πιό αρχαίο απο όλα τα Ελληνικά λογοτεχνήματα, η Ιλϊάδα, αυτό ακριβώς δέν έχει ώς κύριο θέμα; την εμφύλια διαμάχη! Ποιά είναι η πρώτη πρώτη λέξη της Ιλϊάδας; "μῆνιν" που σημαίνει "την οργή" (την εμφύλια οργή του Αχιλλέα προς τον Αγαμέμνονα).

Ύστερα αυτό φάνηκε στους Περσικούς πολέμους: οι Πέρσες όλοι υπάκουαν στον ηγέτητους, οι δέ Έλληνες έκαναν ο καθένας το δικότου: άλλοι έδιναν γή κ ύδωρ στους Πέρσες, εμήδιζαν, άλλοι αντιστέκονταν, αλλα κ εκείνοι που αντιστέκονταν κοίταζαν να υπερασπίσουν ο καθένας τη δικήτου ιδιαίτερη πατρίδα, κ άν δέν ήταν το τέχνασμα του Θεμιστοκλή, θα σκορπούσαν να πάνε να υπερασπίσουν ο καθένας τον δικότου τόπο, κ όταν η Περσική στρατιά τους κύκλωνε, θα υποτάσσονταν ένας ένας με το καλό ή με τη βία, κ όλη η Ελλάδα θα γινόταν περσική επαρχία.

Ο Ευριπίδης αυτό το ονόμασε ελευθερία: "οι ξένοι είναι όλοι δούλοι εκτός απο τον αφέντητους" (αφού έβλεπαν π.χ. τον βασιλιά της Περσίας να κυβερνά μιά απέραντη χώρα, ενώ η Ελλάδα διοικούνταν μόνο κατα πόλεις-κράτη, που κ σε αυτά μέσα δέν υπήρχε ομογνωμία). Γι' αυτό κ «είναι δίκαιο οι Έλληνες να άρχουν των ξένων, αλλα όχι ξένοι να άρχουν των Ελλήνων: διότι το εξωελληνικό στοιχείο είναι δουλικό, ενώ το ελληνικό είναι ελεύθερο»! (το μεν γαρ δουλον, το δ' ελευθερον). Κάτι δέν πήγε καλά όμως!