Αισώπου Μύθοι/Λάρος και ικτίνος

Από Βικιθήκη
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Αἰσώπου Μῦθοι
Λάρος καὶ ἰκτῖνος


Λάρος ἰχθὺν καταπιών, διαρραγέντος αὐτῷ τοῦ φάρυγγος, ἐπὶ τῆς ἠϊόνος νεκρὸς ἔκειτο. Ἰκτῖνος δὲ αὐτὸν θεασάμενος ἔφη· «Ἄξια σύ γε πέπονθας, ὅτι πτηνὸν γεννηθεὶς ἐπὶ θαλάσσης τὴν δίαιταν ἐποιοῦ.»

Οὕτως οἱ τὰ οἰκεῖα ἐπιτηδεύματα καταλιπόντες καὶ τοῖς μηδὲν προσήκουσιν ἐπιβαλλόμεμοι εἰκότως δυστυχοῦσιν.

Στα νέα Ελληνικά[Επεξεργασία]

Μια φορά ένας γλάρος κατάπιε ένα ψάρι υπερβολικά μεγάλο, τόσο που σκίσθηκε ο φάρυγγάς του και ξεψύχησε πάνω σε έναν βράχο της θάλασσας. Τον είδε ένας ικτίνος (αρπακτικό πουλί) και του λέει: «Καλά έπαθες, γιατί ήσουν πουλί, αλλα άφησες τη στεριανή ζωή για να ζήσεις από τη θάλασσα. Εμείς τα πουλιά πλασθήκαμε για τη στεριά, γιατί ήθελες να ζήσεις στη θάλασσα; κι εγώ πουλί είμαι, αλλά έμεινα στη στεριά».