Αισώπου Μύθοι/Κύων και αλεκτρυών και αλώπηξ

Από Βικιθήκη
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση



Κύων καὶ ἀλεκτρυὼν καὶ ἀλώπηξ



Κύων καὶ ἀλεκτρυὼν ἑταιρείαν ποιησάμενοι ὥδευον. Ἑσπέρας δὲ καταλαβούσης, ὁ μὲν ἀλεκτρυὼν ἐπὶ δένδρου ἐκάθευδεν ἀναβάς, ὁ δὲ κύων πρὸς τῇ ῥίζῃ τοῦ δένδρου κοίλωμα ἔχοντος. Τοῦ δὲ ἀλεκτρυόνος κατὰ τὸ εἰωθὸς νύκτωρ φωνήσαντος, ἀλώπηξ ἀκούσασα πρὸς αὐτὸν ἔδραμε καὶ στᾶσα κάτωθεν πρὸς ἑαυτὴν κατελθεῖν ἠξίου· ἐπιθυμεῖν γὰρ ἀγαθὴν οὕτω φωνὴν ζῷον ἔχον ἀσπάσασθαι. Τοῦ δὲ εἰπόντος τὸν θυρωρὸν πρότερον διυπνίσαι ὑπὸ τὴν ῥίζαν καθεύδοντα, ὡς, ἐκείνου ἀνοίξαντος, κατελθεῖν, κἀκείνης ζητούσης αὐτὸν φωνῆσαι, ὁ κύων αἴφνης πηδήσας αὐτὴν διεσπάραξεν. Ὁ μῦθος δηλοῖ ὅτι οἱ φρόνιμοι τῶν ἀνθρώπων τοὺς ἐχθροὺς ἐπελθόντας πρὸς ἰσχυροτέρους πέμπουσι παραλογιζόμενοι.

(This version was the primary selection in Chambry's first edition)
Κύων καὶ ἀλέκτωρ καὶ ἀλώπηξ

Κύων καὶ ἀλέκτωρ φιλίαν πρὸς ἀλλήλους ποιησάμενοι ἐν τῷ ἅμα ὥδευον. Τῆς δὲ νυκτὸς καταλαβούσης, ἐν τόπῳ ἀλσώδει ἐλθόντες, ὁ μὲν ἀλεκτρυὼν ἐπί τι δένδρον ἀναβὰς ἐν τοῖς κλάδοις ἐκάθισεν· ὁ δὲ κύων κάτωθεν τῆς ῥαγάδος τοῦ δένδρου ἀφύπνωσε, καὶ τῆς νυκτὸς παρελθούσης καὶ αὐγῆς καταλαβούσης, ὁ ἀλέκτωρ κατὰ τὸ σύνηθες μεγάλα ἐκεκράγει. Ἀλώπηξ δὲ τούτου ἀκούσασα καὶ βουλομένη αὐτὸν καταθοινήσασθαι, ἐλθοῦσα καὶ στᾶσα κάτωθεν τοῦ δένδρου ἐβόα πρὸς αὐτόν· Ἀγαθὸν ὄρνεον εἶ καὶ χρηστὸν τοῖς ἀνθρώποις· κατάβηθι δὲ ὅπως ᾄσωμεν τὰς νυκτερινὰς ᾠδὰς καὶ συνευφρανθῶμεν ἀμφότεροι. Ὁ δὲ ἀλέκτωρ ὑπολαβὼν ἔφη αὐτῇ· Ἄπελθε, φίλε, κάτωθεν πρὸς τὴν ῥίζαν τοῦ δένδρου καὶ φώνησον τὸν παραμονάριον, ὅπως κρούσῃ τὸ ξύλον. Τῆς δὲ ἀλώπεκος ἀπελθούσης τοῦ φωνῆσαι αὐτόν, ὁ κύων ἄφνω πηδήσας καὶ τὴν ἀλώπεκα δραξάμενος, διεσπάραξεν αὐτήν.
Ὁ μῦθος δηλοῖ ὅτι οὕτω καὶ τῶν ἀνθρώπων οἱ φρόνιμοι, ὁπόταν τι κακὸν αὐτοῖς ἐπέλθῃ, ῥᾴδίως πρὸς αὐτὸ ἀντιπαρατάσσονται.

Στα νέα Ελληνικά[Επεξεργασία]

Ο σκύλος και ο κόκκορας γίνανε φίλοι κ ταξιδεύανε μαζί. Σάν ήρθε η νύχτα, βρέθηκαν σε ένα δασάκι, κ πέρασαν τη νύχτα σε ένα δέντρο: ο κόκκορας ψηλά σε ένα κλαδί, ο δέ σκύλος κάτω στην κουφάλα του δέντρου. Τα χαράματα ο κόκκορας ξύπνησε κ έκραξε. Τον άκουσε μιά αλεπού, πάει κ του λέει διάφορες κολακίες, για να κατέβει κ να τον φάει: "είσαι καλό πτηνό, κ χρήσιμο στους ανθρώπους, γι' αυτό σε αγαπώ. Κατέβα, φίλε, να ψάλουμε μαζί τους ύμνους της αυγής κ να χαρούμε". Ο κόκκορας, καταλαβαίνοντας την πονηριά, της απαντά: "ναί φίλε, θα κατέβω. Εκεί στη ρίζα του δέντρου, μέσα στην κουφάλα, είναι ο θυρωρός, ξύπνησετον να ανοίξει την πόρτα να βγώ". Πάει η αλεπού, βρίσκει τον σκύλο - ο οποίος κ κατασπάραξε την αλεπού.
Έτσι κάνει όποιος δέν μπορεί να αντιμετωπίσει τον εχθρό μόνοςτου: ζητάει βοήθεια απο κάποιον ισχυρότερο φίλο.