Αισώπου Μύθοι/Κηπουρός αρδεύων λάχανα

Από Βικιθήκη
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση



Κηπουρὸς ἀρδεύων λάχανα



Κηπουρῷ τις ἐπιστὰς ἀρδεύοντι τὰ λάχανα ἐπυνθάνετο αὐτοῦ τὴν αἰτίαν δι᾿ ἣν τὰ μὲν ἄγρια τῶν λαχάνων εὐθαλῆ τέ ἐστι καὶ στερεά, τὰ δὲ ἥμερα λεπτὰ καὶ μεμαρασμένα. Κἀκεῖνος ἔφη· Ἡ γῆ τῶν μὲν μήτηρ ἐστί, τῶν δὲ μητρυιά.
Οὕτω καὶ τῶν παίδων οὐχ ὁμοίως τρέφονται οἱ ὑπὸ μητρυιᾶς τρεφόμενοι τοῖς μητέρας ἔχουσιν.

Στα νέα Ελληνικά[Επεξεργασία]

Κάποιος έκανε παρέα με έναν κηπουρό που πότιζε τον λαχανόκηπότου, κ σκέφθηκε οτι τα άγρια λαχανικά (π.χ. ραδίκια, πικραλίδες, ζοχιά, σταχταρίτσες, βλίτα, περπυρίνια) άν δέχονταν τόσο νερό όσο ποτίζει ο κηπουρός στα ήμερα λαχανικά (π.χ. κουνουπίδια, κουκιά, λάχανα, μαρούλια, ρεπάνια, σέσκουλα), θα θεριεύανε σε μέγεθος κ ανάπτυξη. Κ ρώτησε τον κηπουρό: γιατί τα άγρια λαχανικά αναπτύσσονται τόσο εύκολα κ τόσο ραγδαία, ενώ τα ήμερα αναπτύσσονται τόσο λίγο κ θέλουν πολλή φροντίδα απο τον άνθρωπο; - Ο κηπουρός απάντησε: "των άγριων, η γή είναι μητέρατους. Των ήμερων, η γή είναι μητριάτους".


Κάτι αντίστοιχο θα παρατηρούσα στους ανθρώπους: εκείνοι που ζούσαν μέσα στη φύση, οι Αυστραλοί ιθαγενείς για παράδειγμα, ήταν πολύ γεροί: αντέχανε σε απίστευτη ζέστη κ απίστευτο κρύο, κοιμόταν καταγής με μιά μικρή φωτιά κοντάτους που τους ζέσταινε μόνο απο τη μιά μεριά ενώ στην άλλη μεριά είχε πολύ κρύο, έβγαζαν δόντια, έκοβαν το δέρματους, έκοβαν ένα δάχτυλο εις ένδειξη πένθους όταν έχαναν ένα παιδί, άντεχαν στην ξηρασία κ στην πείνα, με λίγα λόγια σε συνθήκες όπου ένας πολιτισμένος δυτικός δέν θα άντεχε ούτε μιά μέρα να επιζήσει, αυτοί δέν αρρώσταιναν, δέν υπέφεραν απο αϋπνία, κ ζούσαν δυνατοί για πολλά χρόνια. Φαίνεται πως ό,τι δημιουργεί ο άνθρωπος ξεμακραίνοντας απο τη φύση, ξεμακραίνει κ απο τη δύναμη της φύσης. Διότι ο άνθρωπος προστατεύει ό,τι είναι αδύνατο, εφόσον του προσφέρει κάτι, ενώ η φύση διατηρεί μόνο ό,τι είναι δυνατό.