Αισώπου Μύθοι/Καρύα

Από Βικιθήκη
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση



Καρύα



Καρύα, παρά τινα ὁδὸν οὖσα καὶ ὑπὸ τῶν παριόντων λίθοις βαλλομένη, στενάξασα πρὸς ἑαυτὴν εἶπεν· Ἀθλία εἰμὶ ἐγώ, ἥτις κατ᾿ ἐνιαυτὸν ἐμαυτῇ ὕβρεις καὶ λύπας παρέχω. Ὁ λόγος πρὸς τοὺς ἐπὶ τῶν ἰδίων ἀγαθῶν λυπουμένους.

(variant version from Chambry's first edition)

Καρύα

Καρύα τις ἐν ὁδῷ ἱσταμένη καρπὸν ἔφερε πολύν. Οἱ δὲ παροδῖται λίθοις αὐτὴν καὶ βάκλοις κατέκλων διὰ τὰ κάρυα. Ἡ δὲ οἰκτρὸν ἔφη· Ὦ ἀθλία ἐγώ, ὅτι οὕς τῷ καρπῷ μου εὐφραίνω, ὑπὸ τούτων δεινὰς ἀντιλαμβάνω χάριτας.
[Ὅτι] τοὺς ἀχαρίστους καὶ κακούργους, τοὺς ἀντὶ ἀγαθῶν κακὰ αντιδιδόντας, ὁ μῦθος ἐλέγχει.

Στα νέα Ελληνικά[Επεξεργασία]

Μιά καρυδιά στεκόταν στην άκρη ενός δρόμου κ έκαμνε πολύ καρπό. Οι περαστικοί την χτυπούσαν με πέτρες κ με ραβδιά για να ρίχνουν κάτω τα καρύδια κ να τα μαζεύουν.
"Άθλια ζωή!", παραπονιόταν η καρυδιά, "επειδή προσφέρω τόση ευεργεσία στους ανθρώπους, υφίσταμαι τόσα χτυπήματα απο αυτούς".


Κάποιος ποιητής έχει γράψει ένα σχετικό ποίημα: "Κύπρομου, απο τα δέντρασου τη χαρουπιά πονώ· πάντα σγουρή κ πρόσχαρη, μήτε νερό δεν θέλει. Γεννά απ' της ρίζας τον χυμό καρπό παντοτινό, ραβδίζουντην αλύπητα κι αυτή τους δίνει μέλι!".