Αισώπου Μύθοι/Θύννος και δελφίς

Από Βικιθήκη
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση



Θύννος καὶ δελφίς



Θύννος διωκόμενος ὑπὸ δελφῖνος καὶ πολλῷ τῷ ῥοίζῳ φερόμενος, ἐπειδὴ καταλαμβάνεσθαι ἔμελλεν, ἔλαθεν ὑπὸ σφοδρᾶς ὁρμῆς ἐκβρασθεὶς εἴς τινα ἠϊόνα. Ὑπὸ δὲ τῆς αὐτῆς φορᾶς ἐλαυνόμενος καὶ ὁ δελφὶς αὐτῷ συνεξώσθη. Καὶ ὁ θύννος, ὡς ἐθεάσατο ἐπιστραφεὶς αὐτὸν λιποθυμοῦντα ἔφη· Ἀλλ᾿ ἔμοιγε οὐκέτι λυπηρὸς ὁ θάνατος· ὡρῶ γὰρ καὶ τὸν αἴτιόν μοι θανάτου γενόμενον συναποθνῄσκοντα. Ὁ λόγος δηλοῖ ὅτι ῥᾴδιον φέρουσι τὰς συμφορὰς οἱ ἄνθρωποι, ὅταν ἴδωσι καὶ τοὺς αἰτίους τούτων γεγονότας δυστυχοῦντας.

(variant version from Chambry's first edition)

Θύννος καὶ δελφίς

Θύννος διωκόμενος ὑπὸ δελφῖνος καὶ πολλῷ τῷ ῥοίζῳ φερόμενος, ἐπειδὴ καταλαμβάνεσθαι ἔμελλεν, ἔλαθεν ὑπὸ σφοδρᾶς ῥύμης ἐκπεσὼν εἴς τινα νῆσον. Ὑπὸ δὲ τῆς ὁμοίας ῥύμης καὶ ὁ δελφὶν αὐτῷ συνεξώκειλεν. Ὁ δὲ θύννος ἐπιστραφεὶς καὶ λειποψυχοῦντα τὸν δελφῖνα ἑωρακὼς εἶπεν· Οὐκέτι μοι ὁ θάνατος λυπηρὸς ὁρῶντι τὸν αἴτιον γεγονότα μοι τούτου σὺν ἐμοὶ ἀποθνῄσκοντα.
Ὁ μῦθος δηλοῖ ὅτι ῥᾳδίως τὰς συμφορὰς οἱ ἄνθρωποι φέρουσι, τοὺς τούτων αἰτίους δυστυχοῦντας ὁρῶντες.

Στα νέα Ελληνικά[Επεξεργασία]

Ο τόννος (ψάρι) κυνηγιόταν από ένα δελφίνι, αλλά με τη φόρα που "έτρεχε" για να γλυτώσει, πετάχτηκε έξω από τη θάλασσα πάνω σε έναν βράχο της ακτής. Με την ίδια φόρα που είχε το δελφίνι, πετάχτηκε κι εκείνο έξω στη στεριά. Ο τόννος ήξερε πως θα ξεψυχήσει από ασφυξία έξω από το νερό, όμως έβλεπε και το δελφίνι να ξεψυχάει και τότε είπε: "Δεν λυπάμαι που θα πεθάνω, αφού βλέπω να πεθαίνει και εκείνος που μου έφερε τον θάνατο".
Τόσο πολύ λοιπόν η εκδίκηση έχει τη δύναμη να γιατρεύει τον πόνο εκείνου που αδικήθηκε! Υπάρχει ένα παλιό τραγούδι του Μάρκου Βαμβακάρη, στο οποίο ο σκοτωμένος αφήνει τελευταία παραγγελία: "τα πιο μικρά τ' αδέρφια μου, όταν θα μεγαλώσουν, να πάν να βρούνε τον φονιά και να τονε σκοτώσουν". Σε κραυγαλέα αντίθεση, ο φόνος του Άβελ, ο πρώτος φόνος του κόσμου, όχι μόνο δεν έλαβε την εκδίκησή του, αλλά αντιθέτως ο Κάιν πήρε την άδεια να "εκδικείται" επταπλάσια, ο δέ απόγονος του Κάιν, ο Λάμεχ, εβδομηκοντάκις επταπλάσια!