Αισώπου Μύθοι/Ζεύς και αλώπηξ

Από Βικιθήκη
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση



Ζεὺς καὶ ἀλώπηξ



Ζεὺς ἀγασάμενος ἀλώπεκος τὸ συνετὸν τῶν φρενῶν καὶ τὸ ποικίλον τὸ βασίλειον αὐτῇ τῶν ἀλόγων ζώων ἐνεχείρισε. Βουλόμενος δὲ γνῶναι εἰ τὴν τύχην μεταλλάξασα μετεβάλετο καὶ τὴν γλισχρότητα, φερομένης αὐτῆς ἐν φορείῳ κάνθαρον παρὰ τὴν ὄψιν ἀφῆκεν. Ἡ δὲ ἀντισχεῖν μὴ δυναμένη, ἐπειδὴ περιίπτατο τῷ φορείῳ, ἀναπηδήσασα ἀκόσμως συλλαβεῖν αὐτὸν ἐπειρᾶτο. Καὶ ὁ Ζεὺς ἀγανακτήσας κατ᾿ αὐτῆς πάλιν αὐτὴν εἰς τὴν ἀρχαίαν τάξιν ἀποκατέστησεν.
Ὁ λόγος δηλοῖ ὅτι οἱ φαῦλοι τῶν ἀνθρώπων, κἂν τὰ προσχήματα λαμπρότερα ἀναλάβωσιν, τὴν γοῦν φύσιν οὐ μετατίθενται.

Στα νέα Ελληνικά[Επεξεργασία]

Ο Δίας θαύμασε την ευφυία, την ευρηματικότητα, την πνευματική ευστροφία της αλεπούς κ έτσι της χάρισε τη βασιλεία των ζώων. Ήθελε όμως κ να την δοκιμάσει, άν με το που άλλαξε θέση άφησε κ τα χαμερπήτης ένστικτα. Έτσι λοιπόν, βάλανε την αλεπού πάνω σε μιά εξέδρα την οποία σήκωναν κ μετέφεραν απο κάτω πολλά ζώα, κ πήγαιναν να την εγκαταστήσουν επίσημα στο θρόνο ώς βασίλισσα όλων των ζώων, καθώς την μετέφεραν λοιπόν μεγαλοπρεπώς με αυτόν τον τρόπο, ο Δίας έβαλε ένα σκαθάρι να περάσει μπροστά απο το πρόσωπο της αλεπούς. Μόλις το είδε η αλεπού, κάνει ένα σάλτο να αρπάξει το σκαθάρι, κ έτσι έπεσε απο το υψηλό κάθισμα με το οποίο τη μετέφεραν.
Σάν το είδε αυτό ο Δίας, την έκανε όχι βασίλισσα, αλλα ένα απλό ζώο όπως ήταν πρώτα.


Υπάρχουν κάποιες παρόμοιες νεοελληνικές παροιμίες κ διηγήσεις: "τον γύφτο τον κάναν βασιλιά, το τσαντίριτ(ου) γύρευε".

Μιά πιό περίτεχνη ιστορία λέει οτι τον γύφτο θέλησαν να τον κάνουν βασιλιά, έτσι τον έβαλαν πάνω σε ένα μεγαλοπρεπές κάθισμα πάνω σε μιά βάση την οποία σήκωναν τέσσερις ή περισσότεροι άνθρωποι (καθώς συνήθιζαν να κάνουν οι αρχαίοι κ οι βυζαντινοί, οι οποίοι μάλιστα έβαζαν τον ανακηρυσσόμενο αυτοκράτορα πάνω σε μιά ασπίδα την οποία σήκωναν οι αξιωματικοί). Καθώς τον πήγαιναν τον γύφτο έτσι σηκωτό να τον εγκαταστήσουν στο θρόνο, απο εκει πάνω που ήταν είδε πολλά πυρένια, κ αναφώνησε: "πώ, πώ, τί πολλά πυρένια για κάρβουνο!".
(Το πυρένι, αλλιώς ονομαζόμενα σουσούρα, είναι ένα είδος θάμνου, του οποίου η ρίζα ήταν πολύτιμη τα παλιά χρόνια γιατί απο αυτήν τη ρίζα έφτιαχναν ένα κάρβουνο που έκαιγε αργά κ για πολλή ώρα, γι' αυτό ήταν πολύτιμο στους μεταλλουργούς κ άλλους τεχνίτες. Αυτοί που μάζευαν τη ρίζα των πυρενιών, την έκαμναν κάρβουνο κ την πουλούσαν, ήταν κυρίως οι αθίγγανοι. Η λαϊκή ιστορία λοιπόν θέλει να πεί οτι παρόλο που ο αθίγγανος έγινε βασιλιάς, ο νούςτου ήταν στις παλιέςτου συνήθειες).