Αισώπου Μύθοι/Γεωργός και τύχη

Από Βικιθήκη
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση


Γεωργὸς καὶ τύχη



Γεωργός τις σκάπτων χρυσίῳ περιέτυχε. Καθ' ἑκάστην οὖν τὴν Γῆν, ὡς ὑπ' αὐτῆς εὐεργετηθείς, ἔστεφε. Τῷ δὲ ἡ Τύχη ἐπιστᾶσά φησιν· " Ὦ οὗτος, τί τῇ Γῇ τὰ ἐμὰ δῶρα προσανατίθης, ἅπερ ἐγώ σοι δέδωκα, πλουτίσαι σε βουλομένη; Εἰ γὰρ ὁ καιρὸς μεταβάλοι καὶ πρὸς ἑτέρας χεῖρας τοῦτό σοι τὸ χρυσίον ἔλθοι, οἶδ' ὅτι τηνικαῦτα ἐμέ τὴν Τύχην μέμψη."

Ὁ μῦθος δηλοῖ ὅτι χρὴ τὸν εὐεργέτην ἐπιγινώσκειν καὶ τούτῳ χάριτας ἀποδιδόναι.

Στα νέα Ελληνικά[Επεξεργασία]

Ένας γεωργός εκεί που έσκαβε κατα τύχη βρήκε χρυσάφι. Χάρηκε φυσικά, κ κάθε μέρα έφτιαχνε ένα στεφάνι απο λουλούδια κ το πρόσφερε στη γή δώρο, έστεφε τη γή με αυτό, γιατί σκεφτόταν "απο τη Γή ευεργετήθηκα". Κάποια στιγμή του εμφανίστηκε η Τύχη προσωποποιημένη κ του είπε: "άνθρωπέμου, γιατί ευχαριστείς τη γή για δώρο που εγώ σου έδωσα; Άν υποθέσουμε οτι με κάποιον τρόπο χάσεις αυτό το χρυσάφι, θα λές: 'απο την κακιάμου τύχη το έχασα, η τύχημου φταίει'. Τώρα που σου το χάρισα, γιατί δέν λές 'η Τύχη μου το χάρισε';".
Παρόμοια είναι πολλοί άνθρωποι που όταν τους συμβαίνει κάτι κακό μέμφονται τον Θεό, ενώ όταν αποκτούν κάτι καλό ευγνωμονούν μόνο την υλική κ ορατή προέλευση του καλού, δέν σκέφτονται οτι μέσω της ύλης ο Θεός είναι που χαρίζει κάθε καλό.