Αισώπου Μύθοι/Γεωργός και κύνες

Από Βικιθήκη
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση


Γεωργὸς καὶ κύνες



Γεωργὸς ὑπὸ χειμῶνος ἐναποληφθεὶς ἐν τῇ ἐπαύλει, ἐπειδὴ οὐκ ἠδύνατο προελθεῖν καὶ ἑαυτῷ τροφὴν πορίσαι τὸ μὲν πρῶτο τὰ πρόβατα κατέφαγεν. Ἐπειδὴ δὲ ἔτι ὁ χειμὼν ἐπέμενε, καὶ τὰς αἶγας κατεθοινήσατο. Ἐκ τρίτου δέ, ὡς οὐδεμία ἄνεσις ἐγίνετο, καὶ ἐπὶ τοὺς ἀροτῆρας βοῦς ἐχώρησεν. Οἱ δὲ κύνες θεασάμενοι τὰ πραττόμενα ἔφασαν πρὸς ἀλλήλους· " Ἀπιτέον ἡμῖν ἐνθένδε· ὁ δεσπότης γάρ, εἰ οὐδὲ τῶν συνεργαζομένων βοῶν ἀπέσχετο, ἡμῶν πῶς φείσεται;"

Ὁ λογός δηλοῖ ὅτι δεῖ τούτους μάλιστα φυλάττεσθαι οἳ οὐδὲ τῆς κατὰ τῶν οἰκείων ἀδικίας ἀπέχονται.

Στα νέα Ελληνικά[Επεξεργασία]

Ένας γεωργός απο την κακοκαιρία αποκλείσθηκε στο αγρόκτημάτου κ δέν μπορούσε να απομακρυνθεί απο αυτό για να αποκτήσει τροφή. Τί να έκανε λοιπόν; έφαγε τα πρόβατα που είχε στο αγρόκτημα. Καθώς η κακοκαιρία εξακολουθούσε κ δέν μπορούσε να βγεί απο το αγρόκτημα, έσφαξε έφαγε κ τα κατσίκιατου. Η κακοκαιρία δέν έλεγε να υποχωρήσει, οπότε στράφηκε ακόμα κ στα βόδια με τα οποία όργωνε. Τα σκυλιά του αγροκτήματος σάν το είδαν αυτό, είπαν: "πάμε να φύγουμε αμέσως απο εδώ! Αυτός δέν λυπάται ούτε τα βόδια που είναι οι απαραίτητοι συνεργάτεςτου στον καθημερινό αγώνα της επιβίωσης. Εμάς θα λυπηθεί;".
Ο μύθος αυτός έχει ανατολίτικη προέλευση. Στην Ινδία οι εκτός και κάτω απο τις 4 κοινωνικές τάξεις λέγονταν zvApacAH δηλαδή "αυτοί που μαγειρεύουν (ακόμη και) τα σκυλιά". Ωστόσο, ακόμη πιό ανόσιος ήταν ο φόνος των βοοειδών που ήταν βάση της οικονομίας κ σύμβολο της αγάπης.