Αισώπου Μύθοι/Αλιεύς και σμαρίς

Από Βικιθήκη
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Αἰσώπου Μῦθοι
Ἁλιεὺς καὶ σμαρίς


Ἁλιεὺς τὸ δίκτυον χαλάσας ἐν τῇ θαλάσσῃ ἀνήνεγκε σμαρίδα. Σμικρὰ δὲ οὖσα ἱκέτευεν αὐτὸν νῦν μὲν μὴ λαβεῖν αὐτήν, ἀλλ’ ἐᾶσαι, διὰ τὸ σμικρὰν τυγχάνειν. «Ἀλλ’ ὅταν αὐξυνθῶ καὶ μεγάλη, φησί, γένωμαι, συλλαβεῖν με δυνήσῃ, ἐπεὶ καὶ εἰς μείζονά σοι ὠφέλειαν ἔσομαι.» Καὶ ὁ ἁλιεὺς εἶπεν· «Ἀλλ’ ἔγωγε ἄνους ἂν εἴην, εἰ τὸ ἐν χερσὶ παρεὶς κέρδος, κἂν σμικρὸν ᾖ, τὸ προσδοκώμενον, κἂν μέγα ὑπάρχῃ, ἐλπίζοιμι.»

Ὁ μῦθος δηλοῖ ὅτι ἀλόγιστος ἂν εἴη ὁ δι’ ἐλπίδα μείζονος τὰ ἐν χερσὶν ἀφεὶς σμικρὰ ὄντα.

Στα νέα Ελληνικά[Επεξεργασία]

Ένας ψαράς έβγαλε από τη θάλασσα μία μαρίδα. Του λέει: «Είμαι ένα τόσο μικρό ψαράκι! Πόσο θα φας από εμένα; Άσε με στη θάλασσα, και ύστερα πιάσε με όταν θα έχω μεγαλώσει.» Άλλα ο ψαράς απάντησε: «Ανόητος θα ήμουν να αφήσω το υπαρκτό κέρδος, έστω και μικρό, για ένα μεγάλο κέρδος που είναι ακόμη ανύπαρκτο.»