Αισώπου Μύθοι/Άνθρωπος και σάτυρος

Από Βικιθήκη
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση



Ἄνθρωπος καὶ σάτυρος



Ἄνθρωπον ποτε λέγεται πρὸς σάτυρον φιλίαν σπείσασθαι. Καὶ δὴ χειμῶνος καταλαβόντος καὶ ψύχους γενομένου, ὁ ἄνθρωπος προσφέρων τὰς χεῖρας τῷ στόματι ἐπέπνει. Τοῦ δὲ σατύρου τὴν αἰτίαν ἐρομένου δι' ἣν τοῦτο πράττει, ἔλεγεν ὅτι θερμαίνει τὰς χεῖρας διὰ τὸ κρύος. Ὕστερον δὲ παρατεθείσης αὐτοῖς τραπέζης καὶ προσφάγματος θερμοῦ σφόδρα ὄντος, ὁ ἄνθρωπος ἀναιρούμενος κατὰ μικρὸν τῷ στόματι προέσφερε καὶ ἐφύσα. Πυνθανομένου δὲ πάλιν τοῦ σατύρου τί τοῦτο ποιεῖ, ἔφασκε καταψύχειν τὸ ἔδεσμα, ἐπεὶ λίαν θερμόν ἐστι. Κἀκεῖνος ἔφη πρὸς αὐτόν· " Ἀλλ' ἀποτάσσομαί σου τῇ φιλίᾳ, ὦ οὗτος, ὅτι ἐκ τοῦ αὐτοῦ στόματος καὶ τὸ θερμὸν καὶ τὸ ψυχρὸν ἐξιεῖς."

Ἀτὰρ οὖν καὶ ἡμᾶς περιφεύγειν δεῖ τὴν φιλίαν ὧν ἀμφίβολός ἐστιν ἡ διάθεσις.

(variant version from Chambry's first edition)

Ἄνθρωπος καὶ σάτυρος. Ἄνθρωπός τις πρὸς σάτυρον φιλίαν ποιησάμενος συνεσθίων ἦν αὐτῷ. Χειμῶνος δὲ καὶ ψύχους γενομένου, ὁ ἄνθρωπος τὰς χεῖρας αὐτοῦ προσφέρων τῷ στόματι ἀπέπνει. Τοῦ δὲ σατύρου ἐπερωτήσαντος δι᾿ ἣν αἰτίαν τοῦτο πράττει, ἔφη· Τὰς χεῖράς μου θερμαίνω ἐκ τοῦ κρύους. Μετὰ μικρὸν δὲ ἐδέσματος θερμοῦ προσενεχθέντος, ὁ ἄνθρωπος προσφέρων τῷ στόματι ἐφύσα αὐτό. Πυνθανομένου δὲ πάλιν τοῦ σατύρου δι᾿ ἣν αιτίαν τοῦτο πράττει, ἔφη· Τὸ ἔδεσμα καταψύχω. Ὑπολαβὼν δὲ ὁ σάτυρος· Ἀλλ᾿ ἔγωγε, ἔφη, ἀπὸ τοῦ νῦν ἀποτάσσομαί σου τῆς φιλίας, ὅτι ἐκ τοῦ αὐτοῦ στόματος τὸ θερμὸ καὶ τὸ ψυχρὸν ἐξάγεις. Ὁ μῦθος δηλοῖ ὅτι δεῖ φεύγειν ἡμᾶς τὰς φιλίας ὧν ἀμφίβολός ἐστιν ἡ διάθεσις.

Στα νέα Ελληνικά[Επεξεργασία]

Ένας άνθρωπος, κάνοντας σπονδή, συνήψε φιλία με έναν σάτυρο. Ήταν χειμώνας κ έκανε πολύ κρύο, τότε ο άνθρωπος έφερε τα χέρια κοντά στο στόματου κ τα φυσούσε. Ρωτάει ο σάτυρος: γιατί φυσάς τα χέριασου; - μά, για να τα ζεστάνω. Δέν βλέπεις τί κρύο που κάνει; Ύστερα κάθισαν να φάνε, κ τους σέρβιραν ένα ψητό που ακόμη έκαιγε απο τη φωτιά. Ο άνθρωπος έκοβε μικρά μικρά κομματάκια κ το καθένα το φυσούσε προτού να το φάει. Ρωτάει ο σάτυρος: γιατί φυσάς την τροφήσου; - μά, για να κρυώσει, δέν βλέπεις πώς καίει; απαντά ο άνθρωπος.

Τότε λέει ο σάτυρος: φτάνει, δέν είμαι πιά φίλοςσου! - μα, γιατί; - αφού σε βλέπω που απο το ίδιο στόμα βγάζεις άλλοτε ζεστό κ άλλοτε κρύο!

Είναι στη φύση του ανθρώπου να φέρεται σάν αντιφατικά, ενώ δέν είναι πραγματικά αντίφαση: είναι η αναζήτηση του σωστού μέτρου.΄Όποιος δέν το καταλαβαίνει αυτό, δέν έχει ώριμη ανθρώπινη λογική κ δέν μπορεί να γίνει πραγματικά φίλος με έναν άνθρωπο: τον θεωρεί κακό ακόμη κι άν δέν είναι κακός.