Αισώπου Μύθοι/Άνθρωπος και λέων συνοδεύοντες

Από Βικιθήκη
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση



Ἄνθρωπος καὶ λέων συνοδεύοντες



Ὥδευέ ποτε λέων σὺν ἀνθρώπῳ. Ἕκαστος δὲ αὐτῶν τοῖς λόγοις ἐκαυχῶντο. Καὶ δὴ ἐν τῇ ὁδῷ ἦν ἀνδρὸς στήλη πετρίνη λέοντα πνίγοντος. Ὁ δὲ ἀνὴρ ὑποδείξας τῷ λέοντι ἔφη· " Ὁρᾷς σὺ πῶς ἐσμεν ὑμῶν κρείττονες." Κακεῖνος εἶπεν ὑπομειδιάσας· "Εἰ λέοντες ᾔδεισαν γλύφειν, πολλοὺς ἂν ἄνδρας εἶδες ὑποκάτω λέοντος."

Ὅτι πολλοὶ καυχῶνται διὰ λόγων ἀνδρεῖοι εἶναι καὶ θρασεῖς οὓς ἡ πεῖρα γυμνασθέντας ἐξελέγχει.

Στα νέα Ελληνικά[Επεξεργασία]

Κάποτε ένας άνθρωπος έγινε φίλος με ένα λιοντάρι κ περπατούσαν οι δυότους μαζί. Ο καθένας καυχιόταν για το δικότου το σόι. Σε ένα σημείο, εκεί που βαδίζανε, ήτανε μιά πέτρινη στήλη (ανάγλυφο) που παρίστανε έναν άνθρωπο ο οποίος με γυμνά χέρια έπνιγε ένα λιοντάρι.

Βλέπεις, λέει ο άνθρωπος, πόσο εμείς οι άνθρωποι είμαστε δυνατότεροι απο εσάς τα λιοντάρια; Το λιοντάρι χαμογέλασε κ του λέει: "άν κ τα λιοντάρια ξέρανε να φτιάχνουν γλυπτά, πόσες παραστάσεις θα είχες να δείς με ανθρώπους που λιοντάρια τους βάζουνε κάτω!".

Πολλές φορές οι άνθρωποι χρησιμοποιούν τέτοιου είδους "επιχειρήματα" για να δείξουν τάχα ανωτερότητα, κ προς τέτοια επιχειρήματα δέν αξίζει περισσότερο απο ένα ειρωνικό χαμόγελο