Αισώπου Μύθοι/Άνθρωπος και λέων συνοδεύοντες

Από Βικιθήκη
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Αἰσώπου Μῦθοι
Ἀστρολόγος


Ὥδευέ ποτε λέων σὺν ἀνθρώπῳ. Ἕκαστος δὲ αὐτῶν τοῖς λόγοις ἐκαυχῶντο. Καὶ δὴ ἐν τῇ ὁδῷ ἦν ἀνδρὸς στήλη πετρίνη λέοντα πνίγοντος. Ὁ δὲ ἀνὴρ ὑποδείξας τῷ λέοντι ἔφη· «Ὁρᾷς σὺ πῶς ἐσμεν ὑμῶν κρείττονες.» Κἀκεῖνος εἶπεν ὑπομειδιάσας· «Εἰ λέοντες ᾔδεισαν γλύφειν, πολλοὺς ἂν ἄνδρας εἶδες ὑποκάτω λέοντος.»

Ὅτι πολλοὶ καυχῶνται διὰ λόγων ἀνδρεῖοι εἶναι καὶ θρασεῖς οὓς ἡ πεῖρα γυμνασθέντας ἐξελέγχει.

Στα νέα Ελληνικά[Επεξεργασία]

Κάποτε ένας άνθρωπος έγινε φίλος με ένα λιοντάρι και περπατούσαν οι δυό τους μαζί. Ο καθένας καυχιόταν για το δικότου το σόι. Σε ένα σημείο, εκεί που βαδίζανε, ήτανε μιά πέτρινη στήλη που παρίστανε έναν άνθρωπο ο οποίος με γυμνά χέρια έπνιγε ένα λιοντάρι. Βλέπεις, λέει ο άνθρωπος, πόσο εμείς οι άνθρωποι είμαστε δυνατότεροι απο εσάς τα λιοντάρια; Το λιοντάρι χαμογέλασε και του λέει: «Αν κ τα λιοντάρια ήξεραν να φτιάχνουν γλυπτά, πόσες παραστάσεις θα είχες να δείς με ανθρώπους που λιοντάρια τους βάζουνε κάτω.»