Αισώπου Μύθοι/Άνθρωπος και αλώπηξ

Από Βικιθήκη
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση



Ἄνθρωπος καὶ ἀλώπηξ



Ἀλώπεκά τις ἐχθρὰν ἔχων ὡς βλάπτουσαν αὐτόν, κρατήσας καὶ θέλων ἐπὶ πολὺ τιμωρήσασθαι, στυππεῖα ἐλαίῳ βεβρεγμένα τῆ οὐρᾷ προσδήσας ὑφῆψε. Ταύτην δὲ δαίμων εἰς τὰς ἀρούρας τοῦ βαλόντος ὡδήγει· ἦν δὲ καιρὸς τοῦ ἀμήτου. Ὁ δὲ ἠκολούθει θρηνῶν μηδὲν θερίσας.

Ὅτι πρᾷον εἶναι χρὴ καὶ μὴ ἀμέτρως θυμοῦσθαι· ἐξ ὀργῆς γὰρ πολλάκις βλάβη γίνεται μεγάλη τοῖς δυσοργήτοις.

Στα νέα Ελληνικά[Επεξεργασία]

Ένας άνθρωπος είχε μεγάλο μίσος για μιά αλεπού γιατί του έκανε κακό (υποθέτω πως του άρπαζε τις κότες κ τα κουνέλια που έτρεφε στην αυλήτου). Μιά κατάφερε να την πιάσει, κ σκεφτόταν: τί μεγάλο κακό να της κάνω για να την τιμωρήσω καθώς της αξίζει; Σκέφτηκε το εξής: έδεσε στην ουράτης στουπιά λαδωμένα κ έβαλε φωτιά, οπότε η αλεπού άρχισε να τρέχει με την ουρά καιόμενη. Καθώς έτρεχε όπου νά'ναι, μπήκε στο χωράφι του ανθρώπου που της έβαλε τη φωτιά στην ουρά, κ τρέχοντας εκει μέσα πήραν φωτιά όλα τα σπαρτά, κ κάηκαν όλα, που ήταν καιρός του θερισμού - κ έτσι ο άνθρωπος δέν θέρισε τίποτε.

Κάποιες φορές για να κάνει ο άνθρωπος κακό στον εχθρότου παθαίνει ο ίδιος. Παρόμοια είναι η ιστορία απο το ινδικό έπος "Ramayana": Ο κακός δαίμονας "Ravana" διέταξε να βάλουν φωτιά στην ουρά του "Hanuman" ο οποίος έβαλε φωτιά σε όλη την πόλη των δαιμόνων τρέχοντας εκει μέσα με φλεγόμενη την ουρά.