Γλώσσαι/Θ

5ος αιώνας μ.Χ.|Ησύχιος}}

<Θάασσεν>· ἐκαθέζετο (Ι 194) S(n)

<θαάσσει>· κάθηται. διατρίβει

<θάβακον>· θᾶκον. ἢ θρόνον

<Θαβώρ>· ὄρος Συρίας (Hos. 5,1 ς#)

<θάγῃ>· θήξῃς

<θάεο>· θεώρει

*<>θαζόμενος>· σκώπτων (Plat. rep. 5,474a) AS

<θαίβει>· ἐλαύνει

†<θαιμός>· οἰκία. †σπόρος, φυτεία

<θαιροδύται>· οἱ ἐν τῷ ζυγῷ δακτύλιοι, δι' ὧν οἱ ῥυτῆρες ...

<θαιροδύτης>· ὁ δακτύλιος τοῦ ζυγοῦ

<θαιρός>· ὁ διήκων ἀπὸ τοῦ ἄνω μέρους ἕως κάτω στροφεὺς τῆς

θύρας (Μ 459), ἢ ἄξων. Σοφοκλῆς Τριπτολέμῳ (fr. 539)

*<θακεύουσι>· κάθηνται εἰς τὰς χρείας ASn

*<θᾶκος>· καθέδρα, θρόνος AS (vg)

<θαλάμη>· τρώγλη, [θυρὶς] κατάδυσις (ε 432) p

<θαλάμαι>· στῆλαι ἐπικείμεναι τοῖς αἰδοίοις τῶν ἀποκόπων

<θαλαμηπόλος>· ἡ περὶ τὸν κοιτῶνα ἢ περὶ τὸν θάλαμον δια-

τρίβουσα ἢ ἀναστρέφουσα. Ἀπίων δὲ κοιτωνοφύλαξ, νυμφα- γωγός, τοῦ θαλάμου ἐπιμελουμένη (η 8 ..)

<θαλάμιαι κῶπαι>· p αἱ κατωτάτω. καὶ οἱ ταύτην ἔχοντες τὴν

χώραν <θαλαμιοὶ> λέγονται

<θαλαμιός>· [ὁ κατωτάτω θαλάμιος] ἐρέτης ὁ κατωτάτω ἐρές-

σων ἐν τῇ νηῒ <θαλαμιὸς> λέγεται, ὁ δὲ μέσος <ζύγιος>, ὁ δὲ ἀνώτατος <θρανίτης>

<θαλάμοιο νέοιο>· κατασκευασμένου νεωστί· ὑπὸ γὰρ τῶν

γάμων αὐτὰς τὰς ἡμέρας θαλάμους ἐπήγνυον· ὡς οὐκ ἔκπαλαι αὐτοῦ γεγαμηκότος (Ρ 36)

<θάλαμος>· *οἶκος Agn. μυχός. νυμφικὸς οἶκος

<θαλάμων ἄνασσα>· Ἀφροδίτη

<θάλασσα κοίλη>· ἡ χειμέριος. καὶ τὸ θέατρον (Com. ad. fr.

864 K.)

<θαλασσεύς>· ἁλιεύς

<θαλάσσια ἔργα>· ναυτικά (Β 614)

<θαλάσσιος Ζεύς>· ἐν Σιδῶνι τιμᾶται

<θαλασσωθείς>· ἁγνισάμενος

<θαλάσσια>· τὰ τῆς θαλάσσης (Β 614)

<θαλαττοκοπεῖς>· ματαιολογεῖς p

<θαλαττοπορῆσαι>· πλεῦσαι διὰ θαλάσσης

<θαλέθει>· θάλλει, ἀνθεῖ

<θαλέεσσι>· πιότητι, λιπαρίαις (Callim. fr. 337)

*<θαλέθοντες>· θάλλοντες (Ψ 32) ASgn

<θαλέθοντα>· θάλλοντα, βλαστάνοντα, ἀνθοῦντα. εὐτροφοῦντα

*<θαλεία>· <ὡς> παιδεία. [εὐθυμία n. ἡδονή. καὶ [ἡ Μοῦσα n

<θαλείας>· πότους, μέθας. †λινᾶς πήρας

<θαλίῃ>· εὐδαιμονίᾳ, εὐθηνίᾳ. ἀκμῇ. εὐφροσύνῃ (Ι 143)

*<θαλεῖον>· καθαρόν g

<θαλεραί>· οἰκτραί

*<θάλλει>· ἀκμάζει S, ἀνθεῖ (Eur. Phoen. 812)

<θαλεροί>· ἀκμάζοντες, ἀνθοῦντες (Γ 26). πολλοί. πρόσφατοι.

ἀθρόοι. ὑγροί. οἰκτροί

<θαλερὸν δάκρυον>· τὸ πολὺ καὶ <μὴ> ξηραινόμενον, ἀλλ' ἐπὶ

τῶν ὀφθαλμῶν ἀεὶ θάλλον (Β 266 ..)

*<θαλερός>· ταχύς. ἰσχυρός ASn

[<θαλέων>· τῶν θάλλειν ἐπιτηδείων]

<θαλέων>· τῶν *[θάλλειν ποιούντων n ἡδονῶν. παιγνίων. ἡδέων.

• [τῶν πρὸς τὸ θάλλειν ἐπιτηδείων (Χ 504) S

<θαλία>· εὐθηνία. εὐωχία. πανήγυρις. τέρψις, εὐφροσύνη

*<θαλίη>· τὰ αὐτά (Ι 143) An

<θαλλικοποιοί>· οἱ τὰ σκυτούμενα κιβώτια, καὶ τοὺς δερματί-

νους ῥίσκους ἐργαζόμενοι

<Θαλλιγόνους>· οἱ πολλοὺς καὶ ἐνδόξους ἔχοντες <ἐκγόνους> g,

ἢ γένος ἐν ὅπλοις ἔνδοξον

<θάλλικα>· σάκκου εἶδος

<θαλλίς>· μάρσιππος μακρός

*<θαλλόν>· ὃ ἐσθίουσιν οἱ βόες (ρ 224) AS

*<θαλλός>· κλάδος ἐλαίας. [ἄνθος AS. γέννημα S. καὶ πᾶν τὸ

θάλλον. κυρίως δὲ κλάδος ἐλαίας ASvg, ἢ φοίνικος [βλάστημα An

*<θάλλουσα>· αὐξάνουσα (Gen. 40,10) A

<θαλλοφόρος>· ὁ πομπεύων Ἀθήνησι, καὶ ἐλαίας κλάδον φέρων.

λέγουσι δὲ καὶ γέροντας θαλλοφόρους, πρὸς οὐδὲν ἄλλο χρησί- μους ἢ πρὸς τὸ θαλλοφορεῖν (Ar. Vesp. 544)

[<θάλπει>· ἀκμάζει, ἀνθεῖ]

*<θαλπιώθ>· ἐπάλξεις (Cant. 4,4)

<θάλπος>· *καῦμα ([Plat.] Ax. 366 d) S παραμυθία

<θάλπω>· *θερμαίνω An. παραμυθοῦμαι

<θαλπωρή>· *παραμυθία Sn. σκέπη. *χαρά ASvg. σωτηρία S

ἡδονή. *[θάλψις ASvg. ἐλπίς. ἀσφάλεια. *[ἢ διάχυσις ASvg (Ζ 412)

<θαλυκρέονται>· ψεύδονται S

<θαλυκρόν>· ἰταμόν (S). λαμπρόν. βλοσυρόν. ἀναιδές. [πανοῦρ-

γον. θερμόν (S). χλιαρόν (Callim. fr. 736?)

<θαλύνειν>· θάλπειν. †ποιεῖ

<θαλύεσθαι>· φλέγεσθαι (S)

*<θαλύσια>· αἱ τῶν καρπῶν ἀπαρχαί (Ι 534) ASvgn

<θαλύσιος ἄρτος>· ἀπὸ τῆς ἅλω πεττόμενος πρῶτος

<θαλυσσόμενος>· φλεγόμενος

<θαλύψαι>· θάλψαι. πυρῶσαι

*<θάλωμεν>· βλαστήσωμεν An. βλαστάνωμεν

*<θαμά>· θαμινά, [συνεχῆ P

<θαμάκις>· πλειστάκις, [πολλάκις S

*<θαμά>· τὰ πυκνά AS. καὶ θαμέα τὰ αὐτά

<θαματροχεῖ>· οὐχ ἡσυχάζει

<θαμβαλέον>· φοβερόν. θαυμαστόν

*<θαμβεῖ>· ἐκπλήττει (n)

<θάμβος>· θαῦμα. *[ἔκπληξις (Γ 342 ..) Avgnp

*<θαμέας>· πυκνούς, συνεχεῖς (ξ 12) A

*<θαμέες (Κ 264) Sn καὶ <θαμειαί>· (Α 52) S τὰ αὐτά· καὶ <θα-

μειάς> (Τ 383)

*<θαμίζεις>· συνεχῶς ἔρχῃ ASgn, πυκνάζεις (Σ 386) (v) Σ

<θαμίζεται>· ὁμιλεῖ (Soph. fr. 462,3)

<θαμίζει>· συνεχῶς διατρίβει καὶ παραμένει <τὴν> ἑαυτοῦ ναῦν

φυλάσσων

*<θαμινά>· πυκνά ASvg, πολλά

*<θαμινῶς>· συνεχῶς, πυκνῶς Sg (n)

<θάμιξ>· ἀλώπηξ

<θάμνους>· δενδρώδεις τόπους, δασεῖς (ε 476)

<θάμνισον>· ἀποκάλυψον

*<θάμνοι>· δασέα καὶ πυκνὰ δένδρα. καὶ οἱ σύνδενδροι τόποι

(Λ 156) ASn

<θάμνος>· πυθμὴν δένδρου. ἢ ῥίζα πολλοὺς κλάδους ἐκπέμπουσα.

ἢ καθ' ἕνα τόπον τῆς ὕλης συντροφὴ καὶ ἡ συνεχὴς φυτεία. καὶ ἡ περιοχὴ τῆς ἐλαίας. καὶ ὄρμενοι. καὶ οἱ σύμφυτοι ἢ δεν- δρώδεις ..... *ἢ βάτος. ἢ ξύλον ἀκανθῶδες ASvg

<θαμύντεραι>· πυκνότεραι

<θάμυρις>· πανήγυρις, σύνοδος, ἢ πυκνότης τινῶν. καὶ <ὁδοὺς

θαμυρὰς> τὰς λεωφόρους. ἔστι δὲ καὶ κύριον ὄνομα

<θαμυρίζει>· ἀθροίζει, συνάγει

<Θάμυρις μαίνεται>· παροιμία, ἐπὶ τῶν κατὰ σύνεσιν παρά-

λογόν τι πραττόντων

<θανάτοιο μέλαν νέφος>· περιφραστικῶς αὐτὸς ὁ θάνατος

(δ 180)

<θάνατος>· ὅ τε θεός· καὶ ὃ πάσχομεν, τέλος ἔχοντος τοῦ βίου.

ὁ χωρισμὸς τῆς ψυχῆς ἀπὸ τοῦ σώματος. καὶ ὁ σωματοειδὴς θεός. καὶ ἡ δυσωδία

*<θανατῶν>· θανάτου ἐπιθυμῶν (Ios. b. Iud. 3,208) ASvg

*<θανεῖσθαι>· ἀποθανεῖσθαι (Eur. Troad. 430) AS

*<θάνοιεν>· ἀποθάνοιεν (Eur. Troad. 391) Avg

<θᾶξαι>· μεθύσαι

<θαέοντα>· διδασκόμενον. θεωροῦντα

<θαεῦνται>· ὁμοίως

<θάπαν>· φόβον

<θάπτρα>· μνῆμα. Κρῆτες

*<θαῤῥαλέως>· εὐθαρσῶς ASg. ἀνδρείως (3. Maccab. 1,4 ..) g

<Θαργήλια>· Ἀπόλλωνος ἑορτή. καὶ ὅλος ὁ μὴν ἱερὸς τοῦ θεοῦ.

ἐν δὲ τοῖς Θαργηλίοις τὰς ἀπαρχὰς τῶν φυομένων ποιοῦνται, καὶ περικομίζουσι· ταῦτα δὲ θαργήλιά φασι· καὶ μὴν <θαργη- λιών>. καὶ τὴν εὐετηρίαν ἐκάλουν <θάργηλον>. καὶ Ἀρχίλοχός φησιν>· †ὡς φαίε† νῦν ἄγει Ταργήλια (frg. 113) καὶ ὁ <θάργηλος> χύτρα ἐστὶν ἀνάπλεως σπερμάτων. [καὶ παρὰ Μιλησίοις ᾀδο- μένη ἐπὶ φρονήσει]

<Θαργηλία>· ἔστιν ἡ Θαργηλία Μιλησία μὲν τὸ γένος, εὐπρεπὴς

δὲ τὴν ὄψιν, καὶ τἆλλα σοφή, ὥστε στρατηγεῖν πόλεις καὶ δυνάστας. διὸ καὶ πλείστοις ἐγήματο τῶν διασημοτάτων

<θάργηλος>· χύτρα ἱεροῦ ἑψήματος

<θαρνύει>· [ὀχλεύει]. ὀχεύει. σπείρει. φυτεύει

<θαῤῥιά>· τρασιά

<θάρνυσθαι>· ὀχεύειν

<θάρνυται>· μετεωρίζεται· θάρνυσθαι γὰρ τὸ συγγίνεσθαι. τοῦτο

δὲ νῦν δηλοῖ τὴν διὰ λόγων ἔντευξιν καὶ ὁμιλίαν. σημαίνει δὲ καὶ [ὀχεύει S [<θαρσύνεται>·], περὶ συνουσίαν ὁμιλεῖ

*<θάῤῥος>· θάρσος Agn

(*)<θαρσαλέον>· ῥᾴδιον

*<θαρσαλέως>· ῥᾳδίως (ASg)

*<θάρσος>· [<ἢ θάργος>]· τὸ θράσος. ἀνδρεία. δυναστεία (Ε 2 ..)

<θαρσύς>· θρασύς

*<θάρσυνος>· τεθαῤῥηκώς (Ν 823) Σ

<θάρσει>· θάῤῥει. θράσει (Ζ 126 ..)

<θαῤῥῶ>· θρασύνομαι

<Θασία ἅλμη>· εἰς ἣν ὄψα ὀπτώμενα ἔβαπτον. καὶ ῥαφάνου

εἶδος. οἱ δὲ βάμμα τι

†<θάσωμεν>· καθήμεθα

<Θάσιος παῖς Ἀγλαοφῶντος>· ...

...· ἔστι δὲ σεμίδαλις, ἐπὶ τοῖς ἔργοις γενομένη, ἀπὸ Ἀγλαοῦ,

τοῦ ἐξ ἀρχῆς ποιήσαντος, Θασίου ὀνομασθεῖσα

*<θᾶσσε>· κάθισον s

*<θᾶσσον>· θᾶττον, [τάχιον S, ταχύτερον (An)

*<θάσσονας>· ταχίονας (Ν 819) AS

*<θάσσοντας>· καθημένους (ASg)

*<θάσσουσα>· σπεύδουσα (ASvg)

*<θάσσω>· παρακαθέζομαι (Eur. Or. 85 ..) AS

*<θάσσων>· ταχύτερος (Ο 570) ASgn. καθεζόμενος Ag

*<>†θαστρεύεσθαι>· ἀναβάλλεσθαι (Ο 512) AS

<θᾶτας>· θῆτας, τοὺς δούλους. Κύπριοι

*<θάτερα>· τὰ ἄλλα AS, ἑκάτερα, ἕτερα μέρη ( Eur. Bacch. 1129)

*<θατέρου>· ἑνός gS

<θατῆρας>· θεατάς

*<θᾶττον>· εὐθύς, [τάχιον, ταχέως gn

<θᾶττον ἢ Βούτης>· παροιμία ἐπὶ τῶν <ῥᾳδίως ἐπιτελουμένων,

ὅτι τῶν> ἐν τῇ στοᾷ μαχομένων τις ἦν, ᾧ ἐπεγέγραπτο Βούτης <οὗ ἐφαίνετο τὸ κράνος καὶ ὁ ὀφθαλμός.> Τάσσεται οὖν ἡ παροιμία ἐπὶ τῶν ῥᾳδίως συντελουμένων· καὶ γὰρ ὁ Βούτης ῥᾳδίως κατεσκεύαστο, ἅτε οὐχ ὁλοκλήρου τοῦ σώματος γε- γραμμένου

[<θαυλακίζειν>· μετὰ βοῆς ἀπαιτεῖν τι. <Ταραντῖνοι>]

<Θαύλια>· ἑορτὴ [Ταραντῖνοι] ἀχθεῖσα ὑπὸ Κτεάτου· παρ' ὃ

καὶ <θαυλίζειν> λέγειν τοὺς Δωριεῖς ...

<Θαυλωνίδαι>· γένος ἰθαγενῶν Ἀθήνησι

<θαυμάζειν>· θεᾶσθαι. καὶ μανθάνειν

<θαῦμα>· ἔκπληξις. ξένισμα

<θαυμαίνει>· θεωρεῖ. θαυμάζει

<θαυμαλέον>· φοβερόν. θαυμαστόν

<Θαυμακίη>· πόλις (Β 716)

<θαυμανέοντες>· θεώμενοι, ὀψόμενοι· ἀέθλια θαυμανέοντες (θ 108).

τὸ δὲ καθ' ἡμᾶς θαυμάζειν θηεῖσθαι λέγει· θηεῖτο δὲ κούρη (ζ 237) <καὶ> <θηητὸς> ὁ θαυμαστός

<θαυμάσιος>· θαυμαστός

<θαύματα>· ἃ οἱ θαυματοποιοὶ ἐπιδείκνυνται (Plat. rep. 7,514b>)

<QAUMATÍZOMAI>: E)KPLH/TTOMAI

<*QAÚLIOS H)\ *QAÛLOS>: *)/ARHS *MAKEDÓNIOS

<QAÛNON>: QHRÍON

<QAULÉA>: OU)RÁ, KÉRKOS

<QAUSÍKRION>: QEWREÎON

<QAXQH=MEN>: QWRHXQH=NAI. *DWRIEÎS

<QÁYAI>: KATORÚCAI. KAÛSAI, A)PÒ TOÛ QÁLPESQAI (Eur. Alc.

729 ..)

<θάψινον>· τὸ ξανθόν, ἀπὸ τοῦ ξύλου τῆς θάψου, [ὃ βάπτει] ᾧ

ξανθίζουσι τὰ ἔρια καὶ τὰς κεφαλάς. τοῦτό τινες (Sapph. frg. 210 L. -- P.) Σκυθικὸν λέγουσι. καὶ ὁ ποταμός, παρ' ᾧ φύεται τὸ ξύλον, Θάψος καλεῖται. ἔστι δὲ καὶ <ῥίζα θαψία> καλουμένη

*<θεά>· ὦ Μοῦσα (Α 1) n

*<θέα>· σκόπει (ASvgn) θεώρει, [ὅρα n

*<θεάμονας>· θεατάς ASvgn

<θέαν>· *ὄψιν. θεωρίαν (Eur. Hipp. 825) n. ὄμματα

<θεαγγελεῖς>· οἱ τὰς πανηγύρεις ἐπαγγέλλοντες

<θεαγής>· ὅσιος, [θεοσεβής r

<θέαγον>· τὸ θεῖον, ᾧ καθαίρουσι. Σαλαμίνιοι

<θέαμα>· θεώρημα (Eur. Med. 1167 ..)

<θεανὴ νόσος>· ἡ ἐκ θεοῦ, θεία. Σοφοκλῆς Τυροῖ α# [ῥοιτοῦ]

(fr. 589)

<θεανῶσται>· οἱ ξυστῆρες ὑπὸ Θετταλῶν

<θέα παρ' αἰγείρῳ>· τόπος αἴγειρον ἔχων, ὅθεν ἐθεώρουν.

εὐτελὴς δὲ ἐδόκει ἡ ἐντεῦθεν θεωρία· μακρόθεν γὰρ ἦν καὶ εὐώνου ὁ τόπος ἐπωλεῖτο (Cratin. fr. 339)

<θεατόν>· τὸ ἐκλεκτόν. [ὁρατόν (n), καὶ θεωρητόν

<θέατρον>· θέαμα (1. Cor. 4,9). ἢ σύνταγμα

*<θέει>· τρέχει (Ν 141) ASv

*<θεείου>· θείου (Θ 135) ASn

*<θέειν>· τρέχειν, δραμεῖν (Β 183) Avgs

<θέεν>· ἔτρεχεν (Ζ 118)

*<θεηγόρων>· θείων. ἢ ἐκ θεοῦ †λαμβάνων AS(v) gp

<θεήλατον>· ὑπὸ θεοῦ πεπληγμένον, ἢ *[πεμφθέν (Eur. Or. 2 ..)

ASvg

*<θέῃσι>· τρέχῃ (Χ 23) AS

*<θειαζόντων>· μαινομένων ASvg

*<θίασος>· χορός v

<θειασμοῦ>· [εὐωχίας] ἐνθουσιασμοῦ

<θειασμῷ>· [εὐωχίαις] μαντείαις (Thuc. 7, 50,4)

*[<θειασῶται>· χορευταί] ASv

[<θεῖα>· ἴγδια. καὶ θεοῖς ἐοικότα. Κύπριοι]

*<θέειν δρομαῖς>· ....AS

<θείης>· ποιήσεις (Ω 661)

<θειητόν>· θαυμαστόν (Hes. Theog. 31) r

<θειλόπεδα>· ὁ τόπος, ἐν ᾧ ξηραίνεται ἡ σταφυλή. εἴρηται δὲ

ἀπὸ τοῦ <θέρεσθαι> ἐν τῷ ἡλίῳ καὶ τῷ <πέδῳ> (η 123) r

†<θεῖνιν>· δραμεῖν ἢ ὁ αἰγιαλός

*<θειμωνειαί>· οἱ σωροὶ τῶν δραγμάτων AS

*<θεῖναι>· ποιῆσαι (Δ 26) r. n

*<θείναν>· βρῶσιν, ἀνάλωμα (Sap. 12,5) AS

<θείνει>· [ποιεῖ. τρέχει]. κτείνει. *[παίει (σ 63) s

*<θεῖνες>· οἱ σωροί, ἤτοι βουνοὶ τῆς ψάμμου ASvgn

*<θεινομένην>· τυπτομένην (Α 588) ASn

*<θεινῶν>· αἰγιαλῶν A

*<θείομεν>· ποιήσωμεν (Ψ 486) ASn

*<θεῖον ἄπυρον>· θεάφιον (Avn) ἄκαυστον

<θεῖός μοι>· ἐκ θεοῦ μοι (Β 56)

<θεῖος νόος μευ>· ἐκ θεοῦ μοι νοῦς

<θεῖος ὄνειρος>· θεόπεμπτος (Β 22)

<θεῖον δύσονται ἀγῶνα>· τὸ τῶν θεῶν ἄθροισμα, ἐν ᾧ αὐτῶν

τὰ ἱερά (Η 298)

<θειοῦται>· θείῳ καθαίρει (ψ 50)

<θεῖον>· τὸ ἐκ θεοῦ ἀφιγμένον. καὶ τὸ ἄξιον λόγου, ὥστε θαυμά-

ζεσθαι (Δ 192). καὶ τὸ θεάφιον

<θείου πλῆτο>· τοῦ κεραυνίου πυρὸς λέγει. ὀδμὴν γὰρ ἔχει ὁ

κεραυνὸς θείου (μ 417)

†<θεῖται>· ᾄδεται. †κομίζει

[<θειάσω>· καθάρω]

<θειώσω>· καθαρῶ (χ 482)

†<θέκλεον>· θαυμαστόν (Ψ 107)

<θέλγει>· *ἀπατᾷ. θάλπει ASg, ἀπὸ τοῦ εἰς τὸ θέλειν ἄγειν.

μαλάσσει. κηλεῖ. τέρπει (Ω 343 ..)

*<θέλγητρα>· εἰς ἡδονὴν ἄγοντα (Eur. Or. 211) ASvg

<θέλγμα>· θαῦμα

<Θελγῖνες>· οἱ Τελχῖνες. [γόητες s, πανοῦργοι, φαρμακευταί

*<θελγόμενον>· ἀπατώμενον. λέγεται δὲ ἐπὶ τῶν ἡδυνομένων τοῖς

ᾄσμασι ASv

<θέλειν>· δύνασθαι (Φ 366?)

<θελεμόν>· [οἰκτρόν.] ἥσυχον (Aesch. Suppl. 1028) (g)

<θελεμῶς>· ἡσύχως [οἰκτρῶς]

<θέλυμνον>· ὅλον ἐκ ῥιζῶν (Empedocl. frg. 21,6?)

†<θελερόν>· θελεκτόν. †καὶ τὸ θέλγον τὰ ὄμματα ἐπὶ κακώσει

*<θελητής>· προαιρετικός (Mich. 7,18) ASvg

<θέλκαρ>· θέλγμα

<θέλκτρον>· φίλτρον. χαρά. θαυμαστόν. καὶ τὸ ἐφηδῦνον μετά

τινος ἀνάγκης

*<θελκτήριοι <λόγοι>·> θεραπευτικοί ASvgn, ἄγοντες εἰς ἀπά-

την S (Eur. Hipp. 478)

<θέλξας>· καταπραΰνας

<Θελξινόη>· Ἥρα τιμᾶται παρὰ Ἀθηναίοις

<θέλω>· χρῄζω. βούλομαι. εὐδοκῶ

<θέμα>· ἕξις. τόπος. στάσις. μνῆμα

*<θεμάν>· ἄνεμος AS νότος ASvgn. ἢ ἀνατολή (Ezech. 21,2)

<θεματίζει>· *ἀποτίθεται AS. κυβερνᾷ

<θέμεθλα>· ἕδραι. βάθρα. θεμέλια Avg θέσεις. [ῥίζαι (Ξ 493) Avg

<θέμειλα>· θεμέλιοι

<θεμελιωθέντα>· ἐκ ῥιζῶν ἀρθέντα

<θέμεναι>· καταβαλοῦσαι

<θέμενος>· ἐνθείς. καταβαλών

<θεμερή>· βεβαία. σεμνή. εὐσταθής

<θεμερόν>· σεμνόν. ἀφ' οὗ καὶ τὸ σεμνύνεσθαι <θεμερύνεσθαι>

<θεμερόφρονας>· συνετούς, σώφρονας

<θεμερῶπις>· ἐρασμία <Ἁρμονίη> (Empedocl. fr. 122,2).

*<θέμις>· δίκαιον ASvg. ἄξιον. πρέπον Svg. καὶ δίκη n, ἢ [προσή-

κει. καὶ ἡ τιμή. καὶ τὸ ἀξίωμα. καὶ τὸ ἁρμόζον· S ᾗ θέμις ἐστί (Β 73). καὶ [νόμος n

<θεμισσέτω>· μαστιγούτω, νομοθετείτω. Κρῆτες

*<θέμισις>· δικαιοσύνη AS. παραμυθία

<θέμιστα>· ἔννομα r, νόμιμα

*<θέμιστας>· νόμους S. δίκας (Α 238) AS

<θέμιστες>· μαντεῖα, χρησμοί (π 403). δίκαια. νόμοι (ι 112)

<θεμιστεύει>· ἄρχει, κελεύει ἃ βούλεται, δικάζει (ι 114)

<θεμιστευτόν>· νομοθετητόν

<θεμιστεύοντα>· δικάζοντα (λ 569)

*<Θέμιστι>· τῇ Δίκῃ (Ο 87) An

<Θεμιστιάδες>· Νύμφαι (Pherecyd.)

<θεμίστειον>· δίκαιον

*<θεμιστός>· δίκαιος Ag [βασιλεὺς ὅσιος]

†<θεμινήσασα>· πρακτική, ἀνυσίμη, ἀποτελεσίμη

*<θεμιστισία>· ὁσία s

<θεμιστοπόλοι>· ἄρχοντες. δίκαιοι (Hes. fr. 7?)

<θεμιστόρων>· συνετῶν (r)

<θέμηλα>· [θεμέλαι] ἕδραι, βάθρα, θεμέλια

*<θέναρ>· τὸ κοῖλον τῆς χειρός (Ε 339), καὶ τοῦ ποδός ASvg

<θεμούς>· διαθέσεις. παραινέσεις

†<θεμῶν>· θελήμων

<θέμωσεν>· ἤγγισεν. ἐγγίσαι ἐποίησεν, ἠνάγκασεν (ι 486)

<θεναρίζει>· τύπτει

[<θένει>· κόπτει, τύπτει]

<θένιοι>· οἱ προσήκοντες

<θεοβλάβειαν>· οὕτως Αἰσχίνης εἶπεν (3,133)

*<θεοδέκτρια>· θεὸν δεδεγμένη AS

<Θεοδαίσιος>· Διόνυσος

<θεοδμήτων>· ὑπὸ θεοῦ ᾠκοδομημένων Avg δεδομημένων, [θεο-

κτίστων AS (Θ 519)

<θεοδόσια>· ὑπὸ θεοῦ δεδομένα

<θεόθυτα>· ἱερόθυτα (Cratin. fr. 417)

<Θεόδωρος>· Θεοδώρους ἔλεγον οἱ κωμικοὶ τοὺς εὐρυπρώκτους,

ἀπὸ Θεοδώρου τινὸς οὐκ εὖ τὴν ἑαυτοῦ ὥραν χρησαμένου (Com. adesp. 310)

*<θεοειδεστέρας>· θεῖον εἶδος ἢ ὁμοίωμα <ἐχούσης> ASvg

<θεοειδής>· καλός, θεοῦ εἶδος ἔχων (Β 623) s

<θεοείκελα>· θεῖα, θαυμαστά, *[θεοῖς ὅμοια (ASvg)

*<θεόθεν>· ἐκ θεοῦ (π 447) r. ASvg

†<θεοεπεῖς>· ἐκ θεοῦ ἑπόμενοι, ἢ λεγόμενοι

<θεοὶ Μολοττικοί>· ἤτοι <ὅτι> διάφοροι οἱ κύνες οἱ Μολοττικοί·

ἢ ὅτι ψυχοπομπεῖόν ἐστιν ἐν Μολοσσοῖς

<θεοίνια>· θυσία Διονύσου Ἀθήνησι. καὶ <θεὸς θέοινος> Διόνυσος

<θεοὶ ξενικοί>· παρὰ Ἀθηναίοις τιμῶνται, οὓς καταλέγει Ἀπολ-

λοφάνης ἐν Κρησί (fr. 7)

<θεοῖο>· τοῦ θεοῦ (Α 28)

<Θεοκήρυκες>· γένος τὸ ἀπὸ Ταλθυβίου, παρὰ Ἐλευθερίοις

*<θεοκλυτεῖται>· παρὰ θεοῦ ἀκούει AS

*<θεοκλυτήσαντες>· θεοῦ ἀκούσαντες. θεὸν ἐπικαλεσάμενοι Agn

<θεοκλυτοῦσαι>· θεὸν ἐπικαλούμεναι

<θεοκόλος>· ἱέρεια

*<θεοκυδῆ>· δόξαν θείαν ἔχουσαν AS

*†<θεομητεῖ>· θεοφορεῖται, θεῖα φρονεῖ AS (vg)

<θεόμορος>· σώφρων

*<θέοντες>· τρέχοντες (Ψ 387) vgn

<θεοξένια>· κοινὴ ἑορτὴ πᾶσιν τοῖς θεοῖς ...

<θεόπαιστος>· ὑπὸ θεοῦ παιόμενος ps. ἢ κιθάρα ὑπὸ θεοῦ ἐνδι-

δομένη

[<θεοπίς>· ἀληθής. ἡδεῖα. ἀγαθή. ἰσχυρά]

<θεοπλάγκτους>· δεισιδαίμονας

<θεοπομπεῖν>· ἐνθουσιᾶν

<θεοπρεπεῖς>· θεῷ ἁρμόζοντας (p)

*<θεοπρόπιον>· μαντεῖον ἐκ θεοῦ (Α 85) r. ASvgn

*<θεοπρόποι>· προφῆται, μάντεις ASn, ἐκ θεοῦ προλέγοντες

*<θεοπτίαν>· θεοφάνειαν (r) gn

*<θεοπτίας>· θείας θεωρίας Avg

<θέορτος>· ὁ ὑπὸ θεοῦ παρορμώμενος

*<θεόῤῥυτον>· ἐκ θεοῦ προϊόν, προχεόμενον (r) ASvgrv

<θεός>· σημεῖον [ἢ ἀρχή]

<θεόσδοτος>· ἐκ θεοῦ δεδομένος (Hes. op. 320) r

<θεός, θεός>· ἔθος ἦν, ὅτε κατάρχοιντό τινος, λέγειν θεὸν ἐπιφη-

μιζομένοις

<θεόσεπτον>· εἰς σεβασμόν ...

*<θεοσέπτωρ>· θεοσεβής (Eur. Hipp. 1364) ASvgn

†<θεοσκνεῖ>· θεοὺς τιμᾷ s

*<θεοστυγεῖς>· μισούμενοι ὑπὸ θεοῦ (Rom. 1,30) A (Sn)

*<θεοτερπέος>· θεοὺς τέρποντος ASn

*<θεότευκτον>· θεοκατασκεύαστον r. Avgn

*<θεουδέα>· θειώδη (Greg. Naz. c. 1, 1, 8, 60) g

<θεουδής>· *δίκαιος s. εὐσεβής ns. εὐγνώμων. θεοῖς ἀρέσκων

<θεόσσυτον>· θεοτίμητον

<θεουδής>· θεῷ ἀρέσκων (ζ 121 ..) T

<θεοῦ δόσεσι>· <ὑπὸ> θεοῦ δεδομένοις

*<θέουσα>· τρέχουσα (Ζ 394 ..) (A)

<θεουργική>· θεοὺς ποιοῦσα <ἀπαντᾶν>

<θεοφάντορας>· [ὑπὸ θεοῦ πεφημισμένους] [θεολόγους (r)

[<θεώμενα>· ἐκ θεοῦ μένοντα]

<θεόφατα>· ἐκ θεοῦ σημαινόμενα (r)

<θεόφατα>· λόγια, πεπρωμένα. πολλά. ἄφατα. ὑπὸ θεοῦ πεφη-

μισμένα

<θεοφατίζει>· μαντεύεται. περιττολογεῖ

<θεόφιν μήστωρ ἀτάλαντος>· θεοῖς ἴσος ἐν τῷ βουλεύεσθαι

(Η 366)

<θεόφιν>· [θεοῖς S. ἐκ θεοῦ. τὸ γὰρ σχῆμα τοῦτο πληθύει· <πας-

σαλόφιν, ζυγόφιν>

<θεόφοβος>· θεοσεβής

<θεοφραδία>· θεοῦ r γνώμη s, ἢ [φράσις r

<θεοφραδίαις>· θεοῦ γνώμαις, λόγοις, φράσεσι

*<θεόφρονος>· θείου (Greg. Naz. c. 2, 1, 17, 103) AS

<θεοφροσύνη>· αἱ περὶ τὸ θεῖον διατριβαὶ καὶ [οὐ] μαντεῖαι (s)

*†<θεπτάνων>· ἁπτόμενος (Eur. Bacch. 1318) AS

*<θεραπαινίς>· δούλη r. AS (v) g

<θέραπες>· ὁμιλητῆρες

<θεραπευσία>· θεραπεία. ἱκετεία

<θεραπευτής>· ἰατρός (Plat. rep. 1, 341 c ..) s

<θεραπίς>· θεραπεύουσα

<θεραπηΐας>· τὰς βωμολοχίας

<θεράπναι>· αὐλῶνες. σταθμοί (Eur. Bacch. 1043)

<θεραπαινίδες>· ἔριθοι (s)

<Θεραπνατίδεια>· ἑορτὴ παρὰ Λάκωσι

<θεράπνη>· θεραπαινίς, δούλη

<θεράπνιον>· θεραπαινίδιον, δουλίδιον

<θεράποντες Διός>· βασιλεῖς (λ 255)

<θεράποντες>· οἱ ἐν δευτέρᾳ τάξει φίλοι· ἀπὸ τοῦ θεραπεύειν·

• [δοῦλοί τε καὶ ὑπηρέται (Ε 48 ..) A

<θέραψ>· θεράπων, οἰκέτης, δοῦλος, ἀκόλουθος

<θέρει>· πρωΐ. *[θερμαίνει PA

<Θερελίμνιον>· τόπου ὄνομα. καὶ Ἀπόλλων. καὶ Ζεύς

<θέρεσθαι>· θερμαίνεσθαι, καίεσθαι r, θάλπεσθαι, πρὸς ἥλιον

χλιαίνεσθαι

<θερέσιμον>· θεριστικόν

<θερήγανον>· μέρος τῆς ἁμάξης· οἱ δὲ τὴν ἅμαξαν τὴν ἄγουσαν

τὰ θέρη

<θέρηγνον>· τὸ ἐπὶ τῶν ἁμαξῶν παράπλεγμα, τὸ ἐπὶ τῇ ἀστα-

χύων παρακομιδῇ γινόμενον

*<θέρηται>· [θέρεται.] [καίηται (Ζ 331) n

<θερίζει>· ἐνδιατρίβει τῷ θέρει, καὶ ἀλοᾷ

*<θερίκλειον>· ποτήριον gns. κόνδυ

<θερινή>· θέρος

<θερίσας>· τὸ θέρος ἀγαγών

<θέριστρον>· λεπτὸν ὕφασμα, *θερινὸν ἱμάτιον (Gen. 24,65)

ASvg

*<Θερσίτης>· ὄνομα κύριον (Β 212) ASn

<θερσίχθων>· θερμαίνων γῆν, καίων

<θέρμα>· πυρετός (Aristoph. frg. 690) s. ἄδεια. καὶ ἐκεχειρία

<θερμαστρῆθεν>· ἐκ καμίνων [καὶ τὸ ἐπάνω ἐν τῇ κλίνῃ

πάντων]

[<θέρκταρ>· θέλγμα]

<θερμάστραι>· κάμινοι (Callim. h. Del. 144)

<θερμαστρίς>· σκεῦος παραπλήσιον καρκίνῳ, ᾧ χρῶνται οἱ

χρυσοχοῖ. καὶ ὄρχησις ἔντονος καὶ διάπυρος τάχους ἕνεκα

<θέρμει>· θερμαίνει

<θέρμεσθαι>· θερμαίνεσθαι

<θέρμης>· ὁ θέρους πνέων

<θέρμον>· τὸ θέρος. Βυζάντιοι

<θερμόπλα>· ἵππου νόσημα περὶ τοὺς πόδας

*<θερόμενος>· θερμαινόμενος An

<θέρονται>· καίονται. χλιαίνονται, θερμαίνονται

<θέρος>· σῖτος. τοῦ θερίζειν ἡ ὥρα (λ 192)

<θερσόμενος>· θερμανθησόμενος. ἀπὸ τοῦ <θέρω> ἐνεστῶτος

(τ 507)

†<θερουρότερος>· ὁ χλωρὸς σῖτος ἀμηθείς

†*<θερτήρια>· ἑορτή τις AS

[<θέσαι>· θησαυρίσαι]

[<θεάσατο>· ἐνεδύσατο]

<θέσθαι>· ὑποθέσθαι (Hyperid. fr. 198 Tur.). θησαυρίζεσθαι (ν 207)

*<θέσθω>· εὐτρεπιζέσθω (Β 382) np

<θέσκελα>· *θαυμαστά Avg. θεοείκελα. ἢ θεοκέλευστα. [θεῖα Avg.

θαυμάσια (Γ 130)

<θέσεις>· πράξεις. καὶ <θεῖναι> ποιῆσαι (Δ 26)

*<θέσμιον>· δίκαιον (Eur. Troad. 267) ASvgn. r

<θεσμοθέται>· ἄρχοντες. *[νομοθέται. νομοφύλακες ASn, οἱ τῶν

νόμων ἐπιμεληταί

*<θεσμόν>· θεῖον νόμον ASn. ἔθος, νόμον (ψ 296) n

*<θεσμοῖς>· νόμοις (Sir. 28,19 v. l.) (r. gs)

*<θεσμοποιεῖς>· νομοθετεῖς (Eur. Phoen. 1645) ASvg (n)

<θεσμούς>· *νόμους g θείους. ἢ τὰς συνθέσεις τῶν ξύλων

*<θεσμοφόρια>· τὰ μυστήρια τῆς Δήμητρος An. ἢ ὄνομα ἑορτῆς

ASgn

*<θεσμοφόρος>· ὁ θεσμοὺς φέρων, ἤτοι νόμους AS (vg)

<θέσπιν>· θείαν φωνήν (α 328) r

<θεσπέσιον>· θεῖον, παραγώγως. ὅταν δὲ λέγῃ· γνώσεαι εἰ <καὶ>

θεσπεσίῃ πόλιν οὐκ ἀλαπάξεις (Β 367) τῇ θεότητι λέγει, εἰ μὴ κατὰ συνεκδοχὴν ἀκούοιμεν <θεσπεσίῃ>, τῇ ἐκ θεῶν βουλήσει

*<θεσπέσιος>· θεῖος. θαυμαστός r. ASvg (n)

<θεσπεσίῃ>· μεγάλῃ, πολλῇ. θείᾳ. τῇ ἐκ θεοῦ βουλήσει (Β 367)

*<θεσπεσιώτερον>· ἀξιολογώτερον ASgn

<θεσπιαοιδός>· ποιητής

<θεσπέσιοι>· θεῖοι

<θεσπιδαές>· θείως καιόμενον, ἢ δαιόμενον

*<θεσπιδαὲς πῦρ>· τὸ θείως καιόμενον πῦρ (Μ 177 ..) ASn

<θέσπιδες>· θυσίαι. θεοσέβειαι

*<θεσπίζει>· μαντεύεται, προφητεύει, ἐνθεάζει. νομοθετεῖ AS

<θέσπιν>· θείαν, ἡδεῖαν, θαυμαστὴν φωνήν (α 328. Eur. Med.

425)

<θεσπιόφημον>· ... παροιμίαν τινά ...

<θεσπίσαι>· προστάξαι. μαντεύσασθαι

*<θέσπισμα>· θεῖον δόγμα Avgn. νομοθεσία r. n

<θεσπίσματα>· μαντεύματα. καὶ τὰ ὅμοια (Eur. Or. 1666 ..)

<θέσπις>· ἀγαθή. ἀληθής. ἰσχυρά. ἡδεῖα

<θεσπιῳδός>· ἀληθὴς μάντις (Eur. Hec. 677)

<Θέσπιος>· ποταμὸς n Βοιωτίας

<Θεσπρωτοί>· ἔθνος περὶ Θεσσαλίαν

<Θεσσαλαί>· αἱ Κῷαι παρὰ Φιλήτᾳ (fr. 16 K.) καὶ αἱ φαρμακίδες

*<Θεσσαλὸν <νόμισμα>>· τοῦτο παροιμιῶδες, τασσόμενον ἐπὶ

ἀπάτης Σ

†<θεσσαλώπας>· ἐναγισμός τις παρὰ Λάκωσι

<θέσσαντο>· ἐξῄτησαν. [ἐκάθισαν.] ἱκέτευσαν. [ἐνεδύσαντο]

<θέσσεσθαι>· αἰτεῖν. [καθῆσθαι.] ἱκετεύειν

<θεσσόμενος>· δεόμενος. ζητούμενος. ἱκετεύων

*<Θεστορίδης>· Θέστορος παῖς n ὁ Κάλχας (Α 69) r

<θέσφατα>· θεόφατα. μαντεύματα ἐκ θεοῦ λεγόμενα. εἱμαρμέναι

ἐκ μαντείας λεγόμεναι (Ε 64)

<θέσφατον>· πολύφατον. ὑπὸ θεοῦ πεφατισμένον. θεῖον. μέγα.

• ἀργόν. ἄπρακτον An. τὸ ἐκ θεοῦ μάντευμα. προφητεία

(Θ 477) ASvg

<θεσφατοῦται>· θεσφατίζει, μαντεύεται. περισσὰ λαλεῖ

<θετή>· ποιητὴ θυγάτηρ

<θετήρ>· τολμητής. πράκτης

<θέτης>· ὁ προθέμενός τι

*<θετικῶς>· τὸ ὀφειλόμενον γενέσθαι AS

<Θέτις>· ἡ μήτηρ Ἀχιλλέως. καὶ ἡ θάλασσα. ἡ δὲ αὐτὴ λέγεται

<Τηθύς>

*<θετόν>· εἰσποιητόν, οὐ γνήσιον Avgn

<Θετταλικὰ πτερά>· τοῦτο εἴρηται διὰ τὸ πτέρυγας ἔχειν τὰς

Θεσσαλικὰς χλαμύδας. <Πτέρυγες> δὲ καλοῦνται αἱ ἑκατέρωθεν γωνίαι διὰ τὸ ἐοικέναι πτέρυξι

<Θετταλικὴ ἔνθεσις>· ἡ μεγάλη (Hermipp. fr. 41)

<Θετταλικὸς δίφρος>· διάφοροί εἰσι τῷ κάλλει οἱ Θετταλικοὶ

δίφροι· ἴδιον γάρ τι γένος αὐτῶν κατεσκεύασται (Eupol. fr. 58)

<θετταλίς>· ὑπόδημα ποιόν. [Κρῆτες] (Lysipp. fr. 2 K.)

<Θετταλὸν σόφισμα>· παροιμία ἐπὶ τῶν σοφιζομένων λεγομένη

καὶ μὴ εὐθυμαχούντων (Eur. Phoen. 1408)

<θεῦ>· δεῦρο. τρέχε

<θεύγεσθαι>· θέλγεσθαι. Κρῆτες

<θευμορία>· ἀπαρχή. θυσία. ἢ ὃ λαμβάνουσιν οἱ ἱερεῖς κρέας, ἐπει-

δὰν θύηται. θεοῦ μοῖρα

<θευμοριαζέτω>· θεῷ γέρας ἀναφερέτω

<Θευξένια>· Ἀπόλλωνος ἑορτή

*<θεύσεσθαι>· δραμεῖσθαι AS. διώξεσθαι (Λ 701)

*<θεύσεαι>· δραμεῖ (Ψ 623) (S) n

<θευσόμεθα>· δραμούμεθα. φευξόμεθα. πλευσόμεθα

<θεῦτιν>· †σκαράδιν. Ἱππῶναξ (fr. 115 Bgk.)

*<θέων>· βαδίζων, [τρέχων (Ζ 54 ..) AS. r

<θεώματα>· τὰ περικαθαρτήρια

<θεῶν ἀγορά>· παροιμία ἐπὶ τῶν τολμώντων λέγειν ἐν τοῖς

τοσοῦτον ὑπερέχουσιν, ὅσον οἱ θεοὶ τῶν ἀνθρώπων. καὶ τόπος Ἀθήνησιν ἀπὸ τοῦ συναγερθῆναι προσαγορευθείς

<θεῶν ἐπὶ Καλλικολώνῃ>· τόπος ἐστὶ τῆς Τροίας ὑψηλός

(Υ 53)

<θεῶν ἐν γούνασι κεῖται>· παράκειται τῷ θεῷ, καὶ ἐν τῇ

δυνάμει αὐτοῦ καὶ ἐξουσίᾳ κεῖται (Ρ 514)

<θεωρία>· ὄψις, [θέα r

<θεωρίδες>· αἱ περὶ τὸν Διόνυσον Βάκχαι (trag.)

<θεωρικὰ χρήματα>· τὰ εἰς θεῶν τιμὰς καὶ ἑορτὰς διδόμενα ἐν

τοῖς Παναθηναίοις καὶ Διονυσίοις. ἅτινα ἐν τῷ θεάτρῳ ἐδίδοτο, καὶ ἐκ τοῦ θεάτρου συνήγετο ἀπὸ †μισθομένου τόπου

<θεωρικὸν ἀργύριον>· τὸ εἰς θεῶν τιμὴν καὶ ἑορτὴν διδόμενον,

θεωρίας ἕνεκα, τοῦ καὶ τοὺς πένητας μετέχειν τῶν θεωριῶν. καὶ πάντα τὰ διανεμόμενα θεωρικὰ ἐλέγετο

<θεωρικῶς>· ὡς θεωρὸς ἐστεφανωμένος· θεωροὺς δὲ ἐκάλουν τοὺς

τοῖς θεοῖς τὰς ἀπαρχὰς ἀπάγοντας. ἐστεφάνουν γὰρ οὗτοι τὰς ἀπήνας

<Θεώριος>· ὁ Ἀπόλλων r

<Θεωρίς>· κύριον ὄνομα. καὶ θεωρία. καὶ ἡ Σικυωνία τὸ γένος

<Σοφοκλέους> ἐρωμένη

<θεωροί>· οἱ θεοπρόποι. καὶ οἱ θεώμενοι, ἢ οἱ φροντίζοντες περὶ

τὰ θεῖα. λέγουσι δὲ καὶ τὴν ὁδόν, δι' ἧς ἴασιν ἐπὶ τὰ ἱερά, <θεω- ρίδα>· καὶ τὰ διανεμόμενα ἀργύρια ἐν ταῖς ἑορταῖς <<θεωρικά>>

*<θεωρούς>· θεωρητάς (2. Macc. 4,19) AS ἐπόπτας

*<Θηβαῖοι>· ἔθνος <Βοιωτίας> ASn

<Θήβανις>· ἄνεμος

<Θηβάνας>· [θήρα] ἐκ τοῦ Πλακίου κόλπου πνέουσα <ζάλη>

*<Θήβη>· πόλις Βοιωτίας (Δ 378 ..) r. n [καὶ κιβώτιον (Exod.

2,3 v. l.)]

<θῆβος>· θαῦμα S# s

<θηγάνει>· ὀξύνει (Aesch. Ag. 1535)

<θηγάνεον>· ὀξύ, [ἠκονημένον r

<θηγάνη>· ἀκόνη rp. λέγουσι δὲ καὶ [<θήγανον> <τὸ αὐτό> r

<θήγειν>· ἀκονᾶν, ὀξύνειν (Eur. Or. 1036) (n)

†<θήγεια>· θαυμαστά. ψευδῆ

†<θηγή>· θήκη. [θέσις. τάξις S# s

<θηγόν>· ... οἱ δὲ ὀξύ, ἀκονητόν

*<θήγει>· ἀκονᾷ ASg, ὀξύνει (Ν 475) g

<θηεῖσθαι>· θαυμάζειν p

<θηεῖτο>· ἑώρα. ἐθαύμαζε (ε 75)

*<θηεύμενοι>· θεωροῦντες (Hdt. 7, 146,3) n

*<θηεῦντο>· ἐθαύμαζον (Η 444 ..) r. ASgn

<θήῃ>· ποιήσῃ (ο 51 ..)

<θήῃς>· ποιήσῃς (Ζ 432 v. l.) S#

†<θήημος>· ἔθιμος

†<θηήμων>· ἐθίμων

<θηήσασθαι>· θεάσασθαι. θαυμάσαι

<θηήσεται>· θαυμάσεται

<θηητήρ>· θαυμαστής r. θεατήρ (φ 397)

<θηητής>· [ἀπατεών.] θεωρός

<θηητόν>· θαυμαστόν. καλόν. καταθύμιον. περικαλλές. σύμφορον

<θηητός>· θαυμαστός r

<θῆκαι>· οἱ ἀπόθετοι τόποι (Eur. Hec. 1147). *[ἢ σοροί AS (g)

*<θήκατο>· ἐπέθηκεν (Κ 31) g s

<θηκία>· τὰ ἐντάφια r. δηλοῖ δὲ καὶ θησαυρόν. καὶ τάφον. καμψίον.

γλωσσοκομεῖον

<θηκτόν>· ὀξύ, [ἠκονημένον (Eur. Med. 40) p

<θηλαί>· τῶν μαστῶν τὰ ἄκρα [τῶν μαστῶν]. καὶ τῶν χειλῶν

τὰ ἐκπτυσσόμενα

<θηλαμίνου>· νεογνοῦ

<θηλαμών>· τροφός r. ns

<θήλαντο>· ἐθήλασαν s

<θηλάστρια>· τροφός r. ἔστι δὲ Ἰακόν. Σοφοκλῆς Ἀλεξάνδρῳ

(fr. 94)

<θήλεα>· ἱμάντων τὰ τετρημένα, εἰς ἃ διωθεῖται τὰ ὀξέα. καὶ τῶν

σπονδύλων τὰ κοῖλα

*<θηλή>· μαστός r. ASvgn

[<θηλητήρ>· κυνηγός]

*<θῆλυ>· ἀσθενές (Eur. Med. 928). γυνή ASn

<θηλυγενής>· ὁ ἐναντίος τῷ ἀῤῥενωπῷ

*<θηλυδρίας>· ὁ τεθηλυμμένος r. ASvgn

<θηλυδριῶδες>· τὸ κατακεκλασμένον (Ar. Thesm. 131)

*<θηλυμανεῖς>· πόρνοι (Ierem. 5,8) (AS) vg

*[<θηλύματα>· μέλιτι βεβρεγμένα ἄλφιτα] AS

<θηλύνει>· μαλάσσει

<θῆλυς ἐέρση>· ἡ τὰ φυτὰ θάλλειν ποιοῦσα δρόσος, καὶ θρε-

πτική (ε 467)

<θηλύτεραι>· αἱ γυναῖκες (Θ 520)

<θηλυτεράων>· θηλειῶν, τῶν μόνων ἐγκυμόνων πλησιαζουσῶν

ἀνδράσι. μόναι γὰρ αἱ γυναῖκες ἔγκυοι οὖσαι πλησιάζουσιν ἀνδράσι, τῶν δὲ ἄλλων ζῴων οὐδέν (λ 386 ..)

<θηλυφόνον>· τὸ ἀκόνιτον

<θηλώ>· τροφός, τήθη

<θῆμα>· θήκη. τάφος r. ἀνάθημα. Σοφοκλῆς Σαλμωνεῖ (fr. 498)

*<θημωνιαί>· οἱ σωροὶ τῶν δραγμάτων (A) S (vg)

<θημωνιά>· ἀπόθεσις

<θημών>· πᾶν τὸ σεσωρευμένον, οἷον ἀχύρων ἢ πυρῶν (ε 368)

<θημῶνες>· θημωνιαί S#n

<θήν>· δή (Θ 448) n, ἤ που (Ρ 29)

*†<θήνιον>· γάλα (Iob 15,7) Aps

<θῆξαι>· ὀξῦναι, ἀκονῆσαι

†<θῆξις>· ῥοπή. στιγμή. τάχος

<θηπαλέος>· βωμολόχος

<θήπει>· ψεύδεται

<θηπητής>· ἀπατεών s

<θηπόν>· καταθύμιον. [θαυμαστόν r

<θήπω>· ἐπιθυμῶ. [θαυμάζω r. s

<θήπων>· ἐξαπατῶν, κολακεύων (Hippon. fr. 14). θαυμάζων

<θήρ>· θηρίον. ὁ λέων· ἀπὸ τοῦ θοῶς ὀρούειν

*<θήρα>· κυνηγία ASgn, ἄγρα AS

*<θήραμα>· εὕρεμα ASvgn <ἄγρευμα> Avgn

<θηρᾶν>· ζητεῖν. εὑρεῖν. μηχανᾶσθαι

<θῆρας>· τοὺς σατυρίσκους

*<θήρατρον>· δέλεαρ. [ἄγκιστρον (Xen. Mem. 3, 11,7) ASvgn

*<θηράτρων>· θηρατικῶν AS

[<θήραυλος>· ἀγρός τις]

<Θηραῖον πέπλον>· τὸ ποικίλον <ἱμάτιον> s οἱ Ἀττικοί· δοκεῖ

δὲ ἀπὸ Θήρας τῆς νήσου προσηγορεῦσθαι

<θηρία>· τὰ ζῷα s. καὶ ἐπὶ τῶν ἵππων οὕτω λέγουσι

*<θηρητήρ>· κυνηγός (Λ 292) (r. n)

*<θηρί>· λέοντι (Γ 449) n

<Θηρίκλειος>· κυλίκων εἶδος· ἀπὸ Θηρικλέους κεραμέως

<θηρίον>· πάθος τι σώματος, ὃ καὶ καρκίνος καλεῖται (Hippocr.

loc. hom. 29 ..)

<Θηρίτας>· ὁ Ἐνυάλιος παρὰ Λάκωσιν

<θηριώδης>· ἀγριαινόμενος (Hippocr. Epid. 2, 1,3)

<θηροειδεῖς>· ἐφαπτίδες ποικίλως διηνθισμέναι

<θηροθῆραι>· θηρευταί s

*<θηρολέξης>· ὁ τὰς λέξεις θηρώμενος r. ASvgp

<θηρολέτης>· κυνηγός (Greg. Naz. c. 2,1, 87,7) S#

<θηρός>· λέοντος (Κ 184)

<θηροσύνας>· κυνηγίας

<θηρότις>· θηρεύτρια

<θηροφόνος>· θηροκτόνος ps. Ἄρτεμις

*<θηρώμενοι>· θηρῶντες A, ἀγρεύοντες ASvgn

<θής>· δοῦλος rs, μισθωτός p. παράσιτος. ἢ ὁ τὴν μισθαρνικὴν

ἐργαζόμενος παρὰ Ἀθηναίοις

*<θὴρ ὥς>· ὡς θήρ (Eur. Hec. 1173)

<θῆσαι>· θρέψαι, θηλάσαι

<θησαίατο>· θαυμάσειαν (σ 191)

<θησάμενοι>· αἰτησάμενοι. Κρῆτες

*<θήσαντο>· ἐθαύμασαν (Ο 682 ..) AS

<θήσασθαι>· θεάσασθαι. θηλάσαι. *[εὐωχηθῆναι. μεθυσθῆναι AS

<θησάσθω>· κοιμηθήτω

*<θῆσσαν> <<τράπεζαν>·> δουλικὴν <τροφήν> (Eur. Alc. 2) AS

<θήσατο>· ἐθήλασεν (Ω 58)

<θησαυρίσασαν>· συνάξασαν

<θησαυρός>· εἰς ἀγαλμάτων καὶ χρημάτων [ἢ] ἱερῶν ἀπόθεσιν

οἶκος

<θήσει>· ὑποθήσεται. ποιήσει (λ 101)

<Θησεῖα>· ἑορτὴ Ἀθήνησι

<Θήσειον>· νεὼς Θησέως, ἐφ' ὃν οἱ ἀποδιδράσκοντες κατέφευγον.

δηλοῖ δὲ καὶ φυτόν τι ποιόν· καὶ τὸ δεσμωτήριον παρὰ Ἀθη- ναίοις

<θήσεται>· ποιήσεται

<θήσω>· [ἥσω.] αἰτήσω. Βοιωτοί

<θησόμενοι>· αἰτησόμενοι

*<θήσω>· ποιήσω (Eur. Hec. 869) A

†<θηταλά>· θαυμαστά, ψεύδεσιν ὅμοια

*<θητεῖαι>· μισθώσεις A, <ἐπὶ> μισθῷ δουλεῖαι (Σa)

*<θητεύει>· δουλεύει μισθῷ (Eur. Alc. 6) (A) Sn

<θητικόν>· τὸ ἔσχατον τίμημα παρὰ Ἀθηναίοις

<θητόν>· βωμόν (s)

*<θῆτας>· μισθωτούς r

[<θίασε>· χόρευσε]

<θιαγόνες>· ἄρτοι, οἳ παρετίθεντο τοῖς θεοῖς

[<θιάκχα>· ἄνθη ἐν Συκιῶνι]

[<θιάλλαι>· θῆμνες]

<θιάρατος>· εὐκτός

†*<θιάσαι>· χορεῦσαι ASn

<θιασεῦσαι>· σπεῖσαι. προσενέγκαι

<θίασον>· εὐωχίαν. καὶ πλῆθος, οὐ μόνον τὸ Βακχικόν, ἀλλὰ καὶ

τὸ ἐρανικόν

<θίασος>· *χοροῦ σύστασις ASn, ἢ σύλλογος Ap. καὶ τὸ ψιλὸν

πλῆθος· ἔσθ' ὅτε δὲ καὶ τὸ Βακχικόν· ἢ ἑσμὸς γυναικῶν (Eur. Bacch. 56 ..)

<θιασῶνες>· οἶκοι, ἐν οἷς συνιόντες δειπνοῦσιν οἱ θίασοι

*<θιασῶται>· χορευταί (r). AS(g) n

<Θίβεις>· γόητές τινες

*<θίβις>· πλεκτόν τι AS κιβωτοειδές S, ὡς γλωσσοκομεῖον (Exod.

2,3 ..) Ss

<θίβωνος>· κιβωτοῦ. Κύπριοι

<θιβρήν>· φιλόκοσμον, καλλυντικήν, ὑπερήφανον, καταφερῆ, καὶ

θρασεῖαν (Euphor. fr. 93 Scheidw.) καὶ παρὰ μὲν Νικάνδρῳ τὴν ἔμπυρον, καὶ καυστικήν (Ther. 35). [τινὲς δὲ χαλεπήν (s)

<θιβρόν>· τρυφερόν. καλόν. σεμνόν. ἁπαλόν

*<θιγεῖν>· ψαῦσαι p. ἅψασθαι n, ἅπτεσθαι (Eur. Alc. 1117) ASvg

<θιγμάτων>· μιασμάτων

[<θίγωνος>· κιβωτοῦ]

<θίημι>· ποιῶ, <φιλῶ> s

<θιδρακίνη>· θίδραξ καὶ *θρίδαξ AS

<θήϊον>· θεῖον τὸ ὀρυκτόν. Κρῆτες

<θιῆσαι>· ποιῆσαι. φιλῆσαι

<θίκελιν>· τὴν γογγυλίδα. Λάκωνες

<θίλα>· ὁ θημών

*[<θιμῶνες>· θιμωνίαι] AS

<θίν>· ὁ αἰγιαλός, ἀπὸ τοῦ θείνεσθαι. καὶ θῖν' ἁλὸς (Α 316 ..)

πολλάκις τὸ αὐτὸ λέγει. καὶ ἀρσενικῶς Ὅμηρος ὁ <θίν>, καὶ ὁ σωρός· πολὺς δ' ἀμφ' ὀστεόφιν θίς (μ 45) καὶ ἄμμος

*<θῖνες>· ψάμμοι. ὑψηλοὶ τόποι. [καὶ αἱ τῶν καρπῶν συγκομιδαί

(AS)

*<θινί>· αἰγιαλῷ (Δ 248) gn

*<θινομένη>· τυπτομένη (Α 588) ASn

*<θινῶν>· αἰγιαλῶν. ἢ σωρῶν A πυρῶν (Gen. 49,26. Iob 15,7)

*<θίξεσθαι>· ἅψεσθαι ASs

<θίξις>· ἔφαψις

<θιός>· θεός. Κρῆτες

<θιπόβρωτος> [κακῶς δίχα τοῦ <ρ> λέγεται] καὶ <θριπόβρωτος>·

ὁ ὑπὸ σητῶν βεβρωμένος

<θίς>· ὄχθος. [βουνὸς ἀμμώδης (S). [αἰγιαλός Snp. θάλασσα s.

σωρὸς p κυμάτων. τὸ κάτω βάθος τῆς θαλάσσης. ἢ ὀστέων σωρός

<θιγάνα> χῶμα σωροειδές

<θισπῶσαι>· εἰκάσαι

*<θλαδίας>· εὐνοῦχος (Deut. 23,2). Anp [καὶ οἱ τῆς ψάμμου

σωροί g (n)]

<θλάσας>· κλάσας, συνθλάσας

<θλάσπις>· πόα ἣν ἔνιοι σαύριον

<θλίβει>· ὠθεῖ, *[πιέζει r Σ

*<θλίβεται>· πατεῖται. τοῦτο δὲ ἐπὶ σταφυλῆς. λέγεται γὰρ καὶ

ὅτε τις ὀλιγωρεῖ AS πιέζεται

<θλιβίας>· θλαδίας. σπάδων

<θλῖψις>· στένωσις. λύπη (Prov. 1,27 ..)

*<>θνάναι>· ἀποθανεῖν Avg

<θνησίδια>· νεκριμαῖα (p)

<θνήσκοντας>· ἀποθνήσκοντας (Α 56)

<θοάζει>· *τρέχει. μαίνεται (Eur. Troad. 307) AS. σκιρτᾷ. †κτεί-

νει. σπεύδει. *[ταράττει Ans. κάθηται. [χορεύει A. ἀνύει. ἥδεται. τελεῖ. πλάττει. φοβεῖται. πλανᾶται. θεοφορεῖται (Eur. Bacch. 65)

<Θόαξος>· Ἀπόλλων ... <τῆς Λακωνικῆς>

*<θοας>· ὀξείας. [ταχείας [τῆς Λακωνικῆς] ὁρμάς ASvgn. ἢ ἡγε-

μὼν Αἰτωλίας (Δ 527) A [ἢ <ἐπὶ νῆας>, ἢ τὰς ταχείας ναῦς (Α 12 ..)]

*<θοή>· ταχεῖα ASvg. ἡ νὺξ μέλαινα S. δεινή. [ὀξεῖα ns. ἰσχυρά

<θοὴν διὰ νύκτα>· θείαν. ταχεῖαν. ὀξεῖαν (Κ 394)

<θοὴν ἀλεγύνετε δαῖτα>· τὴν ἀγαθήν (θ 38)

*<θοηρός>· τεταραγμένος [ἐστίν] AS

<θοῇσι>· ταχείαις· νηυσὶ θοῇσιν (Ι 435 ..) ὅταν δὲ εἴπῃ· νυκτὶ

θοῇ (Μ 463 ..) ταῖς †τιναῖς, ἢ ταχείαις· ἔνιοι δὲ κατὰ σχῆμα ὀξεῖα. τῆς γὰρ γῆς σκιά ἐστιν· αὕτη γὰρ κωνοειδής. τὸ δὲ θοὸς ὀξύνεται

<θοία>· ζεῦγος ἡμιόνων p

*<θοἰμάτιον>· <τὸ> ἱμάτιον Avgps

*<θοινᾶται>· εὐωχεῖται ASn

*<θοινᾶσθαι>· εὐωχεῖσθαι (Eur. Alc. 542) n

*<θοίνη>· εὐωχία vg, τροφή n, καὶ τρυφή vg. ἢ τράπεζα (Sap.

12,5) s (AS)

*<θοινητήριον>· κατάβρωμα, τροφή (Eur. Rhes. 515) Anp

<θολία>· πέτασος εἰς ὀξὺ συνηγμένος. σκιάδιον

<θολερεῖν>· ταραχίζεσθαι

<θολερόν>· *ταραχῶδες vg. ἀκάθαρτον, βορβορῶδες, *[τεταραγ-

μένον vgAS

<θολερῶς προβαίνεις>· μὴ καθεσταμένην καὶ ἀσφαλῆ πορείαν

ἔχων, ἀλλ' ἀστάτως καὶ τεταραγμένως προϊών (Com. ad. 865?)

†<θολερόφρον>· μέγα ......

<θ' ὁλκάζει>· χαλιναγωγεῖ

<θολόν>· τεταραγμένον <ὕδωρ>

*<θολος>· στρογγυλοειδὴς οἶκος ASvg, δι' ὀστράκων †εἰλημμένος

(A) S. ἢ τὸ τῆς σηπίας μέλαν S

<θόλος>· κυρίως μὲν καμάρα· καταχρηστικῶς δὲ οἶκος εἰς ὀξὺ

ἀπολήγουσαν ἔχων τὴν στέγην κατασκευασμένος· ἢ ὅπου οἱ πρυτάνεις καὶ ἡ βουλὴ συνεστιῶντο. θηλυκῶς δὲ ἔλεγον τὴν θόλον. καὶ τόπος, ἐν ᾧ τὰ συμποτικὰ σκεύη ἀπόκειται

*<θολοῦσα>· σκοτοῦσα ASvgn

<θολῶσαι>· πληρῶσαι. στεγάσαι. *[ταράξαι. σκοτίσαι (As)

†<θονανία>· ὀξεῖα

<θοόν>· ὀξύ. λαμπρόν. σκοτεινόν. ἰσχυρόν. *[ταχινόν ASvg

[<θορᾶ>· κατεπήδησεν]

<θόρανδε>· τὸ ἔξω Πάφιοι ..

<Θοράτης>· Ἀπόλλων παρὰ Λάκωσιν

*<θόρε>· ἐπήδησεν (Θ 320 ..) ASgn

<θορεῖν>· πηδῆσαι, ὁρμῆσαι. ὀχεῦσαι

<θορηνεύς>· ὁ ξιφίας ἰχθύς

<Θορικός>· δῆμος τῆς Ἀκαμαντίδος φυλῆς. ὠνομάσθη δὲ ἀπὸ

Θορίκου [Κύπριοι]

<Θόρναξ>· ὑποπόδιον. ἢ ἱερὸν Ἀπόλλωνος ἐν τῇ Λακωνικῇ,

ἀπό τε Θόρνακος <Θορνάκιος Ἀπόλλων>

<θόρνυσθαι>· γεννᾶν, μίγνυσθαι. ὀχεύεσθαι, σπερμαίνειν [γεν-

νᾶν]

<θόρισμα>· δέλεαρ ἰχθύσι

<θορός>· βάτης, ἀφροδισιαστής. *ὀχεία, [ἡ ἔκκρισις τοῦ σπέρ-

ματος ASvg

<θοῤῥοῖο>· ὀχετοῦ

<θόρυβος>· ζάλη, [ταραχή r

*<θορών>· πηδήσας, ὁρμήσας n(p), δραμών

<θοῦ>· θές. ἐπίστησον (Ps. 140,3?)

<Θουκυδίδης>· ἱστοριῶν συγγραφεύς. ὄνομα κύριον

<θοὐλκότατον>· βαρύτατον

<θουμός>· [λόγος, μῦθος] ἑστίασις

<θουράς>· ἡ ὀρεκτικῶς ἔχουσα, καταφερής. καὶ †θουραι

<θουραίην>· ἀνδρείαν. θρασεῖαν. ἰσχυράν

<θουρήεντος>· λάγνου

<θοῦριν>· βάτην

<θουρήτιες>· αἱ τῶν ζῴων μίξεις

<θούρητρα>· ὀχεῖα

<θούριδες>· νύμφαι. Μοῦσαι. Μακεδόνες

<θούριδος ἀλκῆς>· τῆς πολεμικῆς S. ἀπὸ τοῦ θορεῖν, ὅ ἐστι

πηδῆσαι (Δ 234 ..), ἀφ' οὗ καὶ <θοῦρος> Ἄρης (Ε 507)

<θουριομάντεις>· τοὺς περὶ Λάμπωνα. φασὶν γὰρ εἰς Σύβαριν

τὴν ἀποικίαν Λάμπωνα ἀγαγεῖν· τινὲς δὲ ... μάντιν ὄντα (Ar. Nubb. 332)

<θουριῶν>· ἐνεργῶν

<θοῦρον>· *πηδητικόν vgAn, ὁρμητικόν An, πολεμικόν g (Ε 30 ..).

θρασύ. μέγα. ἐῤῥωμένον (Eur. Rhes. 492)

<θούσχοινοι, ἢ θοόσχοινοι>· ἁρπάγαι, ἀντλητῆρες

[<θοωθείς>· πλασθείς]

*<θοώκους>· συνέδρια (Greg. Naz. c. 2,1,1,153) gn

<θοωθείς>· [πλησθείς. ἑστιαθείς]. παροξυνθείς. [εὐωχηθείς]

<θοῶς>· σφοδρῶς. *[ταχέως (Γ 325 ..) ASns

<Θόωσα>· μήτηρ Κύκλωπος (α 71)

<θοῶσαι>· ὀξῦναι. λαμπρῦναι. ποιῆσαι. πυρῶσαι

<θοώτατος>· ταχύτατος, τάχιστος

<θραίειν>· λοιδορεῖν. Λάκωνες

<Θραικία>· Ἀφροδίτη

†<θραννομένη>· προορῶσα

[<θρανεύεται>· συντρίβεται S]

<θρακτικόν>· πορευτόν

†<θραμβόν>· καπυρόν

<θράμις>· κριός

<θρανίαι>· θρόμβοι

<θρανίον>· δίφρος. ὑποπόδιον. πάσσαλος. θρόνος. καὶ τὸ ὑπὸ

τοῖς φατνώμασι σανίδωμα. καὶ λάσανα. καὶ νεὼς μέρος. καὶ τὸ ὑπὸ τὴν δοκὸν †τι ...

<θρανογράφους>· τοὺς εὐτελεῖς τοιχογράφους

<θράνων>· δίφρων

<θρανίτιδες κῶπαι>· αἷς οἱ θρανῖται χρῶνται ἐν ταῖς κατα-

φράκτοις ναυσί

<θρᾶξαι>· ταράξαι. λυπῆσαι. Εὐριπίδης Πειρίθῳ (fr. 600)

<θραξεῖται>· ταράξεται. πορεύσεται

<θρασεῖαν>· ὀξεῖαν

*[<θράσις] θραῦσις>· φθορά. θάνατος. ἀῤῥωστία. ἧττα ἐν πο-

λέμῳ ASvg

<θράσκειν>· ἀναμιμνήσκειν

†<θρασύτην>· τὸ ἀποδημοῦντα θρασύνεσθαι

<θράσος>· δαίμων. ἀλαζονεία, φρύαγμα. ὀξύτης. μάχη

*<θρασυκάρδιος>· εὔτολμος ASvg, θρασύς (A), τολμηρός (Κ 41)

Anps

<θρασυμέμνονα>· θρασὺν κατὰ τὸ μένος. γενναῖον. εὔτολμον,

τολμηρόν (Ε 639).

<<θρασύστομον>·> ἀλαζόνα. τραχύν. σκληρόν. ἀπηνῆ. φλύαρον,

ταραχώδη. ὑβριστήν

*<θράττειν>· ἐνοχλεῖν Σ, [ταράττειν pΣ

†<θράττης>· ὁ λίθος ὑπὸ Θρᾳκῶν

*<θράττεύομαι>· συντρίβομαι A, συγκόπτομαι AS

<θράττον>· ὕπερον. [κόλουρον]

*<θραύει>· συντρίβει Avgs

<θραῦλον>· κόλουρον. †ἄπυρον

<θραῦρον>· †ῥαγανόν. θραυόμενον

<θραύσει>· [θραύει] ἀμήσει. ἀπολεῖ (Num. 24,17)

a) *<θραῦσις>· *ὀργή. πληγή (Num. 17,12) ASvgn b) <<θραύ-

στης>·> σφῦρα ἡ τοὺς βώλους θραύουσα

<θραῦσμα>· λύπη. πληγή. κατάπτωμα γῆς. καταστολή (Nah.

2,10(11)). παῦσμα (A), παῦσις

<θραχθείς>· ταραχθείς

*<θρεκτικώτατος>· ὀξύτατος <ἐν δρόμῳ> A

<θρέκτος>· δρόμος ταχινός s. ἀπὸ τοῦ θρέξαι καὶ δραμεῖν

<θρέειν>· θροεῖν

<θρεομένη>· θρηνοῦσα (Eur. Med. 51) S

<θρέμματα>· βοσκήματα, *πρόβατα gn. τέκνα ps

<θρέξαντες>· ἐλαφρῶς ἐπελθόντες (Ν 409)

<θρεόμενον>· ὀλοφυρόμενον

*<θρέπτρα>· τροφεῖα p. τροφῶν ἀμοιβάς (Δ 478) AS

<θρεπτῆρες>· τρέφοντες (r)

<θρέπτειρα>· τροφός (Eur. Tro. 195) AS

<θρεπτός>· τρόφιμος, ὑπὸ τῶν τρεφουσῶν

<θρεκτοῖσι νόμοις>· ἀντὶ τοῦ τροχαίοις Σοφοκλῆς Ὀδυσσεῖ

μαινομένῳ. ἔνιοι δὲ <κρεκτοῖς> (fr. 425)

†<θρέξατο>· ἐφυλάξατο. ἐσεβάσθη

<θρεσκή>· ἁγνή. πάντα εὐλαβουμένη

<θρεσκός>· περιττῶς δεισιδαίμων

<θρέττε>· τὸ ἀνδρεῖον. ἢ θρασύ (Ar. Equ. 17) p

<θρεφθῆναι>· τραφῆναι (Eur. Hec. 600) r. παγῆναι

<θρέψαι>· πῆξαι (ι 246). καὶ τὸ σύνηθες. ἐκτρέφειν (Eur. Phoen.

804)

*<θρηνεῖ>· πενθεῖ, ὀλολύζει A, ὀλοφύρεται (Eur. Hec. 675)

*<θρῆνυν>· ὑποπόδιον (Ξ 240) ASgn

<θρήικια>· ὑποδημάτων εἶδος ps Περσικῶν

<θρῆνος>· γόος

[<θρής>· ἡμίονος]

<θρῆνυν ἐφ' ἑπταπόδην>· τόπος τῆς νηὸς βάσιν ἔχων (Ο 729)

<θρῆνυς>· ὑποπόδιον. καὶ ἡ ἐν τῷ μέσῳ πλοίου σανίς, ἀπὸ τοίχου

εἰς τοῖχον n

<θρησκεία>· σέβασμα (Ep. Iac. 1,26)

<θρησκεύει>· σέβεται S, θεραπεύει. προσεδρεύει. *[ὑπηρετεῖ τῷ

θεῷ Avg, λατρεύει S

*<θρησκός>· ἑτερόδοξος r. ASvgn. εὐσεβής (Ep. Iac. 1,26)

<θρήσκω>· νοῶ r

†<θρησόμενος>· θερισόμενος. θερμανθησόμενος

[<θρήττανον>· τῆς ἁμάξης, ἐφ' ᾧ τὰ ἀγόμενα ἐπιτίθεται]

<θρῖα>· φύλλα συκῆς, ἢ ἀμπέλου r. ASvn <ὡς Ἀπολλόδωρος> n

καὶ τὰ ἐν αὐτοῖς δεσμούμενα βρώματα

<θριάζειν>· φυλλολογεῖν. ἐνθουσιᾶν, ἐνθουσιάζειν. Εὐριπίδης

Λικυμνίῳ (fr. 478) καὶ Σοφοκλῆς Ὀδυσσεῖ μαινομένῳ (fr. 428)

<θριαί>· αἱ πρῶται μάντεις. καὶ νύμφαι. καὶ αἱ μαντικαὶ ψῆφοι

<θριαμβεῦσαι>· θορυβῆσαι. βοῆσαι

*<θριαμβεύσας>· πομπεύσας (Col. 2,15) ASvgn

<θρίαμβος>· *πομπή. ἐπίδειξις νίκης ASvg. ἢ Διονυσιακὸς ὕμνος,

Ἴαμβος

†<θριάτιον>· ἁπαλωτέρα τροφή

<Θριάσιαι>· πύλαι οὕτω καλοῦνται Ἀθήνησιν

<θριγκός>· *ἡ στεφάνη Avg τοῦ τείχους. [περίφραγμα AS καὶ

[περίβολος Sn (η 87). ἤγουν τὸ ἀνώτατον <τῆς> τοῦ τείχους οἰκοδομῆς ἐφ' οὗ καὶ ἡ στέγη κεῖται. καὶ ὁ ὑπὸ τὸν κλινόποδα τοῦ τοίχου τόπος. ἢ περιχαράκωμα. καὶ <τριγχός>

*<θριγκοῖς>· φραγμοῖς (ρ 267) gn

<θριδακίναι>· εἶδος μάζης παρὰ Ἀττικοῖς. καὶ αἱ παρ' ἡμῖν

θρίδακες, [ἤτοι μαρούλια np

<θριῆσαι>· μαντεῦσαι

†<θριλιδεῖν>· θρυλλεῖν

<θριήβολοι>· ἱερεῖς

<Θρινακία>· ἱερὰ Ἡλίῳ, ἡ νῦν Σικελία, τρία ἄκρα ἔχουσα (λ 107 ..)

[Λιλύβαιον, Πάχυνον, Πελωριάδα· ἐν ᾗ φασι τὰς Ἡλίου βοῦς εἶναι]

<θρῖναξ>· *πτύον σίτου ASvgn. ἢ τρίαινα

<θρινία>· ἄμπελος ἐν Κρήτῃ

†<θριμμός>· γογγυσμός

<θρῖον>· *βρῶμα σκευαστόν ASgn. διττὴ αὐτοῦ ἡ σκευασία· ἡ

μὲν διὰ ταρίχου, ἡ δὲ διὰ ᾠῶν ἐπιχεομένου μέλιτος. συκῆς δὲ φύλλα οὐχ ἁπαλὰ ἐπετίθετο· ἔχουσι γάρ τινα ὀσμήν. διὸ καὶ θρῖον ἐκλήθη

<Θριοῦς>· δῆμος φυλῆς Οἰνηΐδος

<θριπόβρωτος>· οἱ Λάκωνες σφραγῖσιν ἐχρῶντο ξύλοις ὑπὸ

σητῶν βεβρωμένοις, κατασημαινόμενοι ὁπότε βούλοιντο. Φιλο- στέφανος δέ φησι πρῶτον Ἡρακλέα χρήσασθαι

†<θρίσκειν>· τὸν θροῦν

*<θρησκεία>· λατρεία p

[<θρόα>· ἄνθη. ἀπὸ τοῦ θορεῖν ἄνω]

<θριπήδεστον>· ξύλον [ὑπὸ θριπῶν βεβρωμένον r. οἱ γὰρ ἐν

τοῖς ξύλοις σῆτες οὕτως ἐκαλοῦντο

[<θρίττε>· ἀνδρεῖον. θρασύ. ἔστι δὲ ἀμετάφραστον]

<θρίψ>· γλίσχρος, φειδωλός

<Θριώ>· δῆμος. ἑορτὴ Ἀπόλλωνος· καὶ ἡ σύντροφος αὐτοῦ

<Θριῶζε>· εἰς Θριάσιον πεδίον

<θροεῖ>· λαλεῖ. ψοφεῖ. θορυβεῖ. ἠχεῖ

<<θροεῖται>·> ἐκπλήττεται r

†<θρόδακα>· θρίδακα. †Κύπριοι

*<θρόμβοι <αἵματος·>> αἷμα παχὺ πεπηγὸς, ὡς βουνοὶ <αἵματος>

(Luc. 22,44) ASn

<θρόνα>· ἄνθη. καὶ τὰ ἐκ χρωμάτων ποικίλματα (Χ 441) S

<θρονίτις>· πρώτιστος

<Θρόνιον>· πόλις <Λοκρίδος> (Β 533) r

<θρόνον τετράπουν>· ... καὶ τὸν ἱερὸν δίφρον. καὶ ἐκπεποικιλ-

μένον

<θρόνος>· ἀνάκλιτος [δίφρος r

<θρόνωσις>· καταρχὴ περὶ τοὺς μυουμένους (Plat. Euthyd. 277d)

<θρόος>· σκληρὰ φωνή. λαλιά. θροῦς. θόρυβος (Δ 437). φθόγγος.

ψόφος. ἢ τεθραυσμένη φωνή

<θρώισκει>· πηδᾷ, σκιρτᾷ (r)

<θρωσμός>· ὑψηλὸς τόπος (Κ 160 ..) r (ASvg)

*<θροῦς>· ὁ διὰ στόματος ἦχος n. λαλιά ASvg. ψιθυρισμός (Sap.

1,10)

<θρυαλλίς>· ἐσχάρα. λύχνος. ἀκτίς. καὶ τῶν φυομένων τι, ἐξ

οὗ ἐλλύχνια γίνεται. ἢ στυππίον ἐκ βοτάνης. ἤγουν *τὸ ἐλλύχ- νιον ASvgn

<θρίαμβοι>· τρόπαια

<θρυλισμός>· φωνή

<θρυγανᾷ>· κνᾶται. ξύει

<θρυγανίς>· ψίαθος

[<θρύδεσα>· ἀπὸ τῆς Θρύου πόλεως]

[<θρυλλεῖ>· ταράσσει, ὀχλεῖ]

<θρυλλήματα>· ἄσημοι φωναί

<θρυλλίχθη>· συνετρίβη. [συνεθραύσθη r. n. ἀπεδρύφθη (Ψ 396)

*<θρύλλοι>· ψιθυρισμοί. ὁμιλίαι ASvgn

<θρυμματίς>· ἡ ὑφ' ἡμῶν ἐνθρυμματίς

<θρυμίς>· ἰχθὺς ποιός

<θρύμματα>· κλάσματα ἄρτου r

<Θρύον>· πόλις ἐν Ἀρκαδίῃ (Β 592), ἣν Θρυόεσσαν Ὅμηρος

λέγει (Λ 711) n. καὶ εἶδος βοτάνης (Φ 351)

[<Θρυόνιον>· πόλις Λοκρίδος. ἢ Θρόνιον]

<θρύπτακον>· κλάσμα ἄρτου. Κρῆτες

*<θρύπτεται>· μαλακίζεται, τρυφᾷ, στρηνιᾷ. κλᾶται ASn

<θρυπτεύεται>· ὑπερηφανεύεται

<θρύψαι>· θραῦσαι. κόψαι. κλάσαι. καὶ ἀνακλάσαι. μαλάξαι

<>θρύσκα>· ἄγρια λάχανα

<θρύψιχος>· τρυφερός r, μαλακός. αἰσχρός. [χαῦνος r

<θρυψίχρως>· τρυφερός

<θρώσκει>· πηδᾷ, ἀφάλλεται. κολυμβᾷ

[<Θρῶ>· λιμός]

<θρῶναξ>· κηφήν. Λάκωνες

<θρώπτει>· σκώπτει (r)

<θρώσκει>· *πηδᾷ ASgn. σκιρτᾷ. τρέχει. [ἅλλεται n. πίπτει.

ὀχεύει, ἔγκυον ποιεῖ, γεννᾷ

<θρῶσις>· διαίρεσις. σπαρτίον, σειρά. καὶ ἡ κάτω σχοῖνος τοῦ

δικτύου

<θρώσσει>· γεννᾷ. φοβεῖται

<θρώσκω γνώμαν>· Καλλίστρατος ἀντὶ τοῦ αἰσθάνομαι νοῦν

κεῖσθαι λέγει. τινὲς δὲ ἀντὶ τοῦ ὀροῦσαι κατὰ τὸ πληθυντικόν

<θρώσκων κνώδαλα>· ἐκθορίζων, καὶ σπερματίζων. γεννῶν.

Αἰσχύλος Ἀμυμώνῃ (fr. 15)

<θρωσμός>· ὑψηλὸς τόπος r. ASvgn βουνοειδής n, ἀφ' οὗ κατα-

βαίνοντα θορεῖν ἔστι (Λ 56)

*<θόωσον>· ὄξυνον AS

<θύα>· ἀρτύματα. Κύπριοι. ἔνιοι τὰ ἀρώματα. Καλλίμαχος (fr.

564). Εὔπολις (fr. 108,2) τὰ πέμματα. λέγεται δὲ καὶ τὰ θυό- μενα ταῖν θεαῖν

<θυαλοῦν>· τὸ θυτοῖς διαλαβεῖν. θυμιᾶσαι

<θυάματα>· τὸ θύμον. καὶ θυμιάματα

<θυᾶν>· καπρᾶν. ἐπὶ ὑός

<θύανον>· τὴν θυώνην. πέμμα δέ ἐστιν ἀντὶ βοός

<θυάρπαξ>· ἱερόσυλος s

†<θύας>· πηδήσας m

*<θυγατριδῆ>· ἐγγόνη. θυγάτηρ θυγατρός ASpm

<θυγατριδοῖ>· τέκνα θυγατρός

<θύει>· μαίνεται. [ἀπάρχεται] ἐνθουσιᾷ (Α 342) n

†<θύειται>· εὐθύνει. †εὐφραίνεται. [θύειται]

<θυήεις>· τεθυωμένος. [τεθυμιαμένος (Θ 48) m

*<θύελλα>· ἀνέμου συστροφή r. ASvgn. καὶ ὁρμή, [ἢ καταιγίς

(Ζ 346) S

<θύελλαι>· τῶν ἀνέμων καταιγιδώδεις πνοαί, καὶ συστροφαί

(ζ 171)

*<θύεσσι>· θυσίαις. ἢ θυμιάμασι (Ι 499) AS

<θύεστον>· ποτὸν τὸ ἀπὸ ἀρωμάτων r [ὡς Ἡρόδοτος]

<θύεται>· ἱεροσκοπεῖ <ὡς Ἡρόδοτος> (9,33,1 ..)

<θυέων>· θυσιῶν (ο 261)

<θύη>· θύματα n. ἀρώματα

<θυηέντων>· εὐόδμων r

<θυηλάς>· *ἀπαρχάς (Ι 220). ASvgn. ἢ τὰς διὰ θυμάτων μαν-

τείας

<θυηκόοι>· ἱερεῖς

<θυηλήν>· θυσίαν

<θυλήματα>· τὰ ἐπιφερόμενα ἄλφιτα εἰς θυσίαν n

*<θυηπόλος>· ὁ περὶ τὰς θυσίας ἀναστρεφόμενος ASvgn ἱερεύς

(Greg. Naz. c. 1, 1, 2,75) vgn

<Θυιάς>· Βακχίς· οἱ δὲ μαινάς

<Θύϊος>· Ἀπόλλων ἐν Μιλήτῳ

<θυιόεν>· πλῆρες

<θυιόεντες>· ἀνθοῦντες

<θυιωθείς>· μανείς. ὁρμήσας

*<θυλάκια>· ἀσκοὶ δερμάτινοι (Tob. 9,5) ASn

<θυλακίζειν>· τὸ ἀπαιτεῖν τι ἑπόμενον μετὰ θυλάκου. Ταραντῖνοι

<θύλαξ>· προσκεφάλαιον r

<θυλακοτρώξ>· μῦς. οἱ δὲ ἀκρίς

<θυλακοφόροι>· οἱ μεταλλεῖς, θυλάκοις περιφέροντες τὰ βρώματα

καὶ πήραις· ὅθεν ἐκαλοῦντο καὶ πηροφόροι (Aristoph. fr. 789?)

*<θυλήματα>· βεβρεγμένα μέλιτι ἄλφιτα ASn, ἢ θυμιάματα ἐπὶ

βωμῶν n

<θυλίδες>· οἱ θύλακοι

<θύλλα>· κλάδους, ἢ φύλλα. ἢ ἑορτὴ Ἀφροδίτης

<θυλλίς>· θύλακος. γωρυτός. ἔλυτρον

*[<θύλον>· ὀλέθριον. ὥριμον] AS

<θῦμα>· ἱερεῖον, σφάγιον, ὁλοκαύτωμα

*†<θυμαδέων>· ἀθυμῶν AS

<θυμαίνει>· ὀργίζεται s

*<θυμαλγέα>· λυπηρά, τὴν ψυχὴν ἀλγεῖν ποιοῦντα ASvgn,

χαλεπόν (Δ 513)

<θυμάλωπες>· οἱ ἀπὸ τῆς θυμιάσεως σπινθῆρες

<θυμάλωψ>· ἡ λιγνυώδης τοῦ πυρὸς ἀναφορά r. τινὲς δὲ ξύλον

κεκαυμένον, δαλόν

<θυμαμοργάς>· ἡ νόσος. Ἐρετριεῖς

*<θυμαρέα>· τῇ ψυχῇ ἀρεστήν (Ι 336) ASn(r)

<θυμαρές>· εὐάρεστον r. εὔκρατον (ρ 199)

<θυμάρμενον>· καταθύμιον. ἡδύ

<θύματα>· σφάγια. ἀπαρχαί. ἱερεῖα. ὄργια

<Θύμβρα>· τόπος τῆς Ἰλίου παρὰ τὸν Θύμβρον λεγόμενον ποτα-

μὸν οὕτως ὀνομασθεὶς τῆς ἀρχαίας πόλεως ἀπέχοντα σταδίους δέκα, ὅπουγε καὶ ἱερὸν Ἀπόλλωνος Θυμβραίου (Κ 430. Eur. Rhes. 508)

<Θυμβραῖος>· Ἀπόλλωνος ἐπίθετον ἀπὸ τόπου (Eur. Rhes. 224)

*<Θύμβρις>· ὄνομα ποταμοῦ r. ASn

<θυμβροφάγος>· ἀντὶ τοῦ δριμυφάγος· ἡ γὰρ θύμβρα δριμύ

ἐστι βρῶμα (Ar. Ach. 254)

<θυμέλαι>· οἱ βωμοί. καὶ τὰ ἄλφιτα τὰ ἐπιθυόμενα

<θυμέλη>· οὕτως ἔλεγον ἀπὸ τῆς θυηλῆς τὸν βωμόν. οἱ δὲ τὸ

ἐπίπυρον, ἐφ' οὗ ἐπιθύουσιν, ἢ *[ἔδαφος ἱερόν ASs

<θυμηγερέων>· ἀνακτώμενος τὴν ψυχήν, καὶ τὸν θυμὸν συλ-

λέγων (η 283)

<θυμηδέα>· θυμῷ ἁνδάνοντα (π 389)

*<θυμηδία>· ἡδύτης, τέρψις Sp, ἀρέσκεια. παρὰ τὸ ἡδύνειν (AS)

*<θυμηρέα>· καταθύμια g, ἀρέσκοντα

<Θυμαιτάδαι>· δῆμος φυλῆς Ἱπποθοωντίδος τῆς Ἀττικῆς

*<θυμῆρες>· ἡδύτερος (Sap. 3,14), ἀρέσκον ψυχῇ· ASgn <θυμὸς>

γὰρ ἡ ψυχή (ρ 199) Ag

<θύμιζε>· προθυμοῦ. ὀργίζου

*<θυμικώτερος>· ὀργιλώτερος S μετὰ θυμοῦ (A)

<θυμιχθείς>· πικρανθείς

<θυμοβόρον>· χαλεπόν. ὑπὸ τοῦ θυμοῦ ἐσθιόμενον, ἢ τὴν ψυχὴν

κατεσθίοντα

<θυμοβόροιο>· ψυχοφθόρου (Η 301) (r)

<θυμοδακής>· [λεοντόψυχος] ἁψικάρδιος. λυπῶν τὴν ψυχήν

(θ 185)

<θυμοειδής>· ὀργίλος. θυμώδης r

<θυμολέοντα>· γενναῖον, ἤτοι ἀνδρεῖον κατὰ τοὺς λέοντας, ἢ

λεοντόθυμον (Ε 639)

<θυμόμαντις>· ὁ τὸ ἀποβησόμενον συλλογιζόμενος καὶ προγι-

νώσκων. ψυχόμαντις. καὶ συνετῶς προορῶν τὰ ἀποβησόμενα (Aesch. Pers. 224)

<θυμὸν ἔδων>· λυπούμενος πάνυ, καὶ δακνόμενος τὴν ψυχήν

(κ 379)

*<θυμὸν ἀχεύων>· τὴν ψυχὴν λυπούμενος (Ε 869 ..) Avgn

<θυμοραιστέων>· τῆς ψυχῆς φθαρτικῶν. ἀνθρωποφάγων (Π 591)

<θυμοραιστής>· θυμοφθόρος· <ῥαῖσαι> γὰρ τὸ φθεῖραι καὶ ῥῆξαι

(Ν 544)

*<θυμός>· ψυχή ASvgn. ἢ προαίρεσις gn ὀξύτης. πνεῦμα. [ἐπιθυ-

μία. ὀργή. λογισμός v

<θύμον>· τὸ σκόροδον

*<θυμόσοφος>· ὁ ἐκ φύσεως εὐμαθής, καὶ εὐφυής ASg, ὀξυμαθής,

ἐκ φύσεως σοφός

*<θυμοφθόρα>· τὰ τὴν ψυχὴν διαφθείροντα (Ζ 169) ASvg

<θυμῷ>· ἐν ψυχῇ (Α 24)

<θυμώδης>· θυμῷ παρείξας καὶ ἰσχυρῶς θυμούμενος (Prov.

11,25 ..)

*†<θυνάσαι>· τέμνειν A, κόπτειν ἀφειδῶς AS

<θυνᾶται>· εὐωχεῖται. κατεσθίει

*<θῦνε>· ὥρμα. ἤγαγε (Ε 87) ASm

<θύνει>· ὠθεῖται. φέρεται. τρέχει. †χαίρει. ὁρμᾷ

<θυννάδες>· τεμάχη ταρίχου

<θυννάζοντες>· κεντοῦντες. τοὺς γὰρ μεγάλους θύννους τριόδου-

σιν ἐλάμβανον (Ar. Vesp. 1087)

*<θυνᾶσαι>· ἀπολαῦσαι. ἐνθουσιάσαι S

<θυννίδες>· θύννων τεμάχη, ὑποκοριστικῶς

<θύννον>· τὸν ὅρκυνον r λέγουσι· τὴν δὲ [πηλαμίδα <θυννίδα> r

<θῦνον>· ἔσπευδον. ἔτρεχον (Β 446 ..)

<θῦνος>· πόλεμος. ὁρμή. δρόμος

*<θυοδόκοι>· βωμοί, οἱ τὰ θυμιάματα δεχόμενοι (Eur. Andr.

1157) (An)

<Θυόεις>· χωρίον ἐν Εὐβοίᾳ

*<θυόεν>· εὐῶδες AS. τεθυμιαμένον (Ο 153)

<θυόεν νέφος>· ἀνεμῶδες. *[τεθυμιαμένον AS, εὐῶδες (Ο 153)

*<θυοκοχθεῖς>· μάντεις A

<θύον>· ὄνομα δένδρου (ε 60)

<θύος>· ἱερεῖον. θῦμα

<θυοσκεῖν>· ἱεροῖς *παρέζεσθαι, ἢ θεοῖς (Aesch. Ag. 87)

<θυοσκόος>· εἶδος μάντεως διὰ σπλάγχνων τὸ μέλλον δηλοῦντος.

οἱ δὲ τὸν δι' ἐμπύρων ἱερῶν τὰ σημαινόμενα νοοῦντα (φ 145 ..)

*<θυοσκόπος>· ὁ διὰ τῶν σπλάγχνων ἢ θυμάτων μαντευόμενος A

<θύπτης>· ὁ τυρός

*<θύραθεν, θύρασιν>· ἔξωθεν, ἔξω vg

<θύραζε>· *τὰ [ἔξω τῆς θύρας (Ε 694) Avgps, ἐπὶ θύρας, ἢ [εἰς

τὴν θύραν r. [ἢ [εἰς τὴν γῆν n]

<θύραζε Κᾶρες, οὐκέτ' Ἀνθεστήρια>· παροιμία, ἥν οἱ μὲν

διὰ τὸ πλῆθος οἰκετῶν Καρικῶν εἰρῆσθαί φασιν, ὡς ἐν τοῖς Ἀνθεστηρίοις εὐωχουμένων αὐτῶν καὶ οὐκ ἐργαζομένων

*<θύραθεν>· ἔξωθεν (Eur. Andr. 952) vgA

*<θυραία>· ἀλλοτρία, ξένη vgn AS

<θυραία>· ... καὶ ἡ μεταξὺ δύο οἰκιῶν θύρα

*<θυρεός>· εἶδος ἀσπίδος (AS). καὶ <<θυραῖος>> ὁ ξένος AS ὁ

ἀλλότριος, καὶ ὁ ἐξωτικός n

<θυραίων>· ἀλλοτρίων, καὶ μὴ συνοίκων (Eur. Alc. 814)

<θυράγματα>· ἀφοδεύματα

<θύραν>· τὴν πτύχας ἔχουσαν

[<θύραξ>· πύργος. χιτών]

<θύραυλοι>· τῶν ποιμένων οἱ ἀπόκοιτοι

[<θυράξαι>· ἔξω τῆς θύρας]

*<θυραυλοῦσι>· πρὸ θυρῶν διατρίβουσι (Philo Agric. 37) AS

<θυργανᾶν>· κνήθειν

<Θυργωνίδαι>· δῆμος ... τῆς Ἀττικῆς

<θύρδα>· ἔξω. Ἀρκάδες

<Θυρεατικοί>· στέφανοί τινες παρὰ Λακεδαιμονίοις

*<θύρεθρα>· θύραι. [θυρεός] (Β 415) (AS)

<θυρεός>· *ἀσπίς, ἢ σκουτάριον vg(A) Sp. καὶ ὁ ἐπικείμενος τῇ

θύρᾳ τοῦ Κύκλωπος λίθος ἀντὶ θύρας (ι 240)

*<θύρετρα>· θυρώματα (Β 415) ASn

[<θύρετραι>· θύραι]

<θυρετρεᾶς> φλιᾶς

<θυρηβόλιον>· τὴν ἐπ' ἀγρῷ οἴκησιν

<θύρηθ' ἔα>· ἔξω ἤμην (ξ 352)

<θυρίς>· ὀπὴ μικρά. θυρίδας Ἀττικοὶ τὰς τῶν γραμματείων

πτυχάς. καὶ δίθυρον λέγουσιν, οὐ τρίθυρον, ἀλλὰ τρίπτυχον

<θυροιγόν>· θυρωρόν

<θυροκοπιστικὸν ἢ θυροκοπικόν>· οὕτως ἐκαλεῖτο ....

<Θυροποιός>· οὕτως ἐκαλεῖτο Ἀριστομένης, ὁ κωμικὸς ποιητής,

σκωπτικῶς (Com. ad.)

*<θυραυλεῖν>· ἔξω θυρῶν αὐλίζεσθαι A

<θύρσος>· *[ῥάβδος ASn, βακτηρία *[βακχική, ἢ κλάδος ASn.

καὶ αὐλητὴς οὕτως ἐκαλεῖτο

<θυρσοπλῆγες>· οἱ ἐν τοῖς Βακχείοις ἐνθεαζόμενοι

<Θύρσος>· αὐλητὴς ἦν γυναῖκα ἔχων ἑταίραν

<Θύρσου γυνή>· Ἀριστοφάνης ἐν Νήσοις οὐ τοῦ αὐλητοῦ

μνημονεύων, ἀλλ' ἀντὶ τοῦ φύλλα εἰπεῖν καὶ κλάδους (fr. 396)

*<θύρσοι>· κλάδοι, λαμπάδες, λύχνοι (Idth. 15,12 ..) (AS)

<θυρῶνας>· τὰς σανίδας. καὶ τὰς εἰσόδους

<θυρωρός>· ὁ παράνυμφος, ὁ τὴν θύραν τοῦ θαλάμου κλείων

(Sapph. fr. 110 L. -- P.)

<θῦσαι>· ἀπάρξασθαι. θυμιᾶσαι. θυσιάσαι (Ι 219)

<θύσανοι>· *κροσσοί (Avg). κόρυμβοι (Β 448)

<θυσάνουρος>· δασύκερκος. ἄρσην

<θύσθλα>· αἱ κράδαι. ἔνιοι μὲν τὰ φερόμενα τοῖς βωμοῖς Βακχικά.

οἱ δὲ τὰ φύλλα τῆς ἀμπέλου. ἄλλοι κλάδους. *οἱ δὲ ῥάβδους, [νάρθηκας n, θύματα, χοάς (Ζ 134)

<θυσιάδες>· ἔνθεοι. τὴν τῶν Βακχῶν φωνὴν <θυσιάδα> φασί.

ἐλέγοντο δὲ καὶ αἱ τῇ Περσεφόνῃ ἱερούμεναι

<θύσκα>· κυρτία

<θυσπολίαι>· θυηπολίαι

*<θυσανόεσσα>· κροσσωτή. αἰθερία· <θύσανος> γὰρ ὁ κροσσός

(Ε 738) r. AS

*<θυσάνοις>· κροσσοῖς (Ξ 181) n

[<θύσσα>· ὅπλα νήϊα]

<>θύσσεται>· τινάσσεται

<>θυσσόμεναι>· σειόμεναι, τινασσόμεναι

<Θύστα>· Θυῖα

*†<θυσσῶν>· θηριωδῶς ὁρμῶν (Eur. Bacch. 871) A

<Θυστάδες>· Νύμφαι τινές. αἱ ἔνθεοι. καὶ Βάκχαι

<θύστας>· ὁ ἱερεὺς παρὰ Κρησί

*<θυτηρίοις>· θυμιατηρίοις AS(vg)

*<θύστινον>· τρίχινον. οἱ δὲ μεσοτριβῆ

<θύτης>· μάντις, ἱεροσκόπος

<θῦψαι>· τὸ ἐπικαῦσαι· ἀφ' οὗ τὸ τεθυμμένον. ἄλλοι τυφῶσαι,

καῦσαι

<θύψαντα>· πῦρ καύσαντα

<θυώδεα>· εὐώδη, εὔοσμα, θυμιάματος ὀσμὴν ἔχοντα (ε 264)

<θυῶεν>· εὐῶδες

<θύωμα>· μύρον. [ἄρωμα (Hdt. 2, 40,3) r

*<θύων>· σπεύδων (Φ 234), θυσιάζων ASn

[<θυωθείς>· εὐωχηθείς]

<Θυώνη>· ἡ Σεμέλη

<Θυωνίδας>· ὁ Διόνυσος παρὰ Ῥοδίοις. τοὺς συκίνους φάλητας

[<θυωρεῖσθαι>· θυωθεῖσθαι. [εὐωχεῖσθαι r]

<θυωρίτης>· τραπεζίτης

<θυωρόν>· τράπεζαν τὴν τὰ θύη φυλάσσουσαν. καὶ τοὺς ἱερεῖς

καὶ μυρεψοὺς οὕτω

<Θωμᾶς>· ἄβυσσος. ἢ δίδυμος

<θωας>· [*ταχείας AS.] ζημίας. *[θῆρας ἐξ ὑαίνης καὶ λύκου

γεννωμένους (ASvgp)

*<θῶες ὄρεσφιν>· θηρία μικρὰ <ὅμοια μεγάλων> ἐν τοῖς ὄρεσι

(Λ 474) An

<θωή>· ζημία, βλάβη, ὅθεν ὁ ἀζήμιος <ἀθῷος> r.

<θωθῆναι>· φαγεῖν. γεύσασθαι

<θωκεῖ>· κάθηται. ὁμιλεῖ

*<θῶκος>· καθέδρα An, θρόνος Sn, σύλλογος (Θ 439)

<θῶμα>· θαῦμα

<θωμένους>· θοινωμένους, εὐωχουμένους

<θωμεῦσαι>· συμμῖξαι. συνταγεῖν

<θῶμιγξ>· λεπτὸν σχοινίον r. p

<θώμιγγες>· δεσμοί, ὁρμιαί, σχοινία, χορδαί, *[σπαρτία κανά-

βινα (g)

†<Θῶμις>· ὁ Κάνωπος, πόλις ...

<θωμίζει>· νύσσει. δεσμεύει

†<θώμισσον>· τὸν μισθόν

<θωμιχθείς>· μαστιχθείς s

<θωμός>· σωρὸς σταχύων r, ἢ κορμός

<θῶνται>· θοινῶνται, εὐωχοῦνται. εὐθηνοῦνται

†<θῶξαι>· μεθύσαι. πληρῶσαι. *θηριωδῶς βοῆσαι (Eur. Or. 168) A

<θωός>· ὄρνις ποιός

*<θῶπες>· κόλακες rg. εἴρωνες (Greg. Naz. c. 2,2,1,5)

*<θωπικός>· κολακευτικός r. ASvg

*<θωπεία>· κολακεία AS (vg) n

<θώπτει>· σκώπτει. θεραπεύει

*<θωρηκτάων>· ὁπλιτῶν (Μ 317 ..) ASg

<θώραξ>· *ὅπλον. πύργος. χιτών. στῆθος. σῶμα. λωρίκιον ASvg.

σφραγιδοφύλαξ. καὶ ἔρεα στέμματα. καὶ τὸ στῆθος ἡμῶν

<θώρηκες>· τὰ αὐτά (Ν 265)

<θώρηκος γύαλον>· περιφραστικῶς τὸν θώρακα (Ε 99). *[τινὲς

δὲ τὸ κοῖλον τοῦ θώρακος, ἢ τὸ κύτος n. Γύαλον δὲ λέγεται τὸ κοῖλον. [<θωρηκτῇσι>· τεθωρακισμένοις] <Ζητοῦσι> δέ, πῶς πληγέντος κατὰ τοῦ ὤμου τοῦ Διομήδους φησί· θώρηκος γύαλον; πρὸς οὓς λεκτέον, ὅτι πᾶν τὸ <γύαλον> λέγεται. τὸ δὲ <θώρηκος γύαλον>, ὅτι ἁλυσιδωτοί, ἢ λεπιδωτοί. ἀνάγκη γὰρ τοὺς λεπιδωτοὺς καὶ κοίλους λέγειν· τόν ῥ' ἐφόρει γυάλοισιν ἀρηρότα, θαῦμα ἰδέσθαι (Ο 530)

<θωρηκτῇσι>· τεθωρακισμένοις (Φ 429)

<θώρηξις>· οἰνοποσία. καθόπλισις

<θωρήσσεσθαι>· καθοπλίζεσθαι r, ἀπὸ μέρους τοῦ σώματος.

μάχεσθαι. ἑτοιμάζεσθαι (Λ 715)

*<θωρηχθῆναι>· καθοπλισθῆναι (Α 226) pn

<Θωρυκίων>· οὗτος τελώνης ἦν (Ar. Ran. 363)

<θώς>· εἶδος θηρίου, λύκῳ ὅμοιον

<θώσασθαι>· εὐωχηθῆναι. [μεθυσθῆναι]

<θῶσθαι>· δαίνυσθαι. θοινᾶσθαι. εὐωχεῖσθαι. Αἰσχύλος Δικτυουλ-

κοῖς

<θωστήρια>· εὐωχητήρια καὶ ὄνομα <ἑορτῆς> (Alcm. fr. 23,81)

<θωτάζει>· ἐμπαίζει, [χλευάζει s

<θῶται>· εὐθηνεῖται. θοινᾶται. [τρέχει]

*<θωΰσσειν>· βοᾶν (s) μέλπειν. [κηρύσσειν (s) θηριωδῶς ὁρμᾶν (S)

<θωχθείς>· θωρηχθείς. [μεθυσθείς r. Σοφοκλῆς Διονυσίσκῳ (fr. 175)

<θώψ>· κόλαξ A, ὁ μετὰ θαυμασμοῦ ἐγκωμιαστής

<θώψεις>· θωπεύσεις. Αἰσχύλος Σισύφῳ πετρακυλιστῇ (fr. 234)

<θώων>· εἶδος θηρίου, ὡς λύκος (Ν 103)