Το τραγούδι του ναύτου

Από Βικιθήκη
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Τὸ τραγούδι τοῦ ναύτου
Συγγραφέας:
Δημοσιεύθηκε στο Ετήσιον Ημερολόγιον του Έτους 1889 του Κωνσταντίνου Σκόκου


ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΝΑΥΤΟΥ
(Barcarole)

Εἶνε νύκτα· ψηλὰ τ’ ἀσημένιο φεγγάρι
ἀσημόνει τὸ κῦμα στήν ἄμμο σὰν σπᾷ,
ναύτης ὤμορφος λάμποντας ψάλλει μὲ χάρι,
καὶ τὸν πόνον του λέγει σ’ αὐτὴ π’ ἀγαπᾷ…

*

— Τοὐρανοῦ δίχως σύγνεφα εἶδα τὸ δῶμα
σὰν ἐσὲ νὰ μοῦ ῥίπτῃς ματιὲς γελαστές,
ξάφνου ὅλο φουρτούνιασε, ἄλλαξε χρῶμα,
μὰ δὲν σκιάζουν ποτὲ τὸ δελφίνι βροντές…

*

Σὰν ἐσένα γλυκὰ μοῦ γελοῦσε τὸ κῦμα,
κ’ ἡ βαρκοῦλά μου εἶδα νὰ φεύγῃ τρελλή,
ξάφνου τ’ ἄπιστο, μαῦρο μοῦ ἄνοιξε μνῆμα,
μὰ φτερούγιασα τοῦτο σὰν νἄμουν πουλί....

*

Στῆς ἀγάπης μονάχα φοβοῦμαι τὸ κῦμα,
σὰν δειλός, ὅπου βλέπει φουρτούνα πολλή,
ἂν αὐτὸ μὲ προδώσῃ μ’ ἀνοίγῃ τὸ μνῆμα,
ἂχ, ἐδῶ δὲν φτερόνει θαλάσσης πουλί....

α. δ. νικολαρασ.