Σελίδα:Athides Aurai Georgios Vizyinos.djvu/139

Από Βικιθήκη
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Αυτή η σελίδα έχει εγκριθεί.
127


μά, τρία ’θάψαν ἀγκαλιὰ
τὰ χέρια μ’ ἀδερφάκια!
—Ὤ, δῶστε μ’ εὔσπλαχνη καρδιὰ
ἕν ἄσπρο καὶ σ’ ἐμένα,
νὰ μνημονέψω τὰ παιδιά,
ποῦ μ’ ἔχουν ’σκοτωμένα!

Τὴν κόρη ’θέλαν μοναχὴ
γερὴ νὰ τὴν ἁρπάξουν·
νὰ τῆς μολέψουν τὴν ψυχὴ
τὴν πίστη της ν’ ἀλλάξουν!
Ποιανοῦ βαστᾷ ποτε καρδιά,
ποιὰ μάνα τὸ ’πομένει,
νὰ διῇ ’σφαγμένα δυὸ παιδιά,
μιὰ κόρη τουρκεμμένη;
—Ὤ, δῶστε μ’ εὔσπλαχνη καρδιὰ
ἕν’ ἄσπρο καὶ σ’ ἐμένα,
νὰ μνημονέψω τὰ παιδιά,
ποῦ μ’ ἔχουν ’σκοτωμένα!

Βοήθεια ἡ κόρη μὲ ζητᾷ,
βοήθεια μὲ γυρεύει!
Μὲ τὸ θεριὸ ποῦ τὴν κρατᾷ
τοῦ κάκου πιὰ παλεύει!
“Ὤ, μάνα! Τρέξε στὴν στιγμὴ
καὶ γλύτωσ’ μ’ ἀπ’ τὸ κρῖμα!