Μοναξιά (Ραγκαβής)

Από Βικιθήκη
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Μοναξιά
Συγγραφέας: Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής


Δύο, δύο τὰ πουλιά,
μὲ τραγούδια καὶ χαραῖς,
κτίζουν τὴν κοινὴ φωλέα
εἰς μυρσίναις ἀνθηραῖς.

Κ' εἰς ξηρό, γυμνὸ κλαδὶ
ἕνα ἔρημο πουλὶ
λυπημένο κελαϊδεῖ
καὶ σὰν ἄνθρωπος λαλεῖ:

«Ἀφ' οὗ πέταξες, κ' ἐδῶ
ἐγὼ μένω μοναχό,
μόνον θρήνους κελαϊδῶ,
καὶ στενάζω 'ς τὴν ἠχώ.

»Εἶν' ἡ φύσις σκοτεινή,
χόρτα κι' ἄνθ' εἶναι ξηρά,
καὶ φαρμάκ' εἶν' τὰ νερά,
κ' ἡ καρδιά μου μὲ πονεῖ.

»Καλὰ μ' ἔλθουν ἢ κακά,
ἂν χαρῶ, ἂν ἀγαπῶ,
ἂν λυποῦμαι μυστικὰ
εἰς ποιὸν ἔχω νὰ τὸ πῶ;

»Ἰξοὺς βάλτε 'ς τα κλαδιά,
ἢ κτυπᾶτε, κυνηγοί.
Ἔχω μέσα 'ς τὴν καρδιά
τὴν βαθύτερη πληγή.