Η γριά η βαβά μ'

Από Βικιθήκη
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Η γρηά η βαβά μ’
Συγγραφέας: Ζαχαρίας Παπαντωνίου


Η γρηά η βαβά μ’, καλά ύστιρ’ να,/ταϊρνά ταϊρνά
σβούρα τ’ αδράχτ’ στριφουγυρνά,/η βάβου η γρηούλα η αφιντιά τ’ ς
πήγι μι τ’ ρόκα στ’ ν αγκαλιά τ’ ς /κι έκατσι ’κειά κουντά στ’ φουτιά τ’ ς.
Κι’ οι τέσσερ’ π’ θα μας παν, αλλοί, /ταϊρνά ταϊρνά
στουν άλλουν ύπνου, (ώρα καλή) /κι οι τέσσιρ’ π’ θα μας παν ουλ’ νους
κι τ’ ς παραλήδις κι τ’ ς αλλ’ νους /φέρανι, τ’ ν κάσσα τ’ μακρυά
κι ήρθαν κι τ’ς είπαν «Άϊτι, γρηά».

— Πιδιά μ’, ναρθού μιτά χαράς, / ταϊρνά ταϊρνά
σβούρα τ’ αδράχτ’ στριφουγυρνά, /βουλήθη να μι παρ’ ου Θιός; Δόξα σοι Κύριϊ των Δυνά— / Πιδιά μ’, ναρθού να πάου καλιά μ’…
Σταθήτι να τιλειώσου τ’ δ’ λιά μ’!

— Ως που να γνέεις κυρά βαβά, /ταϊρνά ταϊρνά
κι ούλου τ’ αδράχτ’ στριφουγυρνά, /ως που να γνέεις θα μας νυχτόεις
κι είμαστι λίγου βιαστικοί,
Σι καρτερούμι αν θα μας δόεις /πεντι παγούρια μι ρακί.

— Ρακί δεν εχου στου κατώι… /ταϊρνάϊ ταϊρνάϊ
κι ούλου τ’ αδράχτ’ στριφουγυρνάει. / —Δο μας παρά κι αυτός κιρνάει!

— Έχου σι κείνου του τσουράπ’… /Τουν πήραν τουν παρά κι χραπ ! παν, κουρνιαχτός, στου μαγαζί /κι αφ’ καν τη γρηά τ’ βαβά μ’ να ζη.
Μια ουκά, δυο ουκάδις, τρεις, χάι, χάι! / ταϊρνάι, ταϊρνάι,
έρμου ρακί πώς γαργαλάει! / —Βίβα, ορέ, βίβα κι άλλη μια!
Τάπα κι οι τέσσιρ’ στου μιθύσ’… /Τη βάβου μ’ τ’ ν έχ’ νι αλησνονήσ’.
Κι η βάβου απ’ ώγνιθι πουλύ, / ταϊρνάι, ταϊρνάι,
τ’ν ιπήρι ου ύπνους σαν του π’λί /ικειά στ’ φουτιά τ’ς απ’ γίν’ κι στάχτ’
κι μάτα τ’ν αφ’κι σαν του π’λί /κι μάτα γύρ’ σι η γρηά τ’ αδράχτ’.

— Άϊντι κι νύχτουσι γρηά! (γύρ’ σαν κι οι τέσσιρ’ πω!, πω! πω!
μ’ ένα χαρούμενο σκουπό /βαϊζουντας σα δω, σα κει,
τύφλα και σκνίπα απ’ του ρακί) /αεί να σι πάμι – τράϊ – λα – λα!
στα κυπαρίσσια απ’ κατ’ τα ψ’ λα.
Κι μι κουτρώνια κι σφυριά /ταϊρνά γκα! γκοπ!
ταϊρνά γκαπ! γκουπ! / κι μι σκιπάρνια κι σφυριά
βάλανι στ’ ν κάσσα τα καρφιά /κι τ’ ν κάρφουσαν απ’ κατ’ απ’ παν’
κι τ’ σήκουσαν, γιε μ’, κι παν.

Κι απ’ του μιθύσ’ χάι, χάι, χάι, χάι! / ταϊρνά, ταϊρνά,
κι όπως δε γλέπαν ούτι τ’ μύτ’ τ’ς / η κάσσα τ’ς φαίνουνταν βαρειά
κι δεν κατάλαβαν τη γρηά / πως τ’ν αλησμόν’σανι στον σπίτ’ τ’ς!
Κι η γρηά η βαβά μ’ / ταϊρνάι ταϊρνάι

Στου χέρ’ τ’ς τ’ αδράχτ’ στριφουγυρνάει /Η γρηά μι τ’ άσσουστα υστιρ’να
— Δόξα σοι, Κύριϊ των Δυνά— /Η γρηά η βαβά μ’ η αφιντιά τ’ς
Γνέθ’ κι θα γνέθ’ κουντά στ’ φουτιά τ’ς.