Αισώπου Μύθοι/Ποιμήν και σκύλαξ

Από Βικιθήκη
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση


(variant version from Chambry's first edition)


Ποιμὴν καὶ σκύλαξ



Ποιμὴν σκύλακα εἰώθει τρέφειν ἐκ τῶν θνῃσκόντων προβάτων. Καὶ δή ποτε ἐγγὺς ἀμνάδος νοσούσης ἱστάμενον εἶδε τὸν κύνα, κατηφῆ καὶ δοκοῦντα δοκρύειν, καὶ ὁμαλίζων αὐτὸν εἶπεν· Καλῶς ποιεῖς συμπαθῶν· πλὴν ἀλλὰ μὴ γένοιτο μηδὲ συμβαίη ὅπερ θέλεις.
Ὅτι τοιοῦτός ἐστι πᾶς ὃς κληρονόμος ἐστὶν οὐσίας, τῷ νοσοῦντι συναλγῶν καὶ προσποιούμενος κλαίειν ὑπούλως.

Στα νέα Ελληνικά[Επεξεργασία]

Ένας τσομπάνος είχε έναν σκύλο, τον οποίο τάιζε με τις σάρκες των προβάτων που πέθαιναν (δέν του έδινε κρέας απο πρόβατα που θυσίαζε, αλλα απο πρόβατα που πέθαιναν, π.χ. απο αρρώστια ή απο επίθεση λύκου. Πρόβατα που πέθαιναν απο άλλες αιτίες κ όχι σε θυσία, δέν τα έτρωγαν οι αρχαίοι Έλληνες, και η Παλαιά Διαθήκη επίσης ορίζει να μήν τρώει κανείς ζώο που βρίσκει νεκρό).
Μιά φορά αρρώστησε η αγαπημένη προβατίνα του βοσκού, που του γεννούσε πολλά αρνιά. Πήγε τότε κοντά στην προβατίνα ο σκύλος κ δάκρυζε, είχε πολύ λυπημένη όψη, πού κ πού έβγαζε απο κανένα θρηνητικό ουρλιαχτό. Ο βοσκός πήγε χάιδεψε τον σκύλο κ του είπε: "πολύ σωστά κάνεις που εκφράζεις τη λύπησου. Αλλά, εκείνο που κρυφά εύχεσαι να γίνει, είθε ποτέ να μήν το επιτρέψουν οι θεοί!".
Ο βοσκός το είπε αυτό γιατί κατάλαβε οτι ο σκύλος ενώ έδειχνε να λυπάται που αρρώστησε η προβατίνα, κρυφά χαιρόταν με την ελπίδα να ψοφήσει για να την φάει.
Έτσι κάνουν κ κάποιοι άνθρωποι που προσδοκούν όφελος απο το θάνατο κάποιου άλλου. Απο μιά λυπούνται όταν ο άνθρωπος κακοπαθαίνει, ή δείχνουν οτι λυπούνται, αλλα απο την άλλη προσδοκούν το κέρδος.