Γλώσσαι/Ε

5ος αιώνας μ.Χ.|Ησύχιος}}

<<ε>>· δασυνόμενον μὲν καὶ ἐγκλινόμενον δηλοῖ ἀντωνυμίαν τρίτου

προσώπου πτώσεως αἰτιατικῆς αὐτόν (Α 236), ὀρθοτονού- μενον δὲ πάλιν τρίτον δηλοῖ ἑαυτόν

<ἑ>· δασέως ὀρθοτονούμενον [ἑαυτὸν .... ἢ αὐτὴν ἢ αὐτό S

<εα>· ψιλούμενον καὶ παροξυνόμενον· ἤμην ἢ ὑπῆρχον, δασυνό-

μενον δὲ καὶ ὀξυνόμενον τὰ [ἀγαθὰ καὶ ἴδια, καὶ τὰ ἑαυτοῦ S δηλοῖ

*<ἔα>· ἄφες. vg ἢ ἦν s, ἢ ὑπῆρχον (Δ 321) Ss

*[<ἐαγῇ>· κλασθῇ κατεαγῇ, θραυσθῇ nps, συντριβῇ]

<ἐάγη>· κατεάγη. καὶ τὰ αὐτά (Λ 559)

<ἔαδεν>· ἤρεσεν S. ἔδοξεν. [ἦρεν. ἀφεῖλεν] (Hdt. 4, 201, 2 ..)

<ἔα δή>· ἄγε δή (Ar. Thesm. 659) Sp

<ἑαδότα>· ἀρέσκοντα [ἀγαθά] (Ι 173. σ 422) Sr

<ἑαδόσιν>· ἀρέσκουσιν, θέλουσιν S

*<ἑαῖς>· ἰδίαις vgnp

<ἔακεν>· ἀλγεῖ sr

*<ἐακότες>· ἀλγοῦντες S(p)

<ἐακώς>· κακῶς ἔχων, παρειμένος, ἀναπεπαυμένος. [ἀλγῶν r

<ἐαλείς>· συσταλείς. συστραφείς (Φ 571)

*<ἐάλη>· συνήχθη. ἐστάλη S συνεστράφη (Ν 408) Sbs r

†<ἐαλόν>· [λυπηρόν] λυτήριον S

†<ἐαλός>· τεθραυσμένος

*<ἑάλω>· ἐκρατήθη rSs ἠλέγχθη (Dem. 19, 215 ..) S(p)

*<ἑαλωκότων>· ληφθέντων (Dem. 23, 30 ..) vgS

<ἑάλωσαν>· *ἐλήφθησαν (Dem. 7, 38) vgS ἡττήθησαν. ἀπέπε-

σαν

<ἐᾶν>· ἀφιέναι (Ο 347)

<ἑανηφόρος [ἡ] ἠώς>· παρὰ Ἀντιμάχῳ (frg. 117 Wyss) r

*<ἑανόν>· λαμπρὸν ἱμάτιον γυναικεῖον (Γ 419) (vg). εὐδιάχυτον

(Σ 613) (AS)

<ἑανός>· πᾶν λαμπρὸν ἱμάτιον, καὶ ἔνδυμα γυναικεῖον, ὃ καὶ

πέπλον λέγει Ὅμηρος· εἴρηται δὲ παρὰ τὸ ἕννυσθαι. <Ἑανοῦ> δὲ <κασσιτέροιο> (Σ 613) τοῦ εὐδιαχύτου. <Ἑανῷ> δὲ <λιτί> (Σ 352) [περιβολῇ λιτῷ ἢ] λεπτῷ ὑφάσματι, ἢ λινῷ περιβο- λαίῳ

<ἕαται>· κάθηνται (Γ 134)

[<ἔαντο>· ἦσαν]

<ἑανῷ>· εὐώδει, ἢ λεπτῷ ἱματίῳ (Γ 419)

<ἑανῶν>· [ἀγαθῶν, καλῶν S ἢ] ἱματίων λεπτῶν

<ἔαξεν>· ἔκλασε vgAS, συνέτριψεν (Η 270)

<ἔαρ>· αἷμα. r. p Κύπριοι

<ἔαρ>· ὁ μετὰ χειμῶνα τριμηνιαῖος καιρός r

<ἐαρδάλη>· ἐπλησίασεν

<ἐαρίδας>· τὰς κανθαρίδας

<ἐάριον>· τὸ ῥόδον r

<ἑαρόν>· λουτῆρα, ἢ πρόχουν

*<ἐάρτερα>· ἐαρινά. λεπτά. ἁπαλά Avg. πυκνά. [χρόνια A

<ἐάρτερος>· τοῦ ἔαρος, ἢ ἐαρινοῦ ..

<ἐάσαντες>· καταλείψαντες (Thuc. 1, 67, 5 ..) b

<ἔασι>· πέλουσιν, εἰσί, τυγχάνουσιν (Γ 168 ..)

†<ἐᾶσαι>· κοιμηθῆναι

†<ἔασαν>· ηὐλίσθησαν

<ἔασθεν>· ἐχάρησαν

*<ἔασεν>· ἤφιεν (Δ 226) ASvg

†<ἐασφόρος>· ἑωσφόρος r

*<ἕαται>· καθέζονται ASvg ἧνται (Γ 134)

[<<ε>αυτή>· ἐκλάσθη]

*<ἑαυτούς>· ἀλλήλους (p) Σ

<ἐάφθη>· ἐκάμφθη. *ἐβλάβη (Ξ 419) AS

*<ἐάων>· ἀγαθῶν. (Ω 528) gn [τῶν ἑαυτῶν]

<ἔβα>· ἐπῆλθε (Eur. Rhes. 710), καὶ ἦλθεν (Rhes. 555 ..)

†<ἐβαδίαστον>· μελανόβροχον

<ἔβαζεν>· ἔλεγε (S) καὶ ἐκακολόγει (Eur. Rhes. 719)

<ἐβάθη>· ἐγεννήθη

<ἐβάζομεν>· ἐλέγομεν (γ 127)

*<ἐβάμβαινεν>· ἔτρεμεν. ἐδίσταζεν AS

<ἐβάμωσεν>· ἡττήθη

<ἔβαλλεν>· ἔῤῥαινεν

<ἔβαν>· ἐπορεύθησαν, ἐβάδισαν (Α 391)

<ἔβαξας>· ἐλοιδόρησας

*<ἐβαρυθύμησεν>· ἐλυπήθη (Num. 16,15) Ab (vgSN)

*<ἐβαρυώπησαν>· ἐβαρήθησαν, ἀσθενεῖς ἐγένοντο οἱ ὀφθαλμοί

(Gen. 48,10) AS

<ἔβας>· ἐπορεύθης (Eur. Phoen. 295 ..) ASn

<ἔβασκεν>· ἐπορεύετο

<ἔβασον>· ἔασον. Συρακούσιοι <καὶ Λάκωνες>

*<ἐβεβήλωσεν>· ἐμίανεν (g), ἐμόλυνεν, [ἀκάθαρτον ἐποίησεν

(Malach. 2,11) b

*<ἑβδομάτῃ>· ἑβδόμῃ (Η 248) r. ASvg

*<ἐβδελύχθην>· ἐμίσησα. προσέκοψα

*<ἐβεβήκει>· ἐπεπόρευτο (Ζ 495) Sb

<ἐβεβρύχει>· ἐπήχει πως (μ 242)

†<ἐβέβλις>· θήκη ἀργυρίου. καὶ κίστη

<ἐβδηλάμην>· ἀπήμελξα. <Βδάλλειν> γὰρ τὸ ἀμέλγειν· ὅθεν ἡ

<βδέλλα> τὸ ζῶον, διὰ τὸ ἀμέλγειν τὸ αἷμα

<ἑβδομευόμενα>· <δεκάτην> ἢ ἑβδόμην ἡμέραν ἀπὸ γενέσεως

παιδίου ἑορτάζουσιν (Lys. frg. 46 Sauppe)

<ἕβδομον ἡμιτάλαντον>· τὰ ἓξ ἥμισυ τάλαντα (Hdt. 1,50,3)

<ἕβδομος βοῦς>· εἶδος <πέμματος κέρατα ἔχοντος>

<ἔβη>· ἦλθεν, ἀπῆλθεν, [ἐπορεύθη (Β 47) r. ASP

<ἐβῆνοι>· ἀλωπεκίδες

<ἔβησεν>· ἐπέβη

<ἐβήτην>· ἔβησαν. δυϊκῶς (Ζ 40)

*<ἐβιήσατο>· ἐβιάσατο (Λ 558) S

<ἐβιάσατο>· ἀπεστέρησεν

<ἐβιώσαο>· ἔσωσας. τὸ ζῆν περιεποίησας, ἢ ἔδωκας (θ 468 v. l.)

<ἐβίωσα>· ἔζησα. διῆξα

<ἐβλάστησεν>· ἐξέφυ (Num. 17,23)

<ἐβλιμάσθη>· ἐμαλάχθη (Hippocr. epid. 5,1, V 204,4 L.)

<ἔβλιττεν>· ἀπεπίαζεν

<ἔβλυεν>· ἀνεφύσα, ἀνέζει μετὰ ποιοῦ ψόφου

†<ἐβλόν>· ἀπόπληκτον

*<ἔβλω>· [ἔδακε. διέσπασεν p]. ἐφάνη. ᾤχετο, ἔστη A

<ἐβόα>· ἐκάλει

<ἐβόλοντο>· ἐβούλοντο, ἐβουλεύσαντο (α 234 v. l.)

<ἐβόρισεν>· ἐσίτισεν

*[<ἐβραμένον>· εἱμαρμένον] AS

<ἔβραπτεν>· ἔκρυπτεν. ἐλάφυξεν

<ἔβρασεν>· ἀπέπτυσεν. ἐξέχεεν (c. 1, 1, 14, 4)

†<ἐβρατάγησεν>· ἐψόφησεν

<ἔβραψεν>· ἔκρυψεν. ἔπιεν. κατέφαγεν

*<ἔβραχεν>· ἤχησεν. ἐβόησεν. [ἐβόησεν] ἐψόφησεν (Ε 859) AS

<ἔβρεμον>· ἐφώνουν

<ἔβρισεν>· ἐβάρησεν r

*<ἔβριξαν>· ἐκοιμήθησαν AS vgp

<Ἕβερ>· Ἑβραῖος. καὶ ὁ [Ἑβραῖος] περάτης (Gen. 10,24)

<ἔβρισαν>· ὥρμησαν S. ἐβάρυναν. [ἐπορεύθησαν] [ἐπέθεντο

(Μ 346) S

<ἔβρος>· τράγος βάτης. καὶ *[ποταμὸς Θρᾴκης Sp

<ἐβρύαζεν>· ηὐωχεῖτο

*<ἐβρυάζοντο>· εὐφραίνοντο AS v

<ἔβρυεν>· ἐπλήθυεν. ἤνθει.

†<ἐβρύσθη>· ἔπεσεν

<ἔβρυχεν>· ἐψόφησεν, ἤχησεν n. r

<ἐβρωμήσατο>· βρώσεως ἐδεήθη· <βρωμήσασθαι> γὰρ τὸ βρώ-

σεως καὶ βρώμης δεηθῆναι

*<ἔβρω>· ἔφαγεν. ἔδακεν. διέσπασεν A

<ἐβύλλων>· ἔβρυον. ἐπλήθυον

<ἐβύνουν>· τὰ αὐτά (Ar. Pac. 645)

*<ἔβωσεν>· ἐκάλεσεν. ἔκραξεν (Hippon. frg. 1 Bgk?) AS p

<Ἐβώθ>· πόλις Μωαβιτῶν, ἣ καὶ Ὠβώθ (Num. 33,43)

†<>εγάν>· ἐγένετο

<ἐγάνυσαν>· ἐκόσμησαν. χαρῆναι ἐποίησαν

*<ἐγαργάλιζον>· ἐκίνουν. ὑπεσήμαινον. προετρέποντο AS vgp

<ἔγγαλον>· πρόβατον γάλα ἔχον

<ἐγγαμῶν>· ὁ τὴν οἰκίαν κεκτημένος ἐνγυητήν

<ἐγγανᾶται>· διέφθαρται

<ἐγγαστριμάχαιραν>· τὴν ἐν τῇ γαστρὶ κατατέμνουσαν (Hip-

pon. frg. 85 Bgk)

<ἐγγαστρίμυθος>· τοῦτόν τινες ἐγγαστρίμαντιν, οἱ δὲ στερνό-

μαντιν (Soph. frg. 56) λέγουσι. Φησὶ δὲ περὶ τοῦ τρόπου τῆς μαντείας καὶ Πλάτων ἐν τῷ Σοφιστῇ (252 c). τοῦτον ἡμεῖς Πύθωνα νῦν καλοῦμεν

*†<ἔγγαυρον>· *νοτερόν. ὑγρόν. ἄωρον. πρόσφατον. ἐκλελυμένον.

AS. ἔνικμον

<ἔγγαυσον>· ἔνσκαμβον

<ἐγγέακλος>· νεωκόρος

<ἐγγεγάασιν>· εἰσί. γεγάασιν (Ζ 493)

<ἐγγεγαῶτα>· γεγεννημένα

<ἐγγεγωνώς>· βοήσας

<ἐγγελῶσα>· καταγελῶσα (Soph. El. 807)

*<ἐγγενής>· ἐντὸς τοῦ γένους (Eur. Rhes. 404) AS

*<ἔγγεον>· ἰοῦγον AS

<ἐγγείνωνται>· ἐγγεννήσωσιν (Τ 26)

†<ἐγγήναλοι>· ὑπογράμματοι

†<Ἐγγῆρυς>· ἡ γῆ, παρὰ Ἀττικοῖς

<ἐγγλαυκῶσαι>· ἐμβλέψαι

<ἐγγλύσσει>· ἐγγλυκάζει (Hdt. 2, 92, 3)

<ἐγχλοιούμενα>· ἔνωχρα. ἄχροα (Hippocr. Prorrhet. 1,131,

V 556,7 L.)

<ἐγκονεῖν>· ἐνεργεῖν. σπεύδειν

<ἔγγεια>· τὰ ἐν τῇ γῇ r

*<ἔγγιον>· ἐγγύτερον AS vgn. r

[<ἐγγυῶνται>· γεννῶσιν]

<ἔγγονα>· τὰ τέκνα r τῶν τέκνων

*<ἔγγονος>· υἱὸς υἱοῦ ASps

<ἐγγοργῶν>· φοβερῶς βλέψας

<ἐγοργώψατο>· γοργὸν καὶ φοβερὸν ἔβλεψεν

<ἐγγρισμός>· παροξυσμός r

<ἐγγριμᾶσθαι>· ἐναγίσαι τοῖς τετελευτηκόσιν

<ἐγγυάζων>· ἀντιφωνῶν

<ἐγγύαι>· αἱ ἀναδοχαί

<ἐγγυαλίξαι>· ἐγχειρίσαι (Α 353), [δοῦναι εἰς χεῖρας· ἐπειδὴ τὰ

κοῖλα γύαλα λέγεται. ὁ δὲ λαμβάνων τὴν κύλικα, τῇ χειρὶ <κοίλῃ> ταύτην λαμβάνει. καλοῦνται δὲ <γυῖα> αἱ χεῖρες S

*<ἐγγυαλίζω>· παρέχω. (AS) χαρίζομαι AS

<ἐγγύαν>· ὀψωνίαν. Λάκωνες

<ἐγγύδιον>· ἔγγιον, πλησίον. προσῆκον

<ἐγγύη>· γάμου ἀπογραφή. καὶ σημεῖον ἐν θυτικῇ

*<ἐγγύθεν>· ἐγγύς (Ε 72) AS

<ἐγγυιώσεται>· συμπλακήσεται. ἐναγκαλισθήσεται

*<ἔγγυος>· ἀνάδοχος (Hebr. 7,22) ASn

<ἔγγυον>· ἐγγυητήν. ἢ *[ἀσφαλές ASn

[<ἐγγύτητα>· "ἀκούσας δὲ ὡς ὁμοῦ εἶεν οἱ πολέμιοι"]

*<ἐγγυῶ>· ἐκδίδωμι AS vgb

*<ἐγεγήθει>· ἔχαιρεν AS vg

*<ἐγεγώνεεν>· ἐσήμαινεν S

*<ἐγείνατο>· ἐγέννησεν (Ο 526) AS. r

<ἐγερεῖ>· ἀναστήσει

*†<ἔγγαλαι>· χαλινοί Ah

<ἐγέλωτοι>· ἀστέρες

<ἔγεντο>· ἔλαβεν. (Σ 476) ἐγένετο

*<ἐγείρεο>· ἐγέρθητι. ἀνάστηθι

<ἐγερτί>· γρηγόρως (Eur. Rhes. 524)

<ἐγείλησαν>· συνήλασαν

<ἐγέλλιζε>· τὰ ἑτέρων ἑτέροις ἐδίδου

<>έγηρε γάρ>· ἐφθόνησεν (Ψ 865)

<ἐγήρα>· ἐγήρασεν (Η 148)

<ἐγείναο>· ἐγέννησας (Ε 880)

*[ἐγήγαρτος]. <ἐπίχαρτος>· ἐπιχαρής (Prov. 11,3) ASp

<ἐγκαθελεῖν>· καταβαλεῖν

<ἐγκαθειργμένος>· ἐγκατακεκλεισμένος r

*<ἐγκάθετος>· δόλιος <κατάσκοπος> (Plat. Axioch. 368e) AS vg p. r

*<ἐγκαθειργνύντες>· ἀποκλείοντες AS n

<ἐγκακοῦμεν>· ἀψυχοῦμεν

<ἐγκαλεῖν>· αἰτιᾶσθαι. προκαλεῖσθαι (Dem. 18,76 ..)

*<ἐγκαλινδούμενος>· ἐγκυλιόμενος AS. r

<ἐγκαλινδεῖται>· ἐναναστρέφεται. ἐνδιατρίβει

<ἐγκαλοσκελής>· οἱ μὴ ἀποδιδόντες τὰ χρέα ἐν κάλοις ἐδες-

μεύοντο τοὺς πόδας

<ἐγκαλύπτεσθαι>· διατρέπεσθαι, αἰσχύνεσθαι

*<ἐγκαλύπτεται>· συγκρύπτεται ASw

<ἐγκάναξον>· ἔγχεε. ἔκπιε (Ar. Eq. 105)

<ἐγκανθίς>· σὰρξ ἐν ὀφθαλμῷ αὐξηθεῖσα τὸ πάθος ποιεῖ

<ἐγκαρπῆ>· ἐπικαρπία

<ἐγκαπύει>· ἐμπνεῖ

<ἐγ καρὸς αἴσῃ>· ἐγ κηρὸς μοίρᾳ, ἐν θανασίμῳ μοίρᾳ (Ι 378) S

†<ἐγκαρπασθέντας>· ἐγκριθέντας. ἐντυχόντας

*<ἐγκάρσιον>· πλάγιον AS vg(n)

<ἔγκαρτα>· τοὺς κεκουρευμένους πυρούς· ἀλλὰ καὶ <ἔγκαρπα>

Φρύνιχος Δαναΐσιν (frg. 4 N.)

*<ἔγκασιν>· ἐντέροις AS, σπλάγχνοις (Λ 438)

<ἐγκαταθεμένω>· ἐγκαταθέμενοι. δυϊκῶς

*<ἐγκαταλέξει>· ἐναριθμήσει

†<ἐγκατάνα>· κατὰ γνώμην, κατὰ νοῦν

*<ἐγκατειλεγμένος>· ἐγκαταλεγόμενος (AS)

*<ἐγκατειλημμένη>· ληφθεῖσα, κεκρατημένη (AS)

*<ἐγκατέσκηψαν>· ἐφώρμησαν (Philo vit. cont. 2) AS vg

<ἐγκατέχεεν>· ἐνέχεεν

<ἐγκατιλλῶψαι>· ἐγκαταμυκτηρίσαι (Aesch. Eum. 113)

<ἔγκαφος>· <ὅσον> ἐγκάψαι, [ἐλάχιστον (Eupol. frg. 330 K.) p

<ἐγκεραύλης>· ὁ τοῖς Φρυγίοις αὐλῶν. ἔχει γὰρ ὁ ἀριστερὸς

προσκείμενον κέρας

<ἐγκεραυλῆσαι>· τὸ αὐτό· προσκειμένου γὰρ κέρατος τῷ αὐλῷ

ᾖδον. ὅθεν καὶ ὁ <ἐγκεραύλης>

*<ἔγκειται>. ἐπίκειται (Dem. 18, 199) AS vg

<ἐγκείσθω>· τεθείσθω

<ἐγκεκλάρωται>· ἐγκαταλέγει

<ἐγκέκλιται>· ἐπήρεισται (Ζ 78)

<ἐγκέκλιται>· ἔγκειται, ἐπήρεισται (Ζ 78)

<ἐγκεκοισυρωμένη>· διὰ Κοισύραν, τὴν Μεγακλέους μητέρα τοῦ

Ἀλκμαιονίδου [ἔστι δὲ ἐνειλημένη καὶ <κεκορδυλημένη> καὶ ἐγκεκαλυμμένη (Ar. Nub. 10) καὶ] σεμνυνομένην τῷ γένει (Ar. Nub. 48)

<ἐγκεκόμβωται>· ἐνείληται (Epich. frg. 7 K.) AS

<Ἐγκέλαδος>· ἡ Ἀθηνᾶ. *ἢ ὄρος AS [ἢ εὔηχος]

<ἐγκέντροις>· κέντροις [ὅμοιον καὶ μύωπες. ἐγκεντρίοις] <οἷς> οἱ

ἵπποι κεντρίζονται· <ὅμοιον καὶ μύωπες>

*<ἐγκεντρωθέντες>· ἀσφαλισθέντες AS (vg)

<ἐγκέφαλος φθειρίασις>· νόσος προβάτων

<ἐγκέφαλος δὲ παρ' αὐλὸν ἀνέδραμε>· ἐξεφύσησε τῷ ποτισμῷ

τοῦ αἵματος (Ρ 297)

<ἐγκεχοιριλωμένην>· λεπράν (Com. adesp.)

<ἐγκεχρημένοι>· σπονδὰς ἔχοντες (Hdt. 7, 145,1 cod.)

<ἐγκέχρικεν>· ἐγκεκέντρικεν

<ἔγκηροι>· θνητοί r

<ἐγκίκρα>· ἐγκίρνα (Sophr. frg. 48 K.)

<ἐγκιλικίζεται>· κακοηθεύεται. κακοποιεῖ. p διεβέβληντο γὰρ ἐπὶ

πονηρίᾳ οἱ Κίλικες. <Λέγεται καὶ ὁ <Κιλίκιος ὄλεθρος>>

<ἐγκιλικίστρια>· περιαγνίστρια

<ἐγκίλλαφον>· οὐρά

<ἔγκιλλον>· οὐράν [λέγεται καὶ ὁ Κιλίκιος ὄλεθρος]

[<ἐγκίς>· εἰς χρῶτα κεκάρθαι]

<ἐγκισσεύεται>· ἐμφύεται. πλέκεται (Hippocr. nat. oss. 14, IX

186,21 L.)

*<ἐγκισσήσωσιν>· ἐπιθυμήσωσιν (Gen. 30, 39) AS vg

<ἐγκλεφές>· ἐπιθυμητικόν

<ἐγκλεπίς>· ἐπιθυμία

<ἐγκλησίφωνος>· ἐρεθιστής. διεφθαρμένος

<ἔγκλημα>· πταῖσμα. r μέμψις. (Eur. Or. 766)

<ἔγκληρον>· *ἐπίκληρον AS. πλούσιον, A ἐνούσιον

*<ἔγκλητον>· τὴν <ἐπὶ> σύνοδον παραίτησιν AS vg

<ἐγκοακίσαι>· ἐγχέαι λάθρα

[<ἔγκυος>· ἐγγαστρωμένη γυνή]

<ἐγκολεήσατο>· εἰς τὸν κολεὸν κατέθετο τὸ ξίφος

*<ἐγκομβωθείς>· δεθείς AS

*<ἔγκομμα>· πρόσκομμα AS

*<ἐγκονέοντες>· σπεύδοντες (vgn). ἐνεργοῦντες. ἐπειγόμενοι (Greg.

Naz. c. 2, 1, 13, 192)

<ἐγκόνως>· ταχέως, ἐσπευσμένως

*<ἐγκοπήν>· ἔνεδρον. ἐμπόδιον (1. Cor. 9,12) AS

*<ἔγκοποι>· δυσχερεῖς (Eccles. 1,8) AS

<ἔγκοπρος>· ἡ μὴ δεομένη κόπρου χώρα

*<ἐγκόπτει>· ἀνακόπτει (Act. ap. 24,4) AS

<ἐγκορδυλῆσαι>· ἐνειλῆσαι (Ar. Nub. 10)

<ἐγκοσμεῖτε>· ἐν τάξει τίθετε (ο 218)

(*)<ἐγκοσμογενεῖς>· τοὺς ἅμα τῷ κόσμῳ ἐγκριθέντας (Synes.

h. 2, 224?)

*<ἐγκότημα>· ὀργή. Sn s. r μανία (Ier. 31, 39)

*<ἐγκότως>· ὀργίλως (Phil. Flacc. 15) AS (vgn) r

<ἐγκουράδες>· τὰ ἐν τῷ προσώπῳ στίγματα, καὶ οἱ ἐν ταῖς ὀροφαῖς

γραφικοὶ προνωπίων πίνακες. ἔστι γὰρ <κουρὰς> ἡ ὀροφή, καὶ ὁ γραπτὸς πίναξ, †ἐγκούρας δὲ ὁ †γεγραμμένος. Αἰσχύλος Μυρμιδόσιν (frg. 142) εἰ μὴ ἄρα ἰσοδυναμεῖ, ὡς <κοτῶ> καὶ <ἐνεκότουν> παρὰ Σοφοκλεῖ (frg. 940).

<ἐγκράτεια>· ἄσκησις r

<ἐγκραγγάνειν>· ἐμβοᾶν p

<ἐγκρασίχολοι>· εἶδος ἰχθύων

<ἐγκρατῆσαι>· καρτερῆσαι

*<ἐγκρατῶς>· καρτερικῶς. AS vgn ὑποτακτικῶς

†<ἐγκρί>· κοίλῳ καὶ κενῷ

<ἐγκρίδες>· πέμμα ἐλαίῳ ἑψόμενον καὶ μελιτούμενον. ἔνιοι δὲ

<ταγηνίας> (Epich. fr. 52 K. Stesich. frg. 2 Bgk).

<ἐγκρικαδία>· συναφὴ χειρῶν εἰς τοὐπίσω

<ἐγκρίκια>· ξύλα κεκαμμένα

*<ἐγκρίς>· γλύκασμα ἐξ ἐλαίου ὑδαρές (Exod. 16,31) AS nvg

*<ἔγκριτος>· ἐκλελεγμένος. AS vg ἐξειλεγμένος

<ἔγκριτοι>· τὸ αὐτό

<ἐγκρυφίας>· ἄρτου εἶδος, *ὁ ἐν σποδῷ γενόμενος, AS vg τῷ

μὴ εἶναι κλίβανον (Gen. 18,6. Hos. 7,8) S

<ἔγκρυπτος>· πέμματος εἶδος

<ἐγκρυψαμένω>· ἐγκρυψάμενοι. δυϊκῶς

*<ἐγκυτί>· εἰς χρῶτα κεκάρθαι (Callim. frg. 281 Pf.) AS

[<ἔγκυα>· ἔγκυον]

<ἔγκυος>· γυνὴ <ἐγγαστρωμένη> r

<ἐγκυδές>· ἔνδοξον

<ἔγκυκλα>· τὰ ἐγκυκλούμενα τῷ βίῳ, καὶ συνήθη

*<ἐγκυκλήσω>· ἐγκαλύψω AS

<ἐγκύκλια μαθήματα>· τὰ ἔξω

*<ἐγκύκλιον>· τὸ πανταχοῦ κυκλοῦν S ἢ Ζεὺς παρ' Ἀθηναίοις

<ἐγκύμονα>· ἔγκυα

<ἐγκυσίχωλος>· ἄνωθεν ἀπὸ τοῦ κυσοῦ χωλός (Com. ad. frg. 6

Dem.)

<ἔγκυτον>· ἔγκατον. Λάκωνες

*<ἐγκωμιάζει>· ἐπαινεῖ, καλῶς ἐξαίρει τῷ λόγῳ AS (vg)

*<ἐγκώμιον>· ἔνδημον· κῶμαι γὰρ τὰ τοῦ δήμου συστήματα

(Hes. op. 344) AS n

[<ἐγκωπή>· ἐμπόδιον]

[<ἔγλασας>· ὑπέμεινας]

<ἔγλαψεν>· ἐσκάλευσεν

<ἐγλιξάμην>· ἐπεθύμησα, ἀπὸ τοῦ γλίχεσθαι (Pl. Com. frg. 241)

<ἐγγλωττογάστορες>· οἱ ἀπὸ τοῦ λέγειν βιοτεύοντες n (p)

<ἔγμα>· ὀχύρωμα. στῦλος

<ἐκμαγεῖον>· ἐκτύπωμα

<ἐκμάγματα>· τύποι

[<ἔγμεν>· ἔχειν]

<ἐγνάμφθη>· ἐκάμφθη. ἐκλάσθη (Γ 348)

<ἔγναψεν>· ἔπεισεν. ἔκαμψεν (Β 14 ..) r

<ἐγνυπτωμένον>· ταλαίπωρον. κατηφές

<ἐγνυπτώθη>· τρυφᾷ. καὶ τὸ ἐναντίον

*....· ἔγνω δ' ὡς σὺν θεῷ ... (Π 119)

<ἔγνω>· ὡμίλησεν ἀνὴρ πρὸς γυναῖκα (Men. frg. 382 Koerte)

<ἐγνωσιμάχησεν>· ἑαυτοῦ κατέγνω, μὴ δυναμένου μάχεσθαι

πρὸς τοὺς ἀντιπάλους

<ἐγοργωπίασκεν>· ἀτενὲς ἔβλεπεν

<ἐγρεμάχας>· ἐγερσιμάχας

<ἔγρεο>· ἀνίστασο (Κ 159)

*<ἔγρετο>· ἐγείρετο (Β 41 ..) AS

<ἐγρήγορεν>· ἀγρυπνεῖ

<ἐγρήγορθε>· γρηγορεῖτε (Η 371)

<ἐγρήγορος>· εὐγρήγορος

*<ἔγρηνται>· ᾕρηνται A

†<ἐγρήσασα>· μαθοῦσα

<ἐγρήσσοντες>· ἐγρηγορότες (Λ 551) S p

<ἐγρήσσων>· ἐγρηγορώς. φυσῶν. ἀγρυπνῶν

†<ἐγρῆτα>· παρακαταβολὴν ἢ δίκης, ἢ κρίσεως

<ἐγροάς>· στόμα ἢ πόρου ...

[<ἐγρόμενοι>· συλλεγόμενοι]

[<ἐγρυπνεῖ>· ἀγρυπνεῖ]

<>εγύμνασμαι>· ἐγυμνήτευσα

<ἐγύρωσε>· περιετείχισε πάντοθεν (Sirac. 43, 12)

<ἔγχαλις>· νέον ἄκρατον

[<ἐγχίδιον>· ἔγγιον]

<ἔγχελυς>· διὰ τοῦ <υ>, εἶδος ἰχθύος

<ἐγχανεῖν>· καταχασμᾶσθαι [Λάκωνες]

<ἐγχαλίδες>· διαπεπαρμένοι ἥλοις. <Λάκωνες>

<ἐγχάσκειν>· καταγελᾶν (Ar. Vesp. 721?)

<ἔγχεα>· δόρατα (Γ 135)

<ἔγχεϊ>· δόρατι (Β 389)

<ἐγχείας>· δόρατα, λόγχας (Γ 345)

†<ἐγχεῖδαι>· τηρηταὶ δανείων

<ἐγχείῃ>· δόρατι (Β 530)

<ἐγχείῃσι>· δόρασιν (Β 818)

*<ἐγχειρίας>· [ἀδείας. ἢ] ἐπιχειρήματα AS (r)

*<ἐγχειρίδιον>· ξιφίδιον μικρόν s ἢ τμητικὸν ὄργανον (Exod.

20,25) AS vg

<ἐγχειρίδια>· σκεύη, καὶ ὄργανα σκευῶν. ἤγουν δόρατα. καὶ τὰ

ἐν χειρί .....

<ἐγχειρίζω>· <εἰς χεῖρας δίδωμι> r

<ἐγχείρισις>· <ἡ εἰς χεῖρας παράδοσις> r

<ἐγχείρημα>· τόλμημα. ἐπιτήδευμα r

<ἐγχειροῦντας>· τολμῶντας

<ἐγχειρογάστορες>· οἱ ἀπὸ τῶν χειρῶν γαστριζόμενοι καὶ τῇ

γαστρὶ πορίζοντες· λέγονται δὲ καὶ <γαστρόχειρες>

<Ἔγχειος>· Ἀφροδίτη. Κύπριοι

<ἔγχεον>· ἄπαρξαι θεοῖς (Ar. Equ. 118?)

<ἐγχεσίμαργος>· ἔγχει μαινόμενος

<ἐγχεσίμωροι>· περὶ τὰ δόρατα μεμορημένοι, τουτέστιν πεπονη-

μένοι (Η 134)

*<ἐγχεσίμωρος>· πολεμικός AS vg r

<ἐγχέσπαλοι>· οἱ τὰ δόρατα πάλλοντες ... *πολεμισταί (Β 131) A

[<ἐγχεσίπαλος>· πάλλοντος]

<ἔγχεσιν ἀμφιγύοις>· γύον, ποῦς· ἐξ ἑκατέρου δὲ μέρους κατε-

πήσσετο τὰ δόρατα (Ν 147)

<ἐγχέσπαλος>· πολεμικός. δορύπαλος (Ο 605)

<ἔγχηλος>· ἐπίδεσμος ἰατρικός

<ἐγχημώμενοι>· ἐγχάσκοντες

<ἐγχήροντι δύη>· ἐπιχαίρουσιν <λύπῃ> (Corinna)

<ἐγχλίαμα>· μύρου ὄνομα

<ἐγχλίει>· ἐντρυφᾷ

<ἐγχλοᾶσθαι>· ἐμφῦναι

†<ἐγχόδια>· ἀθρόα

<ἔγχος>· ἐγχειρίδιον. *[δόρυ (Ζ 319) Σ

<ἔγχουσα>· ῥίζα τις, <ᾗ τὰς> παρειὰς ἐρυθραίνουσιν αἱ γυναῖκες

(Ar. Lys. 48)

<ἔγχουτον>· στεάτινον. Λάκωνες

<ἔγχος>· λόγχη. ἀπὸ τοῦ ἐν τῇ χειρὶ εἶναι

<ἔγχος ἔχ' ἑνδεκάπηχυ>· τὸ πλῆρες <ἑνδεκάπηχυ>· (Θ 494)

ὅθεν ἐκ δύο συμβεβλημένον δυοκαιεικοσίπηχυ (Ο 678)

<ἐγχρίει>· τύπτει. ἐγκεντρίζει (Plat. Phaedr. 251 d)

*<ἐγχρίπτων>· προσπελάζων AS vg

*<ἐγχριπτᾶται>· ἐγγίζει, ἐμπίπτει AS r

*<ἐγχριμφθείς>· ἐμπελασθείς, <ἐγγὺς> γενόμενος (Η 272) AS

<ἐγχριμφθῆναι>· ἐνερεισθῆναι. προσπελασθῆναι

<ἐγχριμφθήτω>· ἐμπελασθήτω (Ψ 338) (S)

*<ἐγχρίμψαι>· πλησιάσαι. ψαῦσαι AS ἐγγίσαι

*<ἐγ χρῶ>· εἰς χρῶτα hw

<ἔγχρονος>· πρόσκαιρος r

<ἐγχρώσας>· χρίσας

<ἐγχύματα>· πλακούντων εἶδος

<ἐγχυτριεῖς>· ἀποκτενεῖς· μετενήνεκται δὲ ἀπὸ τῶν ἐν ταῖς

χύτραις ἐκτιθεμένων παίδων (Ar. Vesp. 289)

<ἐγχυτρίζειν>· ἐκτιθέναι βρέφος ἐν χύτρᾳ

<ἐγχώριον>· †τόκος. δάνειον

<Ἐγχώ>· ἡ Σεμέλη r οὕτως ἐκαλεῖτο (Com. adesp.)

<ἐγὼ δέ κε>· ἐγὼ δὲ ἄν (Α 137)

<ἐγὼ δὲ μέν>· ἐγὼ δὲ ναί

*†<ἐγώγυον>· ἀρχαῖον np <καὶ <ὠγύγιον>> p

*<ἐγῷμαι>· ἐγὼ οἶμαι, νομίζω AS vg

<ἐγών>· αὐτὸς [ἐγώ (Α 76 ..) b

<ἐγώνη>· ἐγώ. Λάκωνες

<ἐγώ σου ὀναίμην>· ἐγώ σου ἀπολαύσω (ep. Philem. 20)

<ἔδαες>· ἔδειξας. ἔμαθες

[<ἐδάην>· ἔμαθεν]

<ἐδάην>· *ἔμαθον. ASn ἔγνων, συνῆκα, ἐνόησα (Γ 208)

<ἐδάης>· ἔμαθες (Greg. Naz. ep. 10,1)

<ἔδαιε>· ἔκαιε (Ι 211) S

<ἐδαΐζετο>· κατεκόπτετο. [ἐμερίζετο (Ι 8) S

<ἐδαίνυντο>· ἤσθιον rS εὐωχοῦντο

*†<ἐδάαια>· ἐρημία, <σπάνις> Ap

<ἐδάϊζε>· κατέκοψεν (Φ 147)

*<ἔδαισεν>· εὐώχησεν (Eur. Or. 15) AS vg n

<ἐδακτύλιζον>· ἐδακτυλοδείκτουν

†<ἐδαλάχθη>· ἐδήχθη. [ἀπώλετο]

*<ἐδάμη>· ἐδαμάσθη (Β 860) AS

<ἐδάμνα>· ἐδάμαζεν. AS ὤλλυεν (Ε 391)

<ἐδάμη>· ἐδαμάσθη (Υ 94)

<ἔδαμνον>· ἐδάμαζον

<ἐδανά>· ἐδώδιμα, βρώσιμα <Αἰσχύλος> (Ag. 1408)

<ἐδανοῖς>· βρωσίμοις [Αἰσχύλος]

<ἐδάνη>· εἶδος ἀμπέλου

<ἐδανόν>· εὐῶδες. ἡδύ. λιτόν (Ξ 172)

*<ἔδαπτον>· ἤσθιον AS

<ἔδαπτεν>· ὁμοίως

<ἔδαρ>· βρῶμα

<ἔδαρθεν>· ἐκοιμήθη

<ἐδάσθη>· ἐμερίσθη. ἀπεκρίθη

*<ἐδάσαντο>· ἐμερίσαντο (Ε 208) AS

<ἔδαυσεν>· ἐκοιμήθη

*<ἐδάφισαν>· κατέβαλαν (Ezech. 31,12 ..) AS

*<ἐδαφιοῦσι>· προσκρούσουσι τῇ γῇ (Nah. 3,10) ASg

<ἐδαφίσθησαν>· εἰς ἔδαφος ἀνῃρέθησαν

*<ἔδαφος>· γῆ. [ἢ ἔλαφος] AS vg. r

<ἔδαψεν>· διέκοψεν. r διῆλθεν (Ε 858)

<ἐδέγμην>· ἐδεξάμην, b προσεδεχόμην (ι 513)

*<ἐδεδίειν>· ἐφοβούμην (Hyperid. 2,6) AS (bp)

<ἐδέατρος>· προγεύστης βασιλέως. ἐπιμελητὴς δείπνου (p)

<ἐδεδίει>· ἐδεδοίκει. ἢ ἐξεκέκαυτο

†<ἐδέτμα>· ἐδείκνυον

*<ἐδέδμητο>· ᾠκοδομήθη (Ν 683) AS vg p

<ἐδεδίσκετο>· ἐξεφοβήθη (Ar. Lys. 564)

<ἔδεαι>· ἐσθίεις (Ω 129)

<ἐδαΐζετο>· ἐπολεμεῖτο n

<ἐδέησέ μου>· χρείαν μου ἔσχεν

<ἔδει>· ἐχρῆν, ἔπρεπεν r

*<ἔδει>· ἤσθιεν, [ἢ ἐσθίει (Ο 636) Sb

*<ἐδειγμάτισεν>· ἐδημοσίευσεν (ep. Col. 2,15) AS

<ἐδείδιμεν>· ἐφοβούμεθα (Ζ 99)

<ἐδεικανόωντο>· ἠσπάζοντο (Ο 86)

<ἐδηλόμαν>· ἐβουλόμην

*<ἔδειμαν>· ᾠκοδόμησαν, ASb ἔκτισαν (Η 436)

<ἔδειμεν>· ὁμοίως

<ἔδειν>· ἐσθίειν· παρὰ τοὺς ὀδόντας

*<ἐδείναζον>· δεινῶς ἔφερον (2. Maccab. 4,35) AS vg

<ἐδεινολογέετο>· δεινοὺς λόγους ἔλεγεν (Hdt. 1,44,1 ..)

<ἔδεισεν>· ἐφοβήθη (Α 33) s

*<ἔδειραν>· ἐξέδειραν bΣ ἐξεδερμάτισαν (Α 459)

*<ἐδεῖτο>· ἔχρῃζε, χρείαν εἶχεν, AS ἐδέετο

<ἐδελώνη>· ἄνθος

<ἐδέμ>· τρυφὴ <ἑρμηνεύεται> p

*<ἐδέννασεν>· ἐχλεύασεν, ὕβρισεν (Eur. Rhes. 925) AS(b)

<ἐδεξιοῦτο>· ἐξεναγώγησεν

<ἕδος>· Θεσσαλικὸς θρόνος (Hippocr. art. 7 IV 92,10 L)

*[<ἐδεοῖν>· ἱερεῖς] Av

<ἔδεσθον>· ἔφαγον

*<ἕδεσιν>· ἱεροῖς ASvg

<ἔδεσμα>· βρῶμα r

*<ἐδέσματα>· φάγια. ASvg βρώματα

<ἐδεσμευσάσθην>· ἐδέσμευσαν. δυϊκῶς

<Ἐδεσσαῖος Ἡρακλῆς>· ὁ ἐν Ἐδέσσῃ r

*<ἐδεστήν>· βρωτήν ASb

<ἐδεστός>· βρώσει ὑποπίπτων καὶ τροφῇ

*<ἔδεται>· ἐσθίει gn

<ἐδεύεο>· ἔλιπες (Ρ 142)

<ἐδεύησεν>· ἐνδεὴς ἐγένετο. ἐνέλιπεν. †ἤγγισεν

*<ἐδεύετο>· ἐκορέννυτο. ἐπαύετο. ηὐφραίνετο. ἐβρέχετο. ASvg

ἐνδεὴς ἦν b, ἔχρησεν (Α 468) S

*<ἑδέων>· οἰκιῶν. καθεδρῶν (Α 534) AS

*<ἕδη>· καθέδραι. τὰ ἱερά. ἢ τὰ ἐδάφη AS

*<ἐδηδών>· φαγέδαινα AS

<ἐδηδώς>· καταβεβρωκώς r

<ἔδηεν>· εὗρεν

*<ἐδηλήσατο>· ἔβλαψεν, [διέφθειρεν (Greg. Naz. c. 2, 1, 1, 69?)

ASvg

*†<ἐδηλώσαντο>· ἠκολούθησαν AS

<ἐδημηγόρησεν>· τῷ πλήθει εἶπεν, ἐλάλησεν (Dem. 19,18 ..)

<ἐδηλήσω>· ἐκακοποίησας, ἔβλαψας

<ἔδησεν>· ἐνέδησεν (Ξ 73)

<ἐδήτυεν>· διεῖλεν, διῄρει

<ἐδητύος>· βρώσεως AS, τροφῆς. ἀπὸ τοῦ ἔδειν (Α 469) r

*<ἐδητύς>· τροφή, βρῶσις (Greg. Naz. c. 2, 1, 1, 345) ps. r

<ἐδῄωσαν>· ἐπολέμησαν (Thuc. 1, 114,2) ps

<ἐδίηνεν>· ἔβρεχεν S ἐμόλυνεν (Χ 495)

*†<ἐδίδον>· κατέμαθον A

<ἐδίζησα ἐμεωυτόν>· ἐζήτησα ἐμαυτόν (Heraclit. frg. 101) AS

[<ἐδεήδιεν>· ἔβρεξεν]

<ἐδίηνεν>· ἔβρεχεν (Χ 495)

<ἐδικραιώθη>· ἴσως ἐμερίσθη (Hippocr.)

*<ἐδικανόωντο>· ἐδεξιοῦντο (Ο 86) AS

<ἔδικεν>· ἔβαλεν, ἔῤῥιψεν

†<ἐδίκοντο>· ἐπορεύοντο

*<ἐδίνευον>· ὠρχοῦντο (δ 19) ASvg

<ἐδινοῦντο>· περιεστρέφοντο

<ἐδινήθη>· περιηνέχθη

[<ἔδινον>· ὠρχοῦντο]

*<ἐδίωσεν>· ἐξέωσεν AS. r

<ἔδμεναι>· ἐσθίειν (Ε 203)

<ἕδνα>· φερνή, τὰ ὑπὸ τῶν μνηστήρων ταῖς μνηστευομέναις διδό-

μενα. (Χ 472) Sr <Μείλια> δὲ τὰ ὑπὸ τῶν γονέων ταῖς γαμου- μέναις (Ι 147)

<ἑδνὰς ἐδητύς>· ἡ ἀπὸ τῶν ἕδνων r

<ἑδνεύειν>· ἐνεχυράζειν

*<ἕδνιος χιτών>· ὃν πρῶτον ἡ νύμφη τῷ νυμφίῳ δίδωσιν AS. (r)

<ἐδνοπάλιζεν>· ἀνῄρει. (Δ 472) ἀνέτρεπεν. ἐφόνευεν. ἐσκύλευεν.

ἐκακοποίει. ἐτίνασσεν. εἷλκεν

<ἑδνωτήν>· ἐγγαμιστὴν νυμφίῳ

<ἐδόκαζεν>· ἀπεδέχετο

<ἐδομήθησαν>· ᾠκοδομήθησαν

<ἔδον>· ἔδοσαν (Hes. Theog. 30)

*<ἔδονται>· φάγωσιν (Δ 237) vgb

*<ἔδονται τὰς σάρκας>· τὰ μέλη φάγονται (Ierem. 19,9) AS

<ἔδοξεν>· ἐνομίσθη

<ἑδοξοεῖ>· ἀγαλματοποιεῖ

<ἐδοξώθη>· ἐδοξάσθη (Hdt. 8, 124, 1)

†<ἐδοργύπευσεν>· ἔσφαξεν. ἢ ἐπέρανεν

<ἐδόρπησαν>· ἐδείπνησαν· <δόρπον γὰρ> τὸ δεῖπνον

<ἕδος>· *ἔδαφος (Δ 406) S. γῆ. [ἱερόν vg. ἄγαλμα. θρόνος. [λόγος.

φρόντισμα, ὤρα.] ἢ βάσις. βρέτας. βάθρον. τέμενος. ἀσφάλισμα.

• [ἕδρασμα (Ε 360). καθέδρα (Ι 194) AS

*<ἐδούπησαν>· ἐψόφησαν (Xen. Anab. 1, 8, 18) ASvgn

<ἔδουσιν>· ἐσθίουσιν (Ζ 142) Σ b

<ἕδρα>· *βάσις. καθέδρα Σa ἢ συνέδρα. καὶ κατοχή

<ἔδραθεν>· κατεκοιμήθη (υ 143)

[ἕδραι] <ἕδραι βουλῆς>, αἳ ἐγίνοντο κατὰ πενταήμερον

*<ἑδραῖοι>· σταθηροί, ἀσάλευτοι (1. Cor. 15,58) ASvg

<ἑδραῖον>· βάσιμον. στερεόν (Plat. Tim. 64b?)

*<ἔδρακεν>· εἶδεν AS

[<ἐδράκις>· ὀλιγάκις]

<ἔδρακον>· εἶδον (Eur. Or. 1456 ..)

*<ἐδραματουργήθη>· ἐπράχθη ASvg

<ἕδρανον>· δίφρον, καθέδραν

*<ἕδρασεν>· ἐκάθισεν. Σa ἐκόσμησεν

†<ἐδράσσατο>· †βοιήσσωνας ἦγεν

<ἐδρασάτην>· ἔδρασαν. δυϊκῶς

*<ἑδρασθῆναι>· παγῆναι. AS καὶ τὰ ὅμοια (Prov. 8,25)

*<ἑδρασμένη>· βεβαιωθεῖσα (Sirac. 22,17) AS

*<ἐδρέψατο>· ἐθέρισεν AS

<ἕδρῃ> [προσεδρείᾳ καὶ] προεδρίᾳ (Θ 162) b

†<ἐδρίσο>· κάθησο

<ἑδριᾶσθαι>· καθέζεσθαι (Λ 645)

[<ἑδριᾶσθαι>· καθῆσθαι]

<ἑδρίας>· ἀεὶ πνέων

<ἕδρια>· συνέδρια

<ἑδρήεσσα>· βεβαία (Greg. Naz. c. 2,1, 13, 150) r (T)

*<ἑδριόωντο>· ἐκαθέζοντο (Κ 198) ASnps

<ἕδρις>· ἑδραῖος

*<ἔδρων>· ἔπραττον. ἐπετέλουν ASvg

<ἐδρύμαξεν>· ἔθραυσεν. ἔσφαξεν

<ἐδρύπτοντο>· κατεσπαράσσοντο (Xen. Cyr. inst. 3,1, 13)

<ἐδρύψατο>· κατημύξατο

*<ἔδυ>· ὑπεισῆλθε S, κατῆλθε, [κατέδυ (Γ 36) g (AS)

*<ἐδεύετο>· ἐνδεὴς ἦν (Δ 48) AS

<ἔδυν>· ἔδυσαν, κατῆλθον (Λ 263)

<ἔδυσεν>· ἐνεδύσατο

<ἐδεύησεν>· ἤγγισεν. ἐνδεὴς ἐγένετο (ι 540)

<ἔδυνεν>· ἐδύσατο, ἐνεδύσατο (Θ 43)

<ἐδύσετο>· ἐνεδύετο (Β 578) ASvgn

<ἐδύσοιξα>· ὑπενόησα

<ἐδύτην>· κατῆλθον. ἢ ἀπέθανον (Ζ 19)

<>ε δύων>· ὀψὲ δύνουσα (Υ 232)

[<ἐδωγαθή>· ἡ τροφή]

<ἐδωδή>· τροφή (Θ 504)

<ἐδωδή>· βρῶσις, βρῶμα

<ἐδώδιμος>· τρωκτός. [βρώσιμος S

*<ἐδωδίμων>· τροφῶν, [βρωσίμων <ἐδωδὴ γὰρ ἡ τροφή> AS (vg)

<ἔδωκα πολλά>· παρ' Ὁμήρῳ οὐδεὶς εὐεργετήσας μέμνηται, πλὴν

τῆς Ναυσικάας (θ 462) καὶ αὐτὴ δὲ ὡς ἄκακος παρθένος αὐτὸ ποιεῖ

<ἔδωκεν>· περιεποίησεν (Α 96 ..)

<ἑδώλια>· τὰ τῆς νεὼς <ζυγά>, ἐφ' ὧν οἱ ἐρέσσοντες καθέζονται.

μεταφορικῶς καὶ τὰ τῆς οἰκίας ἕδρια

<ἐδωλιός>· ὀρνέου εἶδος (Callim. frg. 425 Pf.)

<ἐδωλός>· λόχος Λακεδαιμονίων οὕτως ἐκαλεῖτο

*<ἔδων>· ἐσθίων sΣ

[<ἐδωνά>· <ζυγά>. καταζῶμα νεώς] S

<ἑέ>· αὐτόν. [ἑαυτόν. αὐτό S

<ἑὲ δέ>· ἑαυτὸν δέ (Ω 134) S

<ἐείδεσθαι>· δοξάζειν

*<ἐεδνωταί>· πενθεροί. κηδεσταί (Ν 382) S

*<ἐειδόμενος>· ὁμοιούμενος (Greg. Naz. c. 1, 2, 9, 44) A

<ἐεικοσόροιο>· φορτηγοῦ τελείας, εἰκοσακώπου (ι 322)

<ἔειπεν>· εἶπεν (Β 59)

<ἔεικται>· ὡμοίωται

<ἐεικοσάβοιον>· εἴκοσι βοῶν ἄξιον. ἢ εἰκοσαπλοῦν (χ 57)

<ἐεισάμενος>· ὁμοιωθείς (Β 22)

*<ἐεισάσθην>· ὥρμησαν, ἐπῆλθον (Ο 544) S

<ἐείσατο>· ὡμοιώθη (Callim. h. 6, 43)

<ἐΐσκεις>· εἰκάζεις, ἀφωμοίωσαι (δ 148)

<ἐείσω>· ὡμοιώθης

<ἐέλδεσθαι>· ἐπιθυμεῖν

<ἐελδέσθω>· ἐν ἐπιθυμίᾳ ἔστω (Π 494)

*<ἐέλδεται>· ἐπιθυμεῖ (Ν 638) S

<ἐελδομένοισιν>· ἐπιθυμοῦσιν (Η 4)

*<ἐέλδωρ>· ἐπιθύμημα. AS εὐτυχὲς δῶρον. [ἢ βούλημα (Α 41)

<ἐελμένοι>· συγκεκλεισμένοι (S), ἐληλαμένοι (Μ 38)

<ἐέλπετο>· ἤλπιζεν S. ᾤετο (Μ 407)

<ἐελποίμην>· ἐλπίσαιμι <ἂν> (Θ 196) (S)

<ἔνδυνε>· ἐνεδύσατο (Β 42)

<ἐέργει>· κωλύει S. κατέχει (Β 617)

<ἐέργαθεν>· ἐχώρισεν. (Ε 147) [ἢ φανῆναι. ἢ ὁμοιωθῆναι. δόξαι]

ἐκώλυσε. [γνῶναι]

*<ἐέργετο>· συνείχετο S

<ἔεργεν>· εἶργεν. ἐκώλυσεν (Δ 130)

*<ἐεργόμενοι>· κωλυόμενοι (Ν 525) S

<ἐέργων>· κωλύων. χωρίζων. [<ἐεργιεῖς>· κάλλος. <ἐριῶν>·] ἀφο-

ρίζων (Μ 201)

<ἐεργμένα>· ἐγκεκλεισμένα

<ἐεργμέναι>· πεφραγμέναι, ἠσφαλισμέναι (Ε 89)

<ἔερσαι>· δρόσοι. ψεκάδες (Ξ 351) S(r)

<ἐερσήεις>· καλός. δροσώδης. ἡ λέξις ἀπὸ τῶν δεδροσισμένων

ἀνθῶν· ταῦτα γὰρ καλλίονα φαίνεται (Ω 419)

<ἐέρσης>· δρόσου

*<ἔερτο>· ἐκρέμνα (ο 460) (S)

<ἐέσσατο>· ἐνεδύσατο Sr. περιεβάλλετο (Κ 23)

†<ἐέσθην>· ἐμαράνθη

<ἕεστο>· ἠμφίεστο. ἐνεδέδυτο (Μ 464)

*<ἐετῶς>· εὐχερῶς. εὐκινήτως S

†<ἐεχμένη>· συνεχομένη

<ἐώργει>· εἰργάσατο, πεποιήκει (δ 693)

*†<ἐζάνθη>· ἐξηράνθη Svg

<ἐζάλωσεν>· ἐμακάρισεν

<ἐζατωσάμην>· διενοήθην

<ἐζατώθη>· ᾔσθετο

<ἔζελεν>· ἔβαλεν. [ἔλαβεν]

<ἕζεο>· καθέζου (Ζ 354)

*<ἕζεσθαι>· καθέζεσθαι AS

*<Ἐζεκίας>· κράτησις θεοῦ

<ἑζέσθην>· ἐκαθέσθησαν. δυϊκῶς (Η 59)

*<ἕζεται>· καθέζεται ps

*<ἕζετο>· ἐκαθέζετο (Α 246) ASvg

*<ἐζήλωσεν>· ἐφθόνησεν S

*[<ἐζήων>· νέων καὶ ἀκμαίων] S

<ἐζείνα>· ἐπεσβέννυεν

*<ἑζόμενοι>· καθεζόμενοι (Avg)

<ἕζου>· καθέζου, κάθησο

a) <ἐζώγρουν>· ζῶντας συνελάμβανον b) <ἐζωμένοι>· παρόντες.

ἕτοιμοι

<ἐζωμένον>· [τῇ ἰδίᾳ] ἐζωσμένον ζώνῃ

<εῃ>· ὑπάρχῃ. (Κ 225 ..) <τῇ ἰδίᾳ>

*<ἑῆς>· ἰδίας AS vg

<ἕηκεν>· ἐπαφῆκεν, προήκατο (Α 48)

*<ἑήλακεν>· ἐλήφθη Sp

<εην>· ὑπῆρχεν (Β 217). ἢ ἰδίαν (Ι 420)

<ἑῆος>· ἑαυτοῦ. ἀγαθοῦ. νεανίου προσηνοῦς (Α 393) S

<ἑῇσιν>· ταῖς ἑαυτοῦ S

<ἔησον>· ἔασον

<ἐυτής>· ἀγαθότης

<ἔθα>· πάλιν

[<ἔθαγεν>· ἠπάτα]

*<ἐθάδας>· ἐθίμους, [συνήθεις (Clem. Alex. qu. div. salv. 42) Avg

<ἐθάδων>· ἐθίμων

*<ἐθαγενής>· ἐγχώριος, ASvg ἐντόπιος S

<ἔθαλπον>· ἐθέρμαινον

*<ἐθαμβήθη>· ἐξεπλάγη, [ἐθαμβήθη] ASvg

<ἐθάμβησεν>· ἐθαύμασεν, ἐξεπλάγη

<ἐθάμιζεν>· ἐπύκναζεν (θ 451)

<ἐθάς>· εἰθισμένος r

<ἐθάσσατο>· ᾠκήσατο. ἐκάθισεν

*<ἔθεεν>· ἔτρεχεν ASvg. [ὤθει] (Α 483) S

<ἔθει>· φθείρει. ἐρεθίζει. τρέχει (μ 407)

<ἔθειρα>· κόμη τημελουμένη

<ἐθείρῃ>· ἐπιμελείας ἀξιώσῃ (Φ 347) n

<ἐθείρῃσιν>· θριξὶ τῆς ἐπιμελείας ἀξιουμέναις (Θ 42)

<ἔθειν>· ἐξ ἔθους ἔρχεσθαι (Ι 540)

<ἐθειρόμενον>· κοσμούμενον r. ἀγαλλόμενον

*<ἐθέλει>· βούλεται n. ἐπιθυμεῖ

*<ἔθελγεν>· ἠπάτα. vg κατεπόνει (Φ 276)

<ἔθελεν>· ἐδύνατο (Φ 366)

<ἐθελημοί>· πρόθυμοι (Hes. op. 118) (r)

<ἐθελήμως>· προθύμως

*<ἔθελξεν>· εἰς μεταβολὴν ἤγαγεν (κ 318) AS

*<ἐθελοθρησκείαν>· ἐθελοσέβειαν (Col. 2,23) (g)S

<ἐθελοκάκων>· τῶν κακὰ θελόντων

<ἐθελοκωφῶν>· ἐθελόντως κωφεύων (Siracid. 19,27 v. l.)

*<ἐθελοντάς>· τοὺς βουλομένους (AS) (Σ) (Dem. 18,68) ἢ χορη-

γούς

<ἐθελοντῆρας>· ἐθελουσίους, θέλοντας (β 292)

*<ἐθελοντής>· ἑκουσίως, S αὐτοβουλήτως ASvg

<ἐθελοπρόξενος>· ἑκὼν πρόξενος (Thuc. 3,70,3)

*<ἐθελουργός>· ἕτοιμος, Σ ὁ κατὰ θέλησιν ἐργαζόμενος S

*<ἐθελουσίως>· ἑκουσίως, παρὰ τὸ <θέλειν> (Xen. Hier. 11,12)

ASvg

<ἐθέλω>· βούλομαι (Α 116) Ab

*<ἕθεν>· [ἐκάν] αὐτοῦ, αὐτῆς. (Α 114 ..) [ἄνωθεν] S

<ἐθέμωσεν>· ἠνάγκασεν. ἐποίησεν (ι 486)

<ἕθεν>· ἐγκλινόμενον μὲν αὐτοῦ, αὐτῆς, ὀρθοτονούμενον δὲ ἑαυτοῦ

καὶ ἑαυτῆς r

<ἔθεντο>· ἐποίησαν (Β 750)

<ἔθεον>· ἔτρεχον

<ἐθερμάνθη>· †ἐβαπτίσθη

<ἐθερόμην>· ἐθερμαινόμην

*<ἐθέσπισεν>· προεῖπεν S

*<ἔθεσαν>· ἐποίησαν (Α 290) ASpb

<ἔθεται>· [καίεται. σκοτοῖ.] πειρᾶται

*<ἔθετο>· ἐποίησεν (Eur. Or. 842 ..) Sp

†<ἔθη>· ἀγαθά

<ἐθηεύμεθα>· ἐθεωροῦμεν (ι 218) (S)

[<ἔθησαν>· ἐποίησαν]

<ἐθήσατο>· ἐθήλασεν (Ω 58)

<ἐθηήσαντο>· ἐθεάσαντο (θ 17)

*<ἔθηκεν>· ἐποίησεν (Α 2) b(S)

<ἐθήμων>· ἐθῶν. ἢ ἔμπειρος. πρόθυμος. συνήθης

*<ἐθημοσύνη>· συνήθεια Σ p. r

<ἔθησεν>· ἔψισεν. ἐθήλασεν

<ἔθειραι>· τρίχες κεκοσμημέναι (Τ 382)

<ἐθίζει>· ἔθος ποιεῖ [<ἐθίζοντας>·] ...

<ἔθλασεν>· συνέτριψεν, ἔκλασεν (σ 97)

<ἐθλιβόμην>· ἐστενοχωρούμην

<ἐθμή>· ἀτμός, καπνὸς λεπτός, ἀτμή

<ἐθμοί>· πολλοί. ἑσμοί. πλόκαμοι

*<ἐθνῖται>· οἱ ἐκ τοῦ αὐτοῦ ἔθνους Σ

<ἔθνεα>· ἔθνη (Β 87 ..)

<ἐθόαζεν>· ἐκαθέζετο

*<ἔθοντες>· ἐθιζόμενοι (Π 260) (ASvgn)

<ἐθοινᾶτο>· ἤσθιεν. εὐωχεῖτο. [ἐτρύφα r

<ἐθόρνυτο>· ὠχεύετο (Clem. Alex. Strom. 5 p. 716 P.?)

*<ἔθορεν>· ἐπήδησεν. ASvg [ἔβη] (Δ 79 ..)

<ἔθος>· συνήθεια

<ἐθόωσα>· ὤξυνα (ι 327) (p)

<ἔθραξεν>· ἐτάραξεν. ἔνυξεν. [συνέτριψεν (Pl. Parm. 130 d ..) sb

*<ἔθραυσεν>· ἔπαισεν (Exod. 15,6) ASPb

<ἔθρεξεν>· ἐπῆλθεν. ἔδραμεν

*<ἐθρήσκευον>· ἑτοίμως ἐσέβοντο (Sap. 11,15) (ASvg)

[<ἔθρια>· εὐδία] b

[<ἔθρισεν>· ἔφριξεν] r

<ἐθρίγκωσεν>· ἐπεγείσωσε· γεῖσος δέ ἐστι τῶν οἰκοδομημάτων ἡ

ἀνωτάτω στεφανίς (Ε 10)

<ἐθρίς>· τομίας. κριός

<ἐθρυλίχθη>· περιεδρύφθη. ἀπεσύρη (Ψ 396)

<ἐθρύπτοντο>· ἐφλυάρουν

<ἔθρωσκεν>· ἥλλετο, [ἐπήδα r

<ἔθρωσσεν>· ἐκινεῖτο

†<ἐθύειν>· ἄγειν

†<ἔθυζεν>· ἔκρουεν

<ἔθυιεν>· ἐνεμαίνετο. ἔτρεχεν

†<ἔθυνεν>· ἐδίωκεν

<ἐθώκατι>· εἰώθασιν

<ἐθώκισε>· κατήρτισεν

<ἐθώμιξεν>· ἐπέδησεν

<ἔθων>· πορθῶν. φθείρων. [ἐθισμός·] εἰθισμένος. τῷ ἤθει ἀγόμενος,

• [ἢ ἐξ ἔθους παραγινόμενος (Ι 540) Ab

<ἐθώπευσεν>· ἐκολάκευσεν

<εἶ>· πορεύου

<εἶ>· ὑπάρχεις r

<εἰάζων>· εἶα ἐπικελεύων. Εὐριπίδης Χρυσίππῳ (fr. 844)

<εἰαί>· ἄλετοι καὶ ἀλέσματα. τῶν ὀσπρίων τὰ ἀποκαθάρματα

(ε 368)

†<εἰακέν>· ἀσθενεῖν s

<εἱαμεναί>· τόποι κάθυδροι <βοτανώδεις> (Δ 483)

<εἱαμενόν>· νήνεμον. κοῖλον. [βοτανώδη]

<εἱαμενή>· τόπος, ὅπου πόα φύεται ποταμοῦ ἀποβάντος· ἢ

ἕλος παραποτάμιον κάθυδρον. ἢ ἀναβολὴ ποταμοῦ φυτὰ ἔχουσα

<εἶαρ>· αἷμα. r. Avgp ἢ ψυχή r

<εἰαροπότης>· αἱμοπότης r ψυχοπότης

<ἐΐα>· λέγεται δὲ καὶ δισυλλάβως εἶα. Ἐπισκεπτέον δέ, εἰ ταυτόν

ἐστιν <ἤϊα> καὶ <ἐΐα>· ὅταν γὰρ τὸ <η>, γίνεται βρῶμα, ὅταν δὲ τὸ <ε>, οὐ βρώματα, ἀλλ' ἢ χόρτος, καὶ ἡ παράθεσις

<εἱανοῦ>· εὐδιαχύτου <πέπλου> r (Σ 612)

<εἴατο>· ἦσαν (υ 106)

*<εἰαρινῆισιν>· ἐαριναῖς (Θ 307 ..) S

*<εἴασεν>· ἔασεν (Θ 125) S

*<εἴασκεν>· συνεχώρει (Υ 408) Avg. r

<εἵαται>· κάθηνται (Κ 422 ..) (r)

<εἵατο>· ἐκαθέζοντο (Γ 149) (r)

†<εἰαγχοῦν>· βοῶσαν

<εἴβει>· δακρύει. *στάζει Avg. κλαίει. τήκεται (Τ 323)

<εἶβε>· ἔσταζε. καὶ τὰ ὅμοια (δ 153)

*<εἰ γάρ>· εἴθε γάρ (α 255 ..) Avg

<εἴγε>· εἴπερ (ε 206)

*<εἰ δ' ἄγε>· ἄγε δή (Ζ 376) A. [εἰ δ' ἄγε δή]

*<εἰ δ' ἄγε δή>· ἄγε δή (μ 112) Avg

*<εἰ δ' ἄγε νῦν>· ἄγε δὴ ἄρτι (Π 667) vgb

<εἰδαλίς>· ὄρνις ποιός

<εἰδαλίμας>· καλάς, †εὐώψεις. ἐπὶ τοῦ εἴδους εὐμόρφους, εὐπρεπεῖς

(ω 279)

[*<εἰδάλλεται>· φαίνεται s]

[<εἰδαλίζεται>, ἐναλίζεται]

*<εἶδαρ>· βρῶμα, rApsb σιτίον (Ε 379 ..). ὄφελος

[<εἶδας>· εἰς αὔριον]

<εἴδατι>· βρώματι

*<εἰδύλος>· λόγιος Aphb(s)

<εἰ δὲ ἄγε>· ἄγε δή

<εἰδεῖ>· ἐλαύνει. κυλίει. κλείει. κατέχει. ἢ *κάλλει A, ἢ μορφῇ

<>είδειεν>· ἐφοβεῖτο. ἠνιᾶτο

<εἰδήμων>· γνωστικός

<εἰδέναι>· γνῶναι

*<εἰ δέον>· εἰ πρέπον Avp

<εἴδεος>· θάλπους, καύματος

<εἴδεος ἐνδίοιο>· καύματος μεσημβρινοῦ (Callim. frg. 304 Pf.)

<εἴδεος ἧκε σέλας>· μορφῆς ἀφῆκε φῶς (Greg. Naz. c. 1, 1,

22,12)

*<εἴδεται>· φαίνεται vgb, δοκεῖ (Α 228)

*<εἰ δ' ἐτεόν>· εἰ δ' ἀληθές vg

*<εἰ δέ τῳ>· εἰ δέ τινι Σa

<εἰδεχθές>· ἀειδές, αἰσχρὸν τῷ ἰδεῖν, ἤτοι *ἄμορφον (A) b

*<εἰδεχθέστατος>· μυσαρώτατος A, δυσειδέστατος

<εἴδη>· εἶδος. [καῦμα.] χρῶμα. σῶμα. ὄψις, πρόσωπον

<εἰδηθμός>· συστροφή. φυγή

†<εἰδηλήγε>· ἀναμάρτητον

<εἰ δὴ ὁμοῦ>· εἰ δὴ ἅμα (Α 61)

<εἰδημόνως>· ἐπιστημόνως

<εἴδη παντοία>· ἀντὶ τοῦ ὕλη. Αἰολεῖς <καὶ> Ἴωνες <εἴδας> τὰς

ὕλας λέγουσι

<εἴδησις>· γνῶσις (Sir. 42,18) r

<εἰ δή τοι>· εἰ δή σοι. ἐάν σοι (Α 294?)

†<εἴδιον>· νενοτισμένον, ὑγρόν

*<εἰδίω>· ἱδρῶ. ἀγωνιῶ A

<εἴδωλον>· σκιάν (δ 796)

<εἰδομένη>· ἐοικυῖα, ὡμοιωμένη (Β 280) r

*<εἰδομένην>· ὁμοιωθεῖσαν A

<εἰδόμενος>· ἐοικώς, [ὁμοιωθείς (Ε 462) r. vg

<εἰδοποιός>· ἀναμορφωτής

<εἶδος>· καῦμα r σῶμα. χρῶμα

<εἰ δ' οὖν>· εἰ δὲ οὖν

[<εἰδύει>· καθεύδει]

<εἰδυίῃ>· εἰδυίᾳ, ἐπισταμένῃ (Α 365)

<εἰδυίῃσιν>· ἐμπείροις, ἐπιστήμοσι, συνεταῖς, ἐπισταμέναις (Α

608)

<εἰδώ>· φρόνησιν. ὄψιν

<εἴδωλον>· *ὁμοίωμα r. ASvgn, εἰκών, σημεῖον χαρακτηριστικὸν

• σκιοειδές (Ε 449) ASvgn

*<ειδωμεν>· μάθωμεν. vgb θεασώμεθα

<εἰδώς>· ἔμπειρος, *ἐπιστάμενος Avg γνούς (Α 385, Γ 202) (vg)

<εἴελος>· εἴλιγγος

<εἶεν>· ὑπάρχοιεν (Β 372) *ἦσαν A ἢ ἄγε δή. vg καὶ ταῦτα μὲν

οὕτως rp [ἢ ἐσμέν.] ἢ ἀναφώνησις

[<εἴεσθαι>· ἀκολουθῆσαι. ὁμοιῶσθαι]

*<εἰ ἐτεόν>· <εἰ> ἀληθές (Β 300) AnT

<εἵετο>· ἐπεθύμει. ὥρμα (Θ 301)

*†<εἴεο>· ἐκπολεμιστοῦ νεανίσκου †ἀναφώνησις A

*<εἵζει>· καθέζεται (Ν 281 ..) Ab

<εἵζεο>· καθέζου (Γ 162)

*<εἴη>· γένοιτο, ASvg ἔστω (2. Regn. 14,17)

<εἴη>· ἔστιν ἄφεσις. *καὶ ἔξεστιν Ah

<εἶθαρ δέ>· ταχέως b δέ, *εὐθέως ASvg ἤδη κατ' εὐθύ, ὀξέως

(Ε 337). καὶ χθές

<εἰθεῖν>· μαθεῖν

<εἴθε>· ὄφελον. μακάρι. αἴθε. εὐκτικὸν ἐπίῤῥημα r

†<>ειθέσθων>· ἐπείθοντο

<εἰθεῖα>· δικαιοσύνη (Ψ 580)

<εἶθ' οὕτως>· μετὰ ταῦτα (2. Macc. 4,22 ..)

<εἰθύ>· ἐπ' εὐθείας (Υ 99 ..)

<εἰθύοντα>· ὁρμῶντα (Hdt. 7,8 β 2)

<εἰθυνόμενον>· ἐπίτονον

<εἰθυπτίωνα>· ἐπ' εὐθείας φερόμενον (Φ 169)

<εἰθύφαλλον>· τὸ ἐντεταμένον αἰδοῖον (Cratin. fr. 14). Δημο-

σθένης (54,14) δὲ νεανίσκους τινὰς ἀσελγεῖς τοὺς <εἰθυφάλ- λους> εἴρηκεν. Λέγεται δὲ καὶ ποιήματά τινα ἐπὶ τῷ ἱσταμένῳ φαλλῷ ᾀδόμενα

<εἶεν>· ἐπορεύετο

<εἴημι>· πορεύομαι

<εἰκαδάρχαι>· προστάται τινὸς συστήματος

<εἰκάδες>· μέρη τινὰ φυλῆς

<εἰκάζειν>· σκώπτειν q ἐοικάζειν. τὸ λέγειν· ὅμοιος εἶ τῷδε

<εἰκάζομεν>· ὁμοιοῦμεν

<εἰκαθέοιμεν>· παραχωρήσωμεν (Greg. Naz. c. 2, 2, 5, 32)

*<εἰκαιοβουλία>· ματαιότης An (vg)

*<εἰκαιολογία>· ματαιολογία (Avg) s

*<εἰκαιομυθεῖ>· ματαιολογεῖ p φλυαρεῖ A (vg)

*<εἰκαῖον>· ἀνωφελές, μάταιον, ἀργόν A μωρόν (vg)

*<εἰ καί τις ἄλλος>· ὡς οὐδεὶς ἄλλος (Greg. Naz. or. 12 p. 190 D)

Avgp

<εἰκασία>· ὁμοιότης r

<εἴ κε>· ἐάν πως (Α 66)

*<εἶκε>· ὑποχώρει n, δίδου χώραν (Ε 348)

[<εἰκεῆς>· τυχούσης]

[<εἴκει>· παρεγένετο]

*<εἴκειν>· ὑποχωρεῖν Avgp

<[ε]ἷκεν>· ἦλθεν. [ἢ ἐάν πως] (Α 317)

*<εἴκελον>· ὅμοιον (Ν 330) n (Avg)

<[ε]ἱκέσθαι>· παραγενέσθαι (Α 19)

<[ε]ἵκετο>· ἦλθε, παρεγένετο (Α 362)

<εἴκετε>· ὑποχωρεῖτε, δότε χώραν (Δ 509)

*<εἰκῆ>· μάτην, ὅθεν καὶ <εἰκαῖος> ὁ μάταιος Avg ἢ ἀκαίρως, ἢ

[ὡς ἔτυχεν (Eur. Bacch. 686?) Avg

<εἴ κα λῇς>· ἐὰν τολμήσῃς

†<εἰκλεῖ>· δειπνεῖ

†<εἰκλόν>· δεῖπνον

†<εἰκνεῖται>· ἄλλος αὐτὸν εἰσφέρει

*<εἴκοι>· ὑποχωρήσοι (σ 374) A

*<εἴκομεν>· ὑποχωροῦμεν, ἀναχωροῦμεν AS

<εἰκόνα>· χαρακτῆρα, τύπον

*<εἰκός>· τάχα. ἴσως. εὔλογον. ἀκόλουθον n. ἐνίοτε καὶ σημαίνει

τὸ μὴ πάντως ὄν ASn

<εἰκοσάβοιον>· εἴκοσι βοῶν ἄξιον. εἰκοσαπλοῦν (χ 57)

*<εἰκὸς ἦν>· ἐνεχώρει AS

*<εἰκόσι>· χαρακτῆρσιν ASvg

<εἰκοσινήριτ' ἄποινα>· [εἰκοσαπλᾶ rS, πρὸς εἴκοσιν ἐξισούμενα.

<Ἐρίζειν> γὰρ τὸ ἐξισοῦσθαι (Χ 349)

<εἰκοσόροιο>· εἰκοσακώπου (ι 322)

*<εἰκότα>· ὅμοια. πρέποντα ASvg ἁρμόζοντα Svg [ἢ ἐλθόντα]

*<εἰκοτολογῆσαι>· ἐστοχασμένως εἰπεῖν ASh

*<εἰκότως>· πρεπόντως ASvg εὐλόγως AS δικαίως N

<ἐΐκτην>· ὡμοιωμένοι ἦσαν (Α 104)

<εἰκούς>· εἰκόνας· "εἰκοὺς τῶν ἐγχέλεων" (Ar. Nubb. 559). Ἀρι-

στοφάνης τοῦτό φησι, δυσχεραίνων ἐπὶ τῷ ἄλλοις ποιηταῖς ἀφορμὰς παρασχεῖν. ἐν γὰρ Ἱππεῦσί φησιν· "ὅπερ οἱ τὰς ἐγχέλεις θηρώμενοι πέπονθας" (864)

<εἰκυῖα>· ἐοικυῖα r *ὁμοία (Δ 78) Sn

*<εἰκώ, εἰκών>· χαρακτήρ. ὄψις AS

*<εἴκων>· ὑποχωρῶν n (S)

*<εἰκώς>· ἐοικώς (Φ 254) ASn

<εἴλα>· ὀσπρίων καλάμη

<εἰλαδόν>· ἀθρόως. *[κατὰ συστροφήν (Β 93) p

*<εἰλαπινάζων>· εὐωχούμενος (Ξ 241) r. ASgp

*<εἰλαπίναι>· εὐωχίαι (Σ 491) (ASvg)

*<εἰλαπιναστής>· συμπότης, συνευωχητής, ὁμοτράπεζος (Ρ 577)

ASn

<εἰλαπίνη>· θυσία. ἑορτή. [ἀπὸ τοῦ συνειλεῖσθαι εἰς αὐτὴν

πλείονας r *εὐωχία (ASvn) r

*<εἰλαπίνηισιν>· εὐωχίαις μεγάλαις (Κ 217) AS

<εἶλαρ>· ἀλέξημα. *βοήθημα vg. φυλακή. ἀσφάλεια. *<ἕρκος>

(Η 338 ..) Sb

*<εἴλας>· ἀγέλας. (2. Macc. 5,3 v. l.) ASgn ἢ πυκνή. ἀγαθή.

σκοτεινή [ἕρκος]

<εἰλάτινον>· τὸ ἐπὶ τῆς τρόπεως τοῦ ἱστοῦ ἐλάτινον ξύλον

(β 424)

*<εἵλατο>· ἔλαβεν AS. ἠγάπησεν. ἠθέλησεν ASvg

*<εἷλεν>· κατέλαβεν (Δ 421) r. Sg ἐχειρώσατο n

*<εἴλεα>· †ἄθλια. χαλινοί. δεσμοί. φιμοί. δέραια AS

<Εἰλειθυίας>· ἐνίοτε μὲν τὰς θεάς (Λ 270) ἐνίοτε δὲ τὰς ὠδῖνας·

(Τ 119) ὁ ποιητὴς δὲ ἑνικῶς (Π 187) ... Ἥρα ἐν Ἄργει

[<εἰλεῖται>· κρύπτεται. κακουργεῖ]

<εἰλέοντες>· στρέφοντες

<εἰλεός>· ἡ τοῦ θηρίου κατάδυσις n καὶ στρόφος

<εἰλέουσι>· συγκλείουσι συνέχουσιν

<εἰλεῦνται>· συγκλείονται

<εἰλεσίας>· εἶδος καλάμου

<εἰλέτις>· βλάσφημος

*<εἵλετε>· ἐπορθήσατε AS

*<εἵλετο>· ἠνέσχετο ἔλαβεν (Β 46) AS, ἀφεῖλεν

*<εἰλέωσι>· συγκλείωσι rn συνέχωσιν (Β 294) b

*<εἰληθερῶν>· ἡλιαζόμενος AS

<εἰληθερήσαντες>· ἐν ἡλίῳ θαλφθέντες

<εἴλη>· ἡ τοῦ ἡλίου αὐγή, ἡ θερμασία. (Ar. fr. 627) r ἢ καὶ τὰ

ἄχυρα, καὶ τῶν ὀσπρίων ἡ καλάμη. [καὶ θερμασία]

<εἰληθερεῖν>· ἐν ἡλίῳ θερμαίνεσθαι· <εἴλην> γάρ φασι τὴν τοῦ

ἡλίου αὐγήν

<εἰλήθη>· ἐστράφη

<εἰληθερούμενος>· ἐν ἡλίῳ θερμαινόμενος p

<εἰλήλουθα>· ἦλθον (Ε 204)

*<εἰλήλουθεν>· ἐλήλυθεν (Ο 131) (S)

<εἰλήϊον>· ἐν ἡλίῳ θερμανθέν

<εἵληθι>· ἵλεως γίνου (γ 380)

*<εἰλημμένον>· συλληφθέντα AS

*<εἴλην>· συστροφήν, AS πλῆθος A

<εἵληος εἶ>· ἵλεως εἶ

<εἴληφεν>· ἔλαβεν, ἐδέξατο

*<Εἰλήθυιαι>· αἱ ἐπὶ τῶν τικτουσῶν θεαί g

†<Εἱλήτι>· Ζεὺς ἐν Κύπρῳ

<εἴληχα>· λέλογχα, ἔλαχον, εἴληφα

*<εἰλιγγιᾶν>· σκοτοῦσθαι AS συστρέφεσθαι

<εἰλιγγιῶν>· σκοτοδινιῶν

*<εἴλιγγον>· σκότωσιν ASgn

<εἰλίγγους>· σκοτοδινιάσεις

[<εἰλιθιότης>· παντελῶς ἀπόγνωσις]

*<εἰλικρινές>· καθαρόν vgp (ASP) ἄδολον, [ἀληθές. ASP φανερόν

<εἶλιγξ>· σκότωσις. στρόφος

<εἱλίξουσι>· στρέψουσιν

<>είλιον>· παράφερνον

<εἰλίποδας βοῦς>· ἐπιθετικῶς τὰς βοῦς (Φ 448), [διὰ τὸ ἑλίσσειν

τοὺς πόδας κατὰ τὴν πορείαν rp .. τὰς αὐτὰς καὶ <εἰλίποδας ἕλικας> διὰ τὸ οὕτως βαδίζειν λέγουσι (Ι 466)

<εἰλιπόδεσι>· ταῖς βουσί (Ζ 424)

*<εἰλιπόδης>· ἐν τῇ ἑλιγῇ τοὺς πόδας ἔχων AS

<εἱλίχθη>· ἐστράφη

<εἵλκετο>· ἐτείνετο

<εἱλκτής>· αἴτιος

[<εἰλτῆρες>· ἐνώτια]

<εἴλλῃ>· εἴργῃ, κωλύῃ

<εἰλλόμενον>· εἰργόμενον. Αἰσχύλος Βασσάραις (fr. 25)

<εἰλόμενοι>· περιειλούμενοι, συνεστραμμένοι. ἢ συγκεκλεισμένοι.

ἢ συνηθροισμένοι (Ε 782)

<εἰλομένων>· συστρεφομένων ἐν πολέμῳ (Ε 203)

[<εἰλός>· πᾶν τὸ ἐπιπῖπτον βάρος. καὶ τὸ ἐν ταῖς πάγαις ἐπιπῖπ-

τον ξύλον]

<εἰλούμενος>· συστρεφόμενος

<εἰλύ>· μέλαν

†<εἰλύει>· κοιμᾶται

<εἴλυεν>· ἐκρύπτετο

<εἰλύεται>· εἰλεῖται, συστρέφεται r. κρύπτεται. κακουργεῖ. τε-

τραποδίζει

<Εἰλήθυια>· ἐπιτεταγμένη τοκετῷ

<εἴλυμα>· ἐνείλυμα. [περίβλημα. σκέπασμα (ζ 179) r

*<εἰλύος>· τέλματος (Φ 318) S

*<εἰλύς>· [εἰλύω]. τὸ πηλῶδες τοῦ ποταμοῦ S

<εἰλυόμην>· ἐκρυπτόμην

<εἰλυθμός>· ὅλκος. συρμός

<εἰλυθέντες>· καλυψάμενοι r

<εἰλύσθαι>· ἕλκειν

<εἰλυσπᾶσθαι>· τὸ παραπλησίως τοῖς ὄφεσι καὶ τοῖς σκώληξιν

ἰέναι rb

<εἰλυσπᾶτο>· συνεσπᾶτο

*<εἰλυσπώμενος>· εἰλούμενος r. SPn

<εἰλυσπῶνται>· περὶ <τὸν> αὐτὸν τόπον στρέφονται μετὰ καμάτου

<εἰλύσσεται>· εἰλεῖται

<εἰλύσω>· ἐν ἰλύϊ κρύψω (Φ 319)

[<εἰλύϊος>· θηρίον ἀπὸ φρυγάνων σκωληκοειδές, ᾧ χρῶνται πρὸς

δέλεαρ]

<εἰλυφᾶι>· στρέφει. ζητεῖ. τινάσσει τὴν φλόγα

<εἴλυται>· καλύπτεται

*<εἴλυτο>· κατεσκεύαστο. κατεκεκάλυπτο (Π 640) ASn

<εἰλυφάζει>· εἰλεῖ S. παραγώγως (Υ 492)

*<εἰλυφάζετο>· ἑλίσσετο, συνεστρέφετο AS

<εἰλυφόων>· εἰς εἴλυσιν ἄγων, ἢ συνειλῶν τὸ φῶς μετὰ συστρο-

φῆς (Λ 156)

*<εἰλυφόων> <<ἄνεμος>>· συστρέφων ἄνεμος (Λ 156) AS

*<εἰλυφάζει>· συνάγει. ἰχνεύει. [συστρέφει p

<εἰλυφῶνται>· συστρέφονται. περιέρχονται

*<εἰλύω>· περιβάλλω ASn

[<εἰλῶ>]

*<εἱλόμην>· ἐδεξάμην (Eur. Med. 396)

*<εἰλῶν>· συστρέφων ASn

*<Εἵλωτες>· οἱ Λακεδαιμόνιοι δοῦλοι ns, οἱ παρὰ Λάκωσι δου-

λεύοντες

<εἰμάδες>· ποιμένων οἰκίαι ps

<εἱμαρμένη>· τὸ πῦρ. ἢ βία, καὶ ἀνάγκη μεμοιραμένη

*<εἵμασιν>· ἱματίοις (Γ 392) nT

<εἰ μέμονας>· εἰ προθυμῇ (Ι 247)

*<εἰ μέν>· ἐὰν μέν (Α 135) AvN

<εἰμέν>· ὑπάρχομεν. [ἐσμέν (Ε 873) Sb

<εἱμένοι>· περικείμενοι. [περιβεβλημένοι (Δ 432) n (AS)

<εἰ μή>· ἐὰν μή (Β 156)

<εἰ μή σφας>· εἰ μὴ αὐτούς

<εἰ μὴ †καὶ λαγόνεσι>· μή τι δ' ἂν κατ' ἀκριβολογίαν

<εἴμην>· ὄντως Avgn ὑπῆρχον ἐγώ

*<εἶμι>· πορεύσομαι (Α 169) r. gn

*<εἰμί>· ὑπάρχω (Α 186) rS

<εἴ μιν>· εἰ αὐτόν

<[ε]ἱμείρεται>· ἐπιθυμεῖ (α 59)

[<εἴμορος>· πεπρωμένος]

<ἑίν>· ἀντωνυμία. ἐκεῖνον (Antim. fr. 92 W.) AS

*<εἶναι>· πεφυκέναι r ὑπάρχειν (Α 91) r. gb

<εἰν ἀγορῇ σθένος ἕξομεν>· βουλευσόμεθα δυνατῶς (Σ 274)

*<εἰνάνυχες>· ἐπὶ ἐννέα νύκτας (Ι 466) pb

†<εἴναξ>· κάλλος†

<[ε]ἶνας>· νεῦρα

<εἰνάετες>· ἐπ' ἐννέα ἔτη (Σ 400)

<εἰν Ἀρίμοις>· <Ἄριμά> τινες τὴν κατακεκαυμένην τῆς Φρυγίας

χώραν (Β 783)

<εἰνάτιον>· λοξόν

*<εἰνάτερες>· αἱ τῶν ἀδελφῶν γυναῖκες S αἱ σύννυμφοι (Χ 473)

ASn

<Εἴνατον>· τόπος Λυκίας, καὶ Κρήτης

*<εἴνατος>· ἔνατος (Β 295) r (A)

*<εἵνεκεν>· ἕνεκεν r AS χάριν Svg

*<εἰν ἐλεοῖσιν>· ἐν τοῖς μαγειρικοῖς τραπεζίοις (Ι 215) AS

<[ε]ἶνες>· νεῦρα (λ 219)

<εἰνεσίαι>· ἐπιστολαί

*<εἰνὶ θρόνῳ>· ἐν τῷ θρόνῳ (Θ 199) S

*<εἰνοδίοις>· τοῖς πρὸς τῇ ὁδῷ τὰ οἰκία ἔχουσιν (Π 260) SN(g)

<εἴνοσις>· κίνησις r

<εἰνοσίφυλλον>· σύνδενδρον. κινησίφυλλον· <ἔνοσις> γὰρ ἡ κίνη-

σις· καὶ ἐκ τοῦ παρακολουθοῦντος σύνδενδρος (Β 632)

*<εἴξαντα>· ὑποχωρήσαντα ASvg ὑποστρέψαντα

<εἶξε δέ>· ὑπεχώρησε δέ (Ω 100)

*<εἷο>· ἑαυτοῦ. n [εἰπεῖν λέγειν] (Δ 400)

[<εἶοι>· ὀσπρίων τὰ καθάρσια]

<εἰ οἷά τε>· εἰ δυνατά

†<εἰπάδεον>· ἐπικόπτον

*<εἰπέ>· εὑρέ. ἐλθέ AS

<εἰπέμεν>· εἰπεῖν (Η 373)

<εἴπερ τινές>· ὡς ἄλλοι τινές

*<εἴπερ γάρ>· ἐὰν γάρ (Α 81) S

*<εἴπεσκεν>· εἶπεν (Β 271) AS

*<εἵπετο>· ἠκολούθει (Β 675) r ASn

<εἱπόμην>· ἠκολούθουν (Eur. Phoen. 1164) r

<εἵποντα>· ἀκολουθοῦντα

*<εἵποντο>· ἠκολούθουν (Ε 591) ASvgn

<εἶπος>· παγίς. [πάγι] καὶ πᾶν βάρος

*<εἴ ποτέ τοι>· εἴ ποτέ σοι (Α 39) n

*<εἴρ>· λαῖλαψ ASvg

*<εἶραι>· συνάψαι. συῤῥάψαι n

<Εἰραφιώτης>· ὁ Διόνυσος r παρὰ τὸ <ἐῤῥάφθαι> ἐν τῷ μηρῷ

τοῦ Διός. καὶ <Ἐρίφιος> παρὰ Λάκωσιν

*<εἰράων>· ἐκκλησιῶν, παρὰ τὸ <εἴρειν> ἐν αὐταῖς καὶ λέγειν

(Σ 531) AS

<εἴργαθεν>· διεῖργεν, ἐκώλυεν, ἔφρασσε. διεῖλε, διέκοψεν (φ 221)

<εἰργάσατο>· ἐποίησεν, ἐπράξατο (Ps. 73,12)

*<εἶργε>· κώλυε ASn κάτεχε (Eur. Hec. 874)

*<εἴργεσθαι>· κωλύεσθαι ASvgn συνέχεσθαι

*<εἶργμαι>· ἠρξάμην AS

<εἱργμός>· κώλυσις. δεσμός. σύνσχεσις

[<εἶρε>· αἶρε]

*<εἴρεαι>· ἐρωτᾷς (Κ 416) AS

[<εἴρεαι>· ἔρωτες] *<<εἴρει>>· λέγει. σύρει. ASb ἐρεῖ

<εἰρέβαδε>· εἰς ἔρεβος

<εἰρεθύρη>· ὀρσοθύρα. ὁ στροφεύς

*†<εἰρεῖς>· πνίγεις S(s)

[<εἴρεον>· δουλείαν. αἰχμαλωσίαν]

<εἴρερον>· δουλείαν (θ 529)

*<εἰρεσιώνη>· κλάδος ἐλαίας rASn

*<εἰρεσίας>· κωπηλασίας ASvgn

<εἰρεσίη>· κωπηλασίη (λ 640)

<εἴρεται>· ἐρωτᾷ, πυνθάνεται

*<εἴρετο>· ἔλεγεν. ἠρώτα Σ ἐπυνθάνετο (Α 513)

<εἰρεῦντα>· ἐρωτῶντα

<εἰρεῦσαι>· λέγουσαι. <Εἴρω> γὰρ λέγω, οὗ ὁ μέλλων <ἐρῶ>.

Ἡσίοδος ἐν τῇ Θεογονίᾳ (38)

*<εἰ μή τῳ>· εἰ μή τινι

<εἴρηκεν>· εἶπεν, ἔλεγεν (Eur. Hec. 1178)

*[<εἴρημαι>· ἐρωτῶ AS]

<εἰρημένος>· λελεγμένος (Θ 524) r

<εἴρη>· ἐρώτησις. φήμη, κληδών

†<εἰρήδεται>· ἐρίζεται

<εἰρηναῖον>· εἰρηνικόν

<εἰρήνη>· κόρος †τέλος

<εἰρηνάζει>· κρατεῖ ...

<εἰρηνεύσομεν>· εἰρηνικῶς διάξομεν

*[<εἰρήσαντο>· ηὔξαντο] AS

*<εἰρήσεται>· λεχθήσεται (Ψ 795) r. AS

*<εἰρήσθω>· λεγέσθω ASvg

<εἰρήσομαι>· ἐρωτήσω (η 237) r

[<εἰρητής>· αἴτιος]

<εἴρητο>· *ἔλεγε AS λέλεκτο (Κ 540)

*<εἴρει>· λέγει ASn ῥητορεύει

†<εἴρη>· ἡ ἐκ τοῦ ἡλίου γινομένη ταῖς νεφέλαις χρόα, τὸ καλού-

μενον τόξον

<εἷρκται>· ἑάλωκε, κωλύεται

<εἱρκτή>· φυλακή, ἀσφάλεια. [ἢ κωλύει]

<εἱρμός>· <ἀκολουθία> rw

*<εἷρξαι>· κωλῦσαι. κατακλεῖσαι n συγκλεῖσαι (ASvgn)

*<εἰροκόμῳ>· ἐριουργῷ (Γ 387) Σ

*<εἰροπόκοις>· ἔρια κειρόμενα ἔχουσι· <πέκειν> γὰρ τὸ ξαίνειν,

κείρειν (Ε 137) Σ

*<εἴρομαι>· ἐρωτῶ (Α 553) ASn

<εἰρόμεναι>· ἐρωτῶσαι (Ζ 239)

[<εἰροκοπῶ>· εἰρουργῶ]

<εἴροντες>· λέγοντες. συνείροντες

*<εἶρος>· ἔριον (δ 135) S πτωχός (σ 6 ..) ASvg

*<εἷρπον>· ἐπορεύοντο. μετὰ σχολῆς ἐβάδιζον (μ 395) Σ

[<εἰρτή>· ἀσφάλεια]

†<εἴρηται>· ἡτοίμασται

*<εἰρύαται>· ἀνελκυσμέναι S ἢ πεφυλαγμέναι [εἰσίν (Δ 248) S

*<εἰρύατο>· εἱλκυσμέναι ἦσαν (Ξ 30) S

<εἰρυμέναι>· εἱλκυσμέναι (Ν 682)

*<εἴρυντο>· ἐφύλασσον (Μ 454) n

<εἰρυόμεθα>· φυλάττομεν (Φ 588)

<εἰρυσαίμεθα>· εἱλκύσαιμεν

*<εἰρύσαο>· ἐφύλαξας (Φ 230) (As)S

*<εἰρύσασθαι>· φυλάξαι (Α 216) r. AS(s)

*<εἴρυσαν>· εἵλκυσαν (Λ 9) r, AS

<εἰρύσαιτο>· γνοίη (Θ 143) καὶ <ἐρύσασθαι>· γνῶναι

<εἴρυσεν>· εἵλκυσεν (Γ 373)

<εἰρύσατο>· ἐκώλυσεν. *ἐφύλαξεν (Δ 186) r. A

<εἰρύσαι>· ἑλκύσαι

<εἴρυσθαι>· εἰδέναι· "χαλεπόν σε θεῶν αἰειγενετάων δήνεα εἴ-

ρυσθαι" (ψ 81) καὶ φυλάξαι (γ 268)

<εἰρύσθη>· εἱλκύσθη

*<εἴρων>· ὁ ἄλλα μὲν φρονῶν, ἄλλα δὲ λέγων vg

†<εἰρωθέντα>· κινδυνεύσαντα. σαλεύσαντα

*<εἴρων>· προσποιητός· μὴ ἀληθεύων. ἀργός. SP ἀλαζών

*<εἰρωνεία>· κολακεία sp ψευδολογία. [ὑπόκρισις. nsp ἀπάτη.

[χλεύη (2. Macc. 13,3) ns

<εἰρωνεία>· ἔστι λόγος ἐκ τοῦ ἐναντίου τὸ ἐναντίον δηλῶν, μετά

τινος ὑποκρίσεως

<εἰς>· ἀντὶ μὲν τοῦ πρός· "εἰς Ἀγαμέμνονα" (Η 312) ...

<εἰσαγαγόντε>· εἰσαγαγόντες. δυϊκῶς (Μ 18 v. l.)

*<εἰσαγγελία>· κατηγορία AS ἐμφανισμός. [μήνυσις s

*<εἰσαγείρατο>· ἀνεκτήσατο (Ο 240) n

*<εἰσαγηόχασιν>· εἰσήνεγκαν AS

*<εἰσαγηοχώς>· εἰσενεγκών ASvg

<εἰσαγωγῆς>· ἀρχὴ r Ἀθήνησι τῶν τὰ ἐγκλήματα εἰσαγόντων

<εἰς ἀγρὸν Μάνης>· παροιμία, ἐπὶ τῶν εὐχρήστων. ἐμφαίνει

γάρ, ὡς [ἐναγρῶς] ἐν ἀγρῷ χρησίμου μᾶλλον ὄντος τοῦ οἰκέτου

<εἰσαγωγικούς>· νεαρούς. [ἀρχαρίους (r)

*<εἴσαιτο>· δόξειεν (Β 215) AS ὁμοιοῖτο

[<εἴσατο>· ὡμοιώθη]

*<εἴσατο>· ὡμοιώθη n "εἴσατο δὲ φθογγὴν υἷϊ Πριάμοιο" (Β 791)

*<εἰς ἅλα>· εἰς τὴν θάλασσαν (Α 141) ASnsp

*<εἰσάμενος>· ὁμοιωθείς (Ν 45) S (An)

*<εἶσαν>· [ὑπῆχον] [συνῆκαν, ἢ ἤδεισαν, ἢ ἐπεγίνωσκον AS

<εἴσαντο>· ἔδοξαν. [ἐφάνησαν (Μ 103) r

*<ἐΐσης>· ἐξ ἴσου πᾶσι μεριζομένης (Ι 225) AS

*<εἴσατο>· ἠμφιάσατο AS εἰσῆλθεν (Δ 138) S

<ἐΐσας φρένας>· εὐκράτους, ἀγαθάς (λ 337) ἰσοτοίχους

<εἰσαφάσματα>· εἰσπτήματα, ἀπὸ τοῦ <εἰσαφιέναι>. ἢ σπα-

ράγματα. Αἰσχύλος Προμηθεῖ λυομένῳ (fr. 204)

*<εἰσβάλλει>· εἰσέρχεται ASvg

<εἰς βοός>· Ἀθήνησιν ἡμέρα οὕτως καλεῖται τοῦ Βοηδρομιῶνος

*<εἷς βροτός>· εἷς ἄνθρωπος AS

<εἰς δέον>· οὕτω Περικλῆς τὰ εἰς προδοσίαν χρήματα ἀπεγρά-

φετο (Ar. Nubb. 859)

<εἰσδύεται>· εἰσέρχεται

*<εἰς Διονύσου>· πρὸς Διόνυσον AS

*<εἰσδυόμενα>· εἰσερχόμενα (r) AS

*<εἴσεαι>· γνώσῃ (Η 226). γνῶθι AS [προσήκει, πρέπει] A

<εἰσδύσῃ>· εἰσελεύσει

*<εἰς ἕ>· πρὸς ἑαυτόν (Ψ 203) S

*<εἰσέθει>· εἰσέτρεχεν· <θέειν> γὰρ τὸ τρέχειν ASvg

*<εἰσίτω>· εἰσερχέσθω ASn

<εἰσέδρακεν>· ἐθεάσατο (ι 146)

*<εἰσεκώμασεν>· εἰσῆλθεν ASgnP

*<εἰσελάσων>· εἰστρέχειν μέλλων AS

*<εἰσελαύνοντα>· εἰσερχόμενα (A) S

<εἰσεμπορεύεσθαι>· τὸ εἰς πολεμίους ἐμπορίας χάριν ἀπιέναι

<εἰς ἐμφανῶν κατάστασιν>· ἣν ἡμεῖς καλοῦμεν ἐμφανείας ἐγ-

γύην

<εἰς ἔρερον>· εἰς δουλείαν

<εἷσεν>· ἐκάθισεν (Γ 382) r. S ἵδρυσεν (ζ 8)

*<εἰς ἐπίδοσιν>· εἰς αὔξησιν ASvg

<εἰς ἔνην>· εἰς τρίτην (Ar. Ach. 172)

*[<εἴσετο>· δόξειεν AS]

*<εἰς εὐνήν>· εἰς κοίτην (Λ 115) ASvgN

*<εἰσέφρησεν>· εἰσήγαγεν r (ASvg)

<εἰσέφρηκεν>· εἰσεπήδησεν. εἰσαφῆκεν

<ἐΐσης>· εἰς ἴσον ἑκάστῳ μεμερισμένης [δε] "δαιτὸς ἐΐσης" (Α

468 ..)

<εἰσηγαγέτην>· εἰσήγαγον. δυϊκῶς

*<εἰσηγεῖται>· συμβουλεύει. νουθετεῖ AS

<εἰσηγήσασθαι>· τὰ αὐτά

*<εἰσηγήσεως>· διδασκαλίας, παραινέσεως AS

*<εἰσήγησις>· τὰ αὐτά r. ASvg Pn

<εἰσηγητήρια>· ὅταν ἄρχηται βουλεύειν, ἢ θύειν

<εἰσηγητής>· *διδάσκαλος. Avgn παραινέτης. εἰσάκτης. σύμ-

βουλος

<εἰσηγοῦμαι>· συμβουλεύω, παραινῶ διδάσκω, νουθετῶ

*<εἰσήλασεν>· εἰσῆλθεν ASvg

*<εἰσήλατο>· εἰσεπήδησεν r. ASvg

<εἰσηλεῖν>· εἰσάγειν. εἰσελαύνειν

*<εἰσηλύσιον>· τίμημα εἰσόδου, ἢ τέλος AS

<εἰσήῤῥησεν>· εἰσεφθάρη (Ar. Equ. 4) (r)

<ἐΐσης>· ἰσομοίρου. [ἴσης (Α 468) S

†<εἴσηται>· παύσηται

<εἶσθα>· πορεύσῃ, ἢ πορεύου (Κ 450)

*<εἰσθμός>· εἴσοδος ὕδατος S στενή

*<εἶσι>· πορεύεται n ἢ ἔρχεται (Γ 61) S

<εἰσί>· τυγχάνουσιν, *[ὑπάρχουσιν (Α 153) rAS

*<εἰσίασιν>· εἰσέρχονται (Hebr. 9,6) r. ASvg

*<εἰσείεις>· εἰσήρχου A

*<εἰσίοις>· εἰσέλθοις AS

*<εἴσιθι>· εἴσελθε (Eur. Andr. 876) r. ASvg

<εἰσίθμη>· εἴσοδος r στενή (ζ 264)

*<εἴσιμεν>· εἰσερχόμεθα (Eur. Or. 1119) AS

<εἰσίοντο>· εἰσήρχοντο r

*<εἰσίουσιν>· εἰσέρχονται AS

*<εἰσίτω>· εἰσελθέτω r. ASn Ps

<εἰς κάλλος <γράφειν>>· τὸ καλλιγραφεῖν. ὅταν δὲ ἁμιλλᾶσθαι

<εἰσκεκριμένον>· ἐπεισαγόμενον, ἢ *[ἐπείσακτον np

<ἐΐσκομεν>· εἰκάζομεν S

<ἐϊσκόμενον>· εἰκαζόμενον

<ἐΐσκειν>· εἰκάζειν, ὁμοιοῦν, δοκεῖν

†<Εἰσκονιανοί>· οἱ Ἐφέσιοι. ὡς Ἀντίμαχος (fr. 104 W.)

*<εἰς κόρακας>· εἰς τὸ σκότος ASvg

*<εἰσκρίνει>· εἰσχωρίζει. μερίζει (ASn)

<εἰσκρίνοιτο>· εἰσφέροιτο. κρίνοιτο S

<εἰσκυκλεῖσθαι>· περιφέρεσθαι

*<εἰσκυκλήσας>· περιελθών AS

*<ἐΐσκω>· εἰκάζω, ὁμοιῶ (Γ 197) ASn

*<εἰς κόνιν>· εἰς γῆν (Ps. 21,30 ς#) AS

*<εἰς λῆξιν>· εἰς τελειότητα ASvgn

<εἰς μελίττας ἐκώμασας>· παροιμία, ἐπὶ τῶν παρὰ δόξαν

ἀθρόως κακουμένων

<εἰς νέωτα>· εἰς τὸ ἐπιόν

<εἰσόδια>· πρόσοδοι. ἀναλώματα

<εἰς ὁδὸν ὁρμηθείς>· ἀντὶ τοῦ μετέωρος πρὸς ἀπόπλουν

*<εἰσοικίζεται>· εἰσφέρει. ἢ εἰσφέρεται. ἢ ἰδιοποιεῖται (Men. fr.

765 Koe.) AS

*<εἰσοίσει>· εἰσενέγκῃ (Eur. Bacch. 367) r. ASvgn

<εἰσοιχνεῦσιν>· εἰσπορεύονται. καὶ ἐνεδρεύουσιν (ι 120)

*<εἰς ὅ κεν>· ἕως ἄν (Β 332) S

<εἴσομαι>· *γνώσομαι (Θ 532) ASvg ὄψομαι. χάσομαι. ἱδρύσο-

μαι. εἰσελεύσομαι

<εἰσομένας>· γνωσομένας. ὁμοιωθείσας

<>εισόμενον>· ὁδοιποροῦντα

<ἔισον>· ἀγαθόν

<εἴσονται>· γνώσονται, r ASvg μαθήσονται (Eur. Andr. 258)

*<εἰσορόων>· βλέπων (Ε 183) g

*<εἰς ὅ τε>· ἕως ἄν ASv

*<εἰς παραβολήν>· εἰς γέλωτα (Ps. 43,14 ..) ASvg

*<εἰσπεπαικότες>· εἰσπεπηδηκότες Sn (AS)

*<εἰσπεποιημένη>· ἔξωθεν γεγενημένη (AS)

*<εἰσποιητόν>· θετόν ASvgn νόθον

<εἰσπράκτωρ>· ἐπαίτης

<εἰσπραξάμενος>· μεθοδεύσας, ἀπαιτήσας

*<εἰσπράττει>· ἀπαιτεῖ q SPn

*<εἷς ῥα>· εἷς δή. περὶ ἑνός ASn

*†<εἰσέω>· ἱκετεύω (A) S

<εἰς τέλος>· ἕως γήμῃς

*<εἷστο>· ἐνεδέδυτο r. AS

*<εἰς τὸ ἀπηχές>· εἰς χεῖρον ASvg ἢ κακόν AShp

*<εἰσφορά>· τέλεσμα q ASvg

<εἰσφρῆναι>· εἰσάξαι, ἐνεγκεῖν

<εἰσφρήσασθαι>· †καυχάσασθαι. μετὰ σπουδῆς *εἰσενεγκεῖν

(Dem. 8,15?) (AS Pn)

<εἰσφρήσῃ>· εἰσαγάγῃ, εἰσάξῃ

*<εἰς χάος>· εἰς ἀέρα. ἀντὶ τοῦ εἰς ἐρήμωσιν (Mich. 1,6) AS

<εἰ σφῶϊν>· εἰ ὑμῶν (Α 257)

*<εἴσω>· ἔσω, ἔνδον (Γ 322 Δ 460) r. ASn

*<εἰς ὦπα>· ἄντικρυς, ἢ [τὸ] πρὸς ὄψιν (Γ 158) Sg n

<εἰσωμίλει>· ἐκολάκευεν

<εἰσωποί>· ἐναντίοι, ἢ ἔσωθεν βλεπόμενοι, ἢ ἔνδον τῆς ἐπιφανείας

ὄντες· "εἰσωποὶ δ' ἐγένοντο νεῶν" (Ο 653) κατὰ πρόσωπον εἶχον τὰς ναῦς

*<εἶτα>· ἔπειτα, r. g μετὰ ταῦτα

<[ε]ἰτάκειν> ἐληλυθέναι

<εἴ τις καὶ πηγή>· ἐπὶ τῆς Κλείτης (Greg. Naz. AP 8, 97,2)

*<εἰ τό γε>· εἰ τοῦτό <γε> (Α 116) n

<εἴ τοι θυμός>· ἐάν σου ἡ ψυχή (Α 173)

*<εἴτω>· ἐλθέτω (Η 75) AS v

<εἰφθῇ>· εἴβηται

[<εἰχέαι>· ἐοικέναι]

<εἶχε>· κατεῖχε S

<εἰχέσθην>· ἐνείχοντο. ἐθαύμαζον

[<εἴχεται>· οἴχεται]

*<εἰχόμενος>· κατεχόμενος A

<εἴω>· πορεύωμαι (Sophr. fr. 48) r

*<εἴωθεν>· ἔθος ἔχει (Sir. 37,14) r. n.

<εἰωθότες>· εἰθισμένοι, ἔθος ἔχοντες (Ε 203)

*<εἰωθώς>· σύνηθες ASpn ἔθος ἔχων (Ζ 508) Sn

*<εἵως>· ἕως, μέχρι τινός nS

<εἴωσεν>· ἀπεώσατο

*<εἰῶσιν>· ἐῶσιν (Λ 549) n

*<εἵως>· ὅπως, ἵνα, ἐφ' ὃν χρόνον

<ἐκ>· καὶ ἀντὶ τοῦ πρό

<ἐκάδευον>· ἐπένθουν

<ἑκάεργον>· μακροβόλον, τοξότην (Α 147)

*<ἑκάεργος>· ὁ μακρόθεν εἴργων ASvg τοῖς βέλεσιν (Α 479)

<ἕκαθεν>· μακρόθεν, πόῤῥωθεν (Β 456)

<ἐκάκιζον>· ᾐτιῶντο, ἐμέμφοντο

<ἐκαθίσατο>· Ἀττικοί. ὅταν τις ὠνούμενός τι τῶν ὑπὸ κήρυκι

πιπρασκομένων, παραχρῆμα αὐτὸ μὴ ἀπάγῃ, ἵνα δὴ κυρία αὐτῷ μένῃ ἡ ὠνή. καὶ ἱδρύσατο

<ἐκαίνυτο>· ἐνίκα (γ 282)

*<ἐκάκωσα>· <κακῶς διέθηκα> (Num. 16,15) (nw)

*<ἐκαλαμήσαντο>· ἀπεθέρισαν, ἐκ τῆς τοῦ σπόρου καλάμης (Iud.

20,45) AS

<Ἑκάλειος Ζεύς>· ὃν <ἐφ'> Ἑκάλῃ ἱδρύσατο

<ἑκαλία>· πόῤῥωθεν

<ἑκάλιμος>· ἱερός, ἀφειμένος

<ἐκαλιάξαντο>· ἐσκήνωσαν

<ἐκάμαξεν>· ἔσεισεν

<ἐκαμάτευσε>· μετὰ κακοπαθείας εἰργάσατο. καὶ ἔφυγεν

<ἔκαμεν>· ἐπετέλεσεν, ἐποίησεν. ἠῤῥώστησεν. ἀπέθανεν. ἐκοπίασεν

<ἐκάμοντο>· κατειργάσαντο (ι 730)

*<ἔκανεν>· ἐφόνευσεν ASvg

<ἑκανόμος>· ἀγελαῖος φιμός

*<ἐκάπυσσεν>· ἐξέπνευσεν AS <κάπυς> γὰρ τὸ πνεῦμα. καὶ συνέσχεν

(Χ 467)

*<ἐκαραδόκουν>· ἐκαρτέρουν. ἐπετήρουν ASn

<ἐκαρβάνιζεν>· ἐβαρβάριζεν· <καρβὰν> γὰρ ὁ βάρβαρος. τὸ δ'

αὐτὸ καὶ †ἐκαρβάνιζεν

†<ἐκάρδικεν>· οὐκ ἂν ἐπάη τὴν καρδίαν†

<ἐκαρίωσας>· ἀπέκτεινας

<ἐκάρκαιρεν>· ἐπλήθυεν

<ἐκάρκαιρον>· ψόφον τινὰ ἀπετέλουν

*<ἐκαρποῦτο>· παρεκέρδαινεν ASvg

<ἐκαρτύνοντο>· ὠχυροῦντο (Λ 215)

<<ἐκαρφύνοντο>> ἐξηραίνοντο

<ἐκαρώσαντο>· ἐλιποθύμουν

<ἑκὰς πόλιος>· *μακράν ASvg, χωρίς, *[πόῤῥω r ASvg μακρὰν

[τῆς πόλεως r

<ἑκαστάτω>· ποῤῥωτάτω, μακροτάτω (Κ 113)

*<ἑκάστοις>· ἐνίοις, θατέροις AS

*<ἑκάστοτε>· ἀεί. παρ' ἕκαστα ASnh

<ἑκαστέρω>· ποῤῥωτέρω, κεχωρισμένως (Theocr. 15,7)

<ἐκασώρευον>· περιεφοίτων, ἐπόρνευον

<ἑκάταια>· τὰ πρὸ τῶν θυρῶν Ἑκάτης ἀγάλματα. τινὲς δὲ τὰ ἐν

τριόδοις

<ἑκατεράκις>· δίς

<ἑκατερεῖν>· τὸ πρὸς τὰ ἰσχία πηδᾶν ἑκατέραις ταῖς πτέρναις

*<ἑκάτερθεν>· ἑκατέρωθεν Sn τῶν δύο μερῶν (Γ 343)

*<ἑκάτερον>· ἐπὶ δύο μεμερισμένον AS

*<ἑκατέρωθεν>· ἐξ †ὅλων τῶν μερῶν (4. Macc. 6,3) AS

<ἑκάτη>· ξύλον ἐν τοῖς φυλακίοις r ᾧ τοὺς κακούργους προσδες-

μεύοντες ἐμαστίγουν

*<ἑκατηβελέταο>· τοῦ μακροβόλου (Α 75) (Ap)

<ἑκατηβόλος> καὶ <ἑκηβόλος>· ὁ ἕκαθεν βάλλων καὶ ἐπιτυγχάνων.

τινὲς δὲ (Simonid. fr. 26 A) ἐπεὶ ἑκατὸν βέλεσι τὸν ἐν Πυθοῖ δράκοντα ἀνεῖλεν Ἀπόλλων

<Ἑκάτης ἄγαλμα>· τὰς κύνας οὕτω φασί, διὰ τὸ ἐκφέρεσθαι

Ἑκάτῃ κύνας. ἔνιοι δὲ καὶ αὐτὴν κυνοκέφαλον πλάττουσιν (Eur. fr. 968. Ar. fr. 594a)

<ἑκάτοιο>· μακροβόλου (Α 385)

<Ἑκατόμβαια>· ἑορτὴ ἐν Ἄργει, καὶ ἀγὼν τελούμενος

<Ἑκατόμβαιος>· ὁ Ἀπόλλων παρὰ Ἀθηναίοις· καὶ Ζεὺς ἐν

Γορτύνῃ καὶ παρ' Ἀρκάσι καὶ Κρησίν

<ἑκατόμβας>· θυσίας (Β 321)

<Ἑκατομβεύς>· μὴν παρὰ Λακεδαιμονίοις, ἐν ᾧ τὰ Ὑακίνθια

<ἑκατόμβη>· θυσία ποτὲ μὲν ἑκατὸν βοῶν, ποτὲ δὲ βοὸς καὶ

προβάτου καὶ αἰγός. οἱ δὲ τὴν ἀπὸ παντὸς γένους θυσίαν. S ἢ θυσία †σύσκιος ἑκατὸν †βοῶν, vgA διὰ τὸ ἑκατὸν πόδας ἔχειν (Α 65)

<ἑκατόμβοιον>· ἑκατὸν βοῶν, ἢ πολλοῦ ἄξιον (Φ 79) (gS)

[<ἑκατομβοίδιον>· ἑκατὸν βοῶν τιμή]

<ἑκατόμπεδον>· τὸ θέατρον. ἢ *ἑκατὸν ποδῶν (Ψ 164) S

*<ἑκατόνζυγος>· ἑκατὸν καθέδρας ἔχουσα (Υ 247) S

<Ἑκατοννήσους>· αἱ περὶ Λέσβον

<ἑκατονκάρανοι>· ἑκατὸν αἱ ἐπιζήμιον πρασσόμεναι

<ἑκατόνπεδος>· νεὼς ἐν τῇ Ἀκροπόλει <τῇ> Παρθένῳ κατα-

σκευασθεὶς ὑπὸ Ἀθηναίων, μείζων τοῦ ἐμπρησθέντος ὑπὸ τῶν Περσῶν ποσὶ πεντήκοντα

<ἑκατόνπολιν>· ἑκατὸν πόλεις ἔχουσαν (Β 649)

<ἑκατὸν πόλεων πρυλέεσσ' ἀραρυῖαν>· ἤτοι ἑκατὸν πόλεων

ἔχουσαν ἄνδρας ἀριστέας ἐντετορνευμένους· ἢ ἑκατὸν πόλεων ὁπλίταις πεζοῖς ἱκανὴν ἐφαρμόσαι (Ε 744)

<ἑκατόνσεμνον>· πολύ. μέγα

<ἑκατόνχειρον>· κυρίως κατὰ τὸ μυθικόν· ἢ ἑκατόμπηχυν, διὰ

τὸ μέγεθος· [ἢ ν# πόδας] ἢ ἑκατὸν χεῖρας ἔχοντα (Α 402)

<ἑκατοστύς>· ὡς χιλιοστύς. συγγένεια

*†<ἔκαχεν>· ὑπήντησεν AS

<ἐκβαβάξαι>· ἐκσαλεῦσαι. Σοφοκλῆς Ἀντηνορίδαις (fr. 135)

<Ἐκβατηρία>· Ἄρτεμις ἐν Σίφνῳ

[<Ἐκβατάνων>· Περσικῶν]

<Ἐκβατάνων>· πόλις (Aesch. Pers. 16)

<ἐκβακχεύει>· ἐκταράσσει. ἢ ἀσέμνως ἑορτάζει

<ἔκβασις>· πέρας r τινὸς ὑποθέσεως. ἢ ἐκβλάστησις

<ἐκβεβόλβισται>· ἐξώρυκται p ἠφάνισται, ἀπὸ τῶν βόλβων

(Com. ad. 992)

*<ἐκ βελέων>· ἐκ τῶν βελῶν (Ξ 130) b

<ἐκβῆναι ὄρος> καὶ <ποταμὸν διαβῆναι>

ἐκβήσεται>· προβήσεται. [ἐκβαίνει]

*<ἐκβιβάζει>· ἀνύει. δοκιμάζει Sn

<ἐκβιούζει>· θρηνεῖ μετὰ κραυγῆς

<ἐκβλίσαι>· ἐκθλῖψαι, ἐκπιέσαι· <βλίζειν> γὰρ τὰ κηρία ἐκθλίβειν

<ἐκβλιστέος>· ἐκθλιπτέος

<ἐκβολάς>· γῆ χωστή

<ἐκβολβίσαι>· ἐκ ῥιζῶν ἀνασπάσαι

<ἐκβολὴ σίτου>· ὁ σπόρος

<ἐκβολὴ λόγου>· παράβασις, μετάβασις

<ἐκβασιλίζεται>· εἰς βασιλέως ἔθη τρέπεται

<ἐκβόσκεται>· διεσθίει, ἐκβιβρώσκει

*<ἐκβρασθείη>· ἐκβληθείη, ἀποῤῥιφείη (ASvgn)

*<ἐκβρασμός>· ἔκζεσις AS ταραχή, θόρυβος gn ταραγμός (Nah.

2,10 v. l.)

*<ἐκγεγάμεν>· ἐκγεγεννῆσθαι (Ε 248) (S)

<ἐκγελοιώσαιμι>· ἐκχλευάσαιμι

*<ἔκγονα>· τέκνα τέκνων r (ASg)

<ἐκγρυτεύσῃ>· ἐξερευνήσῃ

<ἐκδαβῇ>· ἐκκαυθῇ. Λάκωνες

<ἐκ δ' ἄγαγε>· ἐξήγαγε δέ (Α 346)

<ἐκ δ' ἄγαγε πρὸ φόωσδε>· προεξήγαγε δὲ εἰς τὸ φῶς τὸν

ἀλιτόμηνον (Τ 118)

*<ἐκ δ' αἴνυτο>· ἀφῃρεῖτο δέ (Δ 531) n

*<ἐκ δ' ἔβαν>· ἐξέβησαν (Γ 113) ASvg

<ἐκδεδασύνθαι>· <τὸ> σῶμα δασὺ γεγονέναι

*<ἐκδειματοῦντες>· ἐκφοβοῦντες ASn

<ἐκδείρεται>· ἐκδερματοῦται

<ἐκ δ' ἕλον>· ἐξέδωκαν (Α 369)

*<ἐκ δεμνίων>· ἐκ τῶν στρωμάτων (Eur. Or. 312) ASvgn

<ἔκδεξαι>· ἀνάμεινον r

*<ἐκδέχεται>· προσδοκᾷ, περιμένει (ep. Iac. 5,7) (AS)

<ἐκ δὲ Χρυσηῒς νηός>· ἐξέβη δὲ τῆς νηὸς καὶ ἡ Χρυσηΐς (Α 439)

<ἐκδέψηται>· ἐκμαστιγώσηται

<ἐκ δὲ Καρδίης>· Καρδία πόλις ἐν Χεῤῥονήσῳ. ὠνομάσθη δὲ ἀπὸ

τοῦ ἁρπάσαι κόρακα καρδίαν ἀπὸ θυσίας καὶ κομίσαι εἰς τὸν τόπον, ἔνθα ἡ πόλις ἐκτίσθη (Hdt. 6, 36, 2 ..?)

<ἐκ δ' ἦλθεν>· ἐξῆλθεν (Κ 140)

*<ἔκδηλος>· φανερός (Ε 2) ASPn ἢ ὑπερέχων ASP

*<ἐκδημεῖ>· ἀποδημεῖ AS ἀναχωρεῖ

*<ἐκδιαιτηθῆναι>· διαστραφῆναι (4. Macc. 18,5) AS [ἢ δια-

πραχθῆναι] g (n)

†<ἐκδιᾶν>· σπᾶν. καὶ κέραμον συντετριμμένον ...

<ἐκδιάστρα>· κλῶσμα. ὁ στήμων

<ἔκδικεν>· ἐξέβαλεν

<ἐκδίκησις>· ἀνταπόδοσις (Sir. 27,28) r

<ἐκδίδως>· προδίδως

<ἐκ Διὸς ὕδατα>· τὰ ὄμβρια

<ἐκδόται>· προδόται, ἀποδόται

*<ἔκδοτος>· προδεδομένος ASn (vg) ἀποδεδομένος

<ἐκδούπησαν>· ἐβρόντησαν (Λ 451)

*<ἐκδοχή>· προσδοκία (Hebr. 10,27) Avgn

<ἕκδραχμον>· ἑξάδραχμον

<ἐκδύειν>· ἐξελθεῖν

<ἐκδύετον>· ἐξέδυσαν. δυϊκῶς

*<ἐκδύνει>· ἐξέρχεται (Prov. 11,8) AS

*<ἐκ δυοῖν>· ἐκ δύο ASp

†<ἐκδύον>· καλόν. κομψόν

<ἐκ δυοῖν τρία βλέπεις>· τοῦτο ἐλέγετο ἐπὶ τῶν διὰ γῆρας ἢ

ἄλλο τι πάθος οὐκ ὀξυδορκούντων οὐδὲ εἰλικρινεῖς ἐχόντων τὰς αἰσθήσεις

<ἐκδύς>· ἐξελθών (χ 334) ἐκδυσάμενος (ξ 460) r

<ἐκ δ' ὦσε>· ἐξέωσε δέ (Ξ 494)

<ἐκέασεν>· ἔσχισεν (ε 132)

<ἐκέδασεν>· διεσκόρπισεν (Ε 88) [ἐκλαθέσθαι ἐποίησεν]

<ἐκεῖ>· μακράν, πόῤῥω

[<ἐκεῖεν>· ἐκέντησεν]

<ἐκείνω>· ἐκεῖνοι. δυϊκῶς

<ἔκειρον>· ἤσθιον, ἀνήλισκον (λ 578)

<ἐκέκαστο>· ἐνίκα. ἐδοξάζετο. *ἐκεκόσμητο (Β 530) ASg

<ἐκεκεύθει>· εἶχεν. ἀπέκρυπτεν (ι 348)

[<ἐκεκήδει>· ὑπεχωρήκει]

[<ἐκέλαθον>· ἐπελάθοντο. <ἐκλαθέσθαι ἐποίησαν>]

†<Ἐκελαοί>· οἱ Ἀττικοί

<ἐκέλευσεν>· ἠνάγκαζεν. ἔλεγεν (Θ 318)

<ἐκέκλετο>· τὸ αὐτό (Ζ 66. Θ 184)

[<ἔκελσεν>· ἔσχισεν, διέλυσε. κατέβλαψεν]

<ἐκέλησεν>· ἐκέλευσεν

<ἐκέλσαμεν>· ὡρμίσαμεν (ι 546)

<ἔκελσε>· κατέλαβεν

*<ἐκενώθησαν>· ἐρημώθησαν (Ierem. 14,2) ASvg μετεβλήθησαν S

<ἐκένωσεν>· ἐρήμωσεν (ep. Phil. 2,7)

<ἐκεράϊζον>· ἀπώλλυον

<ἔκερσεν>· ἔκειρεν. ἔτεμεν, *ἔκοψεν (Ν 546) ASgPs

<ἐκερτόμεον>· ἠρέθιζον (β 323)

*<ἐκεύθανον>· ἔκρυπτον (Γ 453) ASg

*<ἐκεχειρία>· ἀργία ASvg ἀνάπαυσις, [ἀνοχή Svg φιλία <τῶν

ποτε ἐχθρῶν> bT

<ἐκεχάνδει>· ἐκεχωρήκει (Ω 192)

<ἐκέχειρον>· τὸ ἀργύριον

*<ἔκηα>· [διεσκέδασα.] κατέκαυσα (Α 40) Ag (S)

<ἑκηβολίαι>· προέσεις τῶν βελῶν, μακροβολίαι. εὐστοχίαι (Ε 54)

*<ἑκηβόλος>· τοξότης, μακροβόλος, (Avg) εὔστοχος (Α 96)

<ἔκηδεν>· ἀπώλλυεν

<ἐκήθεον>· ἐβοήθουν

<ἑκηλία>· φιλοτησία, εἰρήνη

*<ἕκηλος>· ἥσυχος (AS)p πρᾷος (Ε 805) ASvg

<ἐκηριώθη>· ἐσκοτώθη. ἐπτοήθη. ἐθανατώθη. ἄμεινον δὲ ὠχρία-

σεν

<ἕκητι>· ἕνεκα. r ἢ χωρίς

<ἔκθαμβος>· ἔκπληκτος (1. Regn. 4,13 ς#)

*<ἐκθειάσαι>· ἐπαινέσαι. S [ἢ ἔκθεμα]

<ἐκθέβεν>· ἐκτρέχειν

*<ἔκθεσις>· ὀφειλὴ παλαιά AS νομοθεσία r πρόσταξις, δόγμα

<ἔκθεσμοι>· *παράνομοι (Σ) ἄδικοι, *ἄνομοι (APn)

*<ἔκθετα>· ἐκριπτόμενα (Act. ap. 7,19) ASvgn

*<ἐκθηριοῖ>· μισεῖν ποιεῖ. διεγείρει AS

[ἔκθορ] <ἔκθορεν>· ἐξεπήδησεν (Π 427)

[<ἔκθιβος>· τὸ λῶμα τοῦ χιτῶνος, οἱ δὲ <ἔκθροιβος>]

<ἐκθορνύμενος>· ἐκπηδῶν

<ἐκθοράψει>· ἐκδιώξει. ἀπὸ τοῦ ἐκθορεῖν

*<ἐκθορεῖν>· ἐκπηδῆσαι, ἐκδραμεῖν gp

*<ἐκθορών>· ἐκπηδῶν vg ἐκπηδήσας AS

*†<ἐκθόοντας>· ἐξερχομένους AS

*<ἐκθρώσκει>· ἐκπηδᾷ (Κ 59) gn

<ἐκθύει>· ἐκζεῖ. ἐξεμεῖ (Hippocr. liqu. 6, VI 130 L.)

<ἐκθύεσθαι>· ἐξιλάσκεσθαι

<ἐκθύματα>· ἐξανθήματα (Hippocr. epid. 2, 2, 16, V 90,5 L) r

<ἐκθύμενος>· [λῶμα. κόμβος.] ταχύς

<ἐκ θυμοῦ πεσέειν>· μισηθήσεσθαι, μὴ εἶναι ἀρεστόν. ἐκπεσεῖν

τῆς ψυχῆς (Ψ 595)

*<ἐκθύμως>· προθύμως ASps κατὰ ψυχήν (v)

<ἐκθύωσιν>· ἐκζέωσιν. ἐκπίπτωσιν

<ἐκίαθεν>· ἐπορεύετο

<ἐκίγχανεν>· ἐτύγχανεν, κατελάμβανεν, εὗρεν

*<ἐκίδνατο>· διεσκορπίζετο, ἐσκεδάννυτο (Θ 1) ASg

<ἐκίνδαψεν>· ἔψηλεν

<ἐκινδάψασεν>· ὑπέψηλεν, ἀπὸ <κινδαψοῦ>, ὅπερ ἐστὶν ὄργανον

κιθαριστήριον ποιόν, <κινδαψός>

*<ἔκιον>· ἐπορεύοντο (μ 138) ASgn

*<ἐκίσσησεν>· ἐγέννησεν (Ps. 50,5) ASvgn

*<ἐκίχανεν>· ἔλαβεν, εὗρεν (Γ 383) ASgn

*<ἐκιχήσατο>· κατέλαβεν (Δ 385) gn

<ἑκκαιδεκάδωρα>· ἑκκαίδεκα παλαιστῶν· <δῶρον> γὰρ παλαι-

στή (Δ 109)

*<ἐκκακοῦμεν>· ἀμελοῦμεν AS(vg) ἀκηδιῶμεν (2. Cor. 4,1 v. l.)

S (vg)

†<ἐκκακή>· ὧδε

<ἐκκαλάξαι>· κλῖναι τὸ ἱστίον

*<ἐκκαλεῖται>· προκαλεῖται ASgn

<ἐκκαλύπτων>· φανεροποιῶν

<ἐκκανάξειν>· ἐκκενώσειν, ἀπὸ τοῦ <κανοῦ>. θορυβήσειν (Eup.

fr. 272)

*<ἐκκαπηλεύειν>· δολοῦν ASg

<ἐκκαυλῆσαι>· ἐπιδοῦναι

<ἐκκαχρύσω>· ἐκκοκκίσω. ἐκτινάξω, ἢ συντρίψω. οἱ δὲ κρῖμνα

<ἐκκέας>· ἐκκαύσας (Ar. Pac. 1133)

†<ἐκκεκελλήρικεν>· ἐκκέκληκεν

<ἐκκεκηριωμένη>· ἐκπεπληγμένη, ἔξω τῆς ψυχῆς γεγονυῖα

*<ἐκκεκολαμμένα>· γεγλυμμένα (3. Regn. 6,35) AS

<ἐκκεκομμένος>· ὁ διὰ τοῦ κυβεύειν τὰ αὑτοῦ ἀπολέσας, ὅπερ

νῦν <ἐκκεκοττισμένος> φαμέν. ἢ ὁ ἀποκεχωρισμένος

<ἐκκεκονίσθαι>· τὸ εἰς κονίαν ἀναλελύσθαι

*<ἐκκεκρικώς>· ἐκκεχωρικώς ASgn

<ἐκκεκώπηται>· ἐξήρτηται. Σοφοκλῆς Συλλόγῳ (Soph. fr. 148)

<ἐκ κευθμῶν>· τῶν κοίλων τόπων (Ν 138) S

*<ἐκεχειρία>· ἄνεσις. ἀργία. συνθήκη. ἀνοχὴ πολέμου ASvg

εἰρήνη (A) S

*<ἐκκέκυφεν>· ἀνωρθώθη (Ierem. 6,1) AS

<ἐκκεχιλωμένη>· ἐψυγμένη. ἐκκεχερσευμένη (p)

<ἐκκεχοιριλωμένη>· οὐ Χοιρίλου οὖσα. Ἐκφαντίδῃ γὰρ τῷ

κωμικῷ Χοιρίλος θεράπων ἦν, ὃς συνεποιεῖτο κωμῳδίας

*<ἐκκήρυκτον>· ἀπόβλητον (Ierem. 22,30) r. ASvg

<ἐκκλέπτει>· ἐκπορεύεται

<ἐκκλησία>· σύνοδος, *συναγωγή ASg πανήγυρις

<ἔκκλητοι δίκαι>· αἱ ἐπὶ ξένης λεγόμεναι, καὶ οὐκ ἐν τῇ πόλει

[τρίβοιεν]

<ἐκ κλίμακος>· τοῖς πύκταις, ὁπότε χρονοτριβοῖεν, κλῖμαξ ἐτίθετο,

ὑπὲρ τοῦ [μὴ] μένειν ἐπὶ τῆς αὐτῆς χώρας

†<ἐκκολλαβήσαντα>· ἐκλακέντα. ἐκφρονήσαντα†

<ἐκ κολεοῖο>· ἐκ τῆς ξιφοθήκης (Α 194)

*<ἐκκομιδή>· ἐκφορά (2. Macc. 3,7) (ASvg)

<ἐκκομίσαι>· ἐξελάσαι

<ἐκκομίζονται>· ἐκτρέφονται

†<ἐκκομοδεύειν>· τὸ ἐν ἰπνῷ φρύγειν. καὶ καθόλου τὸ φρύγειν

*<ἐκ κόπων>· ἐκ τῶν ἀδικιῶν (Malach. 2,5) ASg

<ἐκ κόρυθος>· ἐκ τῆς περικεφαλαίας (Ε 4)

<ἐκκοροῦσι>· φθείρουσιν, ἐκκαλλύνουσιν

<ἐκκοχύζειν>· ἐκκοιτίζειν

*<ἐκκόψαι>· πορθῆσαι (Ierem. 26,13 v. l.) AS

<ἐκκύλιστοι>· στέφανοι μεγάλοι, ἁδροί (Archipp. com. fr. 40)

<ἐκκραγεῖν>· ἐκβοῆσαι

<ἐκκρινεῖ>· χωριεῖ

*<ἐκκρίνεται>· ἐκρίπτεται. ἐκρέει ASvg

*<ἔκκρισις>· ἔκρευσις ASvg ἱδρώς. οὖρον. κόπρον S ἢ τὸ φέρεσθαί

τινα διὰ τῶν ἄνω καὶ κάτω AS

*<ἔκκριτον>· ἐπίλεκτον ASvg προκεκριμένον (Eur. Hec. 267) Σ

*<ἐκκρούει>· ἐκβάλλει A

*<ἔκκριτος>· ὁ ἐκλελεγμένος SP

†<ἐκκύεις>· ἐρεθίζεις. ἐπισείεις

*<ἐκκυκλεῖ>· ἐκκαλύπτει ASg

[<ἐκκύματα>· ἐξανθήματα] r

<ἔκκυνοι>· νόσημά τι κυνῶν (Xen. Cyn. 7,10)

†<ἐκκονεῖ>· ἐγχωρεῖ

<ἔκλαγξαν>· ἄναρθρον ἐβόησαν, *ἤχησαν ghp ποιὸν ἦχον ἀπε-

τέλεσαν (Α 46) AS ἀετοῦ τρόπον ἐβόησαν

<ἐκλακτισμός>· σχῆμα χορικὸν ὀρχήσεως σύντονον

<ἐκλαμβανέτην>· ἐλάμβανον. δυϊκῶς

<ἐκ λάρνακος>· νόθος (trag. ad.)

*<ἐκλαχών>· διαλαχών AS

<ἐκλεανθείης>· ἐκτριβείης

*<ἐκλείποντα>· δύνοντα (Iob 31,26) AS

<ἐκλέλαθον>· ἐξελάθοντο

*<ἐκλείψει>· ὑστερήσει AS ἀπολεῖται (AS)

<ἐκλέλαθον>· ἐπιλαθέσθαι ἐποίησαν (Β 600) [ἀπέδειξαν, ἐξήλα-

σαν]

[<ἐκλελαμμένον>· ἐξεστραμμένον]

†<ἐκλελαπτημένον>· ἐκπεπονημένον

<ἐκλελυγισμένος>· ἐξεστραμμένος

<ἔκλεο>· κλέος εἶχες (Ω 202)

[<ἐκλεπεῖ>· ἐκπορεύεται]

*<ἐκ λεχέων>· ἐκ τῆς κοίτης (Λ i) vg

<ἐκλέψαι>· ἐκλεπίσαι

*<ἔκλεψε>· παρελογίσατο ASn ἠπάτησεν (Ξ 217) n

*<ἐκληδονίζετο>· ἐμαντεύετο [ὁ] ἀπὸ ἀκοῆς <τὰς> μαντείας δεχό-

μενος (4. Regn. 21,6) ASvg

<ἐκ Λημνίης>· ἐκ τῆς Λήμνου

<ἐκληροδότει>· ...

*<ἐκλήτευσεν>· ἐκάλεσεν ASs

<ἐκλειᾶναι>· λεπτῦναι

<ἐκλίθης>· ἐτράπης

<ἔκλιναν>· εἰς φυγὴν ἐτράπησαν (Ε 37)

<ἐκλίνθη>· κατεκλίνθη

*<ἐκλιπαρεῖ>· λίαν παρακαλεῖ Avgn

[<ἔκλογον ὄν>· μεταξὺ λόγων]

<ἔκλιπεν>· ἐξέλιπεν. ἐμειώθη

<ἐκλιχάζει>· ἐξορμᾶν ποιεῖ. ἐκσοβεῖ

<ἐκλογῆ>· κάλαθον. Λάκωνες

*<ἐκλογιστίαν>· ἀρίθμησιν (Tob. 1,21) ASvg

<ἔκλογον>· <μεταξὺ λόγων> διήγησιν. Αἰσχύλος Σαλαμινίαις

(fr. 219)

<ἐκλόνεον>· ἔφθειρον

<ἐκλονεῖτο>· ἐταράσσετο· <κλόνος> γὰρ ἡ ταραχή

<ἐκλούηται>· ἐκνίπτηται

*<ἔκλυε>· ἐπήκουε. (Α 43 ..) S καὶ <ἔκλυες> AS, <ἔκλυον> ASvg

ὁμοίως

†<ἔκλυρον>· χλωρόν. δίυγρον, ἢ νοτερόν, ἔνικμον, ὑγρόν

<>ε κλυτός>· ἔνδοξος, τίμιος (Θ 440)

<ἐλύτρωσον>· [ἐκλύρισον] κάλυψον

<ἐκλωπίζει>· λωποδυτεῖ

<ἐκλωτίζεται>· ἐξανθίζεται. Ἀχαιὸς Οἰδίποδι (fr. 31)

*<ἐκμαγεῖον>· ἐκτύπωμα. ὑπογραμμός. σφραγίς (Plat. Tim. 72 c)

ASvg

*<ἐκμαγεῖσαι>· ἐκτυπωθεῖσαι ASn

*<ἐκμαγειωθείς>· ἐξομοιωθείς ASvgn

<ἐκμάσσει>· <ἀποσπογγίζει> (r)

*<ἐκ μελάθρων>· ἐξ οἴκων (Soph. Phil. 147) AS

*<ἐκμελής>· ἀνάρμοστος, ἄτακτος n ἄρυθμος (Greg. Naz. c. 1,2,

33,66)

<ἐκ Μελίτης μαστιγίας>· Ἀριστοφάνης ἐν Βατράχοις (501)

ὑπήλλαξεν ἀντὶ τοῦ φάναι ἐκ <Μελίτης Ἡρακλῆς>· μετημ- φίεσται γὰρ τὴν Ἡράκλειον στολήν. Καλεῖται δὲ ὁ ἐν Μελίτῃ Ἡρακλῆς <Ἀλεξίκακος>

<ἔκμελος>· ἀδύναμος r

<ἐκμεταιωροῦνται>· μετεωρίζονται

<ἐκμαρτυρία>· ἡ τοῦ ἀπόντος μαρτυρία

<ἔκμισθοι>· οἱ μισθὸν μὴ λαμβάνοντες

<ἐκμήνιεν>· ὠργίζετο n

*<ἐκμηχανῶμαι>· κατασκευάζομαι ASn

*<ἐκμηχανώμενος>· κατασκευάζων g

*<ἐκμειλίσσεσθαι>· καταπραΰνειν ASvgn

*<ἐκμειλιχθείς>· ἐξημερωθείς r. ASn

<ἐκμιμούμενος>· ὁμοιούμενος

*<ἔκμολε>· ἐξῆλθεν (Λ 604) ASvgn

<ἐκμυζᾶι>· ἐκπιέζει. [ἐκπιαίνει]

<<ἐκμυζηθ>είς>· ἐκπιεσθείς r ἐκθηλασθείς

*<ἐκμυκτηρισμός>· χλευασμός ASvg

[<ἐκνεύμυκτεν>· κατέβαλλεν]

<ἐκ νέας>· ἐξ ἀρχῆς

†<ἐκνῆναι>· ἐξαπατῆσαι

<ἐκνεύσας>· ἐκκολυμβήσας

*<ἐκνενεμήκασι>· παραδεδώκασιν n

*<ἐκνενέμηται>· ἐξῆλθεν ASg ἐξῆκται

*<ἐκνεφίας>· <ἀπὸ> νεφελῶν τις ἄνεμος, Avg <ἢ> ὄμβρων vg βροχὴ

ASn ἀπὸ νεφῶν S

<ἐκνημοῦντο>· ἐφθείροντο (Hippon. P. Ox. 22, 2323)

<ἔκνιψις>· ἀπόσμηξις. κάθαρσις

<ἐκνόμιον>· διακριτόν

<ἐκνομίως>· †καλῶς μεγάλως (Ar. Plut. 981)

<ἔκνοον>· ἔκνουν, ἀνόητον (Greg. Naz. c. 2,1,45,48) (n)

<ἐκνοσηλεῦσαι>· ἀναῤῥῶσαι ἐκ νόσου, †ἀναληψόμεθα

<ἐκνοσφίσαι>· ἐκβαλεῖν

<ἐκοάθη>· ἐπενοήθη. ἐφωράθη

<ἐκοᾶμεν>· ἠκούσαμεν, ἐπυθόμεθα

<ἐκοδομεύετο>· ἐφρύγετο. ἰπνεύετο

[<ἐκόησεν>· ἀνέλαβεν]

<ἐκοινοβουλεῖτο>· ἐκοινοῦτο

*<ἐκολῴα>· ἐθορύβει ASg ἠτάκτει (Β 212) S

<ἐκολλόπωσε>· συνήρμοσε κόλλῃ. καὶ γὰρ ἡ κόλλα ἀπὸ τῶν

κολλόπων. ἔστι δὲ τὰ νωτιαῖα μέρη τῶν βοῶν, ἐξ ὧν γίνονται οἱ κόλλοπες. καὶ ᾧ ἐπιτείνουσιν τὰς χορδάς, <κόλλοπα> ἔλε- γον, διὰ τὸ δερματίνοις τὸ παλαιὸν χρῆσθαι. Ἀχαιὸς Ἴριδι (fr. 22)

<ἐκοοῦμεν>· εἴδομεν. εὕρομεν. ᾐσθόμεθα

<ἐκόμισεν>· ἔλαβεν. [ἐποίησεν, εἰργάσατο] ἐπιμελῶς ἔθρεψεν

*<ἐκοπίσθη>· ἠπατήθη. εἰς ὅρκον διεψεύσθη Avg

*<ἐκονδύλιζον>· ἔτυπτον Agn κονδύλοις A ἤγουν δακτύλοις

(Am. 2,7) gn

*<ἐκονίετο>· ἐπεσπάσατο κόνιν, ἢ ἐν κόνι ἔκαμνεν A

<ἐκόνιον>· ἤνυον. [ἢ ἴδιον]

<ἑκόντε>· δυϊκῶς. βουλόμενοι

<ἑκοντήν>· θελήσει. ἑκουσίως

*<ἑκοντί>· ἐθελοντί r. gPn

*<ἐκόπασεν>· ἐπαύσατο (Ios. 14,15) r Avgn

<ἐκορέσσατο>· ἐκορέσθη. ἐπληρώθη (υ 59)

*<ἐκορθύετο>· ὑψοῦτο. ἐκορυφοῦτο ASvg

<ἐκορίζετο>· ὑπεκορίζετο. παρὰ τὸν παῖδα, ὃν <κοῦρόν> φασιν

<ἐκορυβάντιζεν>· τοῖς Κορύβασιν ἐτελεῖτο

<ἐκορυπτίας>· ἐγαυρίας

*<ἑκουσιάζεται>· προαιρεῖται A προσφέρει (Ag)

*<ἑκούσιον>· θελούσῃ διανοίᾳ (Lev. 7,6 ..) An

<ἐκπάγλως>· ἐκπληκτικῶς. [ἐξόχως s μεγάλως, [θαυμαστῶς s

ἔξοχα (Α 268)

<ἔκπαγλον ἐπεύξατο>· ἐκπληκτικὸν ἐκαυχήσατο (Ν 413 ..)

<ἔκπαγλον>· θαυμαστόν r

<ἐκπαγλεῖσθαι>· θαυμάζειν r

<ἐκπαγλότατε>· θαυμαστότατε. ἐκπληκτικώτατε (Α 146)

<ἔκπαγλα>· θαυμαστά. μεγάλα, ἔξοχα, περιττά (Γ 415)

<ἐκπαθές>· ἀπόπληκτον

<ἐκπάλαιστος>· ἄνανδρος r

†<ἔκπαλαι>· δεινά. ὑπερήφανα

<ἐκ παλαχῆς>· ἐξ ἀρχῆς (Nic. Ther. 449?)

<ἐκπαλές>· ἔξαρθρον (Hippocr. art. 53, IV 238 L.)

<ἐκπάλη>· ἐχωρίσθη. ἀπέστη. ἐξέπεσεν

<ἐκπαλήσαντες>· ἐκπεσόντες

<ἐκπαλλακίδιοι>· οἱ νόθοι

<ἔκπαμον>· ἀκλήρωτον

<ἔκπαλιν κοτεῖν>· ἐναντιολογεῖν

†<ἐκπλαγότητα>· ἐξαισιότητα

[<ἐκπάλτιον>· ἔξαλλον, οὐχ ὅμοιον]

<ἐκ παραβολῆς>· ἐκ παρακινδυνεύματος

*<ἐκ παραλλήλου>· ἐξ ἰσότητος. <ἐξ ὁμοίου> Avg n

<ἐκ παραλίας>· ἐκ παραθαλασσίας

[<ἐκ παράλλου>· ἐξ ὁμοίου]

<ἐκ πασέων>· ἐκ πασῶν (Ι 330)

<ἐκπάτιον>· τὸ ἔξω πάτου (Aesch. Ag. 49)

<ἐκ πάτου>· ἐκποδών

<ἐκπάτιον>· ἀνόμοιον (r)

<ἔκπαυμα>· ἀνάπαυμα

<ἐκπεκτουμένη>· κτενιζομένη. καὶ τίλλουσα (Plat. com.)

<ἐκ πεδίου>· ἐκ τοῦ ἡπλωμένου χωρίου καταστρέψαντας (Am. 1,5)

<ἐκπέλει>· ἔξεστιν

*<ἐκπελλεύει>· ἐξωθεῖ A

<ἐκπεπαταγμένος>· ἐκπεπληγμένος. ἔκφρων (σ 327)

*<ἐκπεπολέμωται>· ἐχθραίνει A

<ἐκπεπότημαι>· ἐκπέπληγμαι (Eur. El. 177)

<ἐκπερδικίσαι>· τὸ διολισθῆσαι καὶ διαδρᾶναι, ἀπὸ τῶν περ-

δίκων μεταφορικῶς· πανοῦργον γὰρ τὸ ζῷον, καὶ διαδιδρᾶς- κον τοὺς θηρῶντας (Ar. Av. 768)

[<ἔκπερι>· ἔξεστιν]

*<ἐκ περινοίας>· ἐξ ἐπινοίας Avg

*<ἐκ περιουσίας>· ἐκ πλήθους A ἐκ τοῦ ὑπερέχοντος (Dem. 18,3)

Avgn

*<ἐκ περιτροπῆς>· ἐξ ἀποστροφῆς. ἐκ νίκης Avg

*<ἐκπέρσαι>· ἐκπορθῆσαι Agn ἑλεῖν, λαβεῖν (Α 19)

<ἐκπέρσαντα>· ἐκπορθήσαντα (Β 113)

<ἐκπέρσωσιν>· ἐκπορθήσωσιν (Α 164)

<ἔκπεσον>· ἐξέπεσον (Λ 179)

<ἐκπετρίδδην>· παχύνειν ἱμάτιον. Λάκωνες

<ἐκπεφανωμένος>· ἀπόπληκτος

<ἐκπεφάνωται>· ἀπο...

<ἐκπεφύκασι>· βεβλαστήκασι, γεγένηνται

[<ἐκπέμψας>· ἐκγυμνώσας. ἢ περιβαλλόμενος]

<ἐκπηνιεῖται>· ἐκμηρύσεται (Ar. Ran. 578)

*<ἐκ πῖαρ>· λιπαρόν (Λ 550) r. A

<ἐκπιμπλάναι>· ἀποπληροῦν

<ἐκπίνειν>· προπίνειν

<ἐκπαιφάσσειν>· ἐνθουσιᾶν. ἐξορμᾶν (Ε 803)

<ἐκπλαγείς>· θαυμάσας r

[<ἐκπιπαταγμένος>· ἐκπεπληγμένος]

<ἐκπλαγούμεναι>· ἐκπληττόμεναι. μαινόμεναι (Eur. Hec. 1157)

[<ἐκπλαγῶς>· ἐξόχως. θαυμαστῶς]

<ἔκπλαστο>· ἐξεπήδησεν (Υ 483)

†<ἐκπλήωρον>· ἐκπεπληρωκυῖαν ἑαυτήν

<ἐκπλήγνυσθαι>· ἐκπλήττεσθαι φόβῳ

<ἔκπληξις>· ἐκφόβησις (Eur. Phoen. 729 ..) r

<ἐκπλήξειν>· ἐκπλαγῆναι ποιήσειν, ἐκφοβήσειν

<ἐκπλήσσει>· ἐκφοβεῖ, ἐκπλήττει (Eur. Or. 549)

<ἐκπλίσσοιτο>· διάγοιτο

<ἔκπλυτον>· τὸ παρά τισιν ἐξίτηλον καὶ ἀμαυρὸν βάμμα

*<ἐκποδών>· ἐκ μέσου (Eur. Hec. 1282) APvg ... ἐξαλείφεσθαι

g (n)

<ἐκποίητος>· ὁ ἐκδοθεὶς ἑτέρῳ εἰσποιήσασθαι q υἱός

<ἐκποκιῶ>· ἐκτιλῶ

*<ἐκπολιορκεῖ>· ἐκπορθεῖ, <κατα>πολεμεῖ πόλιν Avg

<ἐκ πολίων>· ἐκ τῶν πόλεων (Β 131)

*<ἔκπομα>· φιάλη, ποτήριον A (g) n

<ἐκπομπή>· ἀποστολή

<ἐκπολεμῶσαι>· πολεμοποιῆσαι (Dem. 1,7 v. l.)

<ἐκπορθεῖ>· αἰχμαλωτεύει ps

*<ἐκπορποῦσθαι>· φιβλοῦσθαι Sgn

*<ἐκπορίσαι>· ἐκλαβεῖν. ἐξανύσαι A

<ἐκπρεπέα>· ἐκπρεπῆ, ὡραῖον, περικαλλῆ (Β 483)

*<ἐκπρεπές>· ὡραῖον. παρὰ τὸ λίαν πρέπον AS (vg)

<ἐκπρεπῶς>· ἐκδήλως

<ἔκπρησιν>· ἐκπύρωσιν

*<ἐκπρίου>· ἀγόρασον. ἐλευθέρωσον (Prov. 24,11) Avgn

†<ἔκπροθον>· ἐκ παλαιοῦ

<ἐκπροθορών>· ὁρμήσας (g)

*<ἐκπτήσονται>· ἐκπετασθήσονται AvgN

*<ἐκπύστων>· φανερῶν. ἢ πολλοῖς ἀκουστῶν vg

<ἐκπωλεύεσθαι>· προγυμνάζεσθαι

<ἐκπώματα>· ἀγγεῖά τινα, ἢ *ποτήρια q ASg

*<ἐκραίαινεν>· ἐπλήρου, ἐτελείου (Ε 508) n

*<ἐκραταίωσεν>· ἐδυνάμωσεν (Ps. 104,24 ..) Avg

<ἐκρατύναντο>· ἐκραταίωσαν (Μ 415 ..) bs

<ἐκρατυνάσθην>· ἐκράτυναν. δυϊκῶς.

†<ἔκραινων>· ἐτίμων

<ἐκρᾳστωνῆσαι>· εὐχερῆ ἀποφῆναι

<ἐκρατηρίχθημεν>· ἐμεθύσθημεν (Sophr. fr. 106)

<ἐκ ῥεθέων>· ἐκ τῶν μελῶν (Π 856)

<ἐκρήμνισαν>· ἐκρέμασαν, κατεπόντισαν

<ἐκρήξω>· ἀνοίξω

<ἐκρήσσων>· ἐγρηγορῶν. φυσῶν

*<ἐκρίθη>· ὡρίσθη (1. Esdr. 8,90) Avg

<ἐκρίνατο>· ἐπελέξατο. ἠρίθμησεν (δ 778)

*<ἔκρινεν>· ἐξελέξατο. (Α 309) nps ἐδίκασεν

<ἐκρόαινον>· ἐπεθύμουν

<ἐκροιήν>· ἔκρυσιν

†<ἔκρουεν>· ἤσθιεν

<ἐκρούσω>· ἐπεκρούσω

<ἐκρυῆναι>· παύσασθαι. παρὰ τὸ ὕδωρ τὸ ἐκρέον

*<ἐκσεσοβημένοι>· ἐκτεταραγμένοι (Sap. 17,10 v. l.) Avgn

*<ἐκσιφωνισθείη>· διασκορπισθείη (Iob 5,5) Avg

<ἔκσκευα>· τὰ †παρεπόμενα πρόσωπα ἐπὶ σκηνῆς

*<ἐκ σπείρης>· ἐκ τάγματος. ἐκ νουμέρου (Act. Ap. 10,1) Avgn

*<ἔκστασιν>· ὕπνον. (Gen. 2,21) vg φόβον (2. Chron. 29,8)

<ἐκστέψας>· ὅλον γυμνώσας, ἐκκενώσας

†<ἐκστύψῃς>· ἐκκαύσῃς

<ἐκ σῶν>· ἐκ τῶν σῶν

<ἐκταθῆναι>· ἁπλωθῆναι r

<ἐκταδίην>· μεγάλην, ὥστε διπλῇ χρῆσθαι (Κ 134)

<ἑκταῖον>· αἱ δέκα κοτύλαι

<ἑκταίους>· τοὺς ἐκ χοινίκων ἕξ

<ἐκτάμνῃσιν>· ἐκτέμνει (Γ 62) (b)

<ἐκτονθορύζω>· τρέμω

*<ἔκταν>· ἔκτειναν (Κ 526)

<ἔκταλος>· ἀκάνθης εἶδος

<ἐκταρβούμενον>· ἐπτοημένον

<ἐκτάσσοντα>· χαράσσοντα, γράφοντα (4. Regn. 25,19)

<ἐκτεθηλυσμένον>· ἐκτετηκός

*<ἐκτεθηλυσμένοι>· μαλακισθέντες. κεκοπιακότες. ἢ ὡς θήλειαι

γενόμενοι Avg

<ἐκτεθυμμένα>· ἐκτετυφωμένα

<ἐκτεθύμμεθα>· ἐκτετυφώμεθα

<ἐκτείνας>· ἁπλώσας, τανύσας

*<ἐκτελέουσιν>· ἐπιτελοῦσιν (Β 286) s

*<ἐκτείνεται>· ἁπλοῦται S

<ἐκτείνου>· ἁπλώθητι

<ἔκ τε κονίης>· ἐκ τῆς κόνεως (Λ 163)

<ἐκτενεῖ>· ἐπιμελεῖ

<ἐκτενές>· διατεταμένον r. ASPn

<ἐκτένεια>· ἅπλωσις

<ἐκτενίᾳ>· συνεχῶς ποιεῖν τὸ αὐτό (Act. ap. 26,7 ..)

*<ἐκτενῶς>· προθύμως. ἢ διατεταμένως (Iud. 4,12 ..) S

<ἑκτέον>· ληπτέον

†<ἔκτεμπροι>· προσμένοντες

<ἐκτεταμένως>· ἁπλωμένως

*<ἐκτετάφρευτο>· ἐξώρυκτο ASvg

*<ἐκτετεικότας>· ἀποπληρώσαντας. καταβαλόντας ASvg

<ἐκτετραμμένος>· ἀπεστραμμένος

*<ἐκτετρυχωμένους>· καταπεπονημένους. ἐκνενευρισμένους (ASvg)

<ἐκ τεφρωδέων>· ἐκ τεφροειδῶν (Hippocr. Prorrh. 1, 156 v. l.)

<ἑκτήμοροι>· οἱ ἕκτῳ μέρει τὴν γῆν γεωργοῦντες

*<ἐκ τῆς ὀσφύος>· ἐκ τοῦ σπέρματος (Hebr. 7,5) ASvgn

<ἕκτη, τρίτη, τετάρτη>· νομίσματα ἀργυρίου καὶ χρυσίου καὶ

χαλκοῦ

*<ἑκτικῶς>· σχετικῶς. ἢ κατὰ ἕξιν· <ἕξις> δέ ἐστι δυσμετακίνητος

τρόπος, ἤτοι διάθεσις ASg

<ἐκτῖλαι>· ἐκτινάξαι (Eccl. 3,2) r

<ἐκτιλωμένοι>· συνηθισμένοι, συνήθεις. †ὁμοίως

<ἔκτιμα>· τὰ ἐπιτεταμένα τῇ τιμῇ

<ἐκ τιμημάτων>· τίμημα διανέμησις τῆς πολιτείας. Διῄρητο γὰρ

ἡ πολιτεία κατὰ Σόλωνα εἰς τέσσαρα· Πεντακοσιομεδίμνων ...

*<ἐκτινάξαι>· ἀποκινήσαι (2. Esdr. 15,13) S

*<ἐκτινύς>· ἀποδιδοὺς (ASvg) τιμωρίας

<ἔκτισαν>· ᾤκισαν. κατεσκεύασαν (λ 363)

*<ἐκτίσει>· ἀποδώσει (Iob 2,4) S

<ἐκτίσων>· ἀποδώσων. *ἀποδώσας S

<ἐκτιστής>· ἀποδότης r

*<ἐκ τοῖο>· ἐκ τούτου (Α 493) Svgn

<ἔκτοθι>· ἐκτός, *ἔξωθεν (Ο 391) Sg

*<ἐκ τόκων>· ἐκ τοκετῶν (Hos. 9,11) S

*<ἐκτολυπεύσας>· τελειώσας (Hes. scut. 44) Sn

<ἐκτομαδία>· εἶδος δόρατος

<ἐκτομάς>· περικεφαλαία, ἧς οἱ ὀφθαλμοὶ διαλάμπουσιν

<ἐκτομεύς>· τομεύς, τμητής

*<ἐκτομίας>· εὐνοῦχος ASvgn σπάδων

<ἔκτομον>· ἐλλέβορος. καὶ ἄτμητος λιβανωτός

<ἔκ τ' ὀνόμαζε>· καὶ ἔλεγεν. ἐπείθετο (Α 361 ..)

*<ἔκτοπα>· ξένα SPnps

<ἐκτροπάν>· ἔξοδον

<ἔκτοπον>· χαλεπόν. [ξένον r

*<ἐκτοπώτατον>· ἐξεστραμμένον (A) Sgn

*<ἐκτόπως>· ὑπερβολικῶς, rS μεγάλως Sn ἀπρεπῶς Sgn

<Ἑκτόρειοι κόμαι>· ὡς Δαύνιοι καὶ Πευκέτιοι, ἔχοντες †τὸν ἀπ'

Ἰλίου τοῖς ὤμοις περικεχυμένην τρίχα

<Ἑκτόρεον δέ>· τὸν δὲ τοῦ Ἕκτορος (Β 416)

<ἐκ τορμῶν>· ἀπὸ τοῦ καμπτῆρος, ἢ τοῦ σύμπαντος δρόμου

<ἐκτορμεῖν>· ἐκτετράφθαι τοῦ δρόμου

<ἐκ τόρμης>· ἐκ †μύθου. ἐκ τοῦ καθήκοντος <δρόμου>

<ἕκτορες>· πάσσαλοι ἐν ῥυμῷ. Σαπφὼ δὲ τὸν Δία (fr. 180 L. -- P.).

Λεωνίδης τὸν κροκύφαντον

<ἐκτός>· δίχα, πάρεξ, ἢ ἔξω

<ἔκτοσθεν>· ἔξωθεν (Ι 552)

*<ἐκ τοῦ δή>· ἐξ ἐκείνου τοῦ χρόνου Sn

*<ἐκ τοὔμπαλιν>· ἐκ τοῦ ἐναντίου (Thuc. 3,22, 5) ASvgn

*<ἐκ τοῦ παραχρῆμα>· ἐκ τοῦ αὐτομάτου (Plat. conv. 185 c) n

<ἐκτραγῳδεῖ>· ἀποιμώζει, ἀποθρηνεῖ

[<ἕκτρας>· ἐν ῥυμῷ πάσσαλος]

<ἐκτραχηλισθῆναι>· ἐκπεσεῖν <τῶν ἵππων>

<ἐκτρέπειν>· ἀποστρέφειν ὕδωρ

<ἐκτριβῆναι>· ἀφανισθῆναι p φθαρῆναι (Exod. 12,13)

<ἐκτριβαί>· τριβαί. χωρισμοί. προφάσεις

<ἐκ τρίτης>· λόγος ...

<ἐκ τριτημόρου>· ἐκ τεσσάρων ἡμιεκτέων

<ἐκτροπαί>· τρίβοι. προφάσεις. χωρισμοί. καὶ ὀφθαλμῶν τι πάθος

<ἐκ τροφωλέων>· σποδοειδῶν

<ἐκτρόχαλον>· ἔκτροχον

<ἐκτρυπῆσαι>· ἐξελθεῖν λεληθότως· <τρυπῆσαι> δὲ τὸ παρελθεῖν

<ἐκτρύχωσον>· ἔκτριψον

<ἐκτρυχωθείς>· φθαρείς

<ἔκτρωμα>· παιδίον νεκρὸν ἄωρον r *ἐκβολὴ γυναικός (Num.

12,12 ..) nsp

<ἐκτυφῆναι>· ἐκτυφωθῆναι

<ἐκ τύμβοιο θορών>· ἐκπηδήσας †μεγάλως ἐκ τοῦ τάφου, καὶ

τῆς γαστρός (Greg. Naz. c. 1, 2, 15, 133)

<ἔκτυπε>· ἐβρόντα (Θ 75)

<ἐκτύπωμα>· [ἀλλοίωμα.] ὁμοίωμα (Exod. 28,32 ..) r. sp

*<ἐκτυπώτερον>· κυριώτερον. [φανερώτερον r. A (n)

<ἐκυΐσκετο>· ἐν γαστρὶ ἐλάμβανεν

*<ἐκυκᾶτο>· ἐταράσσετο g

<ἐκύκων>· ἐτάραττον

<ἐκύπταζον>· †ἐκπλήρωτον. ἔκυπτον. †ἠλογήθην

*<ἑκυρέ>· πενθερέ (Γ 172) n

<ἑκυρός>· ἀνδρὸς πατήρ. *πενθερός (Γ 172) Avgn

<ἑκυρά>· ἡ μήτηρ τοῦ ἀνδρός. [πενθερά (Ω 770) r

<ἐκύρησα>· εὗρον. ἔτυχον, ἐπέτυχον

<ἔκυρσαν>· τὸ αὐτό

<ἐκύρωσαν>· ἐβεβαίωσαν

<ἔκυσεν>· ἐφίλησεν (Θ 371) r

<ἔκυψεν>· ἀπήγξατο

[<ἐκφάδην>· φανερῶς]

<ἐκφᾶναι>· φανερῶσαι (Sir. 19,25) r

*<ἐκφαίνει>· δηλοῖ, [φανεροποιεῖ (Sir. 27,6) ASvg

*<ἐκφάνδην>· φανερῶς AS ἢ ἐξειπεῖν <φανερῶς> np

<ἔκφαντον>· φανερόν r

<ἐκφανίζεται>· μηνύεται

<ἔκφαντα>· πρόδηλα

<ἐκφατνίσματα>· τὰ ἐκβαλλόμενα, ὅτε καθαίρωσι τὰς φάτνας

<ἔκφανσις>· ἀπόδειξις

*<ἔκφερεν>· ἐξέφερεν (Ψ 259) n

*<ἐκφαντορίας>· <θεολογίας, θεοφανείας> Avg

<ἐκφοινίξαι>· ἀναχρῶσαι

<ἐκφοράν>· ἔξοδον. *ταφήν. ἐκ τοῦ ἐπὶ μνῆμα ἐκφέρεσθαι (Eur.

Alc. 422) Avgn

<ἔκφρητε>· ἄφετε <ἔξω>

<ἐκφροντίζων>· βουλευόμενος

*<ἐκφόρια>· καρπούς (Lev. 25,19 ..) Ag

*<ἐκφορεῖ>· σπανίζει ὑπάρχοντα A

*<ἔκφρασις>· ἐπιμυθία. λόγος ἐναργής APs

*<ἐκ φρυαγμοῦ>· ἐξ ἐπαρμοῦ Avg (n)

*<ἔκφρων>· ἐκτὸς φρενῶν. μωρός ASvgn

<ἐκφυλάσαι>· ἐκσπάσαι

*<ἔκφυλον>· τὸ μὴ συγγενές. ἀλλόφυλον Agn

<ἐκφῦναι>· ἐκβλαστῆσαι r *γεννηθῆναι (Eur. Phoen. 419 ..)

Agn

<ἐκ φυράματος>· ἐκ σπέρματος

<ἔκφυσις>· *βλάστησις r(g). ἔντερον <ὃ> ἔνιοι <πυλωρός>

<ἐκφυσήματα>· πέτραι ὑπερέχουσαι τῆς γῆς

<ἐκφοιτᾷ>· ἐξέρχεται (Eur. El. 320)

<ἐκχαρεών>· μαγειρεῖον

<ἐκχαυνῶν>· μεταίρων (Eur. Suppl. 412)

*[<ἐκχείρημα>· τόλμη] (A)

*<ἔκχεον>· ἔκχυσον (Ps. 68,24) Avg

*<ἐκχέων>· περιχέων (Am. 5,8) (g)

†<ἐκχοίρηξες>· ἐκχοιρηλωμένοι. Λάκωνες

<ἐκχυθήσεται>· ἁπλωθήσεται (Hos. 12,14)

<ἐκχυμωθῆναι>· ἐκπυῆσαι (Hippocr.)

<ἐκχύτριζε>· ἔκβαλλε

<ἐκχυμώματα>· αἱ πυώδεις συλλογαί (Hippocr. fract. 11)

†<ἔκχωνε>· ἔκκλινε. Λάκωνες

*<ἐκ χώρης>· ἐκ τῆς χώρας, [ἐκ τοῦ τόπου (Ζ 516) g

<ἐκψύχουσι>· λιποθυμοῦσιν (Hippocr. morb. 1,5)

*<ἐκωδωνίζοντο>· περιβόητοι ἐγένοντο gn

<ἐκωδώνισεν>· ἐδοκίμασεν

*<ἐκωθωνίζοντο>· εἰς τὰ μεγάλα ἔπινον vg, ἐμεθύσκοντο Avg,

ἐχόρευον (1. Esdr. 4, 63) A

*<ἐκωμῴδησεν>· διέπαιζεν. διεθρύλησεν Avg

*<ἑκών>· θέλων, βουλόμενος (Δ 43) np

<ἐκώνη>· ἔστρεφεν r

[<ἐκώπασεν>· ἐπαύσατο]

<ἔλα>· [ἐκρίναμεν. καὶ] ἥλιος, αὐγή, καῦμα. Λάκωνες. βάδιζε. λέγε

[<Ἔλα>· τὸ τοῦ Διὸς ἱερόν, ἡ Δωδώνη. καὶ οἱ ἱερεῖς <Ἐλοί>]

<ἐλάαν>· ἐλαύνειν (Ε 366) p

<ἐλάεως>· ἀμπέλου εἶδος

†<ἐλάζετο>· ἐκαλινδεῖτο

<ἐλαθερές>· ἡλιοθαλπές

†<ἐλαθρά>· ἐλαφρά. ἢ ἐν ἐλαίῳ ἑφθά

<Ἐλαιοῦς>· Διὸς ἱερὸν ἐν Κύπρῳ

<ἐλαία>· δίφρου Κυρηναϊκοῦ μέρος

<ἐλαίανεν>· ἐλέπτυνεν

<ἐλαιάεσσα νηδύς>· Σοφοκλῆς Ὀδυσσεῖ ἀκανθοπλῆγι (fr. 419)·

ἤτοι <λαιάεσσα> ἀντὶ τοῦ σκαιά, ἀγρία, ἢ ἀπὸ τοῦ <ληΐζεσθαι> πάντα ληϊζομένη καὶ κατεσθίουσα, ἢ ἀπὸ τοῦ <ἐλαίου> λιπαρά

*<ἐλαΐζων>· ἐλαιόχρους A

<ἐλαιοῦται θρίξ>· Σοφοκλῆς Τρωΐλῳ (fr. 567). Ἀρίσταρχος

ῥυπαίνεται, βέλτιον δὲ λαμπρύνεται

<ἐλαιωτῷ>· ἐλαιοβαφεῖ

<ἐλαιότρυγον>· ἀμόργη

<Ἐλαιοῦς>· ἐν Κύπρῳ ὁ Ζεύς

<ἐλαιοχύτας>· περιραινόμενος

<ἐλαιός>· φαρμακεύς, παρὰ Ῥοδίοις

<ἐλαΐς>· αἰγίλωψ

*<ἔλακεν>· ἐφθέγξατο (Eur. Or. 163) APvn

<ἔλακεν>· ἐψόφησεν

*<ἐλάμαν>· ὑπέρθυρον (Ezech. 40,6)

[<Ἐλαμῆται>· Πάρθοι]

*<ἐλάμ>· ὀδός (Ezech. 40,6, σ#)

<ἔλανος>· ἰκτῖνος

†<ἐλαναψεῖν>· ἐλαύνειν

<ἐλαπάχθη>· συνεστάλη

<>ελάπεδον>· τέμενος (Eur. Andr. 117)

*<εἰλαπίνῃσιν>· ἑορταῖς (Κ 217)

<ἔλαρ>· βοήθεια (r)

<ἐλάραι>· τὰ ἐν τῷ αὐλῷ τῶν δοράτων ἁρμοζόμενα

<ἐλάργει>· ἔλαβεν, ἐπόρησεν. καθεῖλεν

<ἐλάσαι>· *φθάσαι A πατάξαι. διῶξαι. ὀρύξαι. ποιῆσαι. ἀγαγεῖν

*<ἐλάσασκεν>· ἐνέπληττεν (Β 199) Avg

<ἔλασε>· ἐκ χειρὸς ἔτρωσεν (Χ 326) ἔσκαψεν (Ι 349) ἔπληξεν

(Λ 109)

<ἐλασθαίνομεν>· ἠκολασταίνομεν

<ἐλασία>· δίωξις r

<ἐλασίβροντα>· ἐλαυνόμενα ὡς αἱ βρονταί· ἐπεὶ δοκεῖ ὄχημα τοῦ

Διὸς ἡ βροντὴ εἶναι (Ar. Equ. 626)

<ἔλασκεν>· [ἤλασεν.] ἐκάλεσεν

<ἔλασμα>· ὑπέρπυρον

<Ἐλαμῖται>· Πάρθοι (Act. ap. 2,9)

<ἐλασμίη>· συρμαία

<ἔλα πόδ' ὧ>· ἔνρυθμον ...

<ἔλασεν>· διέτεμεν

<ἔλασεν>· ἤλασεν. ἐπέρασεν

*<ἐλάσσω>· μικρόν, ἥττονα Avg

<ἐλάσωσιν>· διώξωσι (Π 388) διάγωσιν

<ἐλάστρει>· [ἐκακοπάθει. ἐσκόπει.] ἐδίωκεν. ἐκυνήγει. ἤλαυνεν

*†<ἐλαστριῶν>· διαγινώσκων †g

*<ἐλάστρεον>· ἤλαυνον (Σ 543) A (g)

*<ἐλαστροῦται>· ἐλαύνεται A διώκεται

<ἐλᾶται>· ἡλιοῦται

<ἐλάτη>· λαχάνου εἶδος (Epich. fr. 160?) καὶ κώπη "ξεστῇς

ἐλάτῃσιν" (Η 5) καὶ αὐτὸ τὸ δένδρον, ἀφ' οὗ ἡ κώπη. καὶ πόλις τῆς Φωκίδος μεγίστη. καὶ τοῦ φοίνικος ἡ πρώτη ἔκφυσις

<ἐλατήρ>· τὸ πλατὺ πόπανον, ἀπὸ τοῦ ἐληλάσθαι εἰς μέγεθος,

ἢ πέμμα. καὶ *ἡνίοχος (Δ 145) Avgn

<ἐλατήριον>· φάρμακον καθαρτικόν (Hippocr. epid. 5,7

V 208,1 L)

<Ἐλάτης>· ὁ Ποσειδῶν, ἐν Ἀθήναις

*<ἐλάτῃσι>· κώπαις, ὅτι ἐξ ἐλατίνων ξύλων (Η 5) A

<ἐλάτη>· εἶδος δένδρου (Ε 560)

<ἐλατικαὶ κύνες>· θηρατικαί r

<ἐλατόν>· ἔλασιν. ἢ ἐληλασμένον (3. Regn. 10,16 ..)

<ἔλατρα>· πέμματα πρὸς θυσίαν [καὶ] πλασσόμενα

<ἐλατράβιζον>· τὸ βωμολοχεύειν καὶ πανουργεῖν <λατραβίζειν>

ἔλεγον.

*[<ἐλάτρευον> καὶ] <ἐλάστρευον>· ἐδίωκον A

<ἐλατρεύς>· ὁ τρίτην πύρωσιν ἔχων τοῦ σιδήρου, παρὰ τοῖς

μεταλλεῦσιν

<ἔλατρον>· Εὐκράτης ἐν Ῥοδιακοῖς (Fr. Gr. Hist. 514,1 J.) ἔν-

δυμα, κατάζωσμα

<ἔλαττον>· μικρόν, ἧσσον, ἧττον (Exod. 16,18)

<ἐλαττούμενον>· λειπόμενον (Sir. 25,2)

<ἐλάττωσις>· σμικρότης (Sir. 20,11) r

<ἐλαύνει>· ποιεῖ. παραβάλλει

<ἐλαύνετον>· μακρὸν ποιεῖτε. [ἐλαύνητον]. ἐμποιεῖτε. κινεῖτε

(Α 575)

<ἐλαύνοντες>· διώκοντες. τύπτοντες (Η 6)

<εἰρεσίαν>· κωπηλασίαν

[<ἐλαύτατον>· δεινότατον]

<ἐλαύνωσιν>· θερίζωσιν "ὄγμον ἐλαύνωσιν" (Λ 68), ἐλάσαι γὰρ

τὸ ἐκ χειρὸς πλῆξαι

<ἐλαφίαι>· οἱ τῶν ἐλάφων ἀστράγαλοι (Eupol.)

<ἐλαφίνης>· νεβρός

<ἐλάφιον>· κώνειον

*<ἐλαφηβόλος>· κυνηγός. APvgn ἀπὸ εἴδους ἑνὸς τῶν κυνηγου-

μένων (Σ 319)

<ἐλαφοβοσκός>· εἶδος βοτάνης

<ἐλαφογενές>· τῆς ἐλάφου ὁ μυελός

<ἔλαφον κεραόν>· ἄῤῥενα. ὁ γὰρ ἄῤῥην ἔχει κέρατα (Γ 24)

<ἔλαφος>· νεβρός

<ἐλάφου πηρίς>· οὗτος δοκεῖ βρωθεὶς πρὸς συνουσίαν ἁρμόζειν

(Nic. Ther. 586?)

<ἐλαφρά>· τὰ μὴ βαρέα. ἢ κοῦφα (Ε 122)

*<ἐλαφρία>· μωρία r A

*<ἐλαφρία>· κουφότης (2. Cor. 1,17) npb

<ἐλαφρίζων>· παρασκευαζόμενος ῥᾳδίως (Archil. fr. 87 Bgk)

<Ἐλαφρός>· *εὐβάστακτος A κοῦφος Avgn ἢ Ζεὺς ἐν Κρήτῃ

<ἐλάχαινεν>· ἔσκαπτεν. ὡμάλιζεν· ἀφ' οὗ καὶ τὸ <λάχανον>. ἢ τὸ

μεγάλως χαῖνον [ἢ χαῦνον] (ω 242)

<ἐλάχεια>· μικρά. ἢ βαθύγειος, καὶ εὔγειος (ι 116 v. l.)

<ἐλαχία>· ἐδάρη. Κρῆτες

[<ἐλαχίζει>· πλανᾶται]

<ἐλάχιστος>· μικρὸς πάνυ, ὕστερος, ἔσχατος

<ἔλαχον>· ἐκληρωσάμην (Ι 367) ἐκληρώσαντο (Κ 430)

<ἐλαχύν>· εὐτελῆ. ἢ μικρόν (Callim. fr. 525 Pf.)

<ἔλαψα>· διέφθειρα. Κύπριοι

*[<ἐλγόωνται>· ἐλπίζουσιν] A

*<ἔλδεται>· ἐπιθυμεῖ (Ε 481) vg

*<ἔλδομαι>· [ἐλδῶ.] ἐπιθυμῶ. vn θέλω (ε 219)

*<ἔλδωρ>· ἐπιθυμία r (A) vgn

<ἕλε>· λάβε. κατάσχες. ἢ ἔλαβεν (Α 197)

<ἐλεά>· κάνεα, πλέγματα. [κατάκλισις. κρύψις]

<ἐλέαγνος>· φυτὸν θαμνῶδες

<ἐλεαίρει>· οἰκτείρει, ἐλεεῖ (Β 27)

<ἐλεαίρεις>· ἐλεεῖς, οἰκτείρεις (Ζ 407)

<ἐλεᾶς>· ὀρνέου εἶδος (Ar. Av. 302)

[<ἐλέατοι>· οἱ δειπνοκλήτορες]

<Ἐλεαλή>· Θεοῦ ἀνάβασις, ἐν ὑπερηφανείᾳ (Isai. 15,4)

<Ἐλεάτης>· κατὰ μὲν Ἀπολλώνιον Ἐλεατικός, ἀπὸ πόλεως

Ἐλέας, διὰ τὸ Φωκαέων εἶναι τοὺς Ἐλεάτας ἀποίκους

<ἐλλέβορον>· δηλητήριον φάρμακον r ἤτοι βρῶμα

*<ἐλεγεινή>· χαλεπή (gp)

<ἐλεγεῖα>· τὰ ἐπιτάφια ποιήματα

<ἐλεγεῖαι>· εὐμέλειαι

<ἐλέγξει>· βασανίσει. ἐτάσει (Ps. 140,5 ..)

<ἐλεγκτά>· ἐπονείδιστα, ἐλέγχου ἄξια, εὐεξέλεγκτα

<ἐλέγξεις>· ὀνείδει περιβαλεῖς ἢ ἐλέγχῳ (Ι 522?)

*<ἔλεγξις>· ὀνείδισις ASgn ἀτιμία, ὕβρις (Iob 21,4)

*<ἐλεγχέες>· ἐπονείδιστοι (Δ 242) ASn

<ἐλεγχέμεν>· ἐλέγχειν (Greg. Naz. c. 2, 2, 1, 137)

<ἐλεγχές>· αἰσχρόν r

[<ἐλεγχθεεῖς>· ἐπονείδιστοι]

<ἐλεγχθεῖσαι>· αἰσχυνθεῖσαι

<ἐλεγχείη>· ὄνειδος, μέμψις, αἰσχύνη (Χ 100) (S)

*<ἐλέγχιστος>· ἐπονείδιστος, ASvg αἴσχιστος (Δ 171)

*<ἔλεγοι>· μῦθοι. ᾠδαί, θρῆνοι (g) ἔνθεν καὶ <ἐλεγεῖα> τὰ ἐπιτάφια

ποιήματα r

*<ἐλεεῖ>· οἰκτείρει (Ps. 114,5) ASvgb

<ἐλεεινά>· οἰκτρά. *[οἰκτρῶς, ἐλεεινῶς (Β 314) Sn

<ἐλεεινοί>· ταλαίπωροι

<ἐλεδώνη>· ὁ πολύπους r

*<ἑλεῖν>· λαβεῖν AS ἀνελεῖν (Ε 118) N

<>ε λεϊστή>· ληπτή (Ι 408)

<Ἐλεήμων>· ἐν Κύπρῳ καὶ Καρχηδονίᾳ Ἀφροδίτη

*<ἐλέηρεν>· ἠλέησεν gn

†<ἐλεθαινομένη>· ἀκολασταίνουσα

<ἐλεία ἢ ἔλα>· ἡ τοῦ ἡλίου αὐγή. ἢ πόμα. ἢ ὕδωρ ἅλας ἔχον

καὶ εἶδός τι μέλους. καὶ Ἥρα ἐν Κύπρῳ. καὶ Ἄρτεμις ἐν Μες- σήνῃ

<ἐλείη>· ἀγρία νόσος r

[<ἐλεήσατο>· ἐξεχμαλώτευσεν]

<ἑλειθερεῖ>· εὐδίᾳ

<ἑλειθερεῖς>· ἐν ἡλίῳ τιθέμενοι, ἢ θερμοί

<ἑλειογενές>· ὄρυζα S

<ἑλειόριζον>· κύπειρος S

<ἐλειός>· εἶδος ἱέρακος

<ἐλειούς>· Ἀρίσταρχός φησι γίνεσθαι ἐν τοῖς φρυγάνοις ὡς

σαύρας. ὁ δὲ Καλλίστρατος σκωληκοειδές τι, ᾧ χρήσασθαι εἰς δέλεαρ τοὺς ἁλιεῖς· εἶναι δὲ ἐν ταῖς δρυσίν. οὐκ <εὖ> .. ἔστι γὰρ ζῷον τετράπουν ὁ <ἐλειὸς> καλούμενος μῦς, ὁ σκίουρος

[<ἐλεινύειν>· στρατεύεσθαι]

<ἐλελεῦ>· ἐπιφώνημα πολεμικόν. οἱ δὲ προαναφώνησις παιανισμοῦ.

τίθησι δὲ αὐτὸ Αἰσχύλος ἐπὶ σχετλιασμοῦ ἐν Προμηθεῖ δεσμώτῃ (877)

<ἐλελιζομένη>· σειομένη (Ar. fr. 500)

<ἐλέλικτο>· συνέστραπτο (Ν 558)

<ἐλελιξάμενος>· σείσας. *ἐπιστραφείς g συστρέψας (Β 316) S

<ἐλέλιξεν>· *διέσεισεν AS ἐκίνησεν (Α 530) ἐκράδανεν. συστρα-

φῆναι ἐποίησεν

<ἐλελίστροφε>· εὔστροφε. ὁλόστροφε

<ἐλελίσφακος>· πόα τις ὁμοία δικτάμῳ

*<ἐλελιχθέντες>· συστραφέντες. συναχθέντες (Λ 587) AS

<ἐλελίχθημα>· σεισμόν

<ἐλελιχθῆναι>· συστραφῆναι, μεταβάλλεσθαι

*<ἐλελίχθησαν>· μεταβαλλόμενοι συνεστράφησαν (Ε 497) AS

[<ἐλεμοσπέρμα>· ὅπερ ἑψῶντες Λάκωνες ἐσθίουσιν]

<ἕλεν>· ἔλαβεν. (Ε 136) ἀφεῖλεν. ἐνίκησεν (Δ 457)

<Ἑλένεια>· ἑορτὴ ἀγομένη ὑπὸ Λακώνων

<ἑλένιον>· βοτάνη τις, ἥν φασιν Ἑλένην σπεῖραι πρὸς τοὺς ὄφεις,

ὅπως βοσκόμενοι ἀναιρεθῶσιν

[<ἐλέννας>· ἐχλεύαζεν, ὕβριζεν]

<ἑλένη>· λαμπάς, δετή

<ἑλένιος>· ἀγγεῖον, χωροῦν τέταρτον

[<ἐλείπαναν>· πλουσίαν ἐποίησαν]

<ἑλινοί>· κλήματα [τὰ] τῶν ἀμπέλων

<ἐλεητύν>· ἔλειον (Ξ 82)

<ἐλεξάτην>· ἐκοιμήθησαν. δυϊκῶς

<ἐλέξατο>· ἐκοιμήθη (Ι 666)

<ἔλεξεν>· εἶπεν. ἠρίθμησεν. κατέκλινεν. ἐπέλεξεν

<ἐλέξω>· διελογίσω

*<ἐλεόθρεπτον>· τὸ ἐν ἕλει τραφέν n, ἢ ἑλοτρεφές (Β 776)

<ἐλεοῖσι>· μαγειρικοῖς τραπεζίοις. καὶ οἱ μὲν δασύνουσιν, ἵνα ᾖ

τοῖς ἐκ λύγων πεπλεγμένοις τῶν ἐξ ἕλους ληφθέντων· οἱ δὲ ψιλοῦσιν, ἐξ ἐλαΐνων εἶναι ξύλων τὰς τραπέζας λέγοντες (Ι 215)

<ἐλεόν>· μαγειρικὴ τράπεζα rp ἴκριον, κανοῦν

<ελεος>· *οἶκτος ASPps ἢ ἕλους, συνδένδρου τόπου, ἢ [καθύδρου

(Δ 483) S

<ἐλέποκες>· ἰχθὺς ὅμοιος φυκίδι

<ἑλεπόδιον>· εἶδός τι †βάναυσος

<ἑλεπόλεις>· *μηχανήματα, οἱ κριοί ASn ἢ οἱαδήποτε S δι' ὧν

αἱ πόλεις καθαιροῦνται (1. Macc. 13,43) Svg παρὰ δὲ Κρησὶ τὰ τῶν πλοίων ὄργανα

<ἐλέπουν>· οἷον ἐλέπιζον τύπτων καὶ μαστιγῶν

*<ἑλέσθαι>· θέλειν. λαβεῖν (Ν 268) AS

<ἕλεσθε>· λάβεσθε S παρασκευάσασθε (Ε 529)

†<ἐλέταιον>· ἔπαιον, ἐπάτασσον

<ἑλετή>· ληπτή (g) αἱρετή (Ι 409)

<ἑλέτην>· εἷλον, ἔλαβον. ἀπέκτειναν. δυϊκῶς (Η 8)

<ἕλετο>· ἔλαβεν (Μ 102) ἀφείλετο (Ι 368)

<ἐλεύθεραι αἶγες ἀρότρων>· τοῦτο παροιμιωδῶς ἐλέγετο ἐπί

τινος ἀπολελυμένου

<ἐλεύθερον ἦμαρ>· τὴν ἐλευθερίαν. περιφραστικῶς (Ζ 455)

<Ἐλευθέριος Ζεύς>· τὸν Μῆδον ἐκφυγόντες ἱδρύσαντο τὸν

Ἐλευθέριον Δία. τοῦτον δὲ ἔνιοι καὶ Σωτῆρά φασι. τιμᾶται δὲ καὶ ἐν Συρακούσαις καὶ παρὰ Ταραντίνοις καὶ ἐν Πλαταιαῖς καὶ ἐν Καρίᾳ ὁ Ἐλευθέριος Ζεύς

<ἐλευθέριον ὕδωρ>· ἐν Ἄργει ἀπὸ τῆς Κυνάδρας πίνουσι κρήνης

<οἱ> ἐλευθερούμενοι τῶν οἰκετῶν, διὰ τὸ καὶ τὸν Κέρβερον κύνα ταύτῃ διαδρᾶναι καὶ ἐλευθερωθῆναι

<Ἐλευθερεύς>· Διόνυσος ἐν Ἀθήναις, καὶ ἐν Ἐλευθεραῖς

*<ἐλευθεροστομῶ>· παῤῥησιάζομαι (Eur. Andr. 153) r. ASgn

*<ἐλεύσεως>· ἀφίξεως (Act. ap. 7,52) AS

<ἐλεύθω>· ἔρχομαι. Εἰλείθυια

<Ἐλευσίνια>· ἀγὼν θυμελικὸς ἀγόμενος Δήμητρι παρὰ Λάκωσιν.

καὶ ἐν Σικελίᾳ τιμᾶται Ἄρτεμις, καὶ Ζεὺς Ἐλευσίνιος παρ' Ἴωσιν

<ἐλευσίω>· οἴσω

<ἐλεύσομαι>· ἔρχομαι, ἐπανέλθω (Ζ 365)

<ἐλεφαίρειν>· ἀπατᾶν

<ἐλεφαίροντα>· ἐξαπατῶντα. βλάπτοντα. ἀδικοῦντα (τ 565?)

<ἐλεφαίρεται>· βλάπτει. ἀδικεῖ

<ἐλεφαντίασις>· εἶδος λέπρας

<ἐλεφάντινα>· τὸ ἐλεφάντινον ὀστοῦν· "ὡς δ' ὅτε τις ἐλέφαντα γυνή"

(Δ 141). οἱ δὲ λευκὰ ἔρια. καὶ ῥυτὸν τρεῖς χόας χωροῦν. ἔνιοι δὲ καὶ τοὺς ὀδόντας. καὶ τὸ σωματικὸν [ἢ] πάθος

<ἐλεφάντινα>· λευκά r

*<ἐλεφῆραι>· ἀπατῆσαι AS

†<ἐλεφηρέα>· ἢ βάψαν. ἢ βλέφαρα†

<ἐλεφηράμενος>· βλάψας S διαψευσάμενος (Ψ 388)

<ἐλέγχει>· ψηλαφᾷ

<ἐλέχθη>· ἠριθμήθη

<ἐλεγχόμην>· ἐξηλεγχόμην

<ἐλευσέαν>· τὴν βρυωνίαν

*<ἔλεψεν>· ἐλέπισεν (Α 236) rpΣ

<Ἐλεών>· πόλις τῆς Βοιωτίας (Κ 266) καὶ θάμνος. καὶ ὄφις, ὃν

ἔνιοι σκυτάλην καλοῦσιν

<ἐλεώτερον>· ἐλεεινότερον

*<ἕλη>· σύνδενδροι τόποι (Ies. 33,9 ..) ASnvg

*<ἐληΐζοντο>· διηρπάζοντο AS(gn)

*<ἐλήισατο>· ᾐχμαλώτευσεν. διήρπασεν, ἀφείλατο ASvg ἐλῄστευ-

σεν (Eur. Tro. 866)

<ἐληΐσθη>· ἐλῃστεύθη

<ἐληλακότες>· διαπεράσαντες, ὁδεύσαντες (Ev. Io. 6,19)

<ἐληλαμένον>· ἠλασμένον

*<ἐλήλατο>· [ἐλήλασεν.] ἢ ἥρμοστο. ἢ πεπερόνητο (Δ 135) AS

<ἐλήλαται>· συνέχεται p πεπερόνηται (Π 518)

*<ἔληξαν>· ἐπαύσαντο (Ζ 107?) Sn (Avg)

<ἕληται>· πορθήσεται

<ἐλθέμεν>· ἐλθεῖν (Ο 146 ..)

<ἐλθέτως>· ἀντὶ τοῦ ἐλθέ. Σαλαμίνιοι

<ἔλθητον>· ἔλθητε. δυϊκῶς (Κ 444)

<ἐλθοῦσα>· ἀπελθοῦσα (Α 394) (S)

<ἐλιάνθη>· ἐχλιάνθη

<ἐλίασεν>· ἐτίναξεν

<ἐλιάσθη>· *ἐκλίθη, AS ἐστράφη, ἔφυγεν. ὤλετο. ἔπεσεν. ἀπε-

χωρίσθη (Ο 543)

<ἑλίβοτρυς>· ἄμπελός τις μέλαινα

†<ἔλιγεν>· ὤλισθεν

<ἐλίγαινον>· ὀξὺ ἀνεβόων (Λ 685)

<Ἐλυφεύς>· Διόνυσος ἐν Σάμῳ

<ἑλίγματα>· ψέλλια

†<ἐλιγρόν>· ὑγρόν

<Ἐλιεύς>· Ζεὺς ἐν Θήβαις

*<ἕλικα>· κύκλον AS ἐνώτια. ἢ δακτύλιοι. ἢ τὰ περὶ τοὺς καρποὺς

ψέλλια ASvgn

<ἕλικας>· ἑλικοκεράτους S ἐπικαμπῆ τὰ κέρατα ἔχοντας (Ι 466)

*<ἕλικες>· τῆς ἀμπέλου τὰ κληματώδη. ἢ ἐνώτια. ἢ ψέλλια (Σ 401)

AS ἢ δακτύλιοι S ἢ <ἑλίγματα>

<Ἑλίκη>· πόλις Βοιωτίας ἐν ᾗ Ποσειδῶν τιμᾶται (Θ 203) καὶ ἡ

ἰτέα. τινὲς καὶ σπέρμα τοῦ ὑοσκυάμου

<ἑλικηδόν>· κυκλοειδὴς στροφή

*<ἕλικι>· κλήματι ἀμπέλου (Gen. 49,11) ASvgb

<ἑλικοβλέφαρος>· καλλιβλέφαρος (Hes. Theog. 16) s

*<ἑλικοειδῶς>· κυκλοειδῶς ASvg

<ἕλικας βοῦς>· ἤτοι ἀπὸ τῶν κεράτων, ἢ ἀπὸ τῶν ποδῶν

ἑλικοειδεῖς. <ἑλικὸν> γὰρ τὸ συνεστραμμένον (Φ 448)

<ἑλικοί>· οἱ ἀσφοδελοί

<ἑλικόν>· ὀρθόν. καὶ [μέλαν r περιφερές

<ἕλικος βοὸς ἀμφὶ φονῆισι>· περὶ βοὸς φόνοις ἐκκειμένης

(Ο 633)

<ἑλικτά>· στρεβλά, σκαμβά

<Ἑλικώνιον ἀμφὶ ἄνακτα>· ... (Υ 404)

*<ἑλίκωπας>· εὐοφθάλμους A

<ἑλίκωπες>· οὐλότριχες

*<ἑλικώπιδα>· εὐόφθαλμον ASvg εὐειδῆ (Α 98)

<ἑλικτῆρες>· ἐνώτια r

<ἑλικτοτέρας>· πολυπλόκους

<ἑλίκων ἀπὸ χειρός>· νημάτων φερομένων ἐν τῷ ἀτράκτῳ

<Ἑλικώνια μουσεῖα>· ὡς †ἐπὶ τὴν γῆν

<ἑλίκωπας πλοκάμους>· ἀντὶ τοῦ ἑλικούς

<ἑλίκωπες>· μελανόφθαλμοι. ἢ ἑλικοὶ κατὰ πρόσοψιν, ἀνακεκλας-

μένα ἔχοντες τὰ βλέφαρα. ἢ περιφερεῖς τὰ πρόσωπα (Α 389)

<ἑλικῶπι>· εὐοφθάλμῳ

[<ἐλιλίχθησαν>· συνεστράφησαν]

<ἐλίμαρ>· κέγχρῳ ὅμοιον [ἐλινή] ἢ μελίνῃ ὑπὸ Λακώνων

<ἐλινύειν>· σχολάζειν (n), λήγειν, [ὀκνεῖν (Λ), ἀναπαύεσθαι,

• στραγγεύεσθαι, ἢ διατρίβειν AS(g)

<Ἐλινύμενος>· Ζεὺς ἐν Κυρήνῃ

*<ἐλινύων>· ἀναπαυόμενος ASn

<ἕλιξ>· νέος κλάδος ps μέλας. καὶ ὁ αἰγίλωψ. καὶ ἡ κατάγραφος

καὶ ἡ ἀναγλυφὴ παρὰ τοῖς ἀρχιτέκτοσι. [καὶ ὁ καρπός]. καὶ ψέλιον. καὶ τοῦ ὠτὸς ἡ περιοχή. καὶ δεσμός τις. ἢ τύλιγμα. ἢ †παράκλησις

*<ἑλιξάμενος>· ἐπιστραφείς (Μ 408) An

<ἑλίξας>· πλέξας. [κάμψας S, στρέψας (Ψ 466)

<ἑλιξόκερως>· στρεβλόκερως

*<ἐλίπανας>· ἤλειψας. ἐφαίδρυνας r. (AS) vg πλουσίαν ἐποίησας

(Ps. 23,5) g(AS)

*<ἐλιπάρει>· ἠξίου, ἐκολάκευε, παρεκάλει Sgn

*<ἐλιπάρησεν>· ὁμοίως ASgb

<Ἐλιπεύς>· ὁ Ἐνιπεὺς ποταμός

[<ἔλιπεν>· ἐπιθυμητικῶς ἤσθιεν]

†<ἕλις>· μόνος. καὶ ὅλος

[<ἐλισμός>· ἥσυχος]

*<ἑλυσθείς>· ἑλίξας ἑαυτόν (Ω 510)

<ἑλίσσει>· πλέκει

[<ἐλίσθη>· ἔπεσεν]

*<ἐλίσσετο>· παρεκάλει, ἐδέετο (Α 15) ASvgn

<ἑλίσσεσθαι>· στρέφεσθαι

*<ἑλισσομένη>· εἱλουμένη (Α 317) n

<ἑλισσομένου>· εἱλουμένου

<ἑλίσσων>· πλέκων. ψευδόμενος, οὐκ ἐπὶ εὐθείας λέγων. ἢ κινῶν.

Εὐριπίδης Σισύφῳ (fr. 674)

<ἐλίστρευον>· ἐτάφρευον

<ἐλιφαίμησεν>· ἔξαιμος ἐγένετο

<ἐλιχάζει>· πλανᾶται

*<ἑλιχθέντων>· συστραφέντων (Μ 74) g

<ἐλιχνῶντο>· τοῦτο πέπαικται ἐπὶ τοῦ λιχνεύειν παρὰ Ἀριστο-

φάνει ἐν Εἰρήνῃ (756)

<ἑλίχρυσος>· οἱ μὲν τὸ ἀῤῥενικὸν ... οἱ δὲ τὸ ἄνθος τῆς ἑλιχρύ-

σου βοτάνης

<ἑλιττόμενος>· στρεφόμενος

<ἕλκανα>· τραύματα

<ἑλκανῶσα>· ἡλκωμένη, ἢ ἡλκοποιημένη ὑπὸ πυρός

*<ἕλκεα>· τραύματα (Θ 405) S

*<ἕλκει>· ἀνάγει, σύρει (Ω 52) gp

*<ἑλκέμεν>· καθέλκειν (Β 152) n

<ἕλκεο>· ἕλκε (Α 210)

<ἕλκεος>· τραύματος (Λ 811)

*<ἑλκεσιπέπλους>· ἐφελκομένας τὸν πέπλον (Ζ 442) S(g)

*<ἕλκετο>· ἥλκυσεν (Α 194) n

*<ἑλκεχίτωνες>· ποδήρεις χιτῶνας ἔχοντες S ἄζωστοι. (Ν 685)

<ἕλκη>· λῦπαι. Σοφοκλῆς Τριπτολέμῳ (fr. 557)

<ἑλκηΐς>· ἡ λιθάργυρος

*<ἑλκηθμοῖο>· ἑλκύσεως (Ζ 465) AS

*<ἕλκος>· πᾶν τραῦμα (Δ 190) ASbps

<ἑλκοποιόν>· κανθαρίς

<ἕλκυσον>· σῦρον (Iob 28,18) r

<ἑλκυστάζων>· ἕλκων, παρασύρων (Ψ 187)

<ἑλκυστῆρα>· φορβεά, ἤτοι καπίστριον

<ἑλκυστῷ>· λείῳ

<ἕλλα>· καθέδρα. Λάκωνες. καὶ Διὸς ἱερὸν ἐν Δωδώνῃ

*<ἐλλάμψεως>· φωτισμοῦ ASvg

<Ἑλλάς>· πόλις ἐν Θεσσαλίᾳ. καὶ τὸ ἔθνος. ἡ Ἀχαΐα. (Β 683)

καὶ ἡ αὐτόθεν γυνή

<ἐλλάσαι>· συγκλεῖσαι. κωλῦσαι

<ἐλλέβορος>· *βοτάνη, ἣν ἐσθίουσιν οἱ †ὄρτυγες AS ἢ κόσμος

γυναικεῖος χρυσοῦς (Ar. fr. 320,6)

<Ἐλλεσίη>· ἡ Ἀθηνᾶ

<ἔλλειν>· ἴλλειν. κατέχειν

<ἐλλεδανοί>· δεσμοί, σχοῖνοι

*<ἐλλεδανοῖσι>· τοῖς δεσμοῖς (Σ 553) AS

<ἔλλερα>· ἐχθρά, πολέμια. ἄδικα (Callim. fr. 283)

<ἐλλείχοντα τῶν Ἀθηνῶν>· ... οἱ δὲ ἀττικίζοντα, ὃ καὶ ποιοῦ-

σιν οἱ πρόσγραφοι, ἵνα φαίνωνται ἀστοί. <Ἐλλείχοντα> δὲ ἐμφορούμενον, ἀπὸ τῶν τὸ μέλι λειχόντων (Com. ad. 769)

<Ἕλληνες>· οἱ ἀπὸ τοῦ Διός, τοῦ Ἕλληνος. *ἢ φρόνιμοι (ASg)

ἤτοι σοφοί

*<Ἑλληνοδίκαι>· οἱ κριταί, οἱ καθήμενοι εἰς τοὺς ἀγῶνας AS

<Ἑλληνοταμίαι>· οἱ τοῦ κομιζομένου φόρου παρὰ Ἀθηναίοις

ταμίαι

[<ἑλληνύει>· ἑορτάζει. παύεται. ἀργεῖ]

<Ἑλλήσποντος>· *ποταμὸς ἐπὶ τῆς παραλίας ASn ἡ μεταξὺ

Τροίας καὶ Χεῤῥονήσου θάλασσα r

<ἐλλίζων>· τίλλων

†<ἑλλήθεις>· οὐχ αἱ ἄγριαι μέλισσαι, ἀλλὰ φυτόν, ὁ αἰγίλωψ

*<ἐλλόβια>· ἐνώτια r. ASvg

*<ἐλλόγει>· καταλόγισαι (Ep. Philem. 18 v. l.) ASgn

*<ἐλλόγιμος>· γεγραμματισμένος ASvg

[<ἐλλοδάνοισι>· δεσμοῖς]

<Ἑλλοί>· Ἕλληνες οἱ ἐν Δωδώνῃ S καὶ οἱ ἱερεῖς (Π 234 v. l.)

<ἐλλόμενα>· περικλειόμενα

<ἐλλόν>· ἀγαθόν. γλαυκόν. χαροπόν. ἐνθαλάττιον. ταχύ. ἄφωνον.

ὑγρόν. ἔλαφον νεογνόν (τ 228)

<ἔλλοπες>· ἐλλείποντες τῆς ὀπός, τουτέστιν ἄφθογγοι, ἄφωνοι

<καὶ οἱ λεπιδωτοί.> καὶ δασεῖς. καὶ τραχεῖς. καὶ ποικίλοι

<ἐλλόπιδας>· ἡ λέξις παρὰ Κρατίνῳ (fr. 408). γέγονε δὲ παρὰ

τοὺς <ἐλλούς>, καὶ λέγει κοινῶς τοὺς νεβροὺς καὶ τοὺς στρου- θούς· ἢ νεοττοὺς ὄφεως ἀπὸ τοῦ ἅλλεσθαι

<Ἐλλοπιεῖς>· [ἄφωνοι. καὶ οἱ λεπιδωτοί]

[<ἐλλοπίς>· εὐόφθαλμος. χαροπή]

<Ἐλλοπιῆες>· οἱ νῦν Ὠρεῖται, παρὰ Χαλκιδεῦσιν

†<ἐλλοπῶ>· ἀγαθήν

<ἐλόωσιν>· ἐλάσωσιν (Ν 315)

<ἐλλός>· τὸ ἔκγονον τῆς ἐλάφου νεογνόν, ὁ νεβρός (τ 228), καὶ

Δωδωναῖος. καὶ ὁ ἐνθαλάττιος

†<ἔλλυες>· ζῷα ἐν τῷ †Σμαράγδῳ ποταμῷ

<ἔλλυσιν>· ἔκλυσιν. Κρῆτες

<ἐλλύτατον>· οἰκτρότατον

<ἐλλύτης>· πλακοῦς τις

<ἐλλυχᾶται>· πλανᾶται. διατρίβει

<Ἑλλώτια>· ἑορτὴ Εὐρώπης ἐν Κρήτῃ

<ἑλλωτίς>· Εὐρώπης στέφανος πλεκόμενος, πηχῶν εἴκοσι

<έλματα>· ὁμιλήματα. ἐνειλήματα. σανιδώματα

<ἐλμακίνη λειμῶνος>· ἡ λεπτὴ [καὶ λευκὴ] σχοῖνος

*<ἕλξεις>· ἑλκύσεις ASPvgn

<ἑλξίνη>· ἡ περδίκιος βοτάνη

<ἕλξω>· ἑλκύσω, ἀνάξω

<ἐλογίζετο>· ἐνοεῖτο (Thuc. 3,83,7)

*<ἑλοίμεθα>· ἐπιλεξοίμεθα n λάβοιμεν (Β 127)

*<ἕλοιο>· ἀνάσχοιο. βουληθείης (υ 62) AS

*<ἕλοιτο>· θέλοι (Eur. Alc. 464) ASn

<ἑλόμην>· ἀφειλόμην (Θ 108) (S)

<ἕλον>· εἷλον, ἀφεῖλον. ἐπόρθησαν

*<ἑλόντας>· ἀφελόντας, λαβόντας. νικήσαντας gn

[ἑλόντες] <ἑλόμενοι>· ἀφελόμενοι, λαβόμενοι

*<ἑλόντες>· λαβόντες AgN ἀνελόντες (Eur. Or. 1213) πορθήσαν-

τες. χειρωσάμενοι APg

[<ἑλόντων>· ἐλαυνόντων. καὶ τὰ ὅμοια]

*<ἕλος>· σύμφυτος τόπος. (Ο 631) AS ἢ χεῖλος ποταμοῦ n. καὶ ὁ

τελματώδης τόπος. καὶ πόλις ἐν Λακεδαιμονίᾳ (Β 584)

<ἑλοῦ>· λάβε. [ἐπίλεξαι (Eur. Phoen 951) p

[<ἐλούπησεν>· ἐψόφησεν. ἐσχίσθη]

<ἑλοῦσαι>· ἀρξάμεναι. [λαβοῦσαι (θ 436) (gn)

<Ἐλουσία>· Δημήτηρ παρὰ †Αλφουσίοις

*<>ε λόφον>· τὸ ἄκρον τῆς περικεφαλαίας (Κ 573) AS

<ἐλόχα>· ἐνήδρευεν

*<ἐλοχεύθη>· ἐγεννήθη. [ἐγαμήθη] vg (ASPn)

<ἐλόχησεν>· εἰς λόχους ἤγαγεν (Hdt 1,103,1 v. l.)

*<ἔλπεο>· ἔλπιζε (Υ 201) AS

<ἔλπεον>· ἤλπιζον

<ἔλπεται>· δοκεῖ, *[ἐλπίζει vg προσδοκᾷ (Κ 105)

<ἔλπει>· ἐλπιδοποιεῖ (β 91)

*<ἐλπίς>· προσδοκία g

*<ἔλπομαι>· ἐλπίζω (Η 199) r. vgn

<ἔλπομαι εὐχόμενος>· καυχῶμαι ἐλπιδοποιούμενος (Θ 526 v. l.)

*<ἔλπονται>· ἐλπίζουσιν ASvg

*<ἔλποντο>· ἤλπιζον (Μ 261) AS

<ἕλπος>· ἔλαιον, στέαρ. εὐθηνία

*<ἐλπωρή>· ἐλπίς. r S δόκησις (β 280)

*<ἐλπωρῇσιν>· ἐλπίσιν (Greg. Naz. c. 1, 2, 2, 211) g

*[<ἐλπτέοντες>· ἐλπίζοντες] S

<ἔλσαι>· συσχεῖν. *συνελάσαι. συγκλεῖσαι (Α 409) Sn

<ἔλσαν>· συνήλασαν (Λ 413)

<ἐλύμην>· ἐλυτρωσάμην. ἐλυτρώθην (Φ 80)

[<ἐλσούς>· τὰς μυῖας]

*<ἐλυμήνατο ὗς ἐκ δρυμοῦ>· κατέφαγε χοῖρος ἐξ ὕλης (Ps.

79,14) AS

<ἔλυμα>· τὸ τοῦ ἀρότρου †πέριον. (Hes. op. 430) νύσσα. καὶ τὸ

ἱμάτιον. καὶ ἡ ἀιών

<Ἐλύμνιος>· Ποσειδῶν ἐν Λέσβῳ. καὶ νῆσος τῆς Εὐβοίας (Soph.

fr. 404. 802)

<ἐλύμνιαι>· δοκοὶ ὀρόφιναι

<ἔλυμοι>· τὰ πρῶτα τῶν αὐλῶν, ἀφ' ὧν ἡ γλωσσίς. οἱ δὲ ἁπλῶς

αὐλούς (Soph. fr. 412). καὶ σιτῶδες σπέρμα. καὶ ἡ τῆς κιθάρας καὶ τοῦ τόξου θήκη

<ἔλυμος>· σπέρμα, ὃ ἕψοντες οἱ Λάκωνες ἐσθίουσιν (Ar. fr. 398) n

*<ἐλυσάμην>· ἀπέδωκα g

<ἔλυσεν>· ἀπελύτρωσεν (Λ 106)

<ἐλυσθείς>· κουφισθείς. ἑλισθείς (Ω 510)

*<ἐλύσατο>· ἐλυτρώσατο (Φ 42) r. ASvg

<ἐλύσσει>· εἱλεῖται

<ἐλύσθη>· παρελύθη. συνειλήθη. *ἔπεσεν (Ψ 393) vg, ἐνεποδίσθη

†<ἔλυται>· ἔρχεται

*<ἐλύτροις>· καλύμμασι, σκεπάσμασιν Av

<ἔλυστα>· ἄμπελος μέλαινα

[<Ἐλύτιος>· Ποσειδῶν ἐν Λέσβῳ]

<ἔλυτρα>· κυρίως τὰ ἐνειλήματα. ἢ τὰ καλύμματα (Soph. fr.

941) καὶ σκέπαι. καὶ σωλῆνες (Hdt. 4, 173) δέρματα

<ἔλυτρον>· *δέρμα ASvg θήκη. (Ar. Ach. 1120) λέπυρον. S

ἐνείλημα. κάλυμμα, [σκέπασμα Sh

<ἔλφος>· βούτυρον. Κύπριοι

<ελω>· κατέχω, πιάζω. ἐλάσω

*<ἐλωβήσαντο>· ἔβλαψαν AS(vg)

<ἕλωμαι>· πορθήσω. *ἀφέλω. λάβω (Α 324) vg (A)

<ελων>· ἤλαυνον. ἐπορεύοντο (Ω 696) *ἢ λαβών ἢ ἀρξάμενος

(θ 500) ἢ ἀφελόμενος (Α 139) AS

<ἐλώγη>· ἔλεγεν

<Ἐλωός>· ὁ Ἥφαιστος παρὰ Δωριεῦσιν r

<ἕλωρ>· *ἕλκυσμα v λύμη. ἄγρα. θοίνη· "μὴ δή με ἕλωρ" (Ε 684)

• εἴλημμα. θοίναν. ἄγρευμα. AS

<ἕλωρα>· ... (Σ 93)

<ἑλώρια>· ἑλκύσματα. καταστρέφει δὲ εἰς σπαράγματα. βρώματα

(Α 4) ASvg

<ἐλώρη>· πελώρη

<Ἐλώριος ἀγών>· τελούμενος ἐπὶ Ἐλώρου ποταμοῦ

<ἐλώσθη>· ἐφοβεῖτο. ἐμαλακίσθη

<ελωσι>· λάβωσιν (Δ 416) g ἐλαύνωσιν

*<Ἕλωτες>· μισθωτοί, ἐν τῷ ἕλει ἐργαζόμενοι g

<ἐλώφησεν>· ἔληξεν ... κυρίως ἐπὶ τῶν <λόφων> (r)

<ἐμὰ δάκρυα>· τῶν ἐμῶν δακρύων (Α 42)

<ἐμαίμασσε>· [προεωθεῖτο, ἢ] προεθυμεῖτο. *[ἐκυματοῦτο. ἐκλο-

νεῖτο. ἐταράττετο (Iob 38,8) AS

<ἐμετός>· ἐξέραμα

<ἐμαλάχθη>· ἐνέδωκεν

*<ἔμαρψα>· κατέλαβον (Eur. Rhes. 681) ASvg

*<ἔμαρψας>· ἐκράτησας vgn

<ἐμασάμην>· εὗρον

<ἔμασσε>· ἠνώχλει

<ἐμάσταζεν>· ἐμασήσατο

<ἐμάτησεν>· *ἐματαιώθη ASvgn ἐλήρησεν. ὑστέρησεν. ἥμαρτεν

(Π 474)

<ἐμαραίνετο>· ἐσβέννυτο (Ψ 228)

<ἐμαργήναντο>· ἐξεμήναντο

<ἐμαρνάσθην>· ἐμάχοντο (Η 301)

<ἐμαρυκᾶτο>· ἐμασᾶτο

<ἐμαυτῷ βαλανεύσω>· ἐμαυτῷ διακονήσω p Λέγεται δέ, ὅταν

ὁ βαλανεὺς νωθρεύηται, καὶ ἑαυτῷ <τις> λαμβάνων τὴν ἀρύ- ταιναν διακονῇ. ἢ ἀπὸ τῶν τὰς βαλάνους ἐγκρυβόντων εἰς πῦρ (Ar. Pac. 1104)

<ἐμαυτῷ συνεπίσταμαι>· ἐν ἑαυτῷ ἐπίσταμαι

*<ἐμβαδόν>· πεζῇ διὰ θαλάσσης (Ο 505) ASvg

<ἐμβαθύνους>· σεσοφισμένους, σοφούς

[<ἐμβάδιον>· παίζει ἐπὶ τούτου]

<ἐμβάδια>· τὰ ὑποδήματα

*<ἐμβαίη>· ἐμποδὼν γένηται. ἐναντιωθῇ AS

<ἐμβακανίτης>· τὸ μετὰ τοῦ ταρίχους καὶ στέατος σκευαζόμενον

βρῶμα

<ἔμβαλε κύλλῃ>· οἱ αἰτοῦντες κατὰ παιδιὰν τὴν χεῖρά πως

περιάγοντες καὶ κοιλοῦντες παρακαλοῦσιν ἐμβάλλειν (Ar. Equ. 1083)

<ἐμβαλεῖν>· κατακλῖναι. Λάκωνες

<ἐμβάλλεο θυμῷ>· ἐνθυμοῦ κατὰ ψυχήν (Κ 447)

†<ἐμβάλλοντος>· βλαισόπους

<ἔμβαρος>· ἠλίθιος, μωρός r ἢ νουνεχής. p Μένανδρος Φάσματι

(fr. 2 Koe.)

<ἐμβάς>· εἶδος ὑποδήματος. r καὶ μέρος τι τῆς χελώνης

*<ἐμβατεῦσαι>· τὸ κατέχειν καὶ καρποῦσθαι χωρίον ἢ οἰκίαν ἢ

ὅλον τὸν κλῆρον (Ios. 19,49 ..) AS ἢ ζητῆσαι

*<ἐμβατεύσας>· ζητήσας S ἐπιβαίνων APn (vg)

<ἐμβατήρ>· παρὰ τοῖς ἀρχιτέκτοσι οὐδός

<ἐμβατήριον>· εἶδος αὐλήματος

<ἐμβαφίας>· λοπάδες βαθεῖαι. ἀπὸ τοῦ βάπτειν ἐν βάθει

<ἐμβάφιον>· ὀξύβαφον, παρὰ Ἱππώνακτι (fr. 112 Bgk)

*<ἐμβεβροντημένος>· ἀναίσθητος ASPn

†<ἐμβεβίωθεν>· τέθνηκεν

[<ἐμβεβρυττομένος>· ἀναίσθητος. ἐμβρόντητος]

<ἐμβεκανεῖται>· ἐμπέπλεκται

*<ἐμβεβώς>· ἐπιβεβηκώς (Eur. Phoen. 2) AS

<ἐμβείη>· ἐμβῇ, ἐμποδίσῃ, χωρήσῃ

<ἐμβήῃ>· ἐμποδοστατῇ. ἐμποδὼν γένηται (Π 94)

†<Ἐμβίανος>· Ἄρης

<Ἐμβλώ>· πέπλασται παρὰ τὸ ἐμβλέπειν· ὡς ἡ Δωρὼ καὶ Δεξώ

†<ἐμβλωκυῖαν>· ἐν τῷ ἀνδρὶ ἡδοιοῦσαν†

*<ἔμβολα>· μοχλοί. ἀσφάλειαι (Eur. Phoen. 114 ..) Agn

<ἐμβολήν>· *πληθύν. ὁρμήν Avg ἐνθήκην. ἀπόθετον χρῆμα

<ἐμβολίδες>· αἱ περιθεταί ...

<ἐμβόλιμα ἔπη>· τὰ ὑπὸ τῶν γραμματικῶν ὡς ἀλλότρια καὶ

νόθα ἀθετούμενα

<ἐμβόλιμον>· τὸν μῆνα, καὶ τὴν ἡμέραν. [καὶ †ἀνδραποδισμόν]

<ἔμβολα>· Εὐριπίδης Παλαμήδῃ (fr. 590) καὶ Σκίρωνι ( fr. 681)

ἔμβολα. τὸ δὲ πολὺ ἀῤῥενικῶς λέγουσι τοὺς ἐμβόλους

<ἔμβολον>· Ἀριστοφάνης ἐν Θεσμοφοριαζούσαις (fr. 317) τὸ

αἰδοῖον. [ἀῤῥενικῶς δέ φασι τὸν τῆς νεὼς ἔμβολον, τὸ χάλ- κωμα, τὸ περιτιθέμενον κατὰ τὴν πρῷραν. καὶ ἔμβολον τοῦ θυρίου]

<ἔμβολος>· εἶδος θηρίου ἐν λαχάνοις

<ἐμβραμένα>· εἱμαρμένη (Sophr. fr. 119) (AS)

<ἔμβραχυ>· μικρόν. ἢ καθόλου, [ὅλως p [συντόμως. ἁπλῶς qs

†<ἔμβριον>· θεῖον

<ἔμβραται>· εἵμαρται

<ἐμβρέμεται>· ἐμπίπτει. ἐμφυσᾷ (Ο 621)

<ἔμβρεος>· ἐνεός. μωρός

*<ἐμβριθές>· βαρύ A στιβαρόν Ag στερεόν gh πλατύ A

*<ἐμβριμήματι>· κινήματι (Thren. 2,6) AS

<ἐμβριμῆσαι>· ἐπιτιμῆσαι. κελεῦσαι, προστάξαι μετ' ἐξουσίας

*<ἐμβριμώμενος>· μετὰ ἀπειλῆς ἐντελλόμενος (Ev. Io. 11,38) ASn

<ἐμβροντηθέντες>· ἐνεοὶ γενόμενοι. μωρανθέντες

*<ἐμβροντησίας>· μανίας, φρενοβλαβείας A θάμβους

*<ἐμβρόντητος>· παραπεπληγμένος τὴν διάνοιαν r. AS μαινόμε-

νος v (A)

<ἔμβρυλλαι>· ἁγναὶ ἡμέραι. καὶ γῆς ἔντερα

*<ἔμβρυον>· νεογνὸν βρέφος rg τὸ ἐν γαστρὶ γυναικὸς n ἔτι

διάπλασμα. Avg ἢ ὀλίγον

†<ἔμβαχον>· ἔμβρυον

<ἐμβρόνιον>· μικρὸν καὶ ἀπόρφυρον ἱμάτιόν τι Ἰβηρικόν

<ἐμβύσας>· ἐμπλήσας

<ἐμέγηρε>· ἐφθόνησεν (Ψ 865)

<ἐμέθεν>· ἐμοῦ (Α 525)

*<ἐμεῖο>· ἐμοῦ (Α 174) ASvgn

<ἐμεῖο>· ἐμοῦ ἔστι δὲ ἀσύναρθρον

<ἐμείρετο>· ἐπεθύμει

<ἐμειδία>· ἐγέλα r

*<ἔμελλεν>· ἐῴκει (Β 39) g

<ἐμέλλετε>· ἐῴκειτε. ἐφαίνεσθε. οὐδαμοῦ γὰρ ἐπὶ χρόνου κέχρη-

ται τῇ λέξει (Λ 817)

*<ἐμέλησεν>· [ἐφρόνησεν.] ἐφρόντισεν r. gn

*<ἔμενον>· παρέμενον (Ε 522) AS

*<ἐμέμυξαν>· ἐπέξεσαν AS

*<ἐμεῦ>· ἐμοῦ (Α 88) S

<ἐμίνη>· ἐμοί (Rhinth. fr. 13)

<ἐμήσατο>· ἐτεκτήνατο. ἠπάτησεν. ἐμηχανήσατο. (ἐβουλεύ-

σατο g ἐποίησεν (Ζ 157)

<ἐμηχανησάσθην>· ἐμηχανήσαντο. δυϊκῶς

<ἐμίαινεν>· ἐκ μίξεως διέφθειρεν (Ezech. 22,11 v. l.)

<ἐμεσίας>· †διαχρήματα, ἐμετούς (Hippocr. morb. 2,43)

<ἐμίγνυτο>· ὡμίλει

<ἐμίν>· ἐμοί

†<ἐμήνυθεν>· [ἔπραθεν], ἔπρασεν†

<ἐμιμήσατο>· ὡμοιώσατο

<ἐμίως> ἐμοῦ (Rhinth. fr. 13)

<ἐμίσγομεν>· ἐμιγνύομεν

<ἐμίστυλλεν>· εἰς ὀλίγον διῄρει

<ἐμῇ πεντόζῳ>· χειρὶ ἐμῇ

<ἔμιχθεν>· ἐμίχθησαν. πληθυντικῶς (Γ 209)

<ἐμείωσεν>· ἔφθειρεν

<ἔμμα>· ἱμάτιον. [ἢ καθαπτόμενον. καὶ ἀπομασσόμενον]

<ἐμμακεδονίξαι>· χρήσασθαι ...

<ἐμμαλάξαι>· †ἐμμεῖναι, τῇ χειρὶ ἐπιλαβέσθαι

*<ἐμμαπέως>· ἐσπουδασμένως (AS) ταχέως r ἅμα τῷ εἰπεῖν n

προθύμως (Ε 836) r

<ἐμμανῶς>· ὀργίλως r ἐκθύμως

<ἐμμάσαι>· ἐνερεῖσαι

*<ἐμματαιάζων>· ματαιολογῶν ASvgn

<ἐμματεῖται>· ἐνερείδει. ἐνλαμβάνεται. ζητεῖ κατὰ μέρος

<ἐμματέων>· ψηλαφῶν. φιλονεικῶν. ὁρμῶν

*<ἐμμελές>· ἐπιμελές. ἔμμετρον ASPp

<ἐμμελέεσσι>· τοῖς φροντίζουσιν

<ἐμμελέστατος>· κηδεμών

<ἐμμέλεια>· εἶδος ὀρχήσεως. καὶ Πλάτων (Legg. 7,816b) ἐπαινεῖ

τὴν ὄρχησιν, καί φησιν ἢ ἀπὸ τοῦ μέλους ὠνομάσθαι, ἢ ἀπὸ τοῦ πρὸς τὰ μέλη γίνεσθαι. Τραγικὴ δὲ ἡ ὄρχησις. ἀκύρως δὲ Αἰσχύλος (fr. 10?) ἀντὶ τοῦ σατυρική, ἥ ἐστι <σίκιννις>

<ἐμμελής>· καθήκων. [προσηνής r

<ἐμμελῶς>· προθύμως. ἐῤῥωμένως. *συνετῶς ASvgn

*<ἐμμεμαώς>· ὁμοίως (Ε 142) AS

<ἐμμεμηνότα>· μαινόμενον

<ἐμμέμυκεν>· καταμέμυκε. ἢ ἐπικέκλιται. παρὰ τὸ μεμυκέναι.

τινὲς δὲ <ἐμνήμυκεν> (Χ 491)

<ἐμμένει>· προθυμεῖται

*<ἐμμεναι>· καθέζεσθαι A εἶναι (Α 117) †ἕως αὐτοῦ AS ἢ ἐπί-

μενε S

*<ἐμμενές>· ἀδιαλείπτως A πρόθυμον (Κ 361) (r) A

<ἐμμενέως>· προθύμως. βιαίως (Hes. Theog. 712)

<ἐμμενέως>· προθυμούμενος. ἐῤῥωμένως

<ἐμμεσότροπος>· μέτριος

†<ἔμμεται>· ὀρχεῖται

<ἐμμηλάδας αἶγας>· τὰς μετὰ τῶν προβάτων νεμομένας (Call.

h. Ap. 51 v. l.)

<ἔμμηνοι>· αἱ κατὰ μῆνα τελούμεναι θυσίαι

<ἐμμήρους>· †ἐνομηρείεον ὄντας. παρὰ τοὺς <ὁμήρους> τοὺς ἐπὶ

συμβάσει διδομένους

<ἐμμόνιαι>· συνθῆκαι

*<ἔμμονος>· ἐπιμένουσα AS ἀεί, ἤτοι ἀδιαλείπτως (Lev. 13,51 ..)

<ἐμμόρατι>· τετεύχασιν

*<ἔμμορεν>· ἔτυχεν ASn ἔλαχεν n ἐκλήρωσεν (Α 278)

<ἔμμορον>· εἱμαρμένον

<ἔμμορος>· τετευχώς r

<ἐμόρμησεν>· ἐπενόησεν

<ἔμμοτος>· τραυματίας. νοσώδης (Hippocr.)

<ἐμνήμυκεν>· εἰς ὑπόμνησιν ἤνεγκεν (Χ 491)

*<ἐμνώοντο>· μνήμην ἐποιοῦντο (Β 686) ASg

*<ἐμόγησα>· ἔκαμον, ἐκακοπάθησα (Α 162) ASvg

<ἐμογήσατο>· ἐκακοπάθησεν

[<ἐμοί>· ἐμοῦ. ἔστι δὲ σύναρθρον]

<ἐμοῖο>· ἐμοῦ (Α 259)

*<ἔμολεν>· ἦλθεν (Eur. Hec. 642 ..) gn

[<ἐμορίδαι>· μέτοικοι]

<ἔμορτεν>· ἀπέθανεν

<ἐμορμολύττετε>· ἐδεδίττεσθε

*<ἔμπα γε μήν>· ὅμως μέντοι (Greg. Naz. c. 2, 2, 1, 344) S

<ἔμπα δέ>· ὅμως δέ, ἀλλ' οὖν (Greg. Naz. ep. 18, 2 ..)

<ἐμπάζεο>· φρόντιζε (α 271)

<ἐμπάζεσθαι>· ἐπιστροφὴν ποιεῖσθαι. καὶ σέβεσθαι. *ἐντρέπε-

σθαι. (Σ) φροντίζειν (Sp)

<ἐμπάζεται>· σέβεται

<ἔμπαιον>· ἔμπειρον. μέτοχον. ἢ ἐπίσιτον (υ 379)

<ἔμπαις>· ἐγκύμων (Cratin. fr. 287) An

*<ἔμπα>· ὅμως S

<ἐμπαίττονται>· ἐμπαίζουσιν

*<ἔμπαλιν>· εἰς τὰ ὀπίσω g ἐξ ἐναντίας (A) p ἢ ἐπὶ τὰ ἕτερα A

<ἐμπαλάξαι>· ἐμπλέξαι

<ἐμπαλάγματα>· αἱ ἐμπλοκαί (Aesch. Suppl. 295)

<ἐμπάμονι>· πατρῳούχῳ

<ἔμπαν>· πάντως. ὅμως (Pind. Pyth. 5,74?)

*†<ἔμπα πόλιος>· στήριγμα τῆς πόλεως (Π 549) A

*†<ἐμπάρει>· παρεκάλει As

*<ἐμπαροινοῦντας>· ὑβρίζοντας r. A (n)

<ἔμπαρος>· ἔμπληκτος

<ἐμπάσεις>· ἐγκτήσεις

†<ἐμπασέντας>· ἀρχεῖόν τι ἐν Λακεδαίμονι

<ἐμπιστῆρας μύθων>· πιστωτάς, μάρτυρας

<ἐμπαστήρια>· μελίπηκτα

<ἔμπαστον>· κατανθιζόμενον

<ἔμπεδα>· ἐπιτελῆ. ἀληθῆ. βέβαια, ἰσχυρά. ἀμετάλλακτα.

ἀσφαλῆ (Ι 335)

<ἐμπεδὴς γαμόρος μάρψεν Ἅιδης· ἔμπεδον> ἔλεγεν τὸν

Ἄιδην, ὡς Ἱππῶναξ ἀντὶ τοῦ †οὖνεμπέδου †χθόνιος. Οἱ δὲ οὕτως· ὁ Ἅιδης ἐπιμελής ἐστι γάμορος καὶ ἀσφαλής, οὐκ ἀμε- λῶν οὐδενός, ἀλλ' †εἰς τὴν γῆν λαμβάνων †τὴν μερίδα, οἷον τὴν γῆν μεριζόμενος (trag. ad. 208)

<ἐμπεδορκεῖν>· εὐορκεῖν. παίζει δὲ Ἀριστοφάνης (fr. 772) παρὰ

τὰς πέδας

*<ἐμπεδοῖ>· διδάσκει p βεβαιοῖ, np πιστοῦται, [ἀσφαλίζεται An

*<ἔμπεδον>· βέβαιον, ἀσφαλές (Ε 254) r T

<ἔμπεδος>· *βέβαιος, ἀσφαλής (Δ 314) A ἀραρώς. ἀκίνητος

<ἐμπέλανα>· πόπανα

<ἐμπέλα>· ἐμπέλαζε. πρόσαγε. ἔγγιζε.

*<ἐμπελάσαι>· προσεγγίσαι A

*<ἐμπέπαιχα>· ἐνέπαιξα, ἐχλεύασα (Exod. 10,2) ASvgn

<ἐμπολωρός>· ἀγορανόμος. Λάκωνες

<ἐμπεπαρμένον>· ἐμπεπερονημένον. ἐνηλωμένον

<ἐμπεπᾶσθαι>· ἐνυπάρχειν. κεκτῆσθαι

†<ἐμπεπειρακται>· ἐμπεπόδισται

<ἔμπεπτα>· πλακούντια πύρινα, εἰς ἃ ἐντίθεται τὰ διὰ τυροῦ

<σκευαζόμενα>. Ῥόδιοι

<ἔμπειρος>· ὑπομονητικός

<ἐμπεσεῖν>· ἐμπίπτειν

<ἐμπέραμον>· ἔμπειρον

<ἐμπερής>· ἔμπειρος. Σοφοκλῆς Ὀδυσσεῖ μαινομένῳ (fr. 426)

<ἐμπερκάζουσαν>· ὑποθάλλουσαν. μελανίζουσαν

<ἐμπερκαίνονται>· ἐμποικίλλονται

<ἐμπερονατρίς>· ἱμάτιον διπλοῦν

*<ἐμπερονῆσαι>· διατρῆσαι ASvgn

<ἐμπεσεῖν>· εἰς δεσμωτήριον ἀχθῆναι (Isai. 10,4)

<ἐμπεταλίς>· ἔδεσμα διὰ τυροῦ σκευαζόμενον

<ἐμπεφυυῖα>· περιπλεκομένη (Α 513)

<ἐμπηγός>· ἧλος

<ἐμπήκτης>· ὁ τὰ δικαστικὰ γραμματίδια παρὰ τοῦ θεσμοθέτου

λαμβάνων ὑπηρέτης, καὶ πήσσων εἰς τὴν κανονίδα

*<ἔμπηρα>· ἀνέξοχα An

<ἐμπήρους>· Δημήτριος ἐν Σικελίᾳ (fr. 2)·

"Λακεδαιμόνιοί θ' ἡμῶν τὰ τείχη κατέβαλον, καὶ τὰς τριήρεις ἔλαβον ἐμμήρους· ὅπως μηκέτι θαλαττοκρατοῖντο Πελοποννήσιοι." Ἔμμηροι οὖν οἱ ἐνομήρεις ὄντες· τοὺς γὰρ ἐπὶ συμβάσει διδομέ- νους, ὥσπερ ἐνέχυρα τῶν ὡμολογημένων, ἔνθεν <ὁμήρους> λέγεσθαι

*<ἔμπης>· ὅμως (ε 205) πάντως. ὁμοίως (Ξ 174) ASvgn

*<ἐμπίδες>· εἶδος κωνώπων A (n)

<ἐμπίνειν>· πίνειν

*<ἐμπίπλαται>· πληροῦται. χορτάζεται (Eccles. 4,8) Avg

*<ἐμπίπραται>· καίεται, ἐμπυρίζεται n

<ἐμπίπτων>· ἀπορῶν

<ἐμπίς>· κώνωψ. ἢ εἶδος ζῴου παρὰ τοῖς ὕδασι γενόμενον, ὅμοιον

κώνωπι, μεῖζον δέ

<ἐμπίσειον>· καὶ τὸ βραχὺ καὶ τὸ δαψιλῶς πιεῖν

<ἔμπισον>· πότισον

<ἔμπλαστ' ἐρεῖς>· ψεύσῃ ἀκρίτως

<ἐμπλακείς>· περικρατήσας, περιλαβών (Eur. Hipp. 1236)

*<ἔμπλεοι>· πλήρεις (A)

*<ἔμπλεῳ>· [ἐμπλεῖς] πλήρεις (Agp)

<ἐμπλευροῦ>· ἐνάλλου εἰς τὰς πλευράς. Σοφοκλῆς Αἰχμαλωτίσιν

(fr. 50)

<ἐμπλήγδην>· ἐμπληκτική. ἀκρίτως. εὐμεταβόλως (υ 132)

<ἐμπλήκτους>· μαινομένους, μεμηνότας. εὐμεταθέτους. καταπληκ-

τικούς

<ἔμπληκτον>· εὐμετάβολον. μανιῶδες. καὶ τὰ ὅμοια

*<ἔμπλην>· χωρίς. ἐγγύς, πλησίον (Β 526) An

<ἐμπλῆξαι>· ἐμπεσεῖν. ἐγγίσαι

<ἐμπλησμένην>· πεπλησμένην

<ἐμπλόκια>· ἑορτὴ παρὰ Ἀθηναίοις. καὶ τὸ σὺν ταῖς θριξὶ πλε-

κόμενον γυναιξίν (Isai. 3,18)

<ἐμπνεῖ μου>· ἐρᾶι μου, ποθεῖ με

†<ἐμπνεῖ>· πεπληρωμένος

*<ἔμπνευσεν>· ἐνέπνευσεν S

<ἔμπνευστος>· ἄφρων. [ἢ ἀφανής]

<ἐμπνύθη>· ἐν αὑτῷ ἐγίνετο, καὶ [ἐφρόνησεν] <ἀνεβίωσεν>

(Ε 697 v. l.)

<ἔμπνυτο>· [ἀνεβίωσεν] <ἐφρόνησεν> (Χ 475 v. l.)

<ἔμπνοια>· ἀναπνοή

<ἐμποδίζειν>· μασᾶσθαι. οἱ δὲ ἰσχάδας μασᾶσθαι ταῖς μελίσσαις,

ἢ θλίβειν τοῖς ποσὶ τὰς ἰσχάδας

<ἐμποδίζων ἰσχάδας>· μασώμενος. τοῦτο δέ φασιν εἰρῆσθαι

ἐπὶ τῶν μισθῷ ταῖς μελίσσαις ἰσχάδας μασωμένων. τοῦτο δέ φασί τινες εἶδος εἶναι παιδιᾶς (Ar. Equ. 755)

<ἐμποιεῖ>· κτᾶται

<ἐμποίνιμον>· τὸ ἐμ ποινῇ

*<ἔμπυον>· τὸ γαλακτῶδες ὑγρόν r. A

<ἐμπεδοῦσθαι>· βεβαιοῦσθαι, ἀσφαλίζεσθαι

*<ἐμπολᾷ>· περιέρχεται. A πραγματεύεται An(g)

<Ἐμπολαῖος>· ὁ κερδῷος Ἑρμῆς

<ἐμπολέμια>· τὰ εἰς πόλεμον εὔθετα (Plat. legg. 12,943 a)

<ἐμπολή>· *κέρδος AS οἱ δὲ τὰ φορτία. ἢ τὴν ἀργυρέην ἀλλαγήν

*<ἐμπολήσαντες>· πριάμενοι, ὠνησάμενοι ASvgn

<ἔμπολις>· ὁ πατρίδα ἔχων (Eupol. fr. 137)

<ἐμπολόωντο>· ἐνεπόλων. περιεποίουν (ο 456)

*<ἐμπολῶντο>· ἐνεβάλλοντο A

*<ἐμπομπεύων>· θριαμβεύων vg †καταστοχάζων

<ἐμπόρευμα>· πραγματεία, ἐμπορία r

<ἐμπορίδαι>· μέτοικοι. [ἐπιβάται]

<ἐμποριοδονήτας>· ἐνοικίου πρακτῆρας

<ἐμπόριος>· μέτοικος

<ἔμπορος>· *πραγματευτής Ag καὶ ὁ ἐπ' ἀλλοτρίας νεὼς πλέων g

μισθοῦ, ὁ ἐπιβάτης· "ἢ ἔμπορος εἰλήλουθας νηὸς ἐπ' ἀλλο- τρίης;" (ω 300)

*<ἐμπορποῦσθαι>· φιβλοῦσθαι (1. Macc. 14,44) ASvg

<ἐμπόρπημα>· ὑφάσματος εἶδος

<ἐμπόρω>· ἔμποροι. δυϊκῶς

<Ἔμπουσα>· φάσμα δαιμονιῶδες ὑπὸ Ἑκάτης ἐπιπεμπόμενον καί,

ὥς τινες, ἑνὶ ποδὶ χρώμενον (Ar. Ran. 293) Ἀριστοφάνης (fr. 501) δὲ τὴν Ἑκάτην ἔφη <Ἔμπουσαν>

[<ἔμπρεον>· ἔμπειρον]

<ἐμπρέπον>· ἐπιπρέπον, πρέπον. ὅμοιον

*<ἐμπρέποντα>· διαπρέποντα ASvgn

*<ἐμπρῆσαι>· καῦσαι (Iud. 9,52) Agn

<ἐμπριόεντα>· τραχύν

<ἐμπύλαιαι>· νυμφαῖα

*<ἐμ πυμάτοισιν>· ἐν ἐσχάτοις (Λ 65) A

<ἔμπυος>· ὁ ἐμπυϊκὸς παρὰ Μενάνδρῳ (fr. 843 Koe.)

<ἔμπυρα>· τὰ καιόμενα ἱερά

*<ἐμπύρευμα>· λείψανον (Greg. Naz. or. 4,42 ..) r. Anps

<ἐμπυρία>· ὅρκος ὁ δημόσιος. καὶ μαντεία, παρὰ Βοιωτοῖς

<ἐμπυριβήτην>· τὸν ἐπιτιθέμενον τῷ πυρὶ (Ψ 702)

<ἐμπυριβήτης>· οὕτως Εὖκλος <ὁ> χρησμολόγος ἐκαλεῖτο. λέγε-

ται δὲ καὶ τρίπους ὁ ἐν πυρὶ τιθέμενος

<ἐμύλλανεν>· ἐμυκτήρισεν

<ἐμύδαινεν>· ἔβρεχεν

<ἐμύξατο>· ἔπιεν

<ἔμυζεν>· ἔστενεν (Hippocr. epid. 5,6) ἀπεθήλαζεν (Archil. fr.

32 Bgk)

<ἐμυήθην>· ἐμυσταγωγήθην r

<ἐμύθευεν>· ἔλεγεν

<ἐμυθεόμην>· ἔλεγον (β 172)

<ἔμυκεν>· ἐψόφησεν. ἔχανεν

*<ἐμυκᾶτο>· ἐφώνει (Plat. rep. 10,615 e?) A

*<ἐμύξατο>· ἀηδίσθη ASvg

<ἐμύς>· ζῷον ἐν λίμνῃ καὶ ἐν πηγῇ γινόμενον. οἱ δὲ χελώνην τὴν

ἔχουσαν οὐράν

[<ἐμυσάκτετο>· ἐβδελύσσετο. <ἐμυσάττετο>]

<ἐμύσαττον>· ἐσίκχαινον

<ἐμυσάττετο>· ἀηδίζετο. ἐβδελύσσετο

<ἔμυσεν>· συνῆλθεν

*<ἐμφαίνειν>· ἐνδείκνυσθαι gn σημαίνειν (g)

*<ἐμφαίνων>· δεικνύων ASvg σημαίνων

*<ἐμφανές>· φανερόν (Exod. 2,14 ..) ASvg

<ἐμφανέστατα>· ἄγαν φανερώτατα

<ἐμφανίζων>· φανεροποιῶν

<ἐμφανισθήσονται>· φανήσονται

*<ἐμφαντικῶς>· ἐννοητικῶς ASvg

<ἐμφανῶν>· δηλαυγῶν ἐμφάσει τεκμηρίων

*<ἐμφανῶς ἥξει>· φανερῶς ἔλθῃ (Ps. 49,3) Anps

<ἐμφαρυξάμενος>· ἐμφαγών

*<ἐμφάσεως>· [ἐννοητικῶς] ἐννοήσεως Ag

*<ἔμφασις>· δήλωσις r (AS) μέγεθος Sgn (A) νόησις v (AS)

[<ἐμφαντικῶς>· ἐννοητικῶς. ἐμφανῶς]

*<ἐμφαντικός>· ἐμφανής AS

*<ἐμφαντικώτερον>· δηλωτικώτερον ASvgps

<ἔμφατον>· αἰνιγματοειδῶς εἰρημένον

†<ἐμφάατον>· πλακοῦντα τετυρωμένον

*<ἐμφερές>· ὅμοιον ASvgn

a) <ἐμφέρεται>· ἐφίεται. *[φέρεται ASvg περιφέρεται. b) *<<ἐμ-

φερεῖς>·> ὅμοιοι ASvg

*<ἐμφερής>· ὅμοιος r. Sn

*<ἐμφέρεια>· ὁμοιότης r. ASv(gnP)

*<ἐμ φερέτρῳ>· ἐν τῷ φορείῳ (Σ 236) A

*<ἐμφῆναι>· δεῖξαι r. AS

<ἐμφιλοχωρεῖ>· σχολάζει ἢ *τὴν χώραν φιλῶν (Agn)

*<ἐμφιλοχωροῦντες>· ἐνοικοῦντες n ἐν παραμοναῖς

<ἔμφορα>· προσβεβλημένα ἀγέλῃ προβάτων

<ἐμφόρβιον>· τελώνημα

*<ἐμφορηθέντες>· κορεσθέντες (n) χορτασθέντες, πληρωθέντες (ps)

*<ἐμφοροῦμαι>· χορτάζομαι, πληροῦμαι Svgn καὶ τὰ ὅμοια

<ἔμφραξις>· πόνος ὤτων

<ἔμφρονι>· ἐχέφρονι, συνετῷ, φρονίμῳ

*<ἔμφρων>· συνετός ASvn φρόνιμος v

*<ἐμφύλιον>· συγγενικόν g ἢ τῆς αὐτῆς φυλῆς vgS (An)

<ἔμφυλον>· τὸν ἐκ τῆς αὐτῆς <φυλῆς>· rn οὐ πολέμιον, ἀλλ' ἐμ-

φύλιον (ο 273)

<ἐμφύσημα>· πάθος περὶ τοὺς ὀφθαλμούς

*<ἔμφυτον>· ἐν τῇ φύσει ASvg

<ἐμψηφίσαι>· ὅταν δανειστὴς ἀποδιδόντος χρεώστου μὴ εὐθέως

ἀναλαμβάνῃ εἰς ὄφλημα

<ἐμψίουσα>· ἐρέγματα διδοῦσα (Aesch. fr. 51)

<ἐμφωλεύει>· κρύπτεται

*<ἔμψυχον>· ζῷον AS

<ἐμωλύνθη>· ἐπαύσατο. ἠμβλύνθη. [μενέων ἐμῶν ἐπιθυμιῶν ἢ

προθυμῶν]

<ἐμῶν μενέων ἀπερωεύς>· τῶν ἐμῶν προθυμιῶν ὁ κωλυτής

(Θ 361)

<ἐμώσατο>· εὗρεν. ἐτεχνάσατο. ἐζήτησεν

<ἐν>· ἀντὶ τοῦ εἰς. καὶ ἀγανακτοῦντος ἐπιφώνημα. καὶ πρόθεσις

<ἐναβρύνεσθαι>· ὡραΐζεσθαι ἢ ἐντρυφᾶν· <ἁβρὸς> γὰρ ὁ τρυ-

φερός

<ἐναβρύνεται>· *μεγαλοφρονεῖ ASn ἐντρυφᾷ vgn σεμνύνεται.

λαμπρύνεται

*<ἐναγές>· μυσαρόν, ἀκάθαρτον (n)

<ἐναγής>· πονηρός

*<ἐναγῆ>· μεμισημένον AS

*<ἐναγές>· μεμιασμένον (ASn)

<ἐναγίζειν>· τὸ χοὰς ἐπιφέρειν, ἢ θύειν τοῖς κατοιχομένοις (Hdt.

1,167,2) ἢ διὰ πυρὸς <δαπανᾶν> ἢ φονεύειν. <Ἄγος> γὰρ τὸ μίασμα

<ἐναγίσματα>· ὁλοκαυτώματα r

*<ἐναγισμοί>· τὸ αὐτό ASvgn

*<ἐν ἀγκοίνηισιν>· ἐν ταῖς ἀγκάλαις (Ξ 213) AS

<ἐναγκωνιεῖς>· ἀποκλινεῖς

<ἐναγοράζειν>· ἐναθροίζεσθαι

*<ἐναγοῦς>· ἀκαθάρτου ASvgn

<Ἔναγρος>· ἔπαγρος. καὶ Ἀπόλλων ἐν Σίφνῳ

*<ἔναγχος>· πρώην. προσφάτως, A πρὸ μικροῦ, ἀρτίως ASvgn

νῦν, ἐγγύς, πρὸ βραχέος ASn

<ἐναγῶν>· ῥυπαρῶν

*<ἐν ἀγωνίᾳ>· ἐν μερίμνῃ (ev. Luc. 22,44) AS

<Ἐναγώνιος>· ὁ Ἑρμῆς

<ἑνάδες>· σύστημα

[*<ἐνάδοντες>· ἐμπεσόντες g Σ]

<ἐναερίζει>· μετεωρίζει

<ἐνναΐζω>· λιτανεύω πρὸς τοῖς ναοῖς r

*<ἐν ἀέθλωι>· ἄθλωι (Π 590) ASn

<ἐναθρεῖν>· ἀτενίζειν

*<ἐναθύροντες>· παίζοντες AS

<ἐναθύρσας>· ἐμπαίξας

*<ἔναιεν>· ἔμενεν. ᾤκει (Ε 543) S (gb)

<ἐν Ἅιδῃ>· ἐν τῷ σκότῳ

*<ἐν αἰθρίᾳ>· ἐν [τῷ] φανερῷ ASgn

<ἐν αἰνῇ>· ἐν τῇ δεινῇ (Γ 20)

*<ἐν αἰνίγματι>· ἐν παρεικασίᾳ AS ἐν παραβολῇ (1. Cor. 13,12)

[<ἐννεός>· ἔκπληκτος]

<ἐναίρει>· ἀναιρεῖ, φθείρει

<ἔναιρε>· ἄνελε, *φόνευε (n), σκύλευε (Κ 481)

*<ἐναίρειν>· τὰ αὐτά (Φ 485) S

*†<ἐναιρέσει>· ἐνθλίψει AS

[<ἐναίσασθαι>· φθαρῆναι. γηρᾶσαι]

*<ἐναίσιμα>· ἀγαθά, καὶ καθήκοντα (Β 353) ASn

<ἐναίσιμοι>· μαντευτικοί. καθήκουσαι (Ω 40)

<ἐναίσιμον>· καθῆκον (Ζ 519) r (g) T πρᾷον. ἡδύ. [αἴσιον r

καλόν [ἀγαθόν r ἀληθές

<ἐναισιμία>· διοσημία

<ἐναίσιμος>· τὰ καθήκοντα, προσήκοντα εἰδώς. ἢ Ζεὺς ἐν Κο-

ρωνείᾳ. καὶ καθήκων

<ἐναισίου>· ἀριστεροῦ. [οἱ δὲ ἐνάσαρι]

<ἐναιχμάσαι>· ἐνμαχέσασθαι

*<ἐν ἀκαρεῖ>· ἐν ῥιπῇ ASvgn Ἀκαρῆ, ἀκαρί, ἐν ἀκαρεῖ· <η>, <ι>, δίφ-

θογγον

*<ἐν ἀκμῇ>· ἐν δυνάμει (Esth. 5,1 d) ASvg

*<ἐν ἀλαλαγμῷ>· ἐν εὐφήμῳ βοῇ (Ps. 32,3 ..) ASvg

*<ἐνάλια>· τὰ θαλάττια ASvg (n)

<ἐνάλιαι κορῶναι>· αἴθυιαι (ε 66)

*<ἐναλίγκιος>· ὅμοιος r. S (Avb) ἐοικώς (Ν 242)

<ἐναλίσαι>· ἐγκυλῖσαι

<ἔναιμος>· ἀνὴρ ζωός. συγγενής. καὶ ὁ Ζεύς

<ἐναλλάξαι>· δοῦναι, ἀμεῖψαι

*<ἐνάλλονται>· ἐπιπηδῶσιν AS

<ἐνάλλοντας>· ἐμπηδῶντας. ἢ *ἐμπεσόντας. AS

*<ἐναλόντα>· συλληφθέντα, κρατηθέντα Avg

<ἐν ἅμματι>· ἐν φλογί

<ἐναμμένος>· ἐγκεκομβωμένος

<>ένανδρον>· κενὸν ἀνδρῶν

<ἐναμπυκίσαι>· ἐγχαλινῶσαι

<ἔναντα>· φανερῶς

*<ἔναντι>· ἐξ ἐναντίας r. Sn

<ἐναντίβιος>· ἐναντίαν δύναμιν ἔχων

<ἐναντίοι ἀλλήλοισιν>· ἐρίζοντες πρὸς ἀλλήλους (Λ 67)

*<ἐναντίον>· ἐνώπιον. ἐμπρός ASP

<ἐναντιότης>· ἔρις. [καὶ <ἐναντίοι ἀλλήλοις>· ἐρίζοντες]

<ἔναξεν>· ἔσαξεν. ἐπίλωσεν. συνεπλήρωσεν. ἐπιμελῶς ἐμέστωσεν

(φ 122)

<ἐναπείληπτο>· ἐγκατείχετο

*<ἐναπερείσασθαι>· ἐμπῆξαι AS στῆσαι (2. Macc. 9,4)

<ἐναπέψυξε>· τέθνηκεν

*<ἐναπειλημένους>· διακρατηθέντας A

<ἐναποθέρομαι>· †ἐνδέχομαι

<ἐναπομάξασθαι>· τὸν τύπον ἀναλαβεῖν

*<ἐναπομάξεται>· ἐναποτυπώσει AS

*<ἐναπομάττεσθαι>· ἀναλαμβάνειν. μανθάνειν AS

*<ἐναποματτόμενοι>· ἐντυποῦντες ASvgn

<ἔναρ>· εἰς τρίτην. Λάκωνες

<ἔναρα>· ὅπλα. σκῦλα, λάφυρα (Ζ 480)

<ἐνάραι>· ὑγιᾶναι

†<ἐναράνει>· ἐντρυφᾷ

*<ἔναρα βροτόεντα>· τὰ σκῦλα τὰ ἀνθρωπίνῳ αἵματι μεμιασμένα

(Ζ 480 ..) A

<ἐναργῆ>· δῆλα, φανερά. βέβαια, ἀσφαλῆ

<ἐναρεῖν>· κυΐσκεσθαι. διαλέγεσθαι

<ἐνάρης>· ἐνηρμοσμένος

<ἔναρθρον>· εὐάρμοστον. ἡ ὑπὸ γράμμασι δηλουμένη φωνή

<ἐναρίζει>· συκοφαντεῖ

<ἐναρίζειν>· [συκοφαντεῖν] σκυλεύειν· <ἔναρα> γὰρ τὰ σκῦλα·

"οὐδέ μιν ἐξενάριξε" (Ζ 417) καταχρηστικῶς δὲ ἀναιρεῖν (Χ 376) ... ["Ἤτοι βέλτερόν ἐστι κατ' οὔρεα θῆρας ἀναιρεῖν" (Φ 485)]

*<ἐνάριζεν>· ἀνεῖλεν, ἐφόνευεν A ἐσκύλευεν (Π 731)

*<ἐναρίζοι>· φονεύοι An καὶ τὰ ὅμοια (Α 191)

*<ἐνάριζον>· ἐσκύλευον A ἀνεῖλον (Ο 343)

<ἐναρίθμια>· φίλα, συνήθη

<ἐναρίθμιος>· συμψηφισθείς, καταριθμηθείς (Β 202)

†<ἐνάρεσθαι>· ἀπολλύειν. φθονεῖν. ἐρείδειν. [ἀπολαύειν]

<ἐναρίσασθαι>· ἐξοπλίσασθαι

<ἐναρκεῖ>· ἐνδέχεται

<ἐναρκτεύει>· φωλεύει, κρύπτεται

*<ἐν ἄρκυσι>· <ἐν> δικτύοις (Greg. Naz. c. 2, 1, 1, 155) Avgn

*<ἐναράξει>· ἐνορμήσει A

*<ἐναρσφόρος>· σκυλοφόρος (Hes. scut. 192 v. l.) Agn

"<ἐναροκτάντας> δὲ φθογγ.. σκότος ὑψοῦ τέλος ἀθανάτων

ἀπολείψει" Αἰσχύλος ἐν Νηρηΐσιν (fr. 151). οἱ ὑπομνηματι- σταὶ παρὰ τὸ "οὐχ ὁσίη φθιμένοισιν ἐπ' ἀνδράσιν εὐχετάα- σθαι (χ 412)" ἵνα ᾖ ὁ νοῦς· ὁ δὲ <ἐναροκτάντας> θάνατός μοι ἐπικαυχώμενος τὸ ἐκ τῶν θεῶν τέλος ὑψοῦ ἀπολείψει, τὰ τῶν ἀθανάτων ὕψη, καὶ ἐπὶ τοὺς ἐχθροὺς ἥξει

<ἔναρος>· ἔνοχος. [ἐπικατάρατος r

*<ἐνάρων>· σκύλων An

†<ἐναρῶν>· ἐπαύσατο σκύλων†

<ἔνας>· εἰς τρίτην

*<ἐνασελγαίνων>· πορνεύων A

<ἐνᾶσθαι>· φθαρῆναι. γηρᾶσαι

<ἐνάσθη>· ᾠκίσθη (Callim. fr. 680) r

<ἐνάσσατο>· ᾠκίσατο r

<ἐν ἀσπίδος ἄντυγι πάλτο>· ἐνεπλάκη τῇ ἀσπίδι (Ο 645)

<ἔναστρος ὥστε μαινάς>· Ἀχαιὸς Ἀλφεσιβοίᾳ (fr. 16) ἀντὶ

τοῦ Ὑάς· τὰς γὰρ Βάκχας Ὑάδας ἔλεγον

*<ἐν ἄστεσιν>· ἐν πόλεσιν (Avgn)

<ἐναστεϊζόμενον>· ἐνοικοῦντα

*<ἐν ἀτόμῳ>· ἐν ῥιπήματι. An ἐν τάχει (1. Cor. 15,52) A

<ἔναυδος>· ἔμπνους. φωνήεις

*<ἐναυάγησαν>· ἐκινδύνευσαν (1. Tim. 1,19) A (vg)

*†<ἐναυάζει>· ἀμφιβάλλει As

*<ἐναυλίζεσθαι>· ἐνδιατρίβειν A (g)

*<ἐναυλισθήσεσθαι>· ἐνοικισθήσεσθαι A (gs)

*<ἐναύλισμα>· νεωστὶ γενόμενόν τι AN οἴκημα ASvgb

<ἔναυλοι>· αἱ ἐπὶ τῶν χειμάῤῥων ποταμῶν καταβάσεις. τινὲς δὲ

ποταμοὺς χειμάῤῥους (Π 71). ἢ διατριβαί

*<ἔναυλον>· νέαν ἔχον τὴν εὐεργεσίαν Avgn, οὐ πρὸ πολλοῦ· ἢ

διατρίβοντα A

*<ἔναυλος>· ὁ ἀκουόμενος, παρὰ τὸν αὐλόν A

<ἐναύλους>· ποταμούς, χειμάῤῥους Agn. διόρυγας (Π 71) An

<ἐναυλόχουν>· κατὰ πλοῦν ἐλόχων

<ἔναυὁν>· ἔνθες. Κύπριοι

*<ἐναύοντες>· ἀνάπτοντες πυρί. τὰ γὰρ σμήνη τῶν μελισσῶν

διώκουσι διὰ πυρὸς καὶ καπνοῦ A (n)

<Ἔναυρος>· ὁ Ἀπόλλων

<ἐναύρω>· πρωΐ. Κρῆτες

<ἐναῦσαι>· ἐνάψαι. ἢ μεταλαβεῖν

*<ἐναύσασθαι>· ἐξάψαι Anp

*<ἔναυσμα>· λείψανον. μετάληψις AS

*<ἐναύσματα>· ἀρχάς. ἐμπυρεύματα ASvgn φαντάσματα AS

<ἐναυχῆσαι>· ἐνλαμπρύνασθαι

<ἐναυχοῦσα>· ἐλλαμπρυνομένη. σεμνυνομένη. καυχωμένη [ἐνα-

φρένει θυμόν]

<ἐνάχθη>· ἐσάχθη. ἐπληρώθη. ἐπιλώθη

<ἐνναύων>· πρὸς τῷ ναῷ διάγων, ἱκετεύων

*<ἐν βένθεσιν>· ἐν βάθεσιν (Α 358) AS

*<ἔνβεννος>· ὑελοειδής Avgp

*<ἐν βουλῇ>· ἐν φροντίδι (2. Esdr. 10,3 v. l.) ἐν συναγωγῇ. ἐν

ὁδῷ (Ps. 1,1) AS

<ἐμβρῆσαι>· ἐν φόβῳ

*<ἔν γε δή>· ἐν πρόθεσις, <γε, δὴ> σύνδεσμοι ASv(g)

<ἐνγείνωνται>· ἐνγεννήσωσιν (Τ 26)

<ἐνγηράσασθαι>· [ἐν] γήρᾳ χρήσασθαι

*<ἐν γήρᾳ πίονι>· γῆρας λιπαρόν (Ps. 91,15) Avgp

†<ἔνγλαυσιν>· ἐνγλαύκεσιν

<ἐν γούνασι>· ταῖς φρεσί (Ρ 514 ..) καὶ μέλεσι

*<ἐνγράφει>· ἐγχαράττει ASn

<ἐνδακοῦσα>· κατεσθίουσα

<ἐνδαμεῖ>· ἐμμένει

<ἐνδαναία>· ἐρημία

<ἐνδανδαίνει>· ἀτενίζει. κατατολμᾷ

†<ἐνδαές>· ἐν διανοίᾳ ἑκάστου

<ἐν δ' ἄνεμος πρῆσεν>· ἐνέπρησε δὲ ὁ ἄνεμος. ἐνεφύσησεν, ἐγέ-

μισεν, ἐκόλπωσεν (Α 481)

<ἐν δαπέδῳ>· ἐν τῷ ἐδάφει (λ 577)

<ἐνδάπιον>· ἐγχώριον

<ἐν> δ' ἄρ' <ἔβη>· ἀνέβη δέ (Γ 761)

<ἔνδασαι>· μέρισον

<ἐν δ' Αἴθυια>· οὕτως Ἀθηνᾶ τιμᾶται παρὰ Μεγαρεῦσιν· ἐπειδὴ

εἰς αἴθυιαν ἀπεικασθεῖσα ὑπὸ τὰ πτερὰ ἔκρυψε τὸν Κέκροπα, καὶ διεκόμισεν εἰς τὰ Μέγαρα

<ἐνδατεῖται>· ἀπομερίζει (Aesch. fr. 350)

<ἐνδατουμένη>· ἐπιλαμβανομένη. μερίζουσα

<ἐνδατούμενος>· μεριζόμενος. καὶ οἱονεὶ κακῶς λέγων σφοδρῶς.

ἀπὸ τῆς <δαιτός> (Eur. Herc. 218)

<ἔνδαυλον>· λοχμῶδες. δασύ

[<ἐνδέναι>· γνῶναι]

<ἐν δέ>· πρὸς τούτοις δέ. ἐν αὐτῇ δέ (Σ 483 ..)

*<ἐνδεεῖ>· χρείαν ἔχοντι AS πτωχῷ (ASn)

<ἐνδέειν>· ἐλλείπειν

[<ἐνδεῖ>· ἐντέλλεται]

<ἔνδεια>· πενία, πτωχεία. πεῖνα (Prov. 6, 11)

[<ἔνδεικτο>· ἐσήμηνεν]

*<ἐνδείξει>· ἐπιδείξει A ἐντελεῖ

<ἔνδειξις>· ἀπόδειξις

*<ἐνδείξομαι>· ἀπολογήσομαι (Τ 83) ASvg

†<ἐνδείξω>· ἐντινάξω

<ἐνδεῖν>· *χρῄζειν, ASgN <ἐν> ἐνδείᾳ εἶναι, καὶ ἐλλείπειν

<ἕνδεκα>· ἄρχοντες, οἷς παρεδίδοντο οἱ θανάτῳ καταδικασθέντες

<ἑνδεκαδικόρ>· εἶδός τι φασκωλίου. <Λάκωνες> S

<ἐδεκάτευσα>· τὴν δεκάτην ἐπραξάμην

*<ἐνδελεχεῖ>· πυκνάζει [Λάκωνες] (Sir. 41,6 v. l.) A

*<ἐνδελεχισθήσεται>· ἐνβραδυνεῖ (Sir. 20,19 ..) A

*<ἐνδελεχισμός>· ἐπιμονή (Sir. 7,13) (Ag)

*<ἐνδελεχῶς>· ἀδιαλείπτως, συνεχῶς, ἐπιμόνως (Exod. 29,38 ..)

Avgn

<ἐνδελιτές>· παντελές (Epich. fr. 183)

<ἐνδενδίλλειν>· ἐμβλέπειν

<Ἔνδενδρος>· παρὰ Ῥοδίοις Ζεύς· καὶ Διόνυσος ἐν Βοιωτίᾳ

<ἐν δεξιᾷ>· ἐκ δεξιῶν, <οὐκ> <ἐνδέξια>· εἰ μὲν προπαροξυτόνως,

οὐκ ἂν ἐπενέγκαιμεν τὸ ἀντικείμενον "<ἔστι δὲ πόλις ἐν δεξιᾷ εἰσπλέοντι τὸν Ἰόνιον κόλπον>" (Thuc. 1, 24, 1)

<ἐν δέοντι>· ἐν μέρει

<ἐνδέοντες>· δανειζόμενοι

<ἐν δέ οἱ ἦτορ>· ἐν δὲ τοῖς στήθεσιν αὐτοῦ ἡ ψυχή (Α 188)

*<ἐν δ' ἔπεσεν>· ἔπεσεν <δέ> (Δ 134) A

*<ἐν δὲ ῥυτῆρσι>· τοῖς λώροις (Π 475) A

<ἐν δὲ σθένος ὦρσεν>· ἕκαστον ἐῤῥώννυσεν (Β 451)

†<ἐνδεές>· συνεχές

<ἐνδευκέα>· ἐμφερῆ, ὅμοια

<ἐνδευκές>· ὅμοιον

<ἐνδεῶς>· ἐλλιπῶς r

<Ἐνδηΐδες>· αἱ νύμφαι ἐν Κύπρῳ

<ἔνδηλοι>· φανεροί

<ἐνδημία>· παρουσία r

<ἐνδήμου>· συγγενικοῦ

<ἐνδημησάντων>· ἐλθόντων

<ἔνδια>· ὀδύνη. λεῖψις πράγματος. ἢ μεσημβρία. διατριβή

<Ἐνδίαγρος>· Ἄρτεμις

<ἐνδιάθετος λόγος>· πᾶς λόγος ἐν νῷ λαμβανόμενος

<ἐνδιαθέτως>· ὁλοψύχως r ἢ διηνεκῶς

<ἐνδιάθηκος λόγος>· πᾶς ἔγγραπτος

<ἐνδιαιτᾶται>· σύνεστι. διατρίβει

<ἐνδιαιτᾷ>· †ἀρκέσει

<ἐνδιαίτημα>· *διατριβή Pgn οἰκητήριον r οἴκημα

*<ἐνδιατρίβων>· ἐπιμένων (Thuc. 7, 81, 4) (A)

<ἔνδειγμα>· ἀπόδειξις (2. Thess. 1,5)

<ἐνδιάζω>· μεσημβρίας ὥρᾳ ...

<ἐνδιάασκεν>· διετέλεσε διάγων ἐν <ὑπαίθρῳ> (Theocr. 22, 44)

<ἐνδίεσαν>· ἐπεδίωξαν, ἐπώτρυναν, ἐσπούδασαν (Σ 584)

<ἐνδιές>· ἔνυδρον

<ἐν δίκῃ>· δικαίως

[<ἐνδίες ἵπποι>· ἐν τῷ Ἀδρίᾳ ἵπποι· καὶ λυκοπαδεῖς καὶ λυκο-

φόροι]

*<ἔνδικον>· ἀληθές n δίκαιον Avgn ἄξιον (Ep. Rom. 3,8) n

*<ἔνδιος>· μεσημβρινός (δ 450) n

*<ἐνδίκως>· δικαίως Avg ἀξίως (vgn) ἀληθῶς (Eur. Or. 505 ..)

Avg

<ἐνδίνων>· τῶν μελῶν. ἀπὸ τοῦ <ἐνδύσασθαι> τῷ θώρακι καὶ

τοῖς ἄλλοις ὅπλοις (Ψ 806)

*<ἐνδίοις>· ὀρθρινοῖς An

[<ἐνδίσματα>· ἐναλίσματα]

<ἐνδιῶνται>· μεσημβριάζουσιν

*<ἐνδοιαστόν>· ἀμφίβολον Ngp ἀμφιδοξούμενον

...· ἐν δισταγμῷ, ἐν φροντίδι

<ἐν δοιῇ δέ>· ἐν δισταγμῷ δέ (Ι 230)

<ἐνδοιϊτίναι>· οἱ ἀπὸ ἑπτὰ πατέρων καὶ μητέρων ἀστῶν κατά-

γοντες τὸ γένος

<ἐν δοκῇ>· ἐν ἐπιβουλῇ

<Ἐνδοκία>· Δημήτηρ παρὰ Ἀθηναίοις

<ἔνδοκος>· ἐνέδρα

[<ἐνδομαρία>· ἡ κτίσις· ἢ παροιμία]

<ἐνδομενία>· κτῆσις. ἢ ἀποσκευή

†<ἐνδόθρας>· τὰς ἀποκοπὰς τῶν νεοδόρων δερμάτων

[<ἐνδοιέμεναι>· ὅσοι ἀπὸ ἑτέρων πατέρων καὶ μητέρων]

*<ἐνδομυχί>· ἐν ἀποκρύφῳ τόπῳ vg

*<ἐνδόμυχοι>· κάτοικοι AP

*<ἔνδον>· ἔσωθεν r. AP

*<ἐνδόσθια>· ἔγκατα (Exod. 29,17 ..) r. A

<ἐνδόσιμον>· τὸ πρὸ τῆς ᾠδῆς κιθάρισμα r

<ἔνδοσις>· ὁμοίως r

*<ἐνδούμενοι>· ἐνδεσμεύοντες A ἢ δεσμούμενοι Agp

<ἐνδούπησα>· ἐνέπεσα (μ 443)

<ἔνδρατα>· τὰ ἐνδερόμενα σὺν τῇ κεφαλῇ καὶ τοῖς ποσί

<ἐν Δριώνας>· δρόμος παρθένων ἐν Λακεδαίμονι

[<ἔνδροια>· καρδία δένδρου καὶ τὸ μέσον]

*<ἐνδρομίδες>· ὑποδήματα ps

<Ἐνδρομώ>· Δημήτηρ ἐν Ἁλικαρνασῷ

*<ἔνδρυον>· καρδία δένδρου. καὶ τὸ μέσον A

<ἐνδοιάζει>· ἀπορεῖ. διστάζει (r) n

*<ἐνδοιασμός>· ἀμφιβολία r δισταγμός rg καὶ ἀπορία

†<ἔνδυδαν>· ἕωθεν†

<ἐνδυκέως>· φιλοφρόνως. *[ἐπιμελῶς (Ψ 90) A

<ἐνδύκιον>· πιστόν. φίλον. ἐμφερές. βέβαιον. ἀπόκρυφον

<ἐνδυκές>· συνεχές. συνετόν. ἀφελές. ἀσφαλές. γλυκύ. πρόθυμον.

εὔνουν. πιστόν. ἐπιμελές

<ἐνδῦναι>· εἰσδῦναι. εἰσελθεῖν

<ἐνδύλω>· ἔνδοθεν

<ἐνεβάτευσεν>· κατέσχεν

*<ἔνδυνεν>· ἐνεδύσατο (Β 42) N

<Ἐνδυμίωνα Κᾶρα>· Ἀριστοφάνης (fr. 915) τὸν Ἐνδυμίωνα

Κᾶρά φησι διὰ τὸ περὶ τὸν Λάτμον δοκεῖν αὐτὸν τεθάφθαι

<ἔνδυσις>· κατάδυσις

<ἐνδύτας>· αὐλωτὸς στάμνος

<ἐνδωρότερον>· ὠμότερον. ἀκρατέστερον

<ἐνδώσω>· ὑποσημανῶ. παρέξω. δηλώσω

†<ἐνεασμός>· ἐμπαιγμός. πανουργία, δόλος

*<ἐνεβριμήσατο>· ὠργίσθη r. APgn ἐτάραξεν (En. Io. 11,33)

r. v

<ἐνέβριθον>· ἐνεκύουν

*<ἐνέγκασθαι>· ἐνέγκαι g φέρειν

<ἔνεγκον>· ἔνεγκε (Gen. 27,4 ..)

*<ἐνεγκοῦσαν>· τὴν μητέρα. ἢ πατρίδα Avg ἢ πόλιν

<ἐνεγλαυκώς>· φοβερὸς ἰδεῖν

†<ἐνέδεκτο>· ἐνεσήμηνεν. ἐνετείλατο

<ἐνεδιάσθη>· [εἰσ] ἐνεπλάκη

*<ἐνεδίδου>· ἐχαυνοῦτο (Gen. 8,3) A

*<ἐνέδρα>· ἔγκρυμμα AN δολερὸν ὑποκάθισμα Avg

*<ἐνεδρεύει>· δόλον μηχανᾶται Avg ἐνκαθέζεται AN κατατηρεῖ

(Ps. 9,30)

<ἐνέδρη>· ἐνηδρεύθη

*<ἔνεγκεν>· ἤνεγκεν AS

[<ἔνιεν>· ᾤκει]

<ἐνέεικαν>· ἤνεγκαν

<ἐνεείκω>· ἐνέγκω

<ἐνέηκεν>· ἐνέβαλεν (Κ 89)

*<ἐνεθουσία>· ἐμαίνετο ASvg

*<ἐνέθορεν>· ἐνεπήδησεν AS

<ἐνειπή>· ἀπειλή

*<ἐν εἴδεσιν>· ἐν διαφοραῖς ASvg

<ἐνέθρεξεν>· προσωρμίσθη

<ἐνεθρίωσαν>· θρῖον ἐποίησαν, ὅπερ ἐστὶ βρῶμα

<ἐνεθυμίαζον>· ἐνεθυμούμην

<ἔνει>· Ἀττικοί. ἔνηθεν

<ἐνείληται>· ἐζημίωται

<ἐνειλημμένους>· πολιορκηθέντας

<ἐνειμάμην>· ἐμερισάμην

<ἐνεῖκαι>· ἐνέγκαι (Σ 334)

*<ἔνειμεν>· ἔδωκεν (ξ 449) N

<ἐνειματιών>· ὁ τὰ †ἐνπάσματα τοῖς ἀνδριᾶσιν ἐκτιθείς

<ἔνειρα>· ἐνέβαλον. ἐνεπερόνησα

*<ἔνειρας>· ἐνέῤῥαψας. S ἐνέβαλας AS ἥρμοσας. συνῆψας (Iob

10,11)

<ἐνείρων>· ἐναρμόζων. συνάπτων

<ἐνείς>· ἐνθέμενος (Eur. Bacch. 851)

<ἐνείσποι>· εἴποι (Ξ 107)

*<ἐνεῖχον>· ἐχόλουν AS ὠργίζοντο (Gen. 49,23) s (gn)

<ἕνεκα>· τοὔνεκα, τούτου [χάριν (Α 110) Sn

[<ἐνεκές>· εἰς τρίτην]

*<ἐνσκήψαντα>· ἐφορμήσαντα ASvg

<ἐνεκολάβισε>· κατέπιεν. ἀπὸ τῶν ἀκόλων. ἢ καὶ ἐπέρανεν, ὥς

τινες. οἱ δὲ <ἐνεκολήβασεν>

*<ἐνεκοπτόμην>· ἐνεποδιζόμην (Rom. 15,22) AS

*<ἐνεκότουν μοι>· ἐμηνίαζον. ἐμνησικάκουν (Ps. 54,3) ASvg

<ἐνέκρουσεν>· προσέβαλεν. ἐπέσχεν

<ἐνεκρίκωσεν>· ἐνέδησεν (Hippocr. oss. nat. 18, IX 194,8 L.)

<ἐνέκυρσεν>· ἐνέτυχεν S ἐπλησίασεν (Ν 145)

*<ἐν ἐλλεδανοῖσι δέοντο>· ἐν τοῖς δεσμοῖς ἐδέσμουν (Σ 553) AS

*<ἐνέλειπεν>· εἴασεν AS

*<ἐνέλειψε>· παρέλειψε AS(vg)

<ἐνελήκησα>· ἔπλησα. ἐψόφησα (Cratin.?)

†<ἐνελήκισεν>· ἐνεκύλισεν

<ἐνελίπανεν>· ἔπλησεν. [ἔπληξεν]

<Ἐνελυσκίς>· Δημήτηρ ἐν Σάμῳ

<ἔνελος>· νεβρός

*<ἔνεμεν>· ἔβοσκεν AS εἶχεν

*<ἐνεμέσσα>· ἐμέμφετο (Ν 16) ἢ ἐμεμψάμην AS

<ἐνένωτο>· ἐνενόητο (Hdt. 1, 77, 3)

<ἐνένιπεν>· *ἐπέπληξεν AS ἐλοιδόρησεν, ὠνείδισεν. ἠπείλησεν

(Π 626)

*<ἐνέμοντο>· ᾤκουν (Β 496) gn

*<ἐνέντος>· ἐμβαλόντος ASN

<ἐνέξεται>· ἐνσχεθήσεται

<ἐνεοί>· ἄφωνοι (Act. ap. 9,7)

[<ἐνεόλκον>· ἰσόῤῥοπον] r

*<ἐνεόν>· κωφόν. καὶ μωρόν ASn ὅθεν καὶ <ὁ> ἀμνήμων (Prov.

17,28)

*<ἐνεός>· νωχελής. μετέωρος ASg κωφός vg μάταιος μωρός g ὃς οὔτε

ἀκούει οὔτε λαλεῖ

*<ἐνεόχμωσεν>· ἐκίνησεν AS ἠλλοίωσεν Σ [ἐκαινοποίησεν (Avg) Σ

*<ἐνεπάγησαν>· ἐνηλώθησαν (Ps. 37,2) ASvg

<ἐνεπαρῴνησαν>· ἐνύβρισαν

<ἐνεπάρησαν>· συνεπλάκησαν

<ἐνέπασσεν>· ἐνεποίκιλεν g ὅθεν καὶ <παστός> (Γ 126) [ἢ ἐνέτα-

σεν. ἢ ἐπόκιλεν]

*<ἐνέποντες>· λέγοντες (Λ 642) Avgn

<ἐνέπουσι>· λέγουσιν (Eur. Or. 1461)

<ἐνέπει>· λέγει. κελεύει. ἱστορεῖ

<ἐνεπιδημεῖν>· ἔνδημον εἶναι

<ἐνέπνεον>· ἐβίουν

<ἐνεπνύνθη>· ἀνεβίωσεν. ἠγέρθη (Ε 697 v. l.)

<ἐνέπρηθον>· ἔκαιον (Ι 585)

*<ἐνεργεῖ>· πράττει ASNs

<ἐνέργησις>· ἡ εἰς γλουτοὺς κάθεσις τῶν χειρῶν

*<ἐνεργεῖται>· κατασκευάζεται (1. Esdr. 2,20) AS

*<ἐνεργεῖν>· ἑτοίμως πράττειν (Ep. Phil. 2,13) ASvg

*<ἐνεργής>· δυνατός ASvg ἰσχυρός (Ep. Hebr. 4,12)

<Ἐνεργίδα>· Δημήτηρ

<ἐνεργμός>· κροῦσμα μουσικόν· τὸ δ' αὐτὸ καὶ <ἔνερξις> (Phryn.

com. fr. 6)

*<ἐνεργοί>· ἕτοιμοι πρὸς ἐργασίαν AS ἢ αἱ μὴ ἀργαί

*<ἐνεργουμένη>· εἰσακουομένη. τελουμένη (S)

*<ἔνερθεν>· κατωτάτω, ὑποκάτωθεν (Θ 16) ASvgn

<ἐνερείσας>· *ἐμπήξας ASvgn στηρίξας. ἢ ἐμβαλών

<ἐνερείσομεν>· ἐμβλέψομεν

*<ἐνερείδοντες>· ἐμπηγνύντες ASn

*<ἐν ἕρκεσι>· περιφράγμασι N τείχεσιν (φ 238)

*<ἔνεροι>· νεκροί. ὑποχθόνιοι n ἀσθενεῖς

*<ἐνέροις>· τοῖς ὑπὸ τὴν γῆν τόποις (Ο 188) n

<ἔνερθεν>· κάτω

<ἐνέρτατον>· κατώτατον r

<ἐνέρτεροι>· οὕτω λέγονται [οἱ Τιτᾶνες r διὰ τὸ κατατεταρτα-

ρῶσθαι.

*<ἐνέρτερος>· κατώτερος vgn ἐν <τῷ> κατωτέρῳ <διάγων τόπῳ>

(Ε 898) n

*<ἔνεσαν>· ἦσαν S ἐνῆσαν (Ζ 244)

<ἐνεσιάλευεν>· ἔπτυεν, ἐνέπτυεν

<ἐνεσίῃσιν>· ἐννοίαις, καὶ βουλῇ (Ε 894)

<ἐνεσκίμβηκεν>· ἐνεστήρικται. ἐνεσκίρωται

*<ἐνεσκίμφθη>· κατεπάγη (Π 612) Sgn

*<ἐνέσκιμψεν>· ἐνέπεσεν g

*<ἐνεσκιρωμένη>· ἐῤῥυπωμένη (AS) b

<ἐνεσκιρωμένον>· τὸ †ἄγαν ἔχον (Isai. 27,1 Hex.?)

<ἐνεσκευάσατο>· καθωπλίσατο

<ἐνέστακται>· ἔνεστιν κατά τι μέρος (β 271)

*<ἔνεστιν>· ἔξεστιν. ἐξόν AS

<ἐνεστῶτα>· παρόντα. προκείμενον (1. Esdr. 9,6)

*†<ἐνέτας>· τοὺς ἐνοικοῦντας AS

<Ἐνετᾶν>· ἐκκεῖτ..

*<ἐνετείλατο>· παρήγγειλεν r. AS διετάξατο. ἐσαφηνίσατο (Gen.

2,16 ..)

*<ἐνέτῃσι>· περόναις Sg ἀπὸ τοῦ <ἐνίεσθαι>, ἢ [πόρπαις (Ξ 180) S

[<ἐνέτησεν>· ἐπερόνησεν]

<Ἐνετίδας πώλους στεφανηφόρους>· ἀπὸ τῆς περὶ τὸν

Ἀδρίαν Ἐνετίδος· διαφέρει γὰρ ἐκεῖ ...

<ἐνετός>· ἐγκάθετος (Menand.)

<ἐνετύλιξεν>· ἐνείλησεν (Matth. 27,59 ..) r

<ἐνετύρευσεν>· ἐνετάραξεν. ἐνεσκεύασεν (Com. ad. 998?)

<Ἐνετῶν>· τελείων. ἢ ἐπὶ γένους τῶν ἡμιόνων (Β 852)

<ἐνευναίου>· ἐγκοιτίου

<ἐνεύναιον μέγα καὶ πολύ>· ἐγκοίτιον (ξ 51)

†<ἐνεύνακτοι>· οἱ παρθενίαι

<ἔνευνοι>· ἐπιτήδειοι τόποι εἰς κύπριν

*<ἐν εὐσήμῳ>· ἐν καλῇ καὶ ἀγαθῇ (Ps. 80,4) ASp

<ἐν εὐφήμῳ>· ἐν εὐβοήτῳ

<ἐνεύχεσθαι>· τὸ δεόμενόν τινος τυχεῖν ἐξορκίσαι τὸν ἀξιούμενον

†<ἐνέφει>· ἐρείδει

*<ἐνέφηνεν>· ἐνέδειξεν (2. Macc. 3,16 v. l.) ASvg

<ἐνεφλεβοτόμει>· πολλάκις διεῖλε τὰς φλέβας (Hippocr. nat. oss.

18,9. 194,8 L)

*<ἐνεφόρησεν>· ἐνεπλήρωσεν ASs

*<ἐνεφορεῖτο>· ἐχορτάζετο (AS)

<ἐνέφραξε>· συνέκλεισε. περιετείχισεν (Iud. 16,4 ..)

†<ἐνέφενεν>· ἐλάβετο

*<ἐνέχεεν>· ἐνέβαλεν ASvg

*<ἐνέχει>· μνησικακεῖ. ἔγκειται AS

*<ἐνεχείρησεν>· προέθηκεν (AS)

<ἐν ἐχεγγύῳ>· ἐν βεβαίῳ

<ἐν Ἐχελιδῶν>· Ἔχελος ἥρως, ὡς δὲ ἔνιοι ἐπίθετον ἥρωος, ἀπὸ

τοῦ ἕλος παρακεῖσθαι τῷ ἡρῴῳ. ἔστιν δὲ ὁ Ἀθηναίων ἱππό- δρομος ἐν Ἐχελιδῶν ἐν ᾧ ἱππικοὶ ἤγοντο ἀγῶνες καὶ ναὸς Ἐχέλου

*<ἐνέχεσθαι>· ἐγκαλεῖσθαι. κρατεῖσθαι AS συνέχεσθαι

<ἐνέχεται>· συνέχεται (Ezech. 14,4)

<ἐν ἐχθέσει>· ἐν ἐκρίψει (Sap. 11,14 v. l.)

*<ἐνεχόμενοι>· κρατούμενοι AS

<ἐνεχρίμφθη>· ἐνέπεσεν. ἐνεβλήθη

<ἐνέχρισεν>· ἐνεκέντρισεν

<ἐνέχυρα>· ἀῤῥαβῶνες r

*<ἕνη>· τριακάς. Ἀττικῶς AS

*<Ἐνηάτεκ>· ὄνομα κύριον AS

<ἐνήδοιτο>· ὠφελοῖτο. χαίροιτο. φαιδροῖτο

*<ἐνηέας>· προσηνεῖς (ASvg) ἀγαθούς. συνετούς. [ἐπιεικεῖς (AS)

<ἐνήει>· ἐσώρευεν

<ἔννεον>· ἐκολύμβων (Φ 11)

<ἐνηής>· σώφρων s ἀγαθός Ss προσηνής. πρᾷος r

<ἔνη> καὶ <ἔνης>· τὸ μετὰ τὴν αὔριον

<ἐνηείη>· ὁμιλία. [ἀγαθότης r

*<ἐν ἠϊόσιν>· ἐν τοῖς αἰγιαλοῖς A

<ἕνη καὶ νέα>· ἡ τριακάς

<ἐνήκαμεν>· ἐνεβάλομεν (μ 401)

*<ἐνῆκας>· ἐνέβαλας. ἐναπέθου (Ι 700) (AS)

<ἐνήνεικα>· ἐντέθεικα

<ἐνήλατον>· μέρος νεώς

†<ἐνηλεγείς>· ἐν ἐπιθυμίᾳ ὤν

<ἐνηχῆσαι>· δογματίσαι

[<ἐνηλίαζ>· ἑορτὴ τοῦ Ἐνυαλίου]

<ἐνηλινδήθημεν>· ἐνεκυλίσθημεν

*<ἐνηλινδοῦντο>· ἐνεκυλίοντο AS

<ἐνηλύσιος>· ἐμβρόντητος. κεραυνόβλητος

<ἐνηλύσια>· τὰ κατασκηφθέντα χωρία <ἐνηλύσια> λέγονται·

ἔνιοι δὲ εὐκίνητα, παρὰ τὴν <ἔλευσιν>· ἄλλοι δὲ τὰς ἐν τοῖς ἀβάτοις χωρίοις ἀφιδρυμένας †νύμφας

<ἐν ἡμετέρου>· παρ' ἡμῖν, ἐν ἡμῖν

*<ἐνῆν>· χρῆν ASvg ἢ δυνατὸν ἦν g (A)

[<ἐνείους>· πρᾴους, ἢ πρᾴας]

*<ἐνήρατο>· ἀπέκτεινεν (Ε 43) gS

<ἐνηρείας>· συναλλαγάς

*<ἐνηρείψαντο>· ἀνήρπασαν ἐκ τῆς γῆς (Υ 234) ASvg

*<ἐνῆρκται>· ἀρχὴν ἐποίησεν. ἐνήρξατο (Num. 16,47 v. l.) ASvg

†<ἐνηρκτήν>· γενναῖον

*<ἐνῆρσεν>· ἐνήρμοσεν r gn

<ἕνης>· τριακάδος

<ἐνήσει>· ἐμβαλεῖ (ο 198)

<ἐνήσομεν>· καθήσομεν. καθελκύσομεν (β 295) *ἐμβαλοῦμεν

(Ξ 131) ASP

*[<ἐνηυλισμένον>· κεκαθαρισμένον AS]

*<ἐνῆφθαι>· ἐνηρτῆσθαι AS

*<ἔνηφι>· εἰς τρίτην (Hes. op. 410) ASgn

<ἐνηχούμενος>· κατεχόμενος

*<ἐνηχούμενος>· ὁ ἑτέρωθεν ἦχον ἐκδεχόμενος AS

*<ἐνηχοῦντος>· ἐπιφωνοῦντος. ἐμβάλλοντος ASP

<ἔνθα>· τότε, χρονικόν (Α 22) καὶ ἐν τόπῳ (γ 109)

<ἔνθα>· *ὅτε. ἢ ποῦ Sg ἢ ἐνταῦθα (Β 311) n ἢ ἐπὶ τόπῳ. ἢ ἐκεῖ

*<ἐνθάδε>· ἐνταῦθα (Α 171) ASn ὧδε AS εἰς τοῦτον τὸν τόπον

<ἐνθάδιος>· ἐντόπιος r

*<ἔνθα καὶ ἔνθα>· τῇδε κἀκεῖσε (Β 462) ASvgn

<ἐνθαλάμια>· πλάσματα ἐκ μήκωνος καὶ σησάμης

*<ἐν θαλάμοις>· ἐν οἴκοις (Eur. Andr. 788) AS

†<ἐνθαλλῶς>· οὐκ ὀρθῶς

<ἔνθ' ἄν>· τότε (Δ 223)

<ἐνθαλύξας>· σφοδρῶς πυρακτώσας

<ἐνθεμένω>· ἐνθέμενοι. δυϊκῶς

<ἔνθεν>· αὐτόθεν (Δ 58) ἔσωθεν. ἐκεῖθεν. ἢ τότε. ἢ ὧδε. ἢ ἐκ

τούτου

<ἐνθεναρίζει>· ἐνχειρεῖ

*<ἔνθεο>· ἔνθου (Δ 410) n

<ἔνθεος>· ἔνδοξος. ἔντιμος. θεῖος

<ἐνθεσίδουλος>· ψωμόδουλος <Ἀριστοφάνης>

<ἔνθεσις>· ὁ ψωμός

*<ἔνθεσμον>· νόμιμον ASgn ἔννομον r

<ἐνθορεῖν>· ἐνορμῆσαι

†<ἔνθολκον>· ἰσόῤῥοπον r

<ἐνθορίσκει>· ἐνθρύπτει

†<ἐνθοργάζει>· πονεῖ

*<ἔνθους>· ἐνθουσιαστής AS μαινόμενος n πνευματοφόρος r (AS)

<ἐνθουσία>· ἔκπληξις r (b)

*<ἐνθουσιάζουσι>· θαυμάζουσιν AS

*<ἐνθουσιασμός> ἐστιν, ὅτε ἡ ψυχὴ ὅλη ἐλλάμπηται ὑπὸ τοῦ

θεοῦ ASPvgn

*<ἐνθουσιῶν>· μαινόμενος AS ὁρμῶν. ἢ [μανίαν ἔχων n

†<ἐνθραδές>· ἐμμανές

†<ἐνθρεῖν>· φυλάσσειν

†<ἔνθρια>· ζῴδια

<ἐνθριάζειν>· παραπαίειν. ἀπὸ τῶν μαντικῶν <θριῶν>

<ἐνθρίακτος>· ἐνθουσιῶν καὶ ἔνθεος. Σοφοκλῆς Σίνωνι (fr. 501)

<ἐνθρίζειν>· ἐνατενίζειν. νύσσειν

<ἐνθριμματίς>· οἱ μὲν πλείους διὰ τοῦ <ι>, ἔνιοι δὲ διὰ τοῦ <υ>· ἤτοι

ἀπὸ τοῦ <θρύου>, ἢ ἀπὸ τοῦ θρύβεσθαι

<ἔνθρυπτα>· τὰ ἐκ πεμμάτων, ἢ τὰ ἐνθρυβόμενα βρώματα. εἴδη

πεμμάτων. ἔνιοι δὲ ταῖς τελεταῖς αὐτὰ προσοικειοῦσι. καὶ Ἀπόλλων δὲ παρὰ Ἀθηναίοις <Ἔνθρυπτος> (Dem. 18,260)

<ἔνθρυσκον>· λάχανον, †καρίῳ ὅμοιον. φέρει δὲ καὶ ἄνθος, ὥστε

εἶναι καὶ βρωτὸν καὶ στεφανωτόν

*<ἔνθυιον>· ἐρωτικόν AS

<ἐνθύμημα>· ...

<ἐνθυιάζω>· ἐμπίπτω. καὶ ἐνορμῶ

*[<ἐνθυμήσιον>· ἄπειρον. ἔννομον Σ]

<ἐνθύμιζε>· ἐνθυμοῦ

*<ἐνθυμιζόμενοι>· ἐνθυμούμενοι (Thuc. 5, 32, 1 v. l.) Anp

*<ἐνθύμιον>· ἄπυρον (Ps. 75,10) [σεμνόν] Σ

<ἐνθυμῶ>· ἐνθυμοῦ

<ἐν θυμῶι>· κατὰ θυμόν (Ζ 524)

<ἓν θυμῷ μεμαῶτες>· ἓν καὶ τὸ αὐτὸ φρονοῦντες (Γ 9)

<ἐνθύριον>· μέρος τι τῆς νεώς

<ἐνθύσκει>· ἐντυγχάνει

<ἐνθυσκός>· ὁ ἀσφαλός, τὸ ὄρνεον

<ἐνθωκεῦσαι>· ἐμφωλεῦσαι, ἐνκρύπτεσθαι

*<ἔνι>· ἔνεστιν ἐν τῷ A ἐν τῇ. [ἔνεισιν S

*<ἔνια>· [προσηνῆ.] ἄττα [ἅτινα] τινά ASvgn

<ἐνιᾶσιν>· ἐμβάλλουσιν r

*<ἐνιαχοῦ>· εἴς τινας τόπους ASvgn

<ἐνὶ βένθεσιν>· ἐν τοῖς βάθεσιν (Greg. Naz. c. 2, 1, 1, 569)

*<ενὶ δαιτός>· τῆς εὐωχίας ASn

*<ἐνιδρύσασθαι>· ἀσφαλῶς καθίσαι AS(n)

*<ἐνίδρυται>· ἐνκαθέζεται ASvg στερεοῦται

*<ἐνιείς>· ἐπαφίων ASn

*<ἐνιεῖσα>· ἐμβάλλουσα ASvn

[<ἐνιεμένους>· δέροντας]

*<ἐνιέναι>· ἐμβάλλειν ASn ἐναποθέσθαι AS

*<ἐνιέντα>· ἐμβάλλοντα AS(g) ἐγκελευόμενον

*<ἐνίεται>· ἐμβάλλεται gnp

<ἐνιέντες>· ἐγκελευόμενοι

*<ἐνιζῆσαι>· ἐγκαθίσαι ASvg

*<ἐνιζήσαντα>· ἐγκαθίσαντα A ἐγκαθήμενον S

[<ἐνιῆλαι>· κωλῦσαι]

*<ἐνίημι>· ἐμβάλλω. ἐναποτίθημι r. AS

†<ἐνιηλίζειν>· τὴν Ἐνυάλιον ἑορτὴν ἄγειν

[<ενίηλος>· ἀνόητος]

<ἐνὶ ἤνοπι>· ἐν κατόπτρῳ ἐνήχῳ λαμπρῷ (κ 360)

*<ἐνίησιν>· ἐμβάλλει ASvn ἐπιπέμπει (μ 65)

<ἐνικλᾶν>· *ἐμποδίζειν AS ἐγκόπτειν. ἀπὸ τῶν κατασσομένων,

μεταφορικῶς (Θ 408)

*<ἐνείκασθαι>· ἐνέγκαι ASg

<ἔνικεν>· ἤνεγκεν, ἔφερεν (Ο 705)

*<ἐνείκεον>· ἐφιλονίκουν (Σ 498) AS

*<ἐνὶ καυλῷ>· ἐν τῷ δόρατι (Ν 608) ASn

*<ἐνὶ Κνωσῷ>· πόλει τῆς Κρήτης (Σ 591) AS

<ἐνιλλώπτειν>· κεκλασμένῳ τῷ ὄμματι ἐμβλέπειν. καταμωκᾶσθαι

<ἐνιλλώψας>· καταμωκησάμενος· <ἴλλους> γάρ φασι τοὺς ὀφθαλ-

μούς

<ἐνὶ μεγάροις>· ἐν τοῖς οἴκοις (Β 137)

*<ἐνὶ νηΐ>· ἐν πλοίῳ (ξ 345) ASs

*<ἔνιοι>· τινές ASvgn ἢ φανεροί g

<ἐνὶ οἴκῳ>· ἐν τῷ οἴκῳ. ἐν τῷ Ἄργει (Α 30)

*<ἐνὶ οἴνοπι πόντῳ>· ἐν τῇ μελαίνῃ θαλάσσῃ (ε 221 ..) AS

<ἐνιπάζων>· τύπτων

*<Ἐνιπεύς>· ποταμὸς n Θεσσαλίας (λ 238)

*<ἐνιπή>· ἐπίπληξις. λοιδορία. ὀργή n ψόφος. πληγή

*<ἐνιπῇ>· τῇ διὰ λόγων ἐπιπλήξει AS ἢ ἀπειλῇ (Ξ 104) A

<ἐνιπῆσαι>· ἀπειλῆσαι. βοῆσαι

*<ἐνιπλήξαντες>· ἐμπελάσαντες S πλησιάσαντες (Ο 344) ἢ <ἐπι-

πλήξαντες>

<ἐνὶ προδόμῳ>· ἐν τῇ πρὸ τοῦ οἴκου στοᾷ (Ι 473)

<ἐνὶ προμάχοισιν>· ἐν τοῖς ἔμπροσθεν μαχομένοις (Δ 458)

<ἔνιπτε>· ἐπέπλησσεν. ἐλοιδόρει (Γ 438)

<ἐνίπτειν>· κακοῦν. ψέγειν. λοιδορεῖν

<ἐνισκίμψαντες>· ἐνερείσαντες (Ρ 437)

<ἐνισκίμφθη>· προσεπελάσθη, προσηγγίσθη. ἐνεπάγη (Π 612)

<ἔνισπεν>· ἐξεῖπεν, *εἶπεν (Β 80) r. n

<ἐνισπεῖν>· εἰπεῖν, ἀγγεῖλαι (γ 93)

<ἐνισπέσθαι>· ὃ νῦν †μὴ καταπίνειν

<ἐνὶ σπλάγχνοισιν>· ἐν τοῖς ἐντέροις (Greg. Naz. c. 2, 1,1, 7)

*<ἐνισσέμεν>· ἐπιπλήττειν (Ο 198) ASn

<ἐνίσσων>· *ἐπιπλήσσων ASn λοιδορῶν (Χ 497)

*<ἐνὶ σταδίῃ>· ἐν τῇ συστάδην μάχῃ. (Η 241) S

<ἐνιστάμενον>· ...

*<ἐν ἴσῳ>· ὁμοίως AS

<ἐνίστασθαι>· ἀμύνασθαι

*<ἐνὶ στρατῷ>· ἐν τῷ στρατοπέδῳ (Α 91) S

<ἐνισχημένων>· κεκρατημένων

<ἐνὶ φρεσὶ θῆκε>· κατὰ νοῦν ἔσχεν (Α 55)

*<ἐνὶ χηλῷ>· ἐν τῇ κιβωτῷ. ἐν †τῷ πλοίῳ (Π 254) ASn

<ἐνὶ χώρῳ>· ἐν τῷ χώρῳ (κ 271)

<ἐνίψει>· λέξει AS ἐπιπλήξει. καὶ ἐρεῖ (Η 447)

*<ἐνίων>· τινῶν AS

<ἐν καθέξει>· ἐν κατοχῇ

<ἐνκάθετοι>· ἐνεδρεύοντες (Iob 19,12)

*<ἐνκάθετος>· ἐνεδρεύων, ἐπιτηρῶν AP(vg) ἐντόπιος (Iob 31,9)

(A)

<ἐν Καρὶ τὸν κίνδυνον>· παροιμία ἐπὶ τῶν <ἐν> εὐτελέσι τὰς

πείρας ποιουμένων

<ἐν καρὸς αἴσῃ>· ἐν θανατηφόρῳ μοίρᾳ· b <Κῆρες> γὰρ αἱ θανα-

τηφόροι μοῖραι (Ι 378)

<ἐνκαταμίξαι>· ἐντίμους ποιῆσαι

<ἐνκατακλώσαντες>· ἐνείραντες

<ἐνκατασυρφάζειν>· ἐνυβρίζειν

<ἐνκατασκήψασαν>· ἐμπεσοῦσαν

<ἐνκατελέγησαν>· ἐνῳκοδομήθησαν (Thuc. 1, 93, 2)

*†<ἐνκέσι>· ἐν τύποις. ἐν γλυφαῖς ASgn

<ἐν κεφαλαίῳ>· ἐν συντόμῳ (Xen. Cyr. 6, 3, 18) p

<ἐν Κέῳ τίς ἡμέρα>; παροιμία ἐπὶ τῶν οὐκ εὐγνώστων· "οὐδεὶς

γὰρ οἶδεν ἐν Κέῳ τίς ἡμέρα" (Eupol.) ὅτι οὐχ ἑστᾶσιν αἱ ἡμέραι, ἀλλ' ὡς ἕκαστοι θέλουσιν ἄγουσιν. ὅθεν λέγεται· σεαυτῷ νουμηνίαν κηρύσσεις

*<ἐν κημῷ>· ἐν κουρκούμῳ (Ezech. 19,4 ..) AS

[<ἐν κηρὸς αἴσῃ>· ἐν καρὸς μοίρᾳ]

*<ἐν κλήρῳ>· ἐν μερίδι (Exod. 6,8 ..) AS

<ἐν κονίῃ>· ἐν μάχῃ. ἢ ἐπὶ γῆς (Ε 75)

*<ἐνκολάψας>· ἐγχαράξας A

*<ἐνκομβωθείς>· δεθείς A

<ἐνκομβώσασθαι>· ἐπισωρεύσασθαι. An στολίσασθαι (i Petr.

5,5) Avg

*†<ἔνκομον>· ἐν τομαρίῳ, ἴσον θείας κελεύσεως AS

*<ἐνκόπτων>· ἐμποδίζων, διακωλύων A

<ἐν κόσμῳ>· ἐν σεμνότητι (Sir. 26,16)

<ἐν κοτύλῃ φέρειν>· παιδιᾶς εἶδος. ὁ γὰρ φέρων τινὰ ἐν κοτύλῃ,

ἐποίει ὀπίσω τὰς χεῖρας, καὶ ὁ αἰρόμενος ἐνετίθει τὰ γόνατα, καὶ οὕτως ἐβαστάζετο

*<ἔνκτητον>· κτώμενον (Lev. 22,11) A

<ἐν λαμπτῆρι>· ἐν τῇ λυχνίᾳ

<ἐνλαπιθάζεσθαι>· μαχέσασθαι Λαπίθαις. ἢ ἐνθυμηθῆναι

<ἐν λέκτροις>· ἐν στρώμασιν (Χ 503)

<ἐν λιμένι>· τῷ ἐν τῷ γυμνικῷ θεάτρῳ

<ἐνλιμενίζειν>· τελωνίζειν τὰ ἀπὸ λιμένων καὶ θαλάσσης (Ar.

fr. 455)

*<ἐνλείπει>· διαφωνεῖ A

<ἐν λευκώμασιν>· ἔθος ἦν τὰ πιπρασκόμενα χωρία ἢ σώματα

δημοσίᾳ ἀπογράφεσθαι ἐν σανίσι λευκαῖς, οἱ δὲ πυξίοις κεχρις- μένοις λευκῇ γῇ, τὰ ὀνόματα καὶ τῶν κτημάτων καὶ τῶν ἀνδραπόδων καὶ τῶν πριαμένων αὐτά, ἵν' εἴ τις βουληθῇ αἰτιάσασθαι ἐπ' ἀδείας ἔχοι ἐντυχὼν τῷ λευκώματι

<ἐνλόβια>· ἐνώτια

*<ἐν μακρύμασιν>· ἐν ἀποστασίαις (2. Esdr. 9,1) AS

<ἐνμαγαρεύειν>· ἐγκεκλεῖσθαι παρὰ γειτόνων

*<ἐν μεγάροισι>· <ἐν> τοῖς οἴκοις (Α 418) n

<ἐν μύρτου κλάδῳ>· ἐν μυρσίνης κλάδοις (Ar. Lys. 632?)

[<ἐννεοί>· ἄφωνοι]

<ἐννέα ἄρχοντες>· ἀρχὴ διὰ ἐννέα ἀρχόντων

<ἐννεάβοιον>· ἐννέα βοῶν ἄξιον· ἢ ἐννάβυρσον. ὁ δὲ <βοῦς>

νόμισμα (Ζ 236)

<ἐννεάκροσσον>· πολλοὺς κροσσοὺς ἔχον

<Ἐννεάκρουνος>· κρήνη Ἀθήνησι ἣν πρότερον <Καλλιρόην>

ἔλεγον· τῶν δὲ τυράννων οὕτως αὐτὴν κατασκευασάντων ἐκλήθη <Ἐννεάκρουνος>, ὥς φησι καὶ Θουκυδίδης (1,15,5)

†<ἐννεάπον>· λοξόν

<Ἐννέα ὁδοί>· ἡ νῦν <Ἀμφίπολις> (Aeschin. 2, 31 ..)

<ἐννεάμυκλος>· ἰσχυρός. ἐνναέτης (Callim. fr. 650)

*<ἐννεάχιλοι>· ἐννακισχίλιοι (Ε 860) Sn

<ἐννεάψυχος>· ὁ κύων. παροιμιωδῶς

<ἔννεεν>· ἐξέτεινεν

*<ἐν νέμει>· ἐν συμφύτῳ (Λ 480) AS

*<ἔννεπεν>· ἔλεγεν (Θ 412) ns (AS)

<ἐννεσίῃσι>· βουλήσεσιν. ἐννοήσεσιν (Ε 894)

<ἐνένιπεν>· ὠνείδισεν. ἠπείλησεν. ἐπέπληξεν (Ο 546)

<ἐννέωροι>· ἐνναετεῖς· <ὦρος> γὰρ ἐνιαυτός (λ 310)

*<ἐννέωρος>· ἐνναετής (τ 179) ASn (vg)

<εννεω>· ἐν ναῷ. ἢ εἰς ναῦν. ἢ εἰς νεοττούς

<ἐννῆ>· θ# Κυρηναῖοι

<ἐνηής>· σώφρων. ἀληθής. ἀγαθός. [πρᾷος p

<ἐννῆμαρ>· ἐπὶ ἐννέα ἡμέρας (Α 53) r. An

<ἐν νηπιέηι>· ἐν νηπιότητι (Ι 491)

<ἐννηπήχεες ἦσαν>· ἐπαινοῦσί τινες τὴν ἀκρίβειαν. τὰ γὰρ

σύμμετρα τῶν σωμάτων τοῦ πλάτους τὸ μῆκος <καὶ> τετρα- πλάσιον ἔχει (λ 311)

<Ἐννησιάδες>· Νύμφαι παρὰ Λεσβίοις

†<ἐννήσει>· φθείρει. ὁμοιοῖ†

<ἐννήυσκλοι>· ὑποδήματα Λακωνικῶν ἐφήβων

<Ἐννήιος>· ἐν Χίῳ ὁ Ἑρμῆς

<ἐννήιον>· κώπης μέρος, τὸ ἐπὶ τοῦ σκαλμοῦ ἔνδον ἐν τῇ νηΐ

<ἐννοδίῳ>· ἀγκυροβολίῳ (δ 785 v. l.)

*<ἔννομον>· ἔνθεσμον (Eur. Phoen. 1651) ASvg

<ἐνναετείρας>· ἐνοικούσας

[<ἐννόσεμεν>· ἐπιπλήττειν]

†<ἐννοσία>· ἀλογία. ἀργία

*<ἐννοσίγαιε>· σείων καὶ S κινῶν τὴν γῆν (Η 455) S (Ag) s

<ἐννοσίγαιος>· κινησίγαιος. ἐπίθετον Ποσειδῶνος (Ξ 135)

<ἔννοσις>· κίνησις

*<ἐννοσίχθων>· ὁ τὴν γῆν σείων (Η 445) (Sg)

<ἐννοσίφυλλον>· κινησίφυλλον (Β 632 v. l.)

<ἔννοια>· βουλή (Prov. 2,11 ..)

<ἐννοαί>· πηγαί

<ἑννύειν>· ἐνδύειν r

<ἔννυθεν>· ἐκέχυντο

*<ἐννουστάταις>· φρονίμοις

<ἐν νύσσῃ>· τῷ καμπτῆρι (Ψ 338)

<ἐννύχιον>· διὰ τῆς νυκτός

<ἐννύχιον κρύπτεις>· σκοτεινῶς καὶ δολίως· τινὲς δὲ <ἐμμύχιον>

ἐν τῷ μυχῷ

*<ἐννύχιος>· νυκτερινός (Φ 37) r. S

<ἔννυχος>· νυκτερινός rsp(g), αὐτονύχιος (Λ 716)

<ἕννυτο>· ἐνεδύετο (ε 229) r

<ἐν ξυνοχῇσιν>· ἐν ταῖς συμβολαῖς (Ψ 330)

<Ἐνοδία>· Ἄρτεμις. καὶ κυνηγετικά. ὡς Ἀνδρομενίδης

<Ἐνόδιος>· Ἑρμῆς <ἐν> Πάρῳ

*<ἐν ὁδῷ>· ἐν ἔργοις. ἐν πίστει. ἐν βίῳ (Ps. 24,12) g

<ἑνοειδεῖς>· ἑνὶ θεῷ ὅμοιοι

*<ἐνόησεν>· εἶδεν S κατὰ νοῦν (1. Regn. 4,20 ..)

<ἕνοι>· οἱ περυσινοὶ ἄρχοντες

[<ἔνοιστρον>· τὸ ἔσωθεν τῆς κοιλίας r ἐν ᾧ ἡ κόπρος]

*<ἑνοῖ>· συνάπτει, ἐκ δύο ἀποτελεῖ ἕν A

<ἐνοιάδες>· αἶγες, αἳ μὴ κορύπτουσιν

<ἐν ὅλμῳ εὐνάσω>· οἱ μὲν Ὅλμον μάντιν φασί· οἱ δὲ τοὺς ἐν

ὅλμῳ κοιμηθέντας μαντικοὺς γίνεσθαι

<ἐν ὁμίλῳ>· ἐν ἀθροίσματι. ἐν μάχῃ (Θ 94)

<ἐνομόρξατο>· κατέμαξεν. ἐνέβαλεν (Greg. Naz. c. 1, 2, 14, 57

v. l.)

*<ἐνόν>· ἐνυπάρχον r ASvgn ἢ δυνατόν gpT ἐστι

<ἐν ὀνείρῳ>· ἐν ὕπνῳ (Χ 199)

*<ἐνοπῇ>· φωνῇ, βοῇ (Γ 2) (ASn)

<ἐνοπτιλίζειν>· ἐμβλέπειν

<ἐνόπλιον>· ἔνοπλον

*<ἔνοπτρα>· κάτοπτρα ASvgn. ἔσοπτρον (Eur. Tro. 1107) (sp)

[ἔνηχον]

[<ἐνόπτητος>· ἐνωπίοις]

<ἐνορταλίας>· τὰς νεοσσείας. Κρῆτες

*<ἐνορμισθήσομαι>· προσορμήσω AS

<ἔνορμος>· ἡ ἀγορὰ παρὰ Θετταλοῖς

*<ἔνορχα>· ὄρχεις ἔχοντα S (Avgn) ἔφηβα (Ψ 147)

<ἐνόρχην λαόν>· τὸν ἐπὶ ἥβης· ἀφ' οὗ καὶ τὸ <ὀρχηδόν> (Com.

ad. 90?)

<Ἐνόρχης>· Διόνυσος ἐν Σάμῳ

*<ἐνόρσας>· ἐμβαλών (Ο 62) AS

*<ἔνος>· ἐνιαυτός [ἐπέτιος], ἐπέτειος καρπός gT

<ἐνοσηλεύετο>· νοσῶν διῃτᾶτο

<ἔνοσις>· κίνησις r

<ἐνοσιφύλλων>· τῆς τῶν φύλλων κινήσεως

*<ἐνοσίχθων>· ὁ τὴν γῆν σείων (Η 445)

*<ἐνόστησας>· ἐπανῆλθες. ASvgn προσέπιπτες AS

*<ἐνοσφίσατο>· ἔκλεψε. ASvgn μετέσχεν (Act. ap. 5,2) AS

<ἐνοσφίσθησαν>· ἀπεστράφησαν. ἀπεχωρίσθησαν

<ἐνοσφίσω>· ἀπηλλοτρίωσας

<ἐνούσιος>· συμφυής. πολυκτήμων

<ἐν οὐχ ἑνί>· ἐπὶ τοῦ πολλοῦ λέγεται

<ἐν ὀφθαλμοῖσιν>· ἐν τοῖς ὄμμασιν (Α 587 ..) ἢ *θεαμάτων

ASg

<ἐνοχλεῖ>· διοχλεῖ

*<ἔνοχος>· χρεώστης. ASvgn ὑπεύθυνος (1. Cor. 11,27) ASvg.

ὑποκείμενος

*<ἐν παλάμαισιν>· ἐν ταῖς χερσίν (Ε 558) n

*<ἔνπαλιν>· ἐναντίον As

*<ἐν παραβύστῳ>· ἐν μυστηρίῳ gn, ἐν κρυπτῷ, λεληθότως vgp,

λάθρα (Hyperid. fr. 57 Tur.)

<ἐν περάτῃ>· ἐν τῇ δύσει τῆς γῆς (Ψ 243)

<ἐν πείσῃ>· ἐν ἡσυχίᾳ. ἐν χώρᾳ. ἐν πεισμονῇ (υ 23)

<ἐν πίθῳ τὴν κεραμείαν μανθάνω>· παροιμία, ἐπὶ <τῶν>

τὰς πρώτας μαθήσεις ὑπερβαινόντων, ἁπτομένων <δὲ> εὐθέως τῶν μεγάλων καὶ τελείων· ὡς εἴ τις μανθάνων κεραμεύειν, πρὶν μαθεῖν πίνακας ἢ ἄλλο τι τῶν μικρῶν πλάττειν, πίθῳ ἐγχει- ροίη. Δικαίαρχος (fr. 100 W) δέ φησι, ἕτερόν τι δηλοῦν τὴν παροιμίαν, οἱονεὶ τὴν μελέτην ἐν τοῖς οἰκείοις ποιεῖσθαι· ὡς κυβερνήτης ἐπὶ τῆς νεώς, καὶ ἡνίοχος ἐπὶ τοῦ ἵππου

<ἐν πέντε κριτῶν>· ἐν ἀλλοτρίᾳ ἐξουσίᾳ ἐστίν· πέντε δὲ κριταὶ

τοὺς κωμικοὺς ἔκρινον (Epich. fr. 229)

*<ἐνίσπῃ>· εἴπῃ A

<ἐν πλάδῳ>· ἐν χαλάσματι. καὶ ἐν ἀνέσει

<ἐνπλατειάσασα>· ἐν πλατείαις τύπτουσα ταῖς χερσίν. ἢ τρυφε-

ρευομένη

<ἔνπλην>· πλησίον (Β 526)

*<ἐν προβλήματι>· ἐν ὑποκρίσει ASvgn

*<ἐν προσχήματι>· ἐν προφάσει. AS

<ἐν Πυθίῳ χέσαι>· Πεισίστρατος ᾠκοδόμει τὸν ἐν Πυθίῳ ναόν·

τῶν δὲ Ἀθηναίων παριόντων <καὶ> μισούντων αὐτὸν ..., οὐδὲν ἐχόντων ποιεῖν, ἐνίους προσουρεῖν τῷ περιφράγματι καὶ πλησίον ἀφοδεύειν τῆς οἰκοδομῆς, ὥστε διοχλεῖσθαι τοὺς ἐργαζομένους

<ἐνραβδώσας>· ἐγγράψας

<ἐνριγισκάνειν>· ἐνριγοῦν <Φερεκράτης Μυρμηκανθρώποις>

(Com. ad. 10 Dem.)

<ἐν ῥύπῳ>· οἱ ῥυπῶντες

<ἐν Σάμῳ κομήτας>· ἔνιοι Πυθαγόραν τὸν σοφόν φασι τὴν

πυκτικὴν ἀσκῆσαι καὶ ἀπ' αὐτοῦ τὴν παροιμίαν λέγεσθαι, ἁμαρτάνοντες ...

<ἐνς ἀῶ>· αὔριον.

<ἐνδεῦσαι>· βάψαι

*<ἐνσείσεις>· διασείσεις (4. Regn. 8,12)

<ἐνσημαίνεται>· ἐπιδείκνυται

*<ἐν σηκοῖς>· ἐν ναοῖς ASvgn

*<ἐνσείεις>· ἐπιβάλλεις AS

*<ἐν σικυηράτῳ>· τόπος σικυδίων (Isai. 1,8) A (S)

*<ἐνσκιρωθείσης>· ἐμπαγείσης· <σκίρωμα> γὰρ λέγεται τὸ ἀνία-

τον πάθος r. AS

<ἐνσκῆψαι>· ἐνερεῖσαι

*<ἐνσκήψαντες>· ἐφορμήσαντες n

<ἐνσκευάσασθαι>· καθοπλίσασθαι

[<ἐνσκίφθη>· ἐνεπάγη]

*<ἐνσκυθίζειν>· σπαράττειν A

<ἔνσπονδοι>· οἱ μετέχοντες σπονδῶν (Thuc. 1, 40, 4 ..)

<ἔνστασις>· ἀνταγώνισμα r

<ἐνστάτης>· ἐχθρός r *ἐνιστάμενος, καὶ μὴ ἀναχωρῶν ASn

*<ἐν στέρνοις>· ἐν στήθεσιν (Eur. Phoen. 134) ASvgb

*<ἐνστερνισάμενος>· περιπτυξάμενος r. ASvg

<ἐν στερνομάντισιν>· ἐνγαστρίμυθοις. Σοφοκλῆς Αἰχμαλωτίσιν

(fr. 56)

<ἐν στήθεσιν>· ἐν ταῖς διανοίαις (Α 83)

<ἐνστηνές>· ἰσχυρόν. ἢ σαφές

<ἐνστροβιλίσας>· συστρέψας s

<ἐνστρωφᾶσθαι>· ἐνστρέφεσθαι

<ἐν σφανίῳ>· ἐν κλιναρίῳ

<ἐνσών>· ἐλθών

*<ἐντακείς>· ἐμφυείς ASgn

*<ἐν ταλάροισι>· τοῖς κοφίνοις, τοῖς καλαθίσκοις ASvg τοῦ τυροῦ

(ι 247) S

*<ἐνταλθέντα>· ἐπιτραπέντα ASvg

<ἐνταμιευόμενον>· ἐνθησαυριζόμενον

<ἔν τ' ἄρα οἱ>· τότε δὲ αὐτόν

<*ἔν τ' ἄρα οἱ φῦ χειρί>· ἐν τῇ χειρὶ κατέσχεν AS, ἢ ἐλάβετο τῆς

χειρὸς αὐτοῦ (Ζ 253)

*<ἐν Τάραντι>· [ἐν τόπῳ] ἐν πόλει τῆς Σικελίας. [καὶ] εἰσέρχονται

AS

<ἐνταῦθα>· καὶ τὸ χρονικόν. καὶ τὸ ἐπὶ τόπου. καὶ ἔνθα δή, ἢ

ὧδε

<ἐνταυθοῖ>· ἐνταῦθα (Φ 122) r

[<ἐνταχείς>· ἐμφυείς]

*<ἔντεα>· τεύχεα. ὅπλα (Κ 75) AS

<ἔντεα δαιτός>· σκεύη· τὰ μὲν γὰρ <ἔντεα> ὅπλα, τὰ δὲ <ὅπλα>

σκεύη (η 232)

*<ἐν τεγέεσιν>· ἐν οἴκοις ASn

*<ἐντεθηλότως>· θαλλόντως AS(gn)

<ἐντεθρίωκεν>· ἐνείληκεν ἢ ἐσκεύακεν, ἀπὸ τῶν θρίων. (Men.

Sam. 241) Δηλοῖ δὲ καὶ τὸ βακχεύειν, ἴσως ἀπὸ τοῦ Διονύσου· <Θρίαμβος> γὰρ ἐλέγετο διὰ τὴν τῆς συκῆς καὶ τῶν θρίων εὕρεσιν

*<ἐντείλασθαι>· προστάξαι r. AS

*<ἐν τελαμῶνι>· ἐν τῷ ἀναφορεῖ, ἐπιδέσμῳ AS

<ἐν τελέεσιν>· ἐν τοῖς τῶν στρατιωτῶν τάγμασιν (Σ 298)

<ἐντεθετταλίσθαι>· ἐνκεχλαμυδῶσθαι. σύνηθες γὰρ Θετταλοῖς

χλαμυδοφορεῖν (Eupol. fr. 201)

<ἐντέλεια>· τάξις ἀρχοντική r

*<ἐν τέλει>· ἄρχοντας ASvgn

†<ἐντεθόρυξον>· ἔνσαξον

<ἐν τέλει θέσιν>· ἐν οὐρᾷ θέσιν ἐν τάγματι

*<ἐντελεστέρῳ>· τελειοτέρῳ (ASvgn)

*<ἐντέλλεται>· παραγγέλλει (Am. 6, 12) ASb

*<ἐντελέχεια>· ἐνέργεια r. n

<ἐν τέλμασιν>· ἐν βορβόροις· <τέλμα> γὰρ ἰλυώδης καὶ κάθυγρος

τόπος

<ἐντεῖναι>· πληγὰς δοῦναι

<ἐντελῆ>· τετελεσμένα

<ἐντελέστατοι>· ἐντιμότατοι

<ἐντελομίσθους>· τέλειον μισθὸν λαμβάνοντας

<ἐντελῶς>· τελείως r

<ἐντέμνουσι>· τοῖς ἥρωσιν ἐναγίζουσιν

<ἐντεομήστωρ>· ὅπλων ἔμπειρος r

*<ἐντεριώνη>· τὸ ἐντὸς ASvgn τοῦ ἀγρίου σικυοῦ S ἢ τὰ ἔνδον

<ἐντερόνεια>· ἐντεριώνη, τὸ μεσαίτατον τῆς νεώς (Ar. Equ.

1185)· ἤτοι τὸ μέσον τοῦ ξύλου, καρδία, [καὶ] οἱ δὲ μυελός

<ἔντερον οἰός>· αἱ χορδαί (φ 408)

<ἔντεσα>· ἔσωθεν

<ἐντεσιεργούς>· τοὺς μὴ ψιλῶς νωτοφόρους, ἀλλ' ἅμαξαν ἕλκον-

τας (Ω 277)

*<ἐντεσιμήστωρ>· ἔμπειρος ὅπλων r

*<ἔντεσιν>· ὅπλοις S σκεύεσιν (Ε 220) [ὅπλοις]

*<ἐντεσιουργούς>· σκεύεσιν ἐργαζομένους, οὐ νωτοφόρους S

†<ἐντεσμένας>· κεκοσμημένας

<ἐντέταται>· τὸ παῖσαι <ἐντεῖναί> φασι

*<ἐντέτηκεν>· ἐνκεκόλληται (4. Macc. 8,26) ASvg

*<ἐντετηκότος>· ἐμπεπηγότος An (S)

<ἐντετηκώς>· ἐμπεπηγώς

<ἐντετύλικται>· ἐμπέπλεκται. ἐνείληται

*<ἔντυε>· παρασκεύαζε g

*<ἐντεῦθεν>· ἔνθεν, παραυτά ASgn, ἐκ τούτου Agn

*<ἔντευξις>· ἀπάντησις κατὰ τῶν πλημμελησάντων. δέησις εἰς

ἐκδίκησιν SP

<ἐντύχῃ>· ἐντυγχάνῃ [ὥπλισται]

*<ἐν τῇ ἀδολεσχίᾳ>· ἐν λύπῃ (Ps. 54,2) AS

<ἐν τῇ ἑτέρᾳ>· ἐν τῇ ἀριστερᾷ

*<ἐν τῇ σαρκί>· ἐν τοῖς πάθεσι τῆς σαρκός (Ep. Rom. 7,5) AS(n)

<ἐντετεύχηται>· ὥπλισται

<ἐντί>· εἰσίν

<ἐντίθεσο>· ψωμίζου

[<ἐντίν>· ἡμῖν]

*<ἐν τίσιν>· ἐν ποίοις ASvg

<ἐντιτόν>· ἔνδικον

<ἔντομα>· ὅρκια. καὶ καθάρματα

*<ἐντομίαι>· <εὐνοῦχοι> g

*<ἐντομίας>· εὐνοῦχος ASgh

*<ἐντομίδας>· σμιλάρια, ψαλίδια (Lev. 19,28 ..) ASg(n)

*<ἐντομίδες>· ξυσμαὶ ὀξέως γινόμεναι AS καὶ τοῖς [λοιποῖς] σώ-

μασιν ἐντεμνόμεναι. τοιαῦτα δὲ εἰώθασι ποιεῖν ἐπὶ τοῖς νεκροῖς αὑτῶν οἱ ἄπιστοι ASvg

<ἔντομοι>· ἔνορκοι

<ἔντονον>· ἰσχυρόν. ὀξύ (Eur. Hipp. 118 v. l.)

<ἐντός>· ἔνδον, [ἔσω (Β 845 ..) n

<ἐντὸς ἑβδόμης>· ἀπείρητο Ἀθήνησι στρατείαν ἐξάγειν πρὸ

τῆς τοῦ μηνὸς ἑβδόμης (Callim.)

<ἐντὸς σαρκός>· ἐντὸς τοῦ σώματος

*<ἔντοσθεν>· ἔσωθεν (Δ 454) ASn

<ἔντος>· ὅπλον (Archil. fr. 6,2)

<ἐντοσθίδια>· τὰ σπλάγχνα r

*<ἐντραγεῖ>· ἐντρυφᾷ AS

<ἐντραγεῖν>· ψωμίσαι. ψωμίσασθαι

[<ἐντραγήτονον>· ἰσχυρόν]

*<ἐντραγούμενοι>· μασώμενοι AS

*<ἐντραγών>· φαγών AS

<ἐντρέπεται>· μετατροπὴν λαμβάνει. ἐπιστρέφεται. (Ο 554)

κάμπτεται. (α 60) λόγον ἔχει

*<ἐντρέπονται>· αἰδημονοῦσιν AS

*<ἐντρεπτικῶς>· ἐλεγκτικῶς AS

<ἐντρέχειν>· ἐναρμόζειν

*<ἐντρεχέστερον>· γοργότερον r. ASvgn

<ἐντρέψασθαι>· τὸ εἴσω τρέψαι τὸ ἱμάτιον

<ἐντριβάσαι>· ἐναντίαν τύψαι

*<ἐντριβής>· τετριμμένος. ἀκριβής r. ASvg

<ἐν τριόδοισιν>· ἐπὶ τῶν ἀδήλων πραγμάτων ἔλεγον, ἐπειδὴ

ὁ ἐν τριόδῳ γενόμενος οὐκ οἶδεν, ποίᾳ χρήσεται ὁδῷ

†<ἔντριτον>· τὸ διονίου ἔμβρωμα, ὃ Γαλάται ἔμβρεκτόν φασιν†

<ἔντριχον>· ἀσθενές

<ἐντριχώσεις>· αἱ βλεφαρίδες τῶν ὀφθαλμῶν

[*<ἐντρομίδες>· ὑποδήματα AS]

<ἐντροπάδην>· ἐναλλάξ, μεταβολῇ χειρῶν

*<ἐντροπαλιζομένη>· κατ' ὀλίγον AS ἢ συνεχῶς S ἐπιστρεφο-

μένη (Ζ 496) A (Svg)

<ἐντροπή>· ἐπιστροφή

<ἐντροπίας>· εὐμετάβολος. ὀξίνης

<ἐντροπῶσαι>· ἐνδῆσαι

<ἐντρυγηφάνιον>· ὁ δευτερίας οἶνος

*<ἐντυγχάνει>· προσέρχεται AS

<ἔντυεν>· ὥπλιζεν (Ε 720)

<ἐντύεσθαι>· ὡπλίσθαι. κεκοσμῆσθαι

*<ἐντύνασαν>· κοσμήσασαν (Ξ 162) ASn

<ἐντύνει>· κελεύει. ἑτοιμάζει. σπεύδει

<ἐντύνειν>· κατασκευάζειν

*<ἔντυνον>· ἑτοίμασον, εὐτρέπισον (Ι 203) AS

*<ἐντύνοντο>· ηὐτρέπιζον (Ω 124) AS

<ἔντυος>· κόσμος r

†<ἐντυπαδία>· ὅταν τῷ ἱματίῳ τὴν χεῖρα πρὸς πρόσωπα κα-

τειλημμένος στήσῃ

*<ἐντυπάς>· πενθικῶς, ὥστε τὸν τύπον τοῦ σώματος φαίνεσθαι

(Ω 163) A

<ἐντυπές>· πύγδην. ἔμπληκτον

<ἐντυπάς>· ἐντετυπωμένος. ἐγκεκαλυμμένος τὸ πρόσωπον τῷ

ἱματίῳ. τὴν χεῖρα ἔχων πρὸ τοῦ προσώπου. ἢ κεκυφώς (Ω 163)

<ἐντυπὰς ἐν χλαίνῃ>· ἐντετυπωμένος τῷ ἱματίῳ (Ω 163)

*<ἐντυπούμενον>· ἐγγραφόμενον (2. Cor. 3,7) AS

<ἐντυχαλός>· ἐντευκτική

<ἐντυψίω>· ἐντινάξω

*<ἐν τωὐτῷ>· ἐν τῷ αὐτῷ, ὁμοῦ ASvg

<ἐν τῷ ῥά σφι>· ἐν τούτῳ δὴ αὐτοῖς (Λ 637)

<Ἐνυάλιος>· ὁ Ἄρης, ἢ ὁ τούτου υἱός· διὰ τὴν Ἐνυώ. ἢ *πολε-

μικός ASp, ἢ ὁ πολεμιστής (Ρ 211) vgn

*<Ἐνυαλίῳ>· τῷ Ἄρηϊ (Β 651) Avg

<ἐνυανεῖν>· τρυφᾶν

<ἐνυβρίζων>· ἐκπλήττων

<ἐνυγροθηρευτής>· ἁλιεύς

<ἐνυδρίς>· ζῷον ποτάμιον ἀμφίβιον, ὅμοιον κάστορι (Hdt. 4,

109,2)

<ἐνυδρώθη>· ὑδρωπικὸς r ἐγένετο

<ἐνύει>· ἔνδον. Λάκωνες

<ἐνύλαις>· [ὑλικὸν] ὑλικαῖς

*<ἐνυλισμένον>· κεκαθαρμένον Svgn

<ἐνύπνιον>· ὄναρ

*†<ἔνυον>· ἔφερον AS

<ἔνυρεν>· ἔτρισεν

<ἐνυρήσεις>· θρηνήσεις

*<ἔνυστρον>· τὸ μέγα ἔντερον τῶν ζῴων. ἡ κοιλία (Malach. 2,3

v. l.) ASPs

*<ἐν ὑφέσει>· ἐν ἐλαττώσει ASn (vg)

<Ἐνυώ>· πολεμικὴ θεά. ἢ μάχη. ἔστι δὲ πλαστὸν πρόσωπον,

ὡς Φόβος, καὶ Ἔρις, καὶ Κυδοιμός (Ε 592)

*<ἐν φιλότητι>· εἰς συνουσίαν (Β 232) N

<ἐν φρέατι κυνομαχεῖν>· παροιμία ἐπὶ τῶν δυσφεύκτων

<ἐν Φρεάτου>· ἐν τῷ δικαστηρίῳ, ἐν ᾧ ἐδικάζοντο ἐπὶ ἀκουσίῳ

φόνῳ

*<ἐν φρεσίν>· ἐν τῇ διανοίᾳ (Ρ 111) ASvg

<ἕνα φρεσὶ θυμὸν ἔχοντες>· ὁμονοοῦντες (Ν 487)

*<ἐν χορείᾳ>· ἐν χορῷ (Iudith 15,13) AS

<ἐνχριμφθεῖσαν>· ἐμπελασθεῖσαν (Ε 662)

<ἐνχρίμψας>· ἐμπελάσας (Ψ 334)

<ἐν χρῷ κουρά>· ἡ ψιλή, καὶ πρὸς αὐτῷ τῷ χρωτί

*<ἐνχώριοι>· ἐκ τοῦ αὐτοῦ τόπου ὄντες AS

*<ἐν ᾧ>· ἐν ᾧτινι ASvg ἢ ὅταν

<ἐνώλας>· ἐν ᾧ ὁ ἴουλος ἐπιγίνεται

<ἑνωθείς>· ἓν καὶ τὸ αὐτὸ γενόμενος

*<ἐνώμα>· ἔστρεφεν A ἐκίνει (Γ 218) ASn

<ἐν ὠμοῖς μάντεις>· ὅταν ἀπ' αὐτῶν τῶν σφαγίων μαντεύωνται·

οἷον οἱ ἡπατοσκοπούμενοι ἐν ὠμοῖς λέγονται μαντεύεσθαι. καὶ <ἐνωμοτεῖν> ...

<ἐνώμοτον>· ὡρκισμένον, *ἢ τοῖς ὅρκοις ἔνοχον (ASvg)

<ἐνωμοτία>· τάξις τις διὰ σφαγίων ἐνώμοτος

<ἐν ὠμῷ γήραϊ>· ἐν χαλεπῷ γήρᾳ· <ὠμὸς> γὰρ ὁ χαλεπός (ο 357)

*<ἔνωπα>· ἐν ὄψει (Ο 320) n

<ἐνωπῇ>· ἐς ὄψιν, *προσόψει, φανερῶς. (Ε 374) ASvg ἐν μάχῃ

AS

[<ενώπηται>· τεταπείνωται]

<ἐνώπια>· *εὐθεῖα AS οἱ καταφωτιζόμενοι τοῖχοι. *ἐμπρός AS

<ἐνώπια>· τὰ κατ' ἀντικρὺ τοῦ πυλῶνος φαινόμενα S μέρη, ἃ

καὶ διεκόσμουν <ἕνεκα> τῶν παριόντων. ὁ δὲ Κράτης τὰς φλιὰς ἀπέδωκεν †ἐνίνοχος (Θ 435 ..)

<ἐνώπιον>· ἐν ὀφθαλμοῖς, ἐν τῇ προσόψει (ep. Rom. 12,17 ..)

†<ἐνωπάλιζεν>· ἐνέτεινεν, ἐνεδίδου

<ἐνωπῶς>· ἐμφανῶς

<ἔνωρος>· ἔναιμος. ζῶν

<ἐνῶρσεν>· διήγειρεν (Ζ 499)

<ἐνῶρτο>· *ἐνώρμησε AS διεγήγερτο (Α 599)

*<ἑνώσας>· συνάψας S

<ἐνώσατο>· διενοήθη

<ἕνωσις>· μῖξις. σύζευξις

<ἐνώταις>· ἐνωτίοις. τῇ προσῳδίᾳ ὡς φιλόπαις. Σοφοκλῆς Αἰχμα-

λωτίσιν (fr. 51)

†<ἐνωτία>· ἀμέλεια

<ἐνωτίζου>· ἐν τοῖς ὠτίοις δέχου (Iob 33,1 ..)

<ἐνώτισε>· τὰ νῶτα περιεσκέπασεν (Eur. Phoen. 654) Agn (S)

*<ἐνωχλήθην>· ἠῤῥώστησα (1. Regn. 30,13) ASvg

<ἐξ>· ἡ πρόθεσις "ἐξ ἀκαλαρείταο βαθυῤῥόου" (Η 422) ...

<ἐξάγαστον>· ἄξιον θαύματος r. (Snp)

*<ἐξάγειν>· παροξύνειν A

<ἐξάγγελος>· ἄγγελος, ὁ τὰ ἔσω γεγονότα τοῖς ἔξω ἀγγέλλων

<ἔξαγε κούρην>· ἔξαγε τὴν κόρην (Α 337)

<ἐξάγιστον>· τὸ οὐ δεόντως εἰσενεχθὲν εἰς ἱερόν· ἢ τὸ ἀκάθαρτον

<ἐξαγέτης>· καλαμίνθη

<ἐξάγιστα>· πάντα τὰ ἱερὰ καὶ ἀφωσιωμένα, ἃ οὐχ οἷόν τε

ἐκκομίζεσθαι τῶν ἱερῶν. ἔνιοι δὲ ἁγνὰ ἀπέδοσαν

*<ἐξάγιστος>· ἀκάθαρτος. πονηρός gn

<ἐξαγκυρῶσαι θύραν>· ἐκστροφῶσαι

*<ἐξαγορεύει>· φανεροῖ AS

*<ἐξαγορεύων>· πᾶσι δηλῶν. λέγων ASn

<ἐξαγρεῖν>· ἐξάγειν. ἐξαιρεῖν

<ἐξάγων>· ἐκβάλλων. προφέρων

<ἐξαγκωνίζεσθαι>· ...

*<ἐξαγωνίοις>· ἐξ ἀγώνων πόνον ἔχουσιν S

*<ἐξαγώνιος>· [τοῖς ἔξω τοῦ ἀγῶνος, ἢ] ἔξω τοῦ ἀγῶνος r Avg

ὤν

<ἐξάγω χωλὸν τραγίσκον>· παιδιᾶς εἶδος παρὰ Ταραντίνοις

<ἐξ ἀελπτίης>· ἐξ ἀνελπίστου (Archil. fr. 54,4)

*<ἐξ ἀήταο>· ἐξ ἀνέμου AS

<ἐξᾳρημένον>· ἐξῃρημένον

<ἐξαθελγόμεναι>· ἐκθλιβόμεναι

[<ἐξαινεῖτο>· ἀφηρεῖτο]

<ἐξαίνυται>· ἐξαιρεῖται

*<ἐξαίνυτο>· ἐξῃρεῖτο (Υ 459) S

*<ἐξαΐξαντες>· ἐξορμήσαντες ASvg

*<ἐξαιρεῖται>· ἐξυφαιρεῖται AS

<ἐξαιρειν>· λαμβάνειν. [ὑψοῦν (Σ)

<ἐξαίρετα>· ἐπίλεκτα (vn)

<ἐξαιρέταρ>· ἁρπάγη, ἢ ἅρπαξ ὁ πρὸς τὰ ἀντλήματα

*<ἐξαίρετον>· ἐπίλεκτον vn προηγούμενον (Gen. 48,22)

<ἐξαιρεύμην>· ἐξαίρετα ἐλάμβανον (Ε 232)

*<ἐξαιρήσοντες>· πορθήσοντες AS (vg)

*<ἐξαιρούμενος>· ἀποκομιζόμενος. ῥυόμενος (1. Regn. 30,8 ..)

ASvg

<ἐξαίσια>· ὑπέρμετρα. οὐκ ἐπιτήδεια. ἢ *παντὸς ἐπέκεινα <θαύ-

ματος>. ὑπερβάλλοντα (Iob. 9,10 ..) ASvgn

<ἐξαίσιοι>· κωλυτικοί. ἢ πολλοί, μεγάλοι. ἀνυπέρβλητοι. *ἐπέ-

κεινα παράδοξοι (A)

<ἐξαίσιος οἰωνός>· ὁ ἀσύμφορος· ἀπέστησε γὰρ ὅλως.

ἀλλότριος

<ἔξαιτον>· ἐξαίρετον (Μ 320) r. n μέγα. καλόν. ἀγαθόν

<ἐξαίφνης>· ἐξαπίνης r

<ἐξακέσαιο>· ἐξιάσαιο. θεραπεύσειας (Δ 36)

<Ἐξακεστήριος>· ὁ Ζεύς. καὶ ἡ Ἥρα

*<ἐξάκουστον>· περιβόητον A

*<ἐξακριβάζει>· ἐξιχνιάζει (Iob 28,3?) AS

<ἐξάκτωρ>· ὁ ἀπαιτῶν τὰ δημόσια r

†<ἐξακολουθοῦσθαι>· ἐκθρούζεσθαι†

*<ἐξαλαπάξαι>· ἐκπορθῆσαι (Α 129) AS (nP)

<ἐξαλδαίνει>· ἐκβλαστάνει

*<ἐξαλέασθαι>· ἐκκλίνειν (Hes. op. 105) AS

<ἐξαλέεινεν>· ἐξέκλινεν

*<ἐξαλείφθησαν>· ἀπώλοντο (Gen. 7,23) AS

*<ἐξαληλιμμένος>· ἀπαλειφθείς AS ἢ κεχρισμένος S

<ἐξαλίζεται>· συναθροίζεται s

<ἐξαλῖσαι>· κυλῖσαι. ἐκκομίσαι (Ar. Nubb. 32)

<ἐξ ἀκαλαῤῥείταο>· ἐκ τοῦ πρᾴως ῥέοντος (Η 422)

*<ἔξαλλα>· διάφορα (Sap. 14,23) λαμπρά. ἀλλόφυλα (2. Regn.

6,14) AS ἢ ἐξόχως (Dan. 11,36)

<ἐξάλματα>· πηδήματα r (p)

*<ἐξαλοῦνται>· ἐκπηδήσουσιν (Mich. 2, 12 ..) ASvg

<ἐξάλειπτρον>· σκεῦος ἀργυροῦν, φιάλῃ παραπλήσιον, ἐξ οὗ ἐν

τοῖς συμποσίοις ἠλείφοντο μύρῳ (Ar. Ach. 1063)

<ἐξάλμενος>· ἐξαλόμενος (Ο 571)

<ἐξ ἁλός>· ἐκ τῆς θαλάσσης S ἢ ἔξω τῆς θαλάσσης (λ 134)

<ἐξάλφεις>· εὑρίσκεις

<ἐξαλύξωμαι>· φυλάξωμαι. Σοφοκλῆς Αἴαντι Μαστιγοφόρῳ

(656 v. l.)

<ἐξαλφήσεις>· ἐκτιμηθήσῃ μεγάλως. ἀπὸ τοῦ <ἀλφαίνειν>. καὶ

γὰρ <ἀλφηστὴς> ὁ ἔντιμος· τινὲς δὲ ἐκλάμψεις

<ἐξάπινα>· ἐξαίφνης (Lev. 21,4 ..)

<ἐξαμβλίσκει>· διαφθείρει ἐγκυμονούμενον

<ἐξαμβλωθείς>· ἐκτρωθείς

<ἐξαμβρακοῦται>· ἐκλύεται. ἀπὸ τοῦ <ἀμβρακεύειν>, ὅ ἐστι

καρτερεῖν

*<ἐξαμαρτάνει>· πλημμελεῖ AS

<ἐξαμβλίσκοντα>· διαφθείροντα

<ἐξαμείψει>· ἐκτελέσει. πορεύσεται. ἐναλλάξει

<ἐξαμοιβάς>· ἑτέροις καὶ ἑτέροις

<ἐξαμοῦν>· ἐκθερίζειν

<ἐξ ἀμφοῖν>· ἐξ ἀμφοτέρων

<ἐξαμφοτερίσας>· τὸ ἀμφίβολον ποιῆσαι. καὶ τὸ δύο πραγμά-

των ἐκπεσεῖν

*<ἐξαμβλοῦμεν>· ἐκτιτρώσκομεν (Eur. Andr. 356) AS

<ἐξανάξει>· ἀνάξει πρὸς τὸν ἥλιον

<ἐξανδήρισον>· ἐκπέρασον

<ἐξανδραποδίζεται>· αἰχμαλωτίζεται

<ἐξανεμοῦσθαι>· ἐπαίρεσθαι. ἢ ξηραίνεσθαι. ἢ μετεωρίζεσθαι

†<ἐξανέσασα>· ἐπιστρέψασα

<ἐξανεχώρει>· λεληθότως ὑπέφευγεν

<ἐξανθῆσαι>· ἐκζέσαι

<ἐξανθήσει>· ἀνθήσει (Ps. 102,15)

<ἐξανέψιοι>· ὧν οἱ πατέρες ἀλλήλων ἀνεψιοί, ἢ αἱ μητέρες

[<ἐξανήσας>· ἐξαντήσας]

<ἐξανίησιν>· ἀναπέμπει r

[<ἐξανόμεναι>· ἐκκενούμεναι]

<ἐξάντες>· ἐξεναντίας. ὁτὲ δὲ τὸ ὑγιές

<ἐξάντης>· ὁ τῆς νόσου ἔξω ὤν

<ἐξαντῶν>· ἀντιάζων. ... τῆς κόῤῥης καὶ τοῦ πώγωνος οἷον

ὑπογενειάζων. ἢ οὕτως· <ἐξαντῶν> κατὰ τῆς ὑγείας αὐτοῦ ἐξορκῶν>· τὸν ὑγιαίνοντα γὰρ <ἐξάντη> ἔλεγον

*<ἐξ ἀντύγων>· ἐκ τῶν περιφερειῶν τοῦ ἅρματος (Eur. Rhes.

567) A (gn)

<ἐξανύω>· ἐξανύσω. ἐκτελέσω. *[κατεργάσομαι (Λ 365) p (g)

a) <ἐξάνω>· ἄνωθεν b) <ἐξάγῃ>· ἐξενέγκῃ

<ἐξαπαλλαγῇ>· ὑποχωρήσῃ (Thuc. 4,28,4)

<ἐξαπαλλάξει>· ἐκπορθήσει, ἐκκενώσει (Υ 30)

<ἐξαπατᾷ>· χλευάζει. *[δελεάζει. φενακίζει As

<ἐξαπάτερθεν>· ἐκ τοῦ ἑτέρου

<ἐξαπάφω>· ἐξαπατήσω (ψ 79)

<ἐξαπαφών>· ἐξαπατήσας

*<ἐξαπίνης>· αἰφνιδίως. ἐξαίφνης (Ε 71) APvg

<ἐξαποπειρῆσθαι>· πειρᾶσθαι

<ἐξ ἀπίης γαίης>· ἀλλοτρίας, ἢ ξένης. ἢ μακρὰν οὔσης (Α 270)

*<ἐξάπινα>· <αἰφνιδίως> r. g.

<ἐξαποινᾶσθαι>· παραλογίζεσθαι

*<ἐξ ἀπόπτου>· ἐπὶ τοῦ ὑψηλοῦ τόπου Ag, ὅθεν ἔστιν περισκο-

πεῖν τὰ ὑποκείμενα (Greg. Naz. or. 3 p. 49) A

<ἐξαπορηθῆναι>· ἐξαφανισθῆναι. [ἐν ἀπορίᾳ γενέσθαι (2. Cor.

1,8) Avg

<ἐξ ἀποτρόχου>· ἐκ περιδρόμου (Ar. fr. 637)

*<ἐξ ἀπροσεξίας>· ἐξ ἀμελείας A

*<ἐξάπτεσθαι>· κρατεῖσθαι τοῦ ἅρματος (A)

<ἐξᾶραι>· οὕτως λέγεται, ὅταν τι τῶν ὀρνέων εἰς μετέωρον ὕψος

αἴρηται

*<ἐξαράξαντες>· ψοφήσαντες, κρούσαντες Avgn

<ἐξαράξασθαι>· διῶξαι

<ἐξᾶρεν>· ἐκτός ἐστιν

*<ἔξαρθρος>· ἐκμελής (4. Macc. 9,13) Avgn

<ἐξαρῆξαι>· ἐκφορῆσαι

*<ἐξαρκεῖ>· ἐπαρκεῖ (Eur. Hipp. 278) Avg

<ἐξαρκέσει>· ἐκποιήσει

<ἐξαρκῆ>· ἀρκοῦσαν

<ἐξ ἀρακίων>· ἐκ φιαλῶν

*<ἔξαρνος>· ἀρνούμενος APvgn

*<ἐξάρξατε>· προκατάρξατε. καταλέξατε (Ps. 146,7) APvg

<ἔξαρον>· ἆρον. ἐξάλειψον (Sir. 36,6)

<ἐξαρτηδόν>· μετὰ τοῦ ἐκκρέμασθαι

*<ἐξαρτίζει>· πληροῖ. τελειοῖ gn

<ἐξαρτῆσαι>· ἐκκρεμάσαι. τελειῶσαι

<ἐξαρτύειν>· παιδεραστεῖν

<ἐξαρύσαι>· ἐξαντλῆσαι

<ἐξαρώμεναι>· ἐξ ἀγκῶνος φλεβοτομούμεναι

<ἑξᾶς>· εἶδος <νομίσματος> παρὰ Συρακουσίοις

<ἐξασελγαίνωμεν>· ἀναπληρώσωμεν ...

<ἐξαυαίνεται>· ἀποθνήσκει (Ar. fr. 612)

<ἐξαύδα>· *ἔξειπον Av (gn), λέγε. (Α 363) r φώνησον. βόησον

<ἐξαῦσαι>· ἐξελεῖν <Εὔπολις> (s)

<ἐξαυστήρ>· κρεάγρα (Aesch. fr. 2?)

*<ἐξαυτῆς>· παραυτίκα Avgn

<ἐξαῦτις>· μετὰ ταῦτα r ἐκ δευτέρου (Α 223) n

<ἐξαφάζων>· ἔξω ἑαυτοῦ γιγνόμενος. καὶ περιβλέπων

†<ἑξαφολέκτης>·

<ἑξαφορήσωσιν>· εὐπορίσωσιν

<ἐξαφύουσιν>· ἐξαντλήσουσιν

<ἐξέβλω>· ἐξέτρωσεν

<ἐξεγένετο>· ἐξεποίησε

<ἐξέγρετο>· ἐξηγέρθη

<ἐξέγρης>· ἐξηγέρθης

<ἐξεγρύτευσας>· ἐξηρεύνησας

<ἐξεδεδιῄτητο>· ἔξω τῆς νομίμου διαίτης ἐγεγόνει (Thuc.

1,132,2)

*<ἐξεδιῄτησεν>· κακῶς διῴκησεν Avgp (b)

<ἐξεδίφησεν>· ἐξεζήτησεν

†<ἐξεδίωσεν>· ἐπόρθησε. κατέκοψεν

*<ἐξ ἑδέων>· ἐκ τῶν καθεδρῶν (Α 533) An

<ἐξ ἕδρης>· ἐκ καθέδρας. ἢ ἐκπρεπής (Τ 77)

<ἔξεδρον>· τὸν οὐκ αἴσιον οἰωνόν, οὐκ εὔθετον ὄρνιν. οὐκ ἐν

δέοντι τὴν ἕδραν ἔχοντα

<ἐξεδύοντο>· ἀπεδίδυσκον (Γ 114) r

<ἐξέθανεν>· ἐλιποθύμησεν. <ἐξέπνευσεν>

*<ἐξέθει>· ἐξέτρεχεν Agn

<ἐξεθίαζε>· χορείας ἐπετέλει

*<ἐξέθυσεν>· ἀνεῖλεν (Eur. Or. 191) Avgn

*<ἐξέθορεν>· ἐξεπήδησεν (Φ 539) Avgn [ἐξέπνευσεν]

*<ἐξαιθριασθέν>· λαμπρυνθέν A (g)

<ἐξέθρωσκεν>· ἐξεπήδα r

<ἐξέθωψεν>· ἐξεθώπευσεν (Soph. fr. 773?)

<ἐξεῖ>· ἔξω. Λάκωνες

<ἕξεια>· τὰ ἑξῆς

<ἐξειδεῖς>· περισσοί. ἐκπρεπεῖς

<ἐξείη>· ἔξοδος. κέρδος

*<ἑξείης>· ἐφεξῆς (Α 448) n

<ἐξεικάδιοι>· οἱ ἐκ τῆς αὐτῆς εἰκάδος καὶ τάγματος τοῦ αὐτοῦ

*<ἐξείκοιτο>· παραγένοιτο A

<ἐξ †εἴκλω>· ἀπὸ δείπνου

*<ἐξεικονισμένον>· μεμορφωμένον (Exod. 21,22) Avg

<ἐξείλατο>· ἐῤῥύσατο (Sap. 10,1 ..)

<ἐξειλεγμένων>· ἐκλεκτῶν Avg (n)

<ἐξειλλεῖν>· ἐκβάλλειν

†<ἔξειον>· ἐπιζήμιόν τι καταδικάζειν τοῖς ἑκουσίως ... οἱ δὲ ἀπό-

λυσιν ἐγκλήματος

<ἐξείπω>· φανεροποιήσω (Ι 61)

*<ἐξείνισσα>· ἐξένισα (Γ 207) np

<ἔξειρα>· σκορπίος, ὁ ἰχθῦς

*<ἐξείρετο>· ἠρώτα (Ε 756) r. n

<ἐξερεείνων>· ἐξερευνῶν (μ 259)

<ἐξειρύσας>· ἑλκύσας

*<ἔξεισιν>· ἐξέρχεται (Eur. Alc. 215) r. Avg

*<ἐξειλώτισεν>· ὡς ἐπὶ †τοῦ λωτοῦ †ἐξεπόρθησεν A

<ἐξείς>· ἀφιείς

<ἔξειτι>· ἐξελεύσεται

<ἐξεκαρυκεύθη>· ὠψοποιήθη καὶ συνεκόπη· <καρύκη> γὰρ

ἔδεσμα ἐκ πολλῶν συγκείμενον

*<ἐξεκαλέσω>· <παρῃτήσω> [ἐκ τῶν προμαχόνων] A

<ἐξεκέδασεν>· ἐξεπέτασεν

<ἐξεκήλησεν>· ἐξηύλησεν. ἔθελξεν

<ἐξεκηρίωσας>· ἐξέστησας

<ἐξεκήρανεν>· ἐξέφθειρεν

<ἐξεκνημώθη>· ἐξεφθάρη

<ἐξεκοδόαξεν>· ἐξέχεεν

[<ἐξεκδούαζεν>· ἐξήνεγκεν]

<ἐξεκόμπασεν>· ἐξέπληξεν

†<ἐξεκ.νόθη>· κατηντλήθη

<ἐξεκορήθη>· ἐξεκαλλύνθη

<ἐξεκκλησίασεν>· συνήθροισεν (Lev. 8,4 ..)

<ἐξεκυλίσθη>· ἔπεσεν. ἀπεῤῥίφη (Ζ 42) r

*<ἐξεκώμασεν>· ἐξεπόρνευσεν Avgn

<ἐξελάαν>· ἐξελάσαι. ἀποδιῶξαι (Θ 527)

*<ἐξελαθῆναι>· ἐκδιωχθῆναι A

<ἐξελατέους>· ἐκδιωκτέους

<ἐξελάσωμεν>· ἐκβάλωμεν

<ἐξέχεα>· ἐξήρασα

<ἐξέλειπεν>· ἐπαύσατο (Gen. 18,11 ..)

*<ἐξελέσθαι>· σῶσαι (Isai. 44,20 ..) As

<ἐξέλιπον>· ἐξώλισθον (Ps. 77,33 ..)

*<ἐξελεύθεροι>· οἱ τῶν ἐλευθερουμένων υἱοί A

†<ἐξελθεῖν>· ἐξωθεῖν

<ἐξέλεψεν>· ἐξέγλυψεν. ἐξελέπισεν

<ἐξελιγμός>· κίνησίς τις παρὰ τοῖς τακτικοῖς, ἡ ἐνόπλιος ...

*<ἐξελίσσουσι>· κινοῦσιν (Eur. Troad. 3) An

<ἐξελκόμενος>· περιαγόμενος. περισυρόμενος (Ep. Iac. 1,11)

<ἔξελον>· ἐξαίρετον ἔδωκαν (Λ 626)

<ἐξελύθη>· ἐπαύσατο τῆς ὁρμῆς (Ε 293)

<ἐξελύτρωσας>· [ἐγύμνωσας] ...

<ἐξελώπισεν>· †ἀπήνθησεν. ἐξεσκύλευσεν, ἐξέδυσεν (Soph. Trach.

925)

*<ἐξ ἐμέθεν>· ἐξ ἐμοῦ (Α 525) Agn

<ἐξέμεν>· ἐξαφεῖναι (Λ 141)

<ἐξεμέτρει>· ἐπὶ ἅλωνος ἐμέτρει

<ἐξεμήμεκεν>· ἀπήρασεν. ἐξέχεεν

<ἐξέμμορεν>· ἔλαχεν (ε 335)

<ἐξέμολεν>· ἐξῆλθεν (Λ 603) r

<ἐξεμοῦντες>· ἀποβάλλοντες

*<ἐξεμούσωσεν>· ἐξεπαίδευσεν (Eur. Bacch. 825) As

<ἐξέμπαλιν>· ἐπαριστέρως

<ἐξ ἐναντίων>· ἐξ ἀντικειμένων (Greg. Naz. c. 2, 2, 8, 202)

<ἐξενάριξας>· ἐσκύλευσας (Π 692)

<ἐξενάριξεν>· ἐσκύλευσεν. ἀπέκτεινεν (Ε 151)

<ἐξ ἐνάρων>· ἐκ τῶν σκύλων (Ι 188)

<ἐξ Ἐνετῶν>· πόλις Παφλαγονίας (Β 852)

*<ἐξ ἐνοπῆς>· ἐκ τῆς μάχης vg, ἢ βοῆς (Ρ 714) An

†<ἐξεντισμέναι>· κεκοσμημέναι (Ar. Lys. 43)

*<ἐξ ἐπάλξεων>· ἐκ τῶν προμαχώνων (Eur. Phoen. 1009) Avgn

*<ἐξέπαλτο>· ἐξεπήδησεν (Α)

<ἐξεπατάγησαν>· ἐξεφώνησαν

<ἐξεπατάχθη>· ἐξεπλάγη

*<ἐξ ἐπαφῆς>· ἐκ ψηλαφήσεως An

<ἐξέπερσεν>· ἐξεῖλεν. ἐπόρθησεν

*<ἐξεπέτασεν>· ἥπλωσεν A ἀνέῳξεν (Prov. 13,16)

<ἐξέπελεν>· ἐξεγένετο

<ἐξ ἐπιδρομῆς>· ἐξαίφνης

<ἐξέπινεν>· προέπινεν

*<ἐξ ἐπιπολῆς>· ἄνωθεν g, ἄριζος

<ἐξεπιτάξ>· ἐξεπίτηδες

<ἐξ ἐπιδιφριάδος πυμάτης>· ἐξ ἄκρας τῆς ἄντυγος τοῦ δίφρου.

ἐκ τῆς ἐπιβάσεως τοῦ παραβάτου γάρ. τοῦ δίφρου καὶ τοῦτο τὸ μέρος (Κ 475)

<ἐξεπλάγη>· ἐθαύμασεν. ἐξέστη

*<ἐξέπλει>· ἐξέπλεεν Avgp

*<ἐξεπολεμοῦντο>· τὰ πολεμίων καὶ ἐχθρῶν ἔπραττον A

*<ἐξεπολέμωσε>· πολεμίους εἰργάσατο Avgp

<ἐξεπράθομεν>· ἐξεπορθήσαμεν (Α 125) r

*<ἐξεπράξατο>· ἐφόνευσεν (Eur. Bacch. 1161 v. l.) A

<ἐξεπύρωσεν>· ἐξέφλεξεν

<ἐξ ἐράνου· ἔρανος> εὐωχία

<ἐξεργάσῃ>· διαφθείρῃ

<ἐξερέεινεν>· ἠρώτησεν (Ι 672)

<ἐξερεείνων>· ἐξερευνῶν (μ 259) r

<ἐξερέῃς>· ἐξηγῇ

<ἐξερεύειν>· ἐξευρεῖν

<ἐξέρευκα>· ἐξηρεύνηκα

<ἐξερεύμην>· ἐξαίρετα ἐλάμβανον (ξ 232)

*<ἐξερέω>· λέξω (Α 212) n. [ἢ τὴν ἐπιθυμίαν ἐπλήρωσαν]

<ἐξ ἐρέβευς>· ἐκ τοῦ σκότους (Θ 368)

<ἐξ ἐρέβευσφιν>· ἐκ τοῦ <ἐρέβους>, ὅ ἐστιν σκότους (Ι 572)

<ἐξέραμα>· <ὁ ἔμετος> (2. Petr. 2, 22)

*<ἐξερεύξεται>· ἐξενέγκῃ (Exod. 7,28) A

†<ἐξέρεκτα>· ἐκπέση

†<ἐξερίπῃ>· ἐκπέσῃ (Ξ 414) n

<ἐξ ἔρον ἕντο>· ἐξήνεγκαν τὸν ἔρωτα, τουτέστιν τὴν ἐπιθυμίαν

ἐπλήρωσαν (Β 432)

*<ἐξερπετεῖν>· ἐξιέναι Avgn

<ἐξερύσαι>· ἐξαγαγεῖν. ἑλκύσαι (Ε 666)

<ἐξέροιτο>· ζητοίη. καὶ διηρώτα

*<ἐξερπύσαι>· ἐξολισθῆσαι A

<ἐξέῤῥον>· ἐξεπορεύοντο

<ἐξέῤῥωσας>· ἐπ' ἐμὲ ἀφῖξαι. ἤτοι ἐπὶ τῶν νεύρων

*<ἐξερύησαν>· ἔφυγον (1. Macc. 9,6) (vg)

<ἐξερύοι>· ἐξέλκοι (Κ 505)

<ἐξερύσασκεν>· ἐξεῖλκεν (Κ 490)

†<ἐξέῤῥω>· ἐκφῦναι

*<ἐξερῶ>· ἐξάξω (Eur. Or. 560) (nv)

<ἔξεσα>· ἔξωθεν. Λάκωνες

<ἐξεσίη>· ἡ κατὰ πρεσβείαν ἔξοδος (Ω 235)

<ἐξεσίας>· πρεσβείας

<ἔξεσκον>· ὑπῆρχον

<ἐξεσίην>· δημοσίαν ἐκπομπήν. χρείαν. ἀγοράν. λῆμα. πρεσβείαν.

δημηγορίαν. ἀπαίτησιν. χρήματα (φ 20)

<ἐξέσμων>· ἔσμηχον. καὶ <ἔσμων> δὲ τὸ αὐτό

<ἐξεστηκότα>· εἰς δίκην κεκληκότα ...

<ἐξεστηκὼς οἶνος>· ὁ ὀξίνης

*<ἐξέσσυτο>· ἐξώρμησεν, ἐξήρχετο (Η 1)

<ἐξέσται>· ἐπ' ἐξουσίας ἔσται

*<ἐξέστην>· ἐθαύμασα. ἐξεπλάγην (Habac. 3,2) Ag

*<ἔξεστιν>· δυνατόν <ἐστιν> (Eur. Hec. 435 ..) Avgn

*<ἐξέστησεν>· εἰς ἔκστασιν ἤγαγεν Avg

<ἐξέστρεψεν>· μετέβαλεν

<ἐξ ἑστίας ἄρχεσθαι>· παροιμία

<ἐξετάζεται>· ἀριθμεῖται [οὐ δεόντως]

<ἐξέταμον>· ἐξέκοψαν (Α 460) r

*<ἐξετανύσθη>· ἡπλώθη (Η 271) r Ap

<ἐξέτασις>· βασανισμός (Sap. 1,9 ..)

*<ἐξετασμός>· κρίσις. Agbps ἐρώτησις (Prov. 1,32)

<ἐξετέλειον>· ἐπλήρωσαν (Ι 492)

<ἐξέτειον>· ἐκ τούτου τοῦ ἔτους, οἷον <ἐπέτειον>

*<ἐξέτηξας>· ἀνήλωσας (Ps. 38,11) Av

*<ἐξέτηξεν>· ἐλέπτυνεν (Ps. 118, 139) r (g)

*<ἐξ ἔτι τοῦ>· ἐξ ἐκείνου τοῦ χρόνου (Ι 106) vgn

<ἐξετμήθη>· διεκόπη

*<ἐξετόξευσεν>· ἐξέπεσεν (Eur. Andr. 365) A

<ἐξετράπησαν>· ἐξέκλιναν

<ἐξετρίβετο>· σφόδρα ἐκοσμεῖτο

<ἐξευασμένου>· τεθνεῶτος, γενομένου ...

<ἐξευγενίσω>· ἐλευθεροποιήσω

<ἐξευδίασεν>· εὐδίαν ἐποίησεν

<ἐξέτρωσεν>· ἐξήμβλωσεν, ἔῤῥιψε τὸ βρέφος

<ἐξ εὐετηρίας>· ἐξ εὐδαιμονίας

<ἐξ εὐηγεσίης>· ἐξ εὐδαιμονίας (τ 114)

<ἐξευμαρίσθη>· παρεσκευάσθη

<ἐξευμενίσασθαι>· ἐξιλεώσασθαι, ἐξιλάσκεσθαι

*<ἐξευμενίσονται>· ἐξιλεώσονται (4. Macc. 4,11) Agn

<ἐξ εὐνῆς>· ἐκ κοίτης (Χ 190)

*<ἐξ εὐπατριδῶν>· ἐξ εὐγενῶν Avg

†<ἐξεύχομαι>· ἀφίξομαι

*<ἐξ εὐωνύμων>· ἐξ ἀριστερῶν (Exod. 14,22) Ag

*<ἐξεφαάνθη>· ἐφάνη (Δ 468) As

<ἐξεφάνη>· φανερὸς ἐγένετο

<ἐξέφαινον>· ὑπέφαινον

[<ἐξέφατο>· δεδαπάνητο]

<ἐξεφαύλιζον>· ἐξευτέλιζον

*<ἐξ ἐφημερίας>· ἐκ τοῦ συνεχοῦς (ev. Luc. 1,5) ASvg

<ἐξέφθιτο>· ἐξέφθαρτο. δεδαπάνητο (ι 163)

*<ἐξεφόρουν>· ἐξέφερον ASgp

<ἐξέφρηκεν>· ἀφῆκεν

*<ἐξέφυ>· ἐβλάστησεν r. ASvgn

*<ἐξεφύρθης>· ἐμιάνθης (Ierem. 3,2) AS(vg)

*<ἐξεφύσησα>· διεσκόρπισα. [ἐξεφυσίασα]. ἐβδελυξάμην (Mal.

1,13 ..) AS(vg)

†<ἐξεχαρυβδαάνθη>· ἀνεπόθη†

<ἐξέχεαν ὅρκια>· οἷον παρέβησαν

<ἐξέχειν>· ἀνατέλλειν ἥλιον

<ἔξελ' ἐμένα>· χωρὶς ἐμοῦ. Λάκωνες

*<ἐξέχεσθαι>· ἐξέχειν AS

<ἐξεχύθησαν>· ἠφανίσθησαν (Lam. 4,1)

*<ἐξαψάμενος>· κατασχών. περιπλακείς ASgn

<ἐξέωσαν>· ἐξώρισαν, κατέβαλον, ἢ *ἐξέβαλον ASvgnP

*<ἔξηβος>· ἔξω τῆς ἥβης. τριάκοντα πέντε ἐτῶν AS

<ἐξηγεῖσθαι>· ἡγεῖσθαι

*<ἐξηγήσατο>· ἡρμήνευσε (en. Ioan. 1,18) AS

<ἐξηγητής>· ὁ περὶ ἱερείων καὶ διοσημειῶν ἐξηγούμενος

<ἐξηγοῦ>· καθηγοῦ (Eur. Bacch. 185)

*<ἐξηγορίαν>· ἐπαγγελίαν (Iob 22,22) ASvgn

<ἐξηγορηκώς>· ἐξειρηκώς

*<ἐξῆπται>· ἤρτηται. κρέμαται gΣ

<ἐξέθυψεν>· ἐξέκαυσεν

<ἐξήϊα>· θυμιάματα

*<ἐξῃκασμένοι>· ὁμοιωθέντες (Eur. Phoen. 162?) ASg

<Ἐξηκεστίδης>· μοχθηρὸς συκοφάντης

<Ἐξήκεστος>· ἡταιρηκώς. ὅθεν καὶ τοὺς εὐρυπρώκτους ὁμωνύ-

μως <Ἐξηκέστους> ἔλεγον

<Ἐξηκεστιδαλκίδαι>· παρὰ τὸν Ἐξηκεστίδην καὶ Ἀλκίδην

*<ἐξήμβλωσεν>· ἐξέτρωσεν gn ἐξέφθειρεν r οὐ διέ

<ἐξήλατον>· εὐποίητον. ἢ [ἓξ πτυχὰς ἔχον (Μ 295) (b)

<ἐξήλατος>· συντετριμμένος

*<ἐξήλεγκτα>· φανερῶς γενόμενα AS

<ἐξηλευθέρωται> ὁ δοῦλος, ὁ δὲ πράγματος ἀπολυθεὶς <ἠλευθέ-

ρωται>

<ἐξήλατον>· ψιλῶς μὲν ἐξ ἐλασμάτων καὶ πτυχῶν συγκείμενον·

δασέως δὲ ἑξάπτυχον (Μ 295)

*<ἐξηλιασμένον>· κεκαυμένον (Ag) v ὑπὸ τοῦ ἡλίου (2. Regn.

21,13)

*<ἐξ ἠλιθιότητος>· ἐξ ἀναισθησίας ASvgn

†<ἐξηλήμβωρ>· ἔβλεπε. Λάκωνες

<ἐξηλοιῶμεν>· ἐξεκαθάραμεν

<ἐξήλυξεν>· ἐξέφυγεν (Eur. Hec. 1194)

*<ἐξημεροῖ>· πραΰνει (4. Macc. 1,29) ASvgn

*<ἐξήμβλωσεν>· ἐξέτρωσεν gn ἐξέφθειρεν r οὐ διέσωσεν

*<ἐξήμευσε>· ἀπεκίνησε AS

*<ἐξημμένοι>· ἐκδεδεμένοι. ASg ἢ ἐνδεδυμένοι S(n)

<ἐξημερῶσαι>· ἡμεροποιῆσαι (Eur. Herc. 20)

<ἐξημοιβά>· ἀλλακτὰ διὰ τὸ πλῆθος (θ 249)

<ἐξημοιβαί>· ἕτεραι

*<ἐξῆν>· ἐξεγένετο. ἢ δυνατὸν ἦν Avg

<ἐξημάρευσε>· ἐπέρασεν

<ἐξηνδρωμένον>· ὀρθιάζοντα

<ἐξινήσαμεν>· ἐξεβάλομεν

[<ἐξηνηθησάμην>· διῆλθον. ἀνέγνων. ἐξεφόρησα]

[<ἐξηνέριξας>· ἐσκύλευσας. ἀνεῖλες]

*<ἐξήνιοι>· ἀλλότριοι, παρὰ τὸ ἔξω ἡνίων γενέσθαι· <ἡνία> δὲ τὰ

λῶρα· AS(vg) ἀνυπότακτοι Svg (A)

*<ἐξήνιον>· ἔξω τοῦ ζυγοῦ AP

<ἐξηντληκέναι>· ἐξαπαντλῆσαι (Eur. Med. 79)

*<ἐξηπάτησεν>· ἐξεπλάνησεν (Sus. 56) ASn

*<ἐξήπαφεν>· ἠπάτησεν (ξ 379) r. AS

<ἐξεπέδου>· ἔλυε τὰ πέδα

<ἐξηπειρῶσθαι>· ἤπειρον γενέσθαι

<ἐξηπέτριπται>· δεδαπάνηται. Λάκωνες

[<ἐξήπιλεν>· ἐξεγένετο]

<ἐξηρεύξατο>· προεβάλετο (Ps. 44,1) r

*a) <ἐξηρμένην>· ὑψουμένην Sg b) <<ἐξῃρημένην>>· περιῃρη-

μένην AS

<ἐξήριπεν>· ἐξέπεσεν (Hippocr. med. off. 12, III 314,6 L.)

*<ἐξῄρηνται>· ἐξηρήμωνται ASn

*<ἐξηρτημένοι>· κρεμάμενοι ASg ἢ κεκοσμημένοι (Exod. 28,7?)

*<ἐξηρώησαν>· ἐξώρμησαν (Ψ 468) r. (S)

<ἑξῆς>· ἐφεξῆς

*<ἐξησκημένον>· δυσνόητον n

*<ἐξησκληκότες>· ξηρανθέντες AS (vg)

<ἐξητασμένος>· δεδοκιμασμένος

*<ἐξῄτησαν>· ᾔτησαν. ἐδυσώπησαν. παρεκάλεσαν AS

<ἐξηυλημένον>· ἄχρηστον. αἱ γὰρ παλαιαὶ γλωσσίδες τῶν

αὐλῶν ἐξαυλίδες ἐλέγοντο, καὶ αἱ κατατετριμμέναι

†<ἐξήχμησαν>· ἠρήμωνται· διὰ τὸ τὰ ξόανα ἀπολελοιπέναι

αὐτούς· ἢ ὅτι οὐκ ἐπέθυον αὐτόθι οἱ βάρβαροι τῷ θεῷ

*<ἐξηχεῖτο>· ἐξηκούετο (3. Macc. 3,2) ASvgn

*<ἐξήχηται>· ἐξῆλθεν. ἐκηρύχθη (1. Thess. 1,8) AS

<ἐξίατρος>· ἐκθυτικός

<ἐξιεροῦν>· χρήματα θεοῖς ἐπαγγέλλεσθαι

<ἐξιθυίω>· †ἔξω καθίσω

<ἐξιθύνει>· ὀρθοῖ (Ο 410) (S)

<ἐξικνεῖσθαι>· χωρεῖν

<ἐξικμάζεται>· ἐξόλλυται

<ἐξικνεῖται>· ...

<ἐξικνούμενον>· ἐξαρκοῦν. εἰσδυόμενον

<ἑξικόρ>· ἑκτικός

*<ἐξίκοιτο>· παραγένοιτο N (p)

*<ἐξιλάσεται>· προσεύξεται. πραϋνεῖ (Lev. 4,20 ..) AS

*<ἐξιλάσκεσθαι>· ἐξευμενίσασθαι (Lev. 17,11 ..) ASPb

*<ἐξίλασμα>· ἀντίλυτρον. ἀνακτητικὸν δῶρον (Ps. 48,7 ..)

ASvgn

<ἐξίλλειν>· ἀπείργειν, κωλύειν. κτείνειν. ἐκβάλλειν ASn

<ἐξίμεναι>· ἐξαφεῖναι. ἐξελθεῖν (λ 531 v. l.)

[<ἐξίνε>· ἐπεσβέννυεν]

<ἐξινώμενον>· ἐκκενούμενον. ἐκστραγγιζόμενον· λέγεται δὲ ἐπὶ

τῶν χολὴν καθαιρομένων (com. ad. 1004 K.)

<ἐξιποῦται>· ἐκπιέζεται

[<ἐξιπόμενος>· καθαιρόμενος χολήν, ἢ ἐξεμῶν, ἢ ἐκρέων]

<ἐξιονθίζω>· "ἐξιονθίζω τρίχα" (Soph. fr. 661) ἐκδίδωμι. ἔστι γὰρ

ἴονθος ῥίζα τριχῶν, ἢ <τὸ> ὑπερέχον

<ἕξις>· ἦθος, ἢ ἐκ τοῦ ἔχειν. φρόνησις. συνήθεια (Hebr. 5,14)

<ἐξίθμη>· ἔξοδος

*<ἐξιστορήσαντες>· ἀναζητήσαντες ASvn

*<ἐξ ἰσοστασίου>· ἐξ ἴσου· ἐκ τοῦ ὁμοίου AS

*<ἐξιστακέναι>· θαυμάσαι (Act. 8,11) ASvg

*<ἐξίσταντο>· ἐθαύμαζον (Act. 2,7) ASs

<ἐξίστασθαι>· διαφθείρεσθαι

<ἐξίσταται>· ἐκπλήττεται (Iob 36,28)

<ἐξίστη>· ἐξέπληττε

<ἔξιστον>· ἔχθιστον

<ἐξίστιον>· ἱερεῖον

<ἐξίταλα>· ἀναλώματα

<ἐξίτηλα>· ἀσθενῆ. *ἀνόητα n ἄχρηστα. *ἀδόκιμα. S ἐγγὺς

ἀφανισμοῦ ASvgn

*<ἐξιτηλία>· μωρία (A) S

<ἐξίτηλον>· ἐξολλύμενον. ἀμαυρόν. *ἢ τὸ ἀπολλύμενον· παρὰ

τὸ <ἐξιέναι>, ὅ ἐστι ἐξελθεῖν AS ἢ ἀνόητον S

*<ἐξίτηλος>· ὑπερήφανος. βλάξ (ASPn) διεφθαρμένος S(n)

<ἐξιτήρια>· ἡμέρα, ἐν ᾗ τὰς ἀρχὰς ἀπετίθεντο Ἀθήνησιν

*<ἐξιτήριον>· ἀποτακτικόν ASvg

<ἐξιτητός>· ἐκπορευόμενος r

*<ἐξιχνεύει>· ἐξερευνᾷ. ἀναζητεῖ (Sir. 18,4) A

*<ἐξιχνιασάμην>· ἐξηρεύνησα, AS ἀνεζήτησα (Iob 5,27?)

<ἓξ μέτρα>· ἑξάμετρα

<ἐξώβλητον>· ἐξόριστον. ἀπόβλητον

*<ἐξ οὗ δή>· ἀφ' οὗ δὴ χρόνου (Α 6) n

<ἐξοδῆσαι>· ἐξοδεῦσαι

<ἐξοδίαν>· ἐκστρατείαν (1. Esdr. 4,23)

<ἐξόδιοι νόμοι>· δι' ὧν πάντες ἐξελεύσονται (Cratin. fr. 276)

*<ἔξομπλον>· ἴσον <ὑπόδειγμα> AS

*<ἐξονομακλήδην>· ἐξ ὀνόματος καλῶν (Χ 415) S

<ἐξονομάσεις>· ὀνομάσεις

*<ἐξονομήνῃς>· ἐξ ὀνόματος [εἰπών. ἢ] ἐξείπῃς (Γ 166) ASn

*<ἕξοντες>· ἔχοντες AS

<ἐξ ὄνυχος>· παροιμία

<ἐξοπλίσας>· ὁπλίσασθαι κελεύσας

*<ἐξ ὀπός>· ἐκ τῆς φωνῆς (Greg. Naz. c. 2, 1, 34, 80) nT

<ἐξορίζειν>· ὀρὸν ἐκπιέζειν τυροῦ

[<ἐξ ὀρίου>· ἐπιτηδείου ἀνέμου]

<ἐξορίζομαι> ...

<ἐξόριστος>· τῶν ὅρων ἐκτός (Dem. 21, 105)

*<ἐξορμᾷ>· ἐκπηδᾷ. ἔξεισιν AS ἐκτρέχει Sb

*<ἐξοθύνει>· παρορμᾷ AS

<ἐξορμενίζεις>· ἐκκεκαύληκας. ἐκκέχυσαι

<ἐξορύξαι>· ἐκφθεῖραι (1. Regn. 11,2)

<ἐξορχήσομαι>· χλευάσω, ὑβρίσω

*<ἐξοσιοῦν>· δικαιοῦν AS

*<ἐξοσιούσθω>· ὅσιος γινέσθω (Eur. Bacch. 70) AS

*<ἐξωστρακίσθη>· ἐξωρίσθη· ἐπειδὴ εἰς ὄστρακον ἔγραφον

AP (S) g τὰς ἐξορίας g

[<ἐξότολον>· φανερόν]

*<ἐξ οὗ>· ἀφ' οὗ (Α 6) ASv

<ἐξουδένωσας>· ἀπεδοκίμασας (Iud. 9,38 ..)

*<ἐξουδενώκασι>· κατευτέλισαν (1. Regn. 8,7) AS

<ἔξουθα>· ἐκτός

*<ἐξουθενεῖ>· παρακρίνει ASn

<ἐξουθενούμενοι>· κατευτελιζόμενοι

<ἐξουλάς>· ἐκβολάς

<ἐξουλῆς δίκη>· ἐξουλῆς δικάζεταί τις, ὅταν φάσκῃ κατέχεσθαι

αὐτοῦ κτῆμά τι ἐπιβάλλον αὐτῷ· ὅπερ <ἐξίλλειν> λέγεται, τουτέστιν ἐκβάλλειν

*<ἐξ οὐρίου>· ἐξ ἐπιτηδείου ἀνέμου ASvgn

*<ἕξουσιν>· ἐφέξουσιν (Ν 51) n(S)

*<ἐξοφρυωμένοι>· ἐπηρμένοι. ὑπερήφανοι ASn (v)

*<ἐξ ὀχέων>· ἐκ τῶν ἁρμάτων (Γ 29) AS

*<ἐξοχετευόμενα>· ἐκρέοντα, ἢ ἐκτὸς ἔχοντα τοὺς ὑδρηγούς AS

<ἔξοχος>· ἔνδοξος r ἢ ἄριστος (Β 480 ..)

<ἐξοχώτατος>· ὑπέρτατος

*<ἐξόχως>· ὑπερβαλλόντως ASg καλλίστως. [πάνυ (3. Macc.

5,31?) ASgn

<ἔξοχον>· ἐκπρεπές (Ζ 194 ..)

<ἐξπέδιτον>· ...

<ἐχυδαροῦται>· ἐξυδατοῦται

<ἐξυδατισθέν>· ὡς ὕδωρ

<ἐξ ὑμάλων>· ἐξ ὁμοίων

*<ἐξ ὑπαρχῆς>· ἐξ ἀρχῆς ASvg

<ἐξ ὑπερκρεμῶν>· ἐξ ὑπεροχῆς, ἐκ κορυφῆς

<ἐξύπισθα>· ἐκ τοῦ ὀπίσω (Lyr. ad. fr. 67 Bgk)

*<ἐξ ὑπογύου>· ἐκ τοῦ σύνεγγυς r. ASvg

<ἔξυσ' ἀσκήσασα>· ὑφάνασα (Ξ 179)

*<ἔξυσεν>· ἐδημιούργησεν AS

*<ἐξυφήνας>· κατασκευάσας g

<ἔξω ἀμέλγεται>· ἐκθλίβεται

<ἐξωβάδια>· ἐνώτια. Λάκωνες

*<ἐξώγκουν>· ἔθαπτον (Eur. Or. 402) Sgn ἐμεγάλυνον

*<ἐξώγκωσεν>· ὕψωσεν ASvg

†<ἐξωγύρου>· εὐκαταπρήστου AS

<ἔξω Γλαῦκε>· τοὺς χειμαζομένους ἐν θαλάσσῃ φασὶ λέγειν.

παροιμιῶδες δέ· ἐπεὶ δοκεῖ ὁ Γλαῦκος φανεὶς χειμῶνα σημαίνειν

[<ἐξώδια>· ἔξοδος. ἐξώδια]

<ἐξώκοιτος>· εἶδος ἰχθύος. <ὁ> καὶ <ἄδωνις>

*<ἐξώκειλεν>· ἐξέπεσεν. r. Sn ἐκ μεταφορᾶς τῶν πλοίων AS

*<ἐξώκειλον>· ἐξῆλθον S (APn)

*<ἐξώκοιτος>· ἔξω κοιταζόμενος r. AS

<ἐξωλίμας>· οὐκ αἰσίους

*<ἐξώλης>· κίναιδος r. ASv(g)

<ἐξώλιγξε>· ὤλισθεν [ἐξώλλυται ἀπόλλυται]

*<ἐξώμβρησεν>· ἐπήγαγεν ὀξέως AS ἢ ἐπήνεγκεν (Sir. 1,19) (g)

<ἐξωμίς>· χιτὼν ὁμοῦ καὶ ἱμάτιον. τὴν γὰρ ἑκατέρου χρείαν

παρεῖχεν· καὶ χιτῶνος μὲν διὰ τὸ ζώννυσθαι, ἱματίου δὲ ὅτι τὸ ἕτερον μέρος ἀνεβάλλετο. παρ' ὃ καὶ οἱ κωμικοὶ ὁτὲ μὲν <ἔνδυθι> ὁτὲ δὲ <περιβαλοῦ> ...

*<ἔξωμος>· χιτὼν δουλικός ASvg

*<ἐξωμόσατο>· ἀπηγόρευσεν r. ASgn

<ἐξωμοσία>· ἄρνησις μεθ' ὅρκου

*<ἐξ ὠνίων>· ἔξω τῶν πρασίμων AS πραγμάτων S

<ἐξώπαζεν>· ἐξέπεμπεν

<ἐξώπιον>· ἔκτοπον. ἔξω

*<ἐξωραϊσμένον>· κεκοσμημένον ASn, κεκαλλωπισμένον g

<ἐξώργισα>· ἐξεθύμωσα [ἐξώροις]

*<ἐξώροις>· γραίαις AS ἢ γέρουσιν

*<ἔξωρον>· τὸν παρηκμακότα, ἄκαιρον AS, ἢ παλαιόν

*<ἐξώσθη>· ἐξεβλήθη r. AS

*<ἐξώσθησαν>· κατεβλήθησαν. κατέπεσαν g

*<ἔξωσον>· ἄπωσαι, ἔκβαλε (Ps. 5,10 ..) ASvgn

<ἐξώσω>· ἀπώσω, [ἐκβαλῶ (Ioel 2,10) r

<ἐξώστρα>· ἐπὶ τῆς σκηνῆς τὸ ἐκκύκλημα· <Φρύνιχος>

[<ἐξωστρακίσθη>· ...]

*<ἔξωθε πάγης>· ἔξω παγίδος AS

<ἔξω τριακάδος>· οἱ μὴ μεταλαμβάνοντες παῖδες ἢ ἀγχιστεῖς

κλήρου τελευτήσαντός τινος Ἀθήνησιν ἐκαλοῦντο

<ἐξωτικὰς δίκας>· τὰς ξενικάς

*<ἐξ ὠτειλῆς>· ἐκ τοῦ τραύματος (Δ 140) ASn

<ἐξώτρυνεν>· ἐξέπεισεν

<ἐξώφελλεν>· ἐπιπολὺ ηὔξησεν (ο 18)

<ἐξωχέτευται>· [ἐπιπολὺ ηὐξήθη]

*<ἐξῴχοντο>· ἐξεπορεύοντο r. ASPn

<ἕο, ἑοῖο, ἕθεν>· ταῦτα ἰσοδυναμεῖ· καὶ ὀρθοτονούμενα δηλοῖ

ἑαυτοῦ ἢ ἑαυτῆς, ἐγκλινόμενα δὲ αὐτοῦ, αὐτῆς S

*<ἔοι>· ἔσται. εἴη Sn, γένοιτο g, ὑπάρχοι (Ξ 333) ASvgn [αὐτοῦ,

αὐτῆς]

*<ἔοικεν>· ὡμοίωται SPg πρέπον ἐστί n δοκεῖ. ἁρμόζει. φαίνεται

(Α 119 ..) SPn

<ἔοικέ τοι>· πρέπει σοι (Ι 70)

*<ἐοικός>· πρέπον. ὅμοιον ASvg

*<ἐοικότα>· καθήκοντα. *πρόσφορα Σp ὡμοιωμένα

*<ἐοικώς>· ὡμοιωμένος (Β 20) ASn

*<ἕοιμι>· ἐμβάλλοιμι vgn

*<ἑοῖο>· τοῦ αὑτοῦ. ἢ ἑαυτοῦ (Β 662) AS

*<ἑοῖσι>· τοῖς ἑαυτοῦ (Α 83) ASvgn

<ἑοῖσιν>· ἰδίοις. οἰκείοις (Μ 222)

<ἐόληται>· τετάρακται. ἐπτόηται. ὠδύνηται

†<ἔολον>· πρόσφορον. χρηματιστόν

<ἐολότων>· εἰλημένων S

*<ἔολπεν>· ἐλπίζει. προσδοκᾷ. οἴεται (φ 317) (AS)

*<ἑόν>· ἴδιον gn τὸν ἑαυτοῦ. Sn ἑαυτόν "ἑὸν γένος"

*<ἐόντα>· ὑπάρχοντα, [ὄντα (Α 352) n

*[<ἐόντες>· ἐξ ἔθους ἐπιφοιτῶντες] A

*<ἔοργας>· εἰργάσω (Γ 57) n

*<ἔοργεν>· ἔπραξεν ASvg εἴργασται A διέθηκεν (Β 272)

<ἐοργίζεται>· τορυνᾶται. <ἐόργη> γὰρ ἡ τορύνη

†<ἔορτα>· ἔδοξε. κρεμνᾶται†

<ἐορτάς>· ἀρεσκούσας. καλάς

[<Ἔορτος>· ἢ] <Ἐορδός>· Μακεδών, ἀπὸ ἔθνους

<ἔορ>· θυγάτηρ. [ἀνεψιός r

<ἔορες>· προσήκοντες, [συγγενεῖς r

<ἐοσσητήρ>· ἐπίκουρος. τιμωρός. ἀντὶ τοῦ <ἀοσσητήρ>

*<ἑοῦ>· τοῦ ἑαυτοῦ (Α 496) AS

<ἐοχμόν>· <καθ' ἃ συνδέδεται ὁ τράχηλος> p

<ἐπάβολος>· ἐπιτυχών

*<ἐπαγαλλιάζων>· ἐπιχαίρων AS

*<ἐπαγγείλωσιν>· κελεύσωσιν

<ἐπαγγεῖλαι>· ἐκκαλέσαι. ἐντυχεῖν

*<ἐπαγγελία>· ὑπόσχεσις (Rom. 4,13 ..) AS καὶ <ἐπάγγελμα>

(2. Petr. 3,13)

<ἐπαγγέλλῃ>· κελεύεις

<ἐπάγει>· ἐπιφέρει. ἐνποιεῖ. θηρεύει

<ἐπαγείρειν>· ἐπισυναθροίζειν (Α 126) r. b

<ἐπάγη>· ἐστερεώθη. ἐπήχθη (Κ 374) *ἐνεφυτεύθη g συνεπλάσθη.

ἐγένετο. ὡς καὶ <ἁρματοπηγὸς> λέγεται

<ἐπαγίνησεν>· ἐπῆγεν

<ἐπαγκομίζεσθαι>· ἐπανάγεσθαι

†<ἔπαγλος>· κατόθριξ†

<ἐπαγορίαν ἔχει>· ἐπίμωμός ἐστιν

<ἔπαγρον>· ἀγρευτικόν, ἄγριον. ἐν τῷ ἀγρεύειν εὐτυχῆ

<ἐπαγλάϊξον>· ἄκρατον ἐπίχεον (Lyr. ad.)

<ἐπαγχάσασθε>· ἐπαναχωρήσατε

<ἐπαγασσαμένη>· ἐκπληγεῖσα

<ἐπάγω>· ἐπιφέρω (Gen. 6,17 ..)

<<ἐπαγωγά>·> ἐπαγόμενα. τὰ ἐπαχθέντα. *[ἐφολκά g ἢ ἀπατη-

τικά (4. Macc. 8,15) ASvg

*<ἐπαγωγάς>· αἰχμαλωσίας (Sir. 10,13?) AS

*<ἐπαγωγή>· συμφορά. πειρασμός. ἤτοι τὸ ὁπωσοῦν κακῶς

ἐπαγόμενον (Sir. 3,28) ASvg

<ἐπαγώγιον>· ἀνηρτισμένον

<ἐπαγωγή>· αἰφνίδιος ... Κασάνδρᾳ (trag. ad.?)

*<ἐπαγωνιεῖται>· φιλονικήσει r ASvgn

*<ἐπᾴδοντος>· φαρμακοῦ (Ps. 57,6) r. ASvg

*<ἐπαείρει>· ἐπαίρει AS αἴρει A

*<ἐπαΐεις>· ἐπακούεις ASP

*<ἐπαειράμενον>· ἀφαιρούμενον AS

*<ἐπαείρας>· ἐπεγείρας (Κ 80?) AS

†<ἐπαεσσούριον>· κατήγορον

*<ἐπ' αἶαν>· ἐπὶ γῆν (Θ 1) AS

[<ἐπαΐχδην>· ὅσον ἐπιψαῦσαι]

<ἐπαιγίζοντα>· σφοδρότερον πνέοντα ἄνεμον· <καταιγίδες> γὰρ

αἱ τῶν ἀνέμων ἐμβολαί (ο 293)

<ἐπαιγίζων>· ἐπικαταιγίζων, τουτέστι ἐπιπίπτων (Β 148)

<ἐπαιδεύσατο>· τὸν υἱὸν ὁ πατήρ, <ἐπαίδευσε> δὲ ὁ διδάσκαλος

<ἐπαινέσαντος>· εὐφημίσαντος

<ἐπαινή>· ἐπαινετή. ἢ δεινή, καὶ φοβερά (Ι 457)

<ἐπαΐειν>· αἰσθάνεσθαι

[<ἐπαίας>· μετεωρήσας]

[<ἐπαίμονες>· ἀπόγονοι]

<ἐπαΐξας>· ἐπιδραμών, *[ἐφορμήσας (Β 146) (S)

<ἐπαίνους>· τὰς κρίσεις. καὶ τὰς συμβουλίας. καὶ τὰς μαρτυρίας

Σοφοκλῆς Θυέστῃ Σικυωνίῳ (fr. 231)· καὶ †ἀλκέοι ταῖς ἐπαινέ- ταισιν

<ἐπ' Αἰνύρων ὁδόν>· Αἴνυρα χωρίον τῆς Θρᾴκης ἀπὸ Αἰνύρου

ὀνομασθέν (Archil. p. 439 Bgk.)

*<ἐπαΐοι>· αἰσθάνοιτο. ἐπακούοι AS

*<ἐπαΐοντα>· ἐπακούοντα ASvg

<ἐπαῗραι>· προτρέψασθαι

[<ἐπαίσαι>· λαβεῖν]

*<ἐπαίρων>· κουφίζων. ὑψῶν AS(g)

<ἐπαΐσαι>· αἰσθέσθαι. ἐπακοῦσαι. πεισθῆναι

<ἐπᾶισας>· *ἔτυψας, ἐπάταξας, ἔπληξας (Iob 4,19) (ASvg)

ἔδειρας. ᾖσας, ἔψαλας

<ἐπαίσιοι>· καθήκοντες. ἐπιβάλλοντες

<ἐπαΐσσων>· ὁρμῶν. ἐπερχόμενος (Κ 369)

<ἐπάϊστος>· φανερός. κατάφωρος (Hdt. 2, 119,3 ..)

<ἐπαϊών>· ἐπακούσας

*<ἔπαιτοι>· αἴτιοι (Α 335) n

*<ἐπ' ἀκινήτοισιν>· ἢ τάφοις. ἢ λίθοις (Hes. op. 750) AS

<Ἐπακμόνιος>· Ποσειδῶν ἐν Βοιωτίᾳ

<ἐπακοντισμός>· βόλου ὄνομα

<ἐπάκοοι>· οἱ μάρτυρες. καὶ οἱ ἐπισκοποῦντες τὰς δικαστικὰς

ψήφους

<Ἐπάκριος>· Ζεύς. ὁ ἐπὶ τῶν ἄκρων τῶν ὀρῶν ἱδρυμένος. ἐπὶ γὰρ

τῶν ὀρῶν τοὺς βωμοὺς αὐτῷ ἵδρυον ὡς ἐπιπολύ

<ἐπ' ἀκροτάτῳ>· ἐπ' ἄκρῳ (Β 793)

<ἐπάκρισεν>· ἐπέδραμεν

<Ἐπακταῖος>· Ποσειδῶν ἐν Σάμῳ

*<ἐπακτήρ>· κυνηγός r. ASvgbp

[<ἐπακτήρεσιν>· ἀλλεπαλλήλοις, συνεχέσιν]

*<ἐπακτῆρες>· κυνηγοί, οἱ τοὺς κύνας ἐπάγοντες g καὶ δίκτυα

καὶ δόλους (Ρ 135)

*<ἐπακτόν>· ἔξωθεν (Eur. Phoen. 343) ASvgn

<Ἐπάκτιος>· ὁ Ἑρμῆς ἐν Σικυῶνι

<ἐπακτὸς ὅρκος>· <οὐκ> ἐγχώριος, ἀλλ' ἀπὸ ξένης ἐπηγμένος·

ἢ ἐφ' ὃν ἕτερος ἄγει, οὐκ αὐθαίρετος

<ἐπακτούς>· ἐπηγμένους

<ἐπακτρίδας>· τὰς ἁλιάδας· <ἐπακτρεῖς> γὰρ οἱ ἁλιεῖς καὶ

καθόλου οἱ κυνηγοί. καὶ <ἐπακτροκέλης> δὲ εἶδος πλοίου

<ἐπακτρεῖς>· παροιμία· δοῦναι μὲν εἰς ἐπακτρέων, λαβεῖν δὲ μή.

[καὶ οἱ κυνηγοὶ <ἐπακτρεῖς>]

*<ἐπακτῶν>· ἔξωθεν προσγινομένων. ἢ ἐπὶ τῶν αἰγιαλῶν ἢ τῆς

πέτρας· <ἀκτὴ> γὰρ ἡ πέτρα καὶ ὁ αἰγιαλός AS

<ἐπάκτωσαν>· ἔκλεισαν, [ἐφράξαντο (Archil. fr. 187) r

<ἐπαλαζονευόμενον>· καταθρασυνόμενον

<ἐπαλείφων>· γυμνάζων (vg)

<ἐπαλείφοντας>· γυμνάζοντας

<ἐπαλάσσετο>· κατεπίμπλατο (Λ 169)

<ἐπαλλάξαντες>· *ἐφαμματίσαντες. ἐπιπλέξαντες. (Ν 359) Sgp

ἐναλλάξαντες AS ἐξ ἀντεμβολῆς ἐπεκτείναντες

<ἐπαλλαχθεῖσα>· ἐπαλλάξασα. Σοφοκλῆς Κολχίσιν (fr. 322)

*<ἐπαλλήλων>· ὁμοίων Avgb (S)

*<ἔπαλλεν>· ἔσειεν n

<ἐπάλθημεν>· ...

*<ἐπαληθείς>· πλανηθείς (δ 81) AS

*<ἐπ' ἀλλοδαπῆς>· ἐπὶ ξένης AS

<ἐπάμων>· δοῦλος, λάτρις

<ἐπαλαστήσασα>· σχετλιάσασα, δεινοπαθήσασα, ἐπιχαλεπή-

νασα (α 252)

<ἐπαλῖναι>· ἐπαλεῖψαι

<ἐπαλλακεύετο>· παλλακῇ ἐχρῆτο

<ἐπάλλησεν>· ἐφθάρη

<ἐπάλμενος>· πηδήσας AS, ἐφορμήσας r, ἐφαλόμενος (Η 260) s

*<ἐπάλξεις>· οἱ προμαχῶνες τῶν τειχῶν (Μ 258) q. vgnp

*<ἔπαλξις>· πύργος ASvg. οἱ τῶν τειχῶν προμαχῶνες

†<ἐπαλογῆς>· σπουδῆς. ἀνταποδόσεως (Sir. 2,2)

<Ἐπαλουσία>· ἡ Ἀθηνᾶ

<ἐπάλταξε>· παλτῷ ἔβαλεν

<ἐπάλυνεν>· ἐλεύκανεν. ὕγρανεν, ἀνέδευσεν. ἢ ἐπεπάσθη. ἢ ἀπὸ

τῆς <πάλης>, ἐλεύκανε χιόνι (Κ 7)

<ἐπᾶλτο>· ἐφήλατο. ἐπέδραμεν (Φ 140) [ἐκραδάνθη. ἐσείσθη.]

<ἐπαμβλήδην>· ἀναβαλλόμενος. ἀνακρουόμενος

<ἐπαμειβόμενον>· ἐπαλλαττόμενον

*<ἐπαμείψομεν>· ἀνταλλάξωμεν, ἀντιδῶμεν (Ζ 230) ASn

<ἐπαμέτραιον>· μέτρον τι παρὰ Κνιδίοις

<ἐπ' ἁμεροφάντῳ>· ἐπὶ ἡμέραι φανέντι

<ἐπαμήσατο>· ἐπεβάλετο (ε 482)

<ἐπαμησόμεθα>· ἐπιφορήσομεν

<ἐπ' ἀμνηστείᾳ>· ἐπ' ἀμνησικακίᾳ

<ἐπαμοιβαδίς>· ἐναλλάξ (ε 481)

<ἐπάμονες>· [ἀπόγονοι.] ἀκόλουθοι (r)

*<ἐπαμῦναι>· βοηθῆσαι (3. Macc. 1,27) r. ASvg

†<ἐπαμφάδησεν>· ἐθαύμασεν. περιεβλέψατο

*<ἐπαμφιάζοντες>· ἐπενδύοντες AS

<ἐπαμφιέσας>· ἐγκρύψας

*<ἐπαμφίσκοντες>· ἐνδύνοντες A (g)

*<ἐπ' ἄμφω>· ἐπὶ τοῖς δυσίν vgn

*<ἐπάναγε>· ἐπάνελθε AS. ἐπίστρεφε (Sir. 17,26)

*<ἐπάναγκες ἔχω>· ἀνάγκην ἔχω AS

<ἐπαναγνῶναι>· ἐξαναγνωρίσαι

<ἐπαναζεῦξαι>· ἐπανελθεῖν

<ἐπαναθεῖναι>· μεταθέσθαι

<ἐπανακροῦσαι>· εἰς τοὐπίσω χωρῆσαι. ἐπὶ τῶν κωπηλατούν-

των, ὅταν στρέψαντες τὴν πρύμναν ἀνακρούωνται, ἵνα εἰς τοὐπίσω χωρήσῃ τὸ πλοῖον (Ar. Av. 648)

*<ἐπαναλήψομαι>· ἐπαναλαμβάνω ἄνωθεν ASvgp

<ἐπαναλύων>· ἐπαναστρέφων

<ἐπαναπτήσιμον>· ἐπαναπτῆναι θέλοντα, καὶ πορευθῆναι

<ἐπαναρύεται>· μετὰ κρίσιν θύει, κρέα δίδωσιν

<ἐπανάστασις>· ἐπανέγερσις

<ἐπανατείνει>· ἐπανατείνεται. ἐφήπλωται

*<ἐπ' ἀναφορέων>· ἐπ' ὤμων (Num. 4,10) AS

*<ἐπαναχθέντα>· ἐπανακομισθέντα (2. Macc. 12,4) AS(n)

*<ἐπανεῖτο>· ἐνεργεῖτο AS

<ἐπανεῖπαν>· ἐπεκήρυξαν

*<ἐπανελέσθαι>· ἐπαναλαβεῖν AS

<ἐπανελθεῖν>· ἀναβῆναι

*<ἐπανελθών>· ὑποστρέψας. δεύτερον ἐλθών (Prov. 3,28) AS

<ἐπανερέσθαι>· ἐπερωτᾶν (Hippocr. prognost. 2, II 114,8 L.)

<ἐπ' ἀνέρι>· ἐπ' ἀνθρώπῳ (Greg. Naz. c. 2, 1, 1, 236)

<ἐπάνεισιν>· ἐπαναστρέφει r, ἀνακάμπτει

<ἐπανέρχεται>· ἐπαναστρέφει. ἐκ δευτέρου ἔρχεται

<ἐπανέστησαν>· μετ' αὐτοὺς ἀνέστησαν (Β 85)

*<ἐπανέχειν>· ὑψοῦν ASgpb

*<ἐπάνηκε>· ὑπόστρεψον (Prov. 3,28) r. ASvg

*<ἐπανήραντο>· ἐπανέλαβον. παρὰ τὸ ἆραι AS

<ἐπ' ἄνθεσιν>· ἐπὶ τὰ ἄνθη (Β 89)

<ἐπανθρακίδες>· τὰ ἐπ' ἀνθράκων ὀπτώμενα ἰχθύδια

*<ἐπανιτέον>· ἐπανοδευτέον ASvgPn

<ἐπανιών>· ἐπαναστρέφων r

*<ἐπαντέλλων>· ἀναφέρων AS ἀνατέλλων (Eur. Phoen. 105)

*<ἐπ' ἀντολαῖς>· ἐπ' ἀνατολαῖς (Eur. fr. 482) AS

*[<ἐπάξιοι>· ἀκούοι AS]

*<ἐπάξονται>· ἐπιφέρουσι, βαστάζουσιν (Exod. 28,39) AS

<ἐπαοιδία>· φαρμακεία, γοητεία

*<ἐπαοιδοί>· φαρμακοί AS, γόητες (Exod. 7,11 ..) S(g)

<ἐπ' ἄπειρα>· δυσνόητα. [πολλά (b)

*<ἐπ' ἀπήνην>· τὴν ἅμαξαν (Ω 590) AS

<ἐπαποδρόμιον>· [ἡ] ἱερεία, παρὰ Κρησίν

*<ἐπαπόρησις>· ἀπορία ASg

<ἐπάρας>· κουφίσας. ὑψώσας

<ἐπαράς>· κατάρας (Ι 456)

*<ἐπαράσαι>· κουφίσαι AS

<ἐπαράσασθαι>· ...

*<ἐπαραμένοι>· οἱ παρὰ μοῖραν ἀπολλύμενοι ASP

[<ἐπάρασας>· ἀπέδυ, ἐπώλησας]

*<ἐπάρατος>· ἐπικατάρατος r SPn (A)

<ἐπάργεμος>· ἀποκεκρυμμένος. ἢ νόσος ὀφθαλμῶν. Ἐπάργεμα

γὰρ λέγεται τὰ ὄμματα, ὅταν ᾖ τετυφλωμένα ὑπὸ λευκωμάτων· καὶ πάντα δὲ τὰ τυφλὰ καὶ ἀφώτιστα οὕτως λέγονται (Aesch. Ag. 1113)

<ἐπάργεμα>· ὄμματα τετυφλωμένα r

<ἐπάργυρον>· μισθωτήν r

<ἐπάρη>· ἐκεντήθη

*<ἐπαρήγουσαν>· βοηθοῦσαν (2. Macc. 13,17) ASgn

<ἐπαρήξει>· βοηθήσει

<ἐπαρήρει>· ἐφήρμοστο (Μ 456)

*<ἐπαρίστερα>· κακά. ἀηδῆ AS

*<ἐπαρκεῖ>· ὑπουργεῖ. χορηγεῖ. βοηθεῖ AS

<ἐπαρκές>· αὔταρκες

<ἐπάρκιοι>· ἔμπειροι. βοηθοί

†<ἐπάρισμα>· ἀφανῆ. ἄσημα

[<ἐπαρμένοι>· οἱ παρὰ μοῖραν ἀπολλύμενοι]

<ἐπαρμόν>· χῶμα κάθυγρον

<ἐπαρξάμενοι>· σπείσαντες (Α 471) Svgn ἐπιστάντες AS

<ἐπαρξόμενος>· ἐπαρχὰς ληψόμενος

<ἐπάριτοι>· τάγμα Ἀρκαδικὸν μαχιμώτατον. καὶ οἱ παρὰ Ἀρ-

κάσι δημόσιοι φύλακες

*<ἔπαρσις>· ὑπερηφανία (Zach. 12,7 v. l.) (AS)

<ἐπαρτέας>· ἑτοίμους. ἀπηρτισμένους (τ 289)

*<ἐπαρτᾷ>· ἐπικρεμάζει AS

<ἐπαρτέϊ νηί>· εὐτρεπεῖ νηί (Greg. Naz. c. 1, 2, 2, 224)

<ἐπάρουρος>· ἐπίγειος. ἢ κηπουρὸς ἐπιμίσθιος (λ 488)

<ἐπαρτηΐαν>· παρασκευήν

*<ἐπαρτήσας>· κρεμάσας ASgn

*<ἐπαρυστρίδες>· ἐλαιοχύται (Zach. 4,2) vgn ἢ ἀντλητῆρες Agn

<ἐπαρχία>· φυλή. ἢ πατρίς

<ἐπαρώμενοι>· καταρώμενοι

*<ἐπᾷσαι>· ᾆσμα εἰπεῖν γοητικόν. ἐπιλαλῆσαι (Ierem. 8,17 v. l.)

AS

*<ἐπάσαντο>· ἐγεύσαντο (Α 464) ASg ἐκτήσαντο

*<ἐπασθμαίνων>· πνευστιῶν (4. Macc. 6,11) AS

[<ἐπάσιοι>· καθήκοντες]

<ἐπασκεῖν>· σέβεσθαι. ἁγνεύειν.

<ἐπασκηταί>· ἀθληταί

<ἐπάσκιον>· ἡ χώνη. Σικελοί

*<ἔπᾳσμα>· <ᾆσμα γοητικόν> n

<ἐπ' ἀσπίδα>· εἰς εὐώνυμα

<ἔπασσεν>· ἐποίκιλλεν S. ὕφαινεν (Χ 441)

*<ἐπασσύτεροι>· ἄλλοι ἐπ' ἄλλοις (Α 383) As

*<ἐπασσύτερον>· ἀλλεπάλληλον (Δ 423) r. AS

<ἐπ' ἀσφαλοῦς>· ἀσφαλεῖς

<ἐπάσω>· ἐκτήσω. Αἰσχύλος Πρωτεῖ Σατυρικῷ (fr. 215)

<ἐπάταξαν>· *ἔτυψαν AS ἐτροπώσαντο. ἐνίκησαν (Iud. 3,29 ..)

<ἐπάτερθεν>· ἐπέκεινα

<ἐπαίτια>· ἐπιτίμια (Sol. legg.)

<ἐπαύλια>· ἡ [δὲ] δευτέρα τῶν γάμων ἡμέρα οὕτως καλεῖται,

ἐν ᾗ κομίζουσι δῶρα οἱ οἰκεῖοι τῷ γεγαμηκότι καὶ τῇ νύμφῃ. ἴσως ἀπὸ τοῦ <ἐπαυλίζεσθαι> τὴν νύμφην

<ἔπαυλις>· *μάνδρα βοῶν AS. ἢ οἴκημα. ἢ *αὐλή AS. ἢ στρα-

τοπεδεία. καὶ ἡ ποιμενικὴ αὐλή

<ἔπαυλος>· ἐπίσκηνος. ἔνοικος. [χαράδρα]

<ἐπαύλους>· ἐπαύλεις. μάνδρας (ψ 358)

<ἐπαύρασθαι>· ἀπολαῦσαι p ἐπιτυχεῖν. [ἐπιτελεῖν]. ἐπιψαῦσαι

<ἐπαυρεθέντα>· ἐπιβάλλοντα

<ἐπαύρῃ>· ἐπιτύχῃ. ἐπιψαύσῃ (Λ 391)

*<ἐπαυρεῖν>· ἀπολαῦσαι A

*<ἐπαυρίσκονται>· ἐπιτυγχάνουσιν (Ν 733) AS

*<ἐπαύροι>· ἀπολάβοι g. μεταλαμβάνοι

<ἐπαύρους>· τοὺς χειμάῤῥους ποταμούς

<ἐπ' αὐτατῶν>· παρ' αὑταῖς

<ἐπαύρωνται>· ἐπαίσθωνται (Α 410)

<ἐπ' αὐτοφώρῳ>· ἐπ' αὐτόπτῳ. ἐπ' ὄψει

<ἐπ' αὐτοφανέσι>· ἐπ' αὐτοφώρῳ. *Ἐπ' αὐτοφώρῳ δὲ ὁ φανε-

ρῶς καταληφθείς, ὑπεύθυνος γενόμενος, ἢ ἐπ' αὐτῷ τῷ κλέμ- ματι εὑρεθείς, ἔτι κατέχων αὐτό AS

<ἐπαυχεῖ>· ἐπεύχεται

*<ἐπαφᾶται>· ψηλαφᾷ ASvgPn ἐπιψαύει ASP

<ἐπαφῆκεν>· ἐπαπέλυσεν Avg. ἐπέδωκεν. ἐξέβλυσεν

<ἐπαφησαμένη>· ἁψαμένη

<ἐπάφησεν>· ἐπαφήσατο

*<ἐπαφίησιν>· ἐπαπολύει A

*<ἐπαφώμενος>· ψηλαφῶν r. ASPg

<ἐπαχθεῖς>· ἐπίπονοι. ἀηδεῖς

*<ἐπαχνώθη>· ἠνιάθη, ἐλυπήθη AS

[<ἐπαχνώθη>· τὰ αὐτά]

*<ἐπάχνωσεν>· ἐλύπησεν ASP ἠνίασεν

*<ἔπεα>· λόγοι n, ῥήματα

<ἔπεα πτερόεντα>· τὰ ἔπη πτηνὰ εἶπε, διὰ τὸ ταχέως προ-

φέρεσθαι τοὺς λόγους. τὰ ἁρμοστά· πτερῶν γὰρ οὐδὲν εὐαρ- μοστότερον (Α 201 ..)

*<ἔπεα ηὔδα>· λόγους AS

†<ἐπεβάρος>· ἐπανέκαμψεν

*†<ἐπέβεις>· ἐπιβάται A

*<ἐπέβησαν>· ἐπήρχοντο (χ 424) AS

<ἐπεβήσατο>· ἐπέβη (Κ 513)

<ἐπέβησεν>· ἐπιβῆναι ἐποίησεν (Θ 129)

<ἐπέβρισεν>· ἐπεβάρησεν (Μ 414) b

<ἐπεγκανάξαι>· ἐπεμπιεῖν. ἢ ἐπιχέαι

<ἐπεγκλάσας>· τοῖς ὄμμασί πως διανεύσας

<ἐπέγναψαν>· ἐπεκατέκλασαν. ἐπέγναμψαν

*<ἐπέγνω>· μετενόησεν AS

<ἐπέγραψεν>· ἐπεχάραξεν. *ἐπέγλυψεν AS. ἐπέξυσεν (Δ 139)

*<ἐπέγρετο>· ἐπεγείρετο (Κ 124) AS

<ἐπ' ἐδάφους>· ἐπὶ γῆς (Iob 9,8)

<ἐπεδέετο>· ἐδέετο, ἔχρῃζεν

<ἐπέδησεν>· κατέσχεν. ἐδέσμευσεν (Δ 517)

<ἐπεζάρηκεν>· ἐπεβάρυνεν

*<ἐπεζάρει>· ἐπεβάρει. ἐπέκειτο AS. ἐπεκράτει (Eur. Rhes. 441)

<ἐπεζήτει>· ἠνώχλει. ἐπεχείρει. ἐπετήρει

<ἐπεζήτουν>· τὰ αὐτά (1. Macc. 7,13)

<ἐπεζύγωσε>· προσέκλεισεν

<ἐπέθελγον>· κατεδαπάνων

*<ἐπεθείαζεν>· ἐχόρευεν. ἐθαύμαζεν ὡς θεόν ASvgn

*<ἐπέθρωσκον>· ἐπεπήδων ASvg

<ἐπέθεντο>· ἐπέκειντο. ἀντέκειντο (Ps. 58,3)

<ἐπει>· *λέγει SP. ὅτι. ἢ ἐπειδή (Β 115) Ag ἢ ἐπειδάν. ἢ ἐπεί τι.

ἢ εἰ δὲ μή

<ἐπεί>· ἀφ' οὗ χρόνου "ἐπεὶ Τροίης ἱερὸν πτολίεθρον ἔπερσεν" (α 2)

<ἐπεὶ ἄρ τινα>· ἐπὰν τινά (Θ 269)

*<ἐπεὶ ἂρ τμάγεν>· ἐπεὶ διεχωρίσθησαν (Π 374) S

<ἐπιβουλεύων>· λοιδορῶν, ἐφυβρίζων

<ἔπειγε>· πορεύου. σπεῦδε (Eur. Or. 799 ..)

<ἐπείγει>· κατάγει. καθέλκει (Μ 452 ..)

<ἐπείγεται>· σπεύδει, σπουδάζει

<ἐπειγωλὴ καὶ ἔπειξις>· ἡ σπουδή r

<ἐπείγω>· σπουδάζω r

*<ἐπὶ δὲ ᾔνεον>· ἐπῄνουν, καὶ συγκατετίθεντο (Γ 461) AS

<ἐπειδήπερ>· ἐπειδή

<ἐπειδή>· ἐξ ὅτου

<ἐπειδὴ πρῶτα θεῶν ἰότητι δαμάσθη>· εὐθέως ἀπὸ τῆς

γενέσεως ὑπὸ τῶν μοιρῶν κατεκρίθη (Τ 9)

<ἐπιείξω>· ὑπείξομεν

*<ἐπειή>· ἐπειδή ASp

<ἐπείθετο>· ἐπείσθη (Α 33)

<ἐπειδὴ πρῶτα>· ἐπειδὴ ἅπαξ (Α 235)

<ἐπειὴ πολὺ φέρτερος>· ἐπειδὴ πολὺ κρείττων (Δ 56)

*<ἐπεί κε>· ἐπειδάν (Α 168) Sn

<ἐπεί κ' ἕωμεν πολέμοιο>· ἐπειδὰν πληρωθῶμεν τοῦ πολέμου

(Τ 402)

*<ἐπειλημμένη>· κρατοῦσα (Gen. 25,26) ASvg

<ἐπεὶ μάθον>· ἐπεὶ ἔμαθον (Ζ 444)

<ἐπεικτάς>· ὑπόσχεσις. σπουδή

<ἐπεί μ' ἔτεκες>· ἐπειδή μ' ἐγέννησας (Α 352)

<ἐπεκέκλετο>· ἐπεκαλεῖτο (Ι 454)

*<Ἐπειοί>· οἱ Ἠλεῖοι (Β 619) A. καὶ οἱ πλησιόχωροι

*<Ἐπειός>· ὁ Ἠλεῖος. ἀπὸ πόλεως AS

<ἐπεὶ οὐδὲ ἔοικεν>· ἐπεὶ οὐδὲ πρέπει (Α 119)

<ἐπεὶ οὐ ἕθεν>· ἐπεὶ οὐκ αὐτῆς (Α 114)

<ἐπεὶ οὔ ποτε>· ἐπειδὴ οὔποτε (Ε 441)

<ἐπεὶ οὔτι μοι αἴτιοί εἰσιν>· ἐπεὶ οὔκ εἰσί μοι αἴτιοι (Α 153)

<ἐπεὶ οὔ τοι>· ἐπεὶ οὐδαμῶς σοι (Α 515)

<ἐπείπασθαι>· ἐξειπεῖν

<Ἐπειός>· οὕτως ἐκαλεῖτο Κρατῖνος ὁ Κωμικός· ἴσως διὰ τὸ

ταξιαρχῆσαι τῆς Οἰνηίδος φυλῆς καὶ δειλότερος φανῆναι. καὶ γὰρ ὁ Ἐπειὸς δειλὸς ἦν. [σημαίνει] (Com. ad. 31)

<ἐπεί ῥα>· ἐπειδή (Α 458)

<ἔπειραν>· ἔπηξαν (Α 465)

<ἐπειράτιζες>· ἐπείραζες

<ἐπειρᾶτο>· ἐπείραζεν. ἐδοκίμαζεν (Δ 5)

<ἔπειρεν>· ἐπέρα (Υ 479). ἐνεῖρεν. ἐκέντησεν (Ι 210)

<ἐπείρη>· ἐπειρᾶτο

<ἐπειπών>· ἐπιβοήσας

*<ἐπειρῶντο>· ἐσπούδαζον. ἐβούλοντο (φ 184) AS

*<ἐπεισάκτου>· ἀλλοτρίου r. AS(gn)

<ἐπεί σε λέοντα γυναιξίν>· ... (Φ 483)

*<ἔπεισιν>· ἐπελεύσεται S. ἐπέρχεται (Α 29) ASPn

<ἐπέρχονται>· ἐπικαταλαμβάνουσιν (Iob 37,9)

*<ἐπεισκρινόμενον>· ἐπεισερχόμενον (A) S

*<ἐπισπεῖν>· ἐπακολουθοῦντας ἔχειν S

*<ἐπεισρεύσαντα>· ἐπεισελθόντα S(A)

*<ἐπεισφρήσαντες>· ἐπεισενέγκαντες An

*<ἔπειτα>· μετὰ ταῦτα (Α 121) Avgn. τάχιστα (λ 598) A. ἀντὶ

τοῦ δή Avg

<ἐπεὶ φίλον ἄϊον ἦτορ>· ἐπεὶ ᾐσθόμην τῆς ψυχῆς ἀλγησάσης

(Ο 252)

*<ἐπεῖχεν>· προσεδόκα. προσεῖχεν (Act. ap. 3,5) AS

<ἐπεί χ' ἕωμεν πολέμοιο>· ἐπειδὰν πληρωθῶμεν τοῦ πολέμου

(Τ 402). παρὰ τὸ "<ἐξ ἔρον ἕντο>" (Α 469 ..)

*<ἐπειχθῶμεν>· σπουδάσωμεν AS

*<ἐπεῖχεν>· ἐπέκειτο AgP(S)

<ἐπέκελσεν>· ἐπώκειλεν (ν 114)

*<ἐπέκεινα>· παρεκεῖ. ἀνωτέρω. ἐξωτέρω (Iesai. 18,1 ..) ASvg

<ἐπέκερσαν>· ἐπέκειραν (Π 394?)

<ἐπεκεκήκαστο>· ἐπωνείδιστο

*<ἐπέκλυεν>· ἐπήκουεν (ε 150) r. A

<ἐπέκλωσαν>· ἐπήγαγον

*<ἐπεκλώσαντο>· ἐπικατέκλωσαν. ἐπεμοιράσαντο. ἐκύρωσαν. ἐπε-

κλήρωσαν (Ag). ἐπεμοίραναν (α 17 ..) (ASn)

<ἐπεκονίθη>· κατωρύχθη

<ἐπεκραίαινεν>· ἐπετέλει (Β 419)

<ἐπεκρήηνεν>· ἐπετέλεσεν. ἐπεκύρωσεν, ἐβεβαίωσεν (Callim. h.

Dian. 40)

<ἐπεκύλλωσεν>· ἐπηύξησεν. ἐπὶ τῶν διαρτιζόντων, <οἳ> κατα-

λείπουσιν ...σταῖς, ἵνα τῷ δοκοῦντι μικρὸν προστίθηται. καὶ τοῦτό ἐστιν <ἐπικυλλῶσαι>

*<ἐπεκώμασεν>· ἐπεδήμησεν, ἐπῆλθεν, ἐκ μεταφορᾶς τοῦ <κώμου>,

ὅ ἐστι ἐνθουσιῶντος πλήθους AS

<ἐπελάνθανεν>· εἰς λήθην ἦγεν

<ἐπελαύνειν>· ἐπιπέμπειν

<ἐπέκτασις>· ἡ ἐπιπολὺ τάσις

<ἐπέλαχεν>· ἐκληρώσατο

<ἐπελέξατο>· τὰ γεγραμμένα ἀνέγνωσεν

*<ἐπέλετο>· ἐγένετο. ἐφάνη AS

<ἐπελήκεον>· ἐκρότουν τοῖς ποσί (θ 379)

*<ἐπελήσθην>· ἐληθαργήθην (Ps. 30,12) ASvg

<ἐπέλιξεν>· ἐπέδραμεν

<ἐπέλυσας>· ἐξείλου

<ἐπελώβευον>· ἐπετίμων. διέπαιζον τοῖς λόγοις. ἐπέσκωπτον.

ὕβριζον (β 323)

<ἐπεμαίετο>· ἐφήπτετο n, ἐπέψαυεν. ἐπεθύμει (Ε 748)

<ἐπέμαρψε>· κατέλαβεν

<ἐπεμάσσατο>· συνετάραξεν (Υ 425 v. l.?). ἐφήψατο, ἐψηλάφη-

σεν (π 172)

*<ἐπεμβάλλεται>· τρώγει AS

<ἐπεμβεβαώς>· ἐπιβεβηκώς (Ι 578)

<ἐπεμβαίνει>· ἀναβαίνει

<ἐπέμεινεν>· ἐπεκάθισεν

*<ἐπεμήνατο>· ἐμάνη (Ζ 160) gn

<ἐπεμάνην>· ἠράσθην

<ἐπεμήνιεν>· ἐπωργίζετο (Ν 460)

*<ἐπέμυξαν>· ἐπεμυκτήρισαν (g) n, ἐπεμύχθισαν AS. ἐξεφαύλισαν

(Δ 20 ..)

<ἐπεμύξατο>· ἐπεστέναξεν, ἐπεγόγγυσεν

<ἐπ' ἔναρ>· εἰς τετάρτην. Λάκωνες

*<ἐπενάσθην>· ἐπῳκίσθην AS

*[<ἐπ' ἐναύων>· ἐπὶ τῶν ἀγκυρῶν] AS

<ἐπενδίεσαν>· ἐπηφίεσαν

<ἐπενδόμενοι>· ἐπερειδόμενοι

<ἐπενείματο>· ἐπῆλθεν

<ἐπενεγκεῖν>· ἔτι ἐνεγκεῖν

*<ἐπένειμεν>· ἐπέβαλλεν Ab(S)

*<ἐπενήνεον>· ἐπεσώρευον AS [ἐπεσωρεύθησαν] (Η 428)

<ἐπενήνοθεν>· *ἐπήνθει (Β 219) AS. ἔπεστιν. ἐπῆν (θ 365)

*<ἐπενήχετο>· ἐπεκολύμβα. ἐπεφέρετο ASvg

*<ἐπένοντο>· ἐνήργουν (Ω 124) AS

*<ἐπέντυεν>· εὐτρέπιζεν (Θ 374) AS

<ἐπενώτισεν>· ἐφώρμησεν. Ἀμφιτρύωνι δευτέρῳ (Archipp. fr. 5)

<ἐπεξέλευσις>· ἐκδίκησις

*<ἐπεξέρχεται>· ἐκδικεῖ (Sap. 14,31) AS

*<ἐπέοικεν>· πρέπον ἐστίν (Α 126) (n)

*<ἐπεπαιώνιστο>· ἐπεφήμιστο AS

<ἐπέπαστο>· ἐπεπλήρωτο. *ἐκτήσατο (Greg. Naz. c. 2, 1, 1,

172) gS

<ἐπέπηλεν>· ἐκλήρωσεν

*<ἐπέπιθμεν>· ἐπεπιστεύκειμεν (Β 341) AS

<ἐπέπληγον>· πλήσσοντες ἐν τῷ τρέχειν (Ε 504)

<ἐπεπλήξατο>· ἔπαισεν

<ἐπεπολέμωτο>· πολεμίως διέκειτο

*<ἐπεπωλεῖτο>· ἐπεπορεύετο (Δ 231) vgn

*<ἐπέρασα>· ἐπώλησα (Φ 78) AS

*<ἐπέραστος>· ἐπιθυμητός A, ἐράσμιος ASvg

*<ἐπερειδόμενος>· ἐπιστηριζόμενος (Prov. 3,18?) APvgn

[<ἐπέρεισαν>· ἐπεβάρησαν]

<ἐπέρεψα>· ἐπεσκεύασα. ἐπεκόσμησα. ἐπεστέγασα (Α 39)

*<ἐπερηρεισμένα>· ἐποικοδομηθέντα ASg

*<ἐπερείσασθαι>· ἐπιστηριχθῆναι ASPb

*<ἐπερείδεται>· ἐμπήγνυται. εἰσβαίνει AS

*†<ἐπεῤῥίσσαι>· φιλοποιῆσαι (Ω 335) AS

<ἐπέρχομαι>· τολμῶ. ἐγχειρῶ

[<ἐπέῤῥοον>· ἔθαπτον. ἐκήδευον]

[<ἐπέῤῥισεν>· ἐφεστιάσατο]

<ἐπεῤῥόθησε>· [ἔσεισεν]. ἔκραξεν (Eur. Hec. 553 ..). [ὑγίασεν

ἐποίησεν]

<ἐπεῤῥώοντο>· ἤλουν· καὶ ἔστιν οἷον μετὰ ῥώμης ἐκινοῦντο καὶ

ἤλουν. καὶ ἐπηκολούθουν (υ 107)

<ἐπεῤῥώσαντο>· ἐῤῥωμένως *ἐπεσείσθησαν (Α 529) gn. ἢ ῥώ-

μην καὶ ἰσχὺν ἐπέβαλον. ἢ ἐῤῥωμένως ὠρχήσαντο (Hes. Theog. 8)

†<ἐπεῤῥώπτην>· ὑπηρέτην

*<ἔπερσεν>· εἷλεν. ἐπόρθησεν (α 2) n [ἔθαπτεν. ἐκήδευεν]

<ἐπέρτερα>· μείζω. καὶ ὑψηλότερα

*<ἐπερόνησεν>· διέτρησεν ASb

[<ἔπεσαν>· ἐγεύσαντο]

*<ἐπέσαξεν>· ἔστρωσεν (Gen. 22,3) ASvg

<ἐπεσβολίαι>· λοιδορίαι. ἐπιτιμήσεις. πολυλογίαι. κακολογίαι

(δ 159)

<ἐπεσβόλος>· λοίδορος. πρόγλωσσος. τοῖς ἔπεσι βάλλων (Β 275)

<ἕπεσθαι>· ἀκολουθεῖν (Eur. Troad. 422) b

*<ἔπεσι>· λόγοις Pvgn, λέξεσιν (Α 77)

*<ἐπέσκαζεν>· ἐχώλευεν (Gen. 32,31) AS

<ἐπεσκεμμένως>· συνετῶς (Greg. Naz. or. 6,1 p. 190 d)

*<ἐπέσκεψαν>· ἐπέβλεψαν, ἐπεῖδον n

<ἐπέσπεν>· ἠκολούθησεν

<ἐπέσπερξα>· ἐφώρμησα

<ἐπεσσεύοντο>· ἐπῄεσαν. ἐφώρμων. ἐπηκολούθουν r μετὰ σπου-

δῆς (Β 86)

*†<ἐπέσσηθον>· ἐπελέκων. ἐπελέπτυνον AS

<ἐπέσσευον>· ἐτάβλιζον n. ἐδαπάνιζον

<ἐπεσσύμενος>· ἐπελθών. ἐπορούσας, ἐφορμήσας (Ξ 147)

<ἐπεσσύμενον>· πορευόμενον. [προθυμούμενον (Μ 388) (A)

*<ἐπέσσυται>· ἐφορμᾶται (Α 173) An

<ἐπέσσυτο>· ὥρμα. ἐπῆλθεν (Ε 438)

*<ἐπεστενάχοντο>· ἐπέστενον (Δ 154). καὶ ἤχουν A

<ἐπεστέψαντο>· ἐπεστεφάνωσαν. πλήρεις ἐποίησαν, *ἐπλήρω-

σαν (Α 470) ASn

<ἔπεστιν>· ἐπέτυχεν (4. Macc. 1,10)

*<ἐπεστιασόμεθα>· εὐωχούμεθα AS

*<ἐπέστιον>· ἔποικον AS. κατάλυμα S

*<ἐπεστράτευσαν>· ἐπολέμησαν (Iesai. 29,7 ..) ASvg

<ἐπ' ἐσχαρόφιν>· ἐπὶ ἐσχάρᾳ (ε 59)

<ἕπ<εται>>· ἀκολουθεῖ ASvg. συνεπάγεται. πρέπει

<ἑπέται>· ἀκόλουθοι, θεράποντες. <ἐφέται>· οἱ τὰς φονικὰς δίκας

δικάζοντες

<ἐπετέτακτο>· ἐν τάξει ἢ ὄπισθεν ἠκολούθει (Xen. Hell. 1, 6,

30)

*<ἐπέτειον>· ἐπὶ τοῦ νῦν ἔτους (Deut. 15,18) ASvgn

<ἐπέταξεν>· ἐνετείλατο (Ps. 106,29)

*<ἐπέτελλεν>· ἐνετέλλετο (Δ 229) n

*<ἐπετέλλετο>· παρήγγειλε ASn. παρετίθετο (Δ 301) An

[*<ἐπετέμετο>· παρήγγειλεν A ἐπετίμησεν]

*<ἐπετήδευσεν>· ἐμηχανήσατο. [ἐσπούδασεν (Esth. 8,12 m) AS

<ἐπετιμήσατο>· τιμωρίαν ἐπέθηκεν

<ἐπετοξάζοντο>· *ἐτόξευον, ἐστοχάζοντο AS. ἐφώρμων τόξοις

καὶ δόρασι βάλλειν ἢ τιτρώσκειν (Γ 79)

<ἐπέτρεψεν>· ἐπέτρεπεν. ὑπεχώρει (Κ 116)

<ἐπέτριψαν>· ἦραν

*†<ἔπεττον>· ἐπίτινων† AS

[<ἐπέβεις>· ἐπιβάται. ἐπίβησαν

<ἐπεβήσαντο>· ἐπήρχοντο

<ἐπεβήσατο>· ἐπέβη

<ἐπεβῆσαι>· ἐπεβῆναι ἐποίησεν

<ἐπέβρυσεν>· ἐπεβάρυσεν]

*<ἐπετώθαζεν>· ἐπενέβη. ἐπέπληττεν. ἐπέχαιρεν ASPvg

*<ἕπευ>· ἕπου, ἀκολούθει (Κ 146) S

<ἐπευθόμεθα>· ἠκούομεν (S)

*<ἐπευκτή>· ἐπιθυμητή (Ierem. 20,14) r. ASvg

<ἐπευνακτοί>· οἱ συγκοιμηταί

<ἐπ' εὐνάων>· ἐπὶ τῶν ἀγκυρῶν (Ξ 77)

*<ἐπεύξατο>· ἐκαυχήσατο (Υ 388) n

<ἐπ' εὐρέα>· ἐπὶ τὰ πλατέα (Β 159)

<ἐπ' Εὐρυγύῃ ἀγών>· Μελησαγόρας (fr. 330,2 J.) τὸν Ἀν-

δρόγεων Εὐρυγύην εἰρῆσθαί φησι τὸν Μίνωος, ἐφ' ᾧ τὸν ἀγῶνα τίθεσθαι ἐπιτάφιον Ἀθήνησιν ἐν τῷ Κεραμεικῷ. καὶ Ἡσίοδος· Εὐρυγύης δ' ἔτι κοῦρος Ἀθηνάων ἱεράων (fr. 104 Rz.)

<ἐπ' εὐσεβίῃ>· ἐπ' εὐσεβείᾳ (Greg. Naz. c. 2, 1, 10, 3 ..)

<ἐπεύχεο>· καυχῶ (ψ 59)

<ἐπεύχεται>· καυχᾶται (Ε 119)

<ἐπεφάνη>· ἐπ' αὐτοφώρῳ ὤφθη (ep. Tit. 2,11)

*<ἐπευφήμησεν>· ἐν εὐφήμῳ βοῇ εἶπεν (Α 22) (gn)

<ἐπάφεσαν>· ἐφῆκαν

<ἐπέφλυσεν>· βλαστῆσαι ἐποίησεν

*<ἔπεφνεν>· ἐφόνευσεν ASn, ἀνεῖλεν, ἀπέκτεινεν (Δ 397) ASvg

*<ἐπέφραδεν>· διεσάφησεν gn εἶπεν (Λ 795) g

*<ἐπέφραδον>· εἶπον ASn. ἐπέγνωσαν (Κ 127)

*<ἐπέφρασαν>· διεσήμαναν AS. εἶπον A

*<ἐπεφύοντο>· ἐπήρχοντο ASvgn

*<ἔπεχε>· ἐπίκεισο ASPgn. πρόσεχε. κάτεχε. [ἐπίμενε (Sir. 5,1 ..) vg

†<ἐπεχερ>· ἀκόλουθον

*<ἐπέχει>· ἐπιμένει (Iob 27,8) ASvg

<ἐπέχεται>· κωλύεται

<ἐπεχείρεον>· ἐπετίθεσαν. ἐπεχείρουν (ω 386)

<ἐπεχθισμένου>· βάρος βαστάζοντος b

*<ἐπέχοντες>· κρατοῦντες (ep. Phil. 2,16) AS

*<ἐπεχωρίαζεν>· ἐπεδήμει AS

*<ἐπέχραον>· ἐπεβάρησαν ASg ἐπῆλθον (β 50)

<ἐπέχραον>· ἐπέθεντο. ὥρμησαν. ἄθροι ἐπέστησαν (Π 352)

<ἔπεψεν>· ἐπραΰνθη n

<ἐπέων>· λέξεων, λόγων (Λ 702 ..)

†<ἐπεβαλλομένη>· ἐνθεαζομένη

<ἐπηβολή>· μέρος. ἢ <ἐπιβολή>

<ἐπήβολος>· *ἔμπειρος AS ἐπιστάτης. δεσπότης A. μέτοχος. ἐπι-

βολὴν ἔχων. δεσπόζων (β 319)

*<ἐπηβόλους>· ἐπιτευκτικούς (gn), ἐπιτηδείους n, ἢ ἐπιτυχεῖν

μέλλοντας· <βάλλειν> γὰρ τὸ ἐπιτυγχάνειν AS

*<ἐπήγαγεν> <<λίβα>·> ἐπήνεγκεν <ἄνεμον> (Ps. 77,26) AS

<ἐπήγαγον>· ἐπηγαγόμην εἰς τὸ πεῖσαι (ξ 392)

<ἐπηγανίδες>· †ἐπινύγματα

<ἐπηγγελλόμην>· παρεκάλουν. ἐπέστελλον. Σοφοκλῆς Ἠλέκτραι

(1018)

*<ἐπήγετο>· ἐπεφέρετο ASvg

<ἐπηγκενίδες>· τὰ διηνεκῆ τῆς σχεδίας ξύλα. αἱ εἰς μῆκος καθηλού-

μεναι σανίδες. οἱ δὲ τὰ παραθέματα, ἢ πλάγια (ε 253)

<ἐπηγμένως>· κατασπουδαζόντως

<ἐπηγορίαν>· ὀνομασίαν r

*<ἐπῄει>· ἐπήρχετο (Eur. Phoen. 1164) r. ASv

*<ἐπῄεσαν>· ἐπήρχοντο (λ 233) r. Agn

<ἐπηετανόν>· συνεχές. ἀδιάλειπτον. παρατεταμένον διὰ παντὸς

τοῦ χρόνου. δαψιλές (δ 89 ..)

*<ἐπηετανῶν>· ἀδιαλείπτων AS

†<ἐπιεθανις>· λεπτὸν πρόβατον

<ἐπ' ἤϊα>· ἐπὶ σιτία

<ἐπήκοοι>· κριταί. καὶ οἱ μάρτυρες. καὶ οἱ δικάζοντες

<Ἐπήκοος>· Ἀφροδίτη ἐν Καρχηδόνι

[<ἐπηκουρία>· βοήθεια. συμμαχία]

<ἐπήκρισεν>· ἐπ' ἄκρον ἤγαγεν. τέλος ἐπέθηκεν (Aesch. Choe.

932)

*<ἐπήλεγεν>· ἐπῇρεν. ἐκίνησεν AS

<ἐπηλήθισεν>· ἠλήθευσεν

<ἐπῆλθε>· κατέλαβεν

<ἐπῆλθέ μοι>· ἦλθέ μοι

<ἐπηλύγαιον>· ἐπινεφές. σκοτεινόν

<ἐπηλυγασάμενος>· ἐπίπροσθεν <ποιησάμενος>

<ἐπήλπιζον>· ἠλπιδοποίουν

*<ἐπηλυγίζονται>· ἐπισκιάζονται ASn. ἐπικρύπτονται

<ἐπήλυδας>· νεωστὶ ἐλθόντας ἐξ ἑτέρας γῆς. ἐπιλεκτούς. ἢ οὐκ

ἰθαγενεῖς

*<ἔπηλυς>· ξένος APgn, νεωστὶ ἐλθών ASn, ἄλλοθεν ἐλθών g

<ἐπηλυσία>· ἐπῳδὴ φαρμάκων. ἢ ἔφοδός τινος

<ἐπήλυσις>· ἔφοδος. ἐπαγωγή

*<ἐπήλυθεν>· ἐπῆλθεν g

*<ἐπήλυτος>· ἔποικος An. προσήλυτος r

<ἔπηλις>· τὸ πῶμα τῆς λάρνακος (Soph. fr. 944)

<ἐπ' ἤματος>· τὸ ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ ποιῆσαί τι

*<ἐπημοιβοί>· ἐνηλλαγμένοι (Μ 456) g

<ἐπ' ἤματι>· ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ (Τ 229)

<ἐπημοιβοί>· διπλοῖ. παράλληλοι. ἀλλασσόμενοι

<ἐπημύει>· ἐπικατακλίνει (Β 148). [ἐπιστενάζει. ἐπιγογγύζει.]

ἐμπίπτει

*<ἐπήμυνον>· ἐβοήθουν r. ASPn

*<ἐπήν>· ἐπειδάν (Α 168) r. Sn

*<ἐπῄνεον>· ἐπῄνουν (Γ 461) AS

<ἐπήνθησεν>· ἐβλάστησεν

[<ἐπήνιον>· προσορμηστήριον. τόπος παραθαλάσσιος]

<ἐπήν κεν>· ἐπάν, ὅταν (Greg. Naz. c. 1, 2, 15, 17)

<ἐπήνυσεν>· ἐπετέλεσεν r

<ἔπηξεν>· ἔστησεν (Ν 570) r

*<ἐπήπυον>· ἐπεβόων (Σ 502) ASg

*<ἐπήρατε>· καλέ AS

*<ἐπηρᾶτο>· ἐκρέμασεν AS

<ἐπήρατον>· ἐπέραστον (Σ 512)

*<ἐπηράτου>· ἐπεράστου (Ι 228) ASvgn

<ἐπηρεάζει>· βιάζει

<ἐπήρεια>· βία

<ἐπῆρεν>· ἀνέπεισεν (4. Regn. 14,10)

*<ἐπήρετο>· ἐπηρώτα r. AS

<ἐπήρετμοι>· ἐπίκωποι (β 403)

[<ἐπηρέσιον>· τὸ προσκεφάλαιον]

<ἐπηρέσσατο>· εὐαρέστους ἐποίησεν

<ἐπηρεφέας>· ἐπεστεγασμένας

[<ἐπηρεφέος>· ἐπεστεγασμένους]

*<ἐπήρθη>· ὑψώθη (2. Regn. 5,12 ..) AS

*<ἐπήρκεσεν>· ἐβοήθησεν (Β 873) g

<ἐπῆρξε>· κατῆρξεν

*<ἐπῆρσεν>· ἐφήρμοσεν. ἐπέρασεν (Ξ 167) AS

*<ἐπηρτημένην>· ἐπικειμένην ASPg. ἐπικρεμαμένην SP (Av)

<ἐπήρτυεν>· ἐφήρμοζεν (θ 447)

*<ἐπήρωσεν>· ἐκάκωσεν (4. Macc. 18,21) AS

<ἐπησθεῖεν>· ἐπιχαρεῖεν

*<ἐπησθέντες>· χαρέντες ASn

*<ἐπῄσθετο>· <ἔγνω> AS

<ἐπήσκηται>· ἐπικεκαλλώπισται. κεκόσμηται (ρ 266)

[<ἐπιστάν>· ἐπὶ πολὺ ἀνατεταμένον]

<ἐπῇσται>· ἐπιδέδεται ἐπῳδῇ

<ἐπητέος>· εὐλογίστου. εὐγνώμονος, συνετοῦ. πρᾴου (φ 306 v. l.)

<ἐπητές>· αἴσιον

<ἐπητής>· σώφρων. λόγιος. ἀληθής. δίκαιος. φρόνιμος. παρὰ τὰ

ἔπη. πρᾷος. χρηστός (ν 332)

*<ἐπήτριμα>· ἄλλα ἐπ' ἄλλοις, πυκνά (Σ 552) g

<ἐπίτριπτος>· λόγιος. πανοῦργος

*<ἐπηύδων>· ἐπεφώνουν ASPn

<ἐπηύρουν>· ἐπέτυχον r παρὰ τὸ <ἐπαυρεῖν>

<ἐπήορα>· κρεμάμενα. μετέωρα

*†<ἐπήωρσαν>· ἐφόρμησαν n

<ἔπι>· ἔπεστιν (Α 515) S, ἔνεστι. καὶ ἐπὶ τόπῳ ἡ πρόθεσις ἐπί·

"αὐτὰρ ἐπὶ κρατὸς λιμένος ῥέει" (ι 140)

<ἐπιαλές>· τερπνόν

<ἐπιάλης>· ὁ <ἐφιάλτης>· ὃν Αἰολεῖς †<ἐφέλην>, ἄλλοι <ἐπιάλ-

λην>, καὶ <ἐπωφέλην> καλοῦσιν

*<ἐπιαλμένον>· ἐφαλλομένον (Η 15) S

<ἐπιανδάνει>· συναρέσκει (Η 407)

†<ἐπιανέω>· ἐπιτρέπω

[<ἐπὶ ἂρ τμάγεν>· ἐπειδὴ ἐχαρίσθησαν]

<Ἐπίασσα>· Δήμητρος ἐπώνυμον

<ἐπίασσεν>· ἐβόησεν

<ἐπίαχον>· ἐπεβόησαν (Ξ 148)

*<ἐπιβάθρα>· ἐπίβασις (AS) g

<ἐπίβαθρον>· μισθὸς τῆς βάσεως τῆς εἰς τὴν ναῦν, τουτέστιν

ναῦλον (ο 449)

<ἐπίβδαι>· αἱ μεθέορτοι ἡμέραι· ἀπὸ τοῦ ἐπιβιβάζεσθαι ταῖς

ἑορταῖς οὐκ οὔσας ἐξ αὐτῶν. ἢ <ἐπίδαι> κατὰ πρόσθεσιν τοῦ

<β>, διὰ τὸ ἐπὶ τῇ δαιτὶ καὶ ἑορτῇ ἄγεσθαι αὐτάς

*<ἐπιβαλεῖ>· ἐπιῤῥίψει (Prov. 20,26 ..) AS

<ἐπίβαλοι>· πτέρναι

<ἐπιβαλλόμενος>· ἐπιβολὴν κατὰ πρόθεσιν ἔχων. ἐπιθυμῶν

(Ζ 68)

<ἐπίβαμα>· ὑποπόδιον

<ἐπίβασιν>· ἀνάβασιν. *βάδισιν (Ps. 103,3) AS

<ἐπιβασκέμεν>· [φθονεῖν]. ἐπιβιβάζειν (Β 234)

<ἐπιβατεύουσιν>· ἀμφισβητοῦσι q. ζητοῦσι

<ἐπιβάτην>· τὴν πτέρναν τοῦ ποδός

<ἐπιβάτης>· *ἐπὶ νῶτον βαίνων AS. ἢ ὁ μὴ κωπηλάτης, ἀλλὰ

πλέων μαχητής (Ezech. 27,29)

<ἐπιβατόν>· ὁδευομένην

<ἐπιβήματα>· εἴδη χορικῆς ὀρχήσεως

<Ἐπιβήμιος>· Ζεὺς ἐν Σίφνῳ

[<ἐπιβήσει>· ἐπιβαρήσει Sn. ἐπισχύσει] S

<ἐπιβήσομαι>· καταφύγω

<ἐπίβησον>· μετασχεῖν ποίησον (Θ 285)

*<ἐπιβιβῶ>· ἀναφέρω (Ose. 10,11) AS

<ἐπιβατικά>· ἃς ἡμεῖς λέγομεν <παρενθήκας>, ἐπὶ τῶν ἐμπορι-

κῶς πλεόντων

[<ἐπιβλάς>· συννεφὲς νιφετῷ]

<ἐπίβλημα>· πῶμα. ἢ [ῥάκος (Matth. 9,16) r

<ἐπιβλής>· μοχλός (Ω 453) Sp

<ἐπιβλήτης>· δοκός. μοχλός

<ἐπιβλύξ>· συνεχής (Pherecr. fr. 130,4)

<ἐπιβοᾷ τὸν Μύσιον>· ὅταν θρηνῶσιν αἱ Μυσαί, τὸν Μύσιον

[τὸν] Ὕλαν ἀνακαλοῦνται

<ἐπιβλαί>· περόναι

*<ἐπιβόλαια>· ἐπιβλήματα (Ezech. 13,18 ..) AS

<Ἐπιβολεύς>· ὁ Ἡρακλῆς παρὰ Θουρίοις

<ἐπιβολή>· *ὁρμή (AS). ἐγγραφή. *[ζημία A

<ἐπιβουλεύει>· ὁρμᾷ. ζημιοῖ

<ἐπίβουλος>· ἐχθρός (ASgn). ἐπηρεάζων (A). λοίδορος (3. Regn.

5,18)

<ἐπιβόλως>· φρονίμως

<ἐπιβότορι>· ποιμένι S, βοσκήτορι. ἐνόρχει, μὴ ἐκτετμημένῳ,

ἐπιβαίνοντι

<ἐπιβοῶνται>· ἐπικαλοῦνται

<ἐπιβρέμοντες>· ἐπηχοῦντες

<ἐπιβρέξαι>· ἐπαρύτειν. βρέξαι

[<ἐπὶ βρεχμόν>]· ἐπὶ βρέγμα. ἐπὶ στόμα καὶ κεφαλήν (Ε 586)

*<ἐπιβρίσει>· ἐπισχύσει. ἐπιβαρήσει (Ε 91) Ag

*<ἐπιβρίθων>· ἐπιβαρῶν (Iob 29,4) ASvg

<ἐπιβρέμει>· ἐπιφωνεῖ (Eur. Bacch. 151)

<ἐπιβρῖσαι>· ἐπαγαγεῖν. ἐπελθεῖν. ἐπιστηρίξαι. ἐπιβαρεῖν. ἐφορ-

μῆσαι. βιάσασθαι

*<ἐπιβυσάτωσαν>· φραξάτωσαν ASn. φιμωσάτωσαν AS

<ἐπιβωμίζοντι>· θύοντι

<ἐπιβώσομαι>· ἐπικαλέσομαι (n), ἐπιβοήσομαι (α 378)

<ἐπίβωτος>· λεῖος, ὁμαλός

<ἐπιβώτορι μήλων>· βοσκήτορι τῶν ποιμνίων. ἐπιστάτῃ. ἢ

ἐφιππαστῆρι. οἱ γὰρ τῶν βασιλέων υἱοὶ πρῶτον ἐπὶ τῶν κριῶν ἱππεύειν ἐμάνθανον (ν 222)

<ἐπιγαμία>· *συγγένεια ASb. ἢ τὸ παρ' ἀλλήλων ἄγεσθαι

<ἐπίγαμος>· πατρωὸς <ἐπιγήμας>

*<ἐπιγάνυσθαι>· χαίρειν AS (ng)

<ἐπίγαυρον>· ἰσχυρόν (s)

<ἐπιγαυρωθείς>· ἐπαρθείς

<ἐπιγεινομένοις>· ἐπιγενομένοις (Κ 71)

<ἐπιγελαστάς>· ὁ καταγελῶν. Λάκωνες

<ἐπιγλωσσώμεναι>· ἐπιλαλοῦσαι

<ἐπιγλωσσῶ>· ἐποιωνίζου διὰ γλώττης. Αἰσχύλος Ἡρακλείδαις

(fr. 77)

<ἐπιγνάμψασα>· ἐπικατακλάσασα. συμπείσασα. στυγνάσασα

(Α 569)

<ἐπιγνάμψω>· ἐπικλάσω

<ἐπίγνωθι>· μάθε, γνώρισον (Gen. 31,32 ..)

<ἐπιγνώμη>· συγγνώμη. διάγνωσις

*<ἐπιγνώμονος>· συνετοῦ. γνῶσιν ἤτοι γνώμην ἔχοντος AS

<ἐπιγνώμων>· ἐπόπτης

<ἐπειγομένων>· ἐπὶ πάντων σπευδόντων

<ἐπιγονή>· γέννημα (Am. 7,1)

<ἐπὶ γούνασι>· παρὰ γόνασιν (Ζ 92)

<ἐπιγουνίδα>· τὸ ἐπάνω τοῦ γόνατος g. Λέγει δὲ τὸν μηρόν,

ἀφ' οὗ ἐκδεκτέον τὴν τοῦ σώματος εὐεξίαν (ρ 225)

*<ἐπιγράβδην>· ἐπ' ἄκρων ξύσαι, ἐπιξεστικῶς (Φ 166) r. ASn

<ἐπιγράμματα>· αἱ ἐπιγραφαί

<ἐπιγραφεύς>· ζωγράφος

<ἐπιγράψαι>· ἐπιτελεῖν. ἐπιξύσαι (Ν 553)

<ἐπιγράφεται>· ξύεται, χαράσσεται. *ὀνομάζεται AS

<ἐπιγύων>· τῶν πρυμνησίων κάλων, ἅ τινες πείσματα καλοῦσιν

<ἐπίδαιτρον>· ὄψον

<ἐπιδαιτήσομαι>· ἐπιστελῶ. εὐωχηθήσομαι

†<ἐπιδακρυνθέντα>· ἐπιγραφέντα

<ἐπίδαλον>· λοιμικόν

<Ἐπιδαύριον>· τὸ Τροιζηνικόν

*<Ἐπιδαύριοι>· ἔθνος Πελοποννήσου AS

<Ἐπίδαυρος>· πόλις ἐν Ἄργει (Β 561)

<ἐπιδαψιλεύσει>· μεγαλοψυχήσει

<ἐπιδαψιλευόμενος>· μεγαλοψυχούμενος. ἐπιχορηγὼν πλου-

σίως

*<ἐπιδεᾶ>· ἐνδεῆ. ἐλλιπῆ ASvgn

*<ἐπιδείκνυται>· φανεροποιεῖ AS

*<ἐπιδεικτιῶντα>· ἐπιδείκνυσθαι θέλοντα AS, [ἢ θέλων]

<ἐπίδειξις>· ἐπιδεικτικός

<ἐπιδινήσας>· συστρέψας. συσσείσας

<ἐπὶ δὲ κληῖδ' ἐτάνυσσεν ἱμάντι>· τὴν δὲ κληῖδα παρήγαγε

τῷ ἱμάντι (α 442)

<ἐπιδεκτικός>· ἐπίδεκτος

<ἐπιδέξιος>· καλός, ἀγαθός. εὔμορφος

*†<ἐπιδεξιπολίης>· ἐκ τῶν δεξιῶν μερῶν περιστρέψας A

<ἐπίδεσον>· ἐπίστρεψον

<ἐπιδευεῖς>· ἐνδεεῖς S, χρῄζοντες (Ν 622)

<ἐπιδεύετο>· ἐπιδεής, ἢ ἐλλιπὴς ἦν (Ω 385)

[<ἐπιδεύσω>· ἐπικρύψω]

*<ἐπὶ δ' ἕψονται>· ἐπακολουθήσουσιν (Δ 63) ASn

†<ἐπιδεῦσαι>· ἐπιστρέψαι

<ἐπίλεκτον>· ἐπίσημον. μέγα

<ἐπιχειλέα σκύφον>· τὸν μὴ κενόν

<ἐπὶ Δελφινίῳ>· τοῦτο δικαστήριον, ἐφ' οὗ οἱ ὁμολογοῦντες

πεποιηκέναι φόνους ἐκρίνοντο

<ἐπιδεχόμεθα>· προσδοκῶμεν

<ἐπιδειπνίς>· Μακεδονικὸς κώθων, ἥδυσμα. †ἐθισμός

<ἐπιδημεύεις>· ἐν τῷ δήμῳ ἀναστρέφεις (π 28)

<ἐπιδημία>· παρουσία

*<ἐπιδήμιον>· κοινόν, δημόσιον Σ ἢ ἐμφύλιον ASg

<ἐπιδημίου>· ἐνδήμου. ἐμφυλίου. καὶ μὴ πρὸς πολεμίους γινο-

μένου (Ι 64)

<ἐπίδημον>· ὡς ἐπὶ πολὺ [ἢ] τὸν ὑπὸ δήμου τεταγμένον. ἢ *ἐν

τῷ δήμῳ ὄν (n)

<ἐπὶ Δηλίῳ μάχη>· Δήλιον, τὸ ἐν Βοιωτίᾳ τοῦ Ἀπόλλωνος

ἱερόν, ὃ ἐτείχισαν Ἀθηναῖοι. καὶ περὶ αὐτοῦ Βοιωτοῖς μαχεσθέν- τες ἡττήθησαν Ἱπποκράτους στρατηγοῦντος

*<ἐπιδικάζεται>· ἀντιποιεῖται ASvg

<ἐπίδικος>· †ἥτις οὐκ ἔστιν ἄνευ δικασίας. παῖς, εἰς πλείους συγ-

γενεῖς καὶ οὐσίας ἐστὶ δικάζοντες†

[<ἐπὶ δή>· ἐπὶ πολύ]

*<ἐπιδίφρια>· τὰ ἐπὶ τῷ ἁρματείῳ δίφρῳ (ο 51) (r) g

<ἐπιδιφριάδος>· ἐκ τῆς περιφερείας τοῦ ἅρματος (Κ 475)

†<ἐπίδναι>· πέλειαι ἢ πίλαι†

<ἐπίδοκα>· προσδόκιμα

<ἐπιδοκίδες>· προσδοκίαι

<ἐπίδοξα>· προσδοκώμενα

*<ἐπίδοξος>· προσδόκιμος Σ

*<ἐπιδορατίς>· ὁ σίδηρος τοῦ ἀκοντίου, τὸ ἄνω ASvg <μέρος> vg

<ἐπιδορπίσασθαι>· ἐπιδειπνῆσαι

<ἐπιδορπίσματα>· τραγήματα, ἐπίδειπνα

<ἐπίδοσις>· ἡ προῖξ. καὶ *αὔξησις vS (Ag)

<ἐπιδούριτον>· ἐπιπαραστροφίδα

<ἐπιδραμέτην>· ἐπεδίωκον. ἐπήρχοντο (Ψ 418)

<ἐπιδράμωμεν>· ἐπιδιώξωμεν

<ἐπιδράττονται>· κρατοῦνται

*<ἐπιδρομάδην>· παρέργως. κατὰ σπουδήν (Greg. Naz. c. 2, 2,

7,304) ASPvg

<ἐπιδρομή>· ἔφοδος. ἁρπαγή. *ἐπίβασις (AS)

<ἐπίδρομον>· κατωφερές, καθ' ὅ ἐστιν ἐπιδραμεῖν κατερχόμενον

ἀπὸ τοῦ τείχους. ὡς· "καὶ ἐπίδρομον ἔπλετο τεῖχος" (Ζ 434). καὶ τὸ ἱστίον τὸ ἐν τῇ πρύμνῃ κρεμάμενον, ὃ καλοῦσι σίφαρον καὶ ἔλασσον

<ἐπιδυοχεῖν>· ἐπιπωμάζειν

<ἐπιδώμεθα>· ἐπιδῶμεν θεούς, ἴδωμεν (Χ 254)

<Ἐπιδώτας>· Ζεὺς ἐν Λακεδαίμονι

*<ἐπίεζεν>· ἐξεπίασεν (Π 510) S

<ἐπιεικέα>· τὸν ἀστεῖον. ἢ τὸν ἀψευδῆ. ἄλλοι τὸν ἐγχωροῦντα

καὶ πρέποντα (Ψ 246)

<ἐπιεικές>· *καθῆκον, πρέπον, προσῆκον (Α 547) ASvg, ἱκανόν.

ἐπεοικός. προσηνές. εὔγνωμον. μέτριον. εὐφυές. σπουδαῖον. πρᾷον. ἀγαθόν

*<ἐπιεικτά>· φορητά, ὑποχωρητά (θ 307) g

*<ἐπιεικεύσατο>· ἠγάθυνεν (2. Esdr. 9,8) AS

<ἐπιεικῶς>· πάνυ, λίαν πρᾴως (1. Regn. 12,22 v. l.)

<ἐπιειμένε>· ἠμφιεσμένε, ἐνδεδυμένε (Α 149)

<ἐπιείξας>· ἐπιδεικτικῶν. κενοδοξῶν

<ἐπιεισαμένη>· ἐφορμήσασα (Φ 424) S, ὁμοιωθεῖσα

<ἐπιείσεται>· ἐπελεύσεται

<ἐπιείστορε>· ἐπιμάρτυρας. δυϊκῶς ἡ λέξις

*<ἐπιέναι>· ἐπελθεῖν r. ASPvg

†<ἐπὶ ἐπιτοῦτο>· ὑπέρθεσις. Λάκωνες†

<ἐπίεσσαν>· ἐπήρχοντο

<ἐπιέπεται>· ἀκολουθεῖ

<ἐπιέσασθαι γῆν>· ταφῆναι (Alcae. fr. 129,17 L. -- P.?)

<ἐπιεσάμενος>· λαβόμενος

<ἐπιέψω>· ἐπιτελέσω

†<ἔπιξα>· ὄρνεα. Κύπριοι

<ἐπιζάξ>· ἐπὶ τὰ ἀριστερά. καὶ ἐπ' εὐθείας. καὶ ἐπὶ τὴν σύντομον.

καὶ ἐπίτηδες. ἐκ πλαγίου. ἢ συντόμως. Ἀθηναῖοι

<ἐπιζαφελές>· θυμῶδες, ὀργίλον S. χαλεπόν. ἰσχυρόν. ἐπίκοτον

*<ἐπιζαφελῶς>· ηὐξημένως ἄγαν (Ι 512) AS

<ἐπιζευκτήρ>· σπεῖρα. καὶ σειρά

<ἐπιζύγιον>· μέρος τῆς νεώς

†<ἐπιζυγκεῖν>· ἐπισκαρδαμύττειν. ἐπιστέγειν. ἐπικατακλείειν

<ἐπιζυγοῦσα>· ἐπικλείουσα. μύουσα

<ἐπιζυγῶν>· ἀπολαμβάνων. συνέχων

<ἐπηγορέων>· κατηγορῶν

<ἐπίηλεν>· ἐπεξέτεινεν. ἔπεμψεν. ἐπήγαγεν. ἐπηύξησεν (χ 49)

<ἐπίηρα>· τὴν μετ' ἐπικουρίας χάριν r μεγάλην (Α 572), ἢ ἐκ τῆς

περιουσίας ὡς Ἀντίμαχος (fr. 143 Wyss)

<ἐπιήρανα>· ἐπικουρητικὰ τῆς ψυχῆς· "ποδῶν ἐπιήρανα θυμῷ

ποδάνιπτρα" (τ 343)

<ἐπιήρανος>· ἐπίκουρος. ἐπιθυμητός

<ἐπίηρος>· βοηθός. χάριν ἀποδιδούς

<ἐπιήρανα>· ἐπιχάριτα

[<ἐπιθαγγάνει>· ἐφάπτεται]

<Ἐπιθαλαμίτης>· Ἑρμῆς ἐν Εὐβοίᾳ

<ἐπιθάλπωντι>· ἐπιφλεγμαίνωσιν

<ἐπιθαλπές>· τερπνόν s

*<ἐπὶ θάτερα>· ἐπὶ τὰ ἕτερα ASvg

*<ἐπιθαρσύνων>· προτρεπόμενος (Δ 183) (n)

*<ἐπιθάνατος>· προσδοκώμενος ἀποθανεῖν Σ

<ἐπιθεάζει>· θεοὺς ἐπικαλεῖται

<ἐπίθετα>· τὰ <μὴ> πάτρια ἱερὰ παρὰ Ἀθηναίοις

<ἐπιθειάσας>· κατευξάμενος (Thuc. 2, 75, 1)

<ἐπίθεος>· σημεῖον ἐν θυτικῇ

<ἐπίθεσις>· ὁ τῶν δύο ἀριθμὸς παρὰ τοῖς Πυθαγορικοῖς

<ἐπίθετον>· ἡ στοιβή

*<ἐπίθεμα>· τὸ ἐπιτιθέμενον S

*<ἐπιθεῖναι>· κλεῖσαι (Ε 751) g

*<ἐπιθέτωσαν>· ἀντικείσθωσαν AS

<ἐπιθήκη>· φερνή ... "μείζων δ' ἐπιθήκη" (Hes. op. 38o)

*<ἐπίθημα>· πῶμα (Ω 228) (ASn)

*<ἐπιθήσει>· ἐπιβαλεῖ (Δ 190) AS

*<ἐπιθήσοντας>· ἐποξύνοντας. ἐπιφέροντας AS

*<ἐπιθειάσας>· τὸ θεῖον δεξάμενος ASvgn θεοφορηθείς n

*<ἐπιθιγγάνει>· ἐφάπτεται ASPvgn

†<ἐπιθλάσας>· συντόμως εἰπών

*<ἐπιθολοῦσιν>· ἐπισκοτοῦσιν. ταράττουσιν AS (vg)

<ἐπιθράνιον>· μέρος τι τῆς νεώς

<ἐπιθρέξαντος>· *ἐπιδραμόντος An, ἐπιξύσαντος (Ν 409)

<ἐπιθορνύμεναι>· σπερμαίνουσαι καὶ ζωογονοῦσαι· <θόρος> γὰρ

τὸ σπέρμα

<ἐπιθρᾶξαι>· †ἐπιθρύξαι. ἐπινύξαι

<Ἐπιθριδάκια>· ἑορτὴ Ἀπόλλωνος

<ἐπιθρώσκει>· ἐφάλλεται, ἐπιπηδᾷ

*<ἐπιθρώσκουσιν>· ἐπιπηδῶσιν (Ε 772) (gn)

<ἐπὶ θρωσμῷ πεδίοιο>· ὁδῷ πεδίου μὴ ἐπιδρόμῳ (Κ 160)

<ἐπιθυμελίαν ἀγῶνα>· τὴν τῶν διαφραγμάτων στάσιν

<ἐπιθυμίδες>· τὰ παντοδαπὰ στεφανώματα

*<ἐπιθυμῶν>· ὀρεγόμενος (Luc. 16,21) An

<ἐπιθύω>· ὥρμημαι

*<ἐπίθωνται>· σπουδάζουσιν. ἐπιτίθενται (Gen. 11,6 ..) AS

[<ἐπιθωτάζοντες>· ἐπιχλευάζοντες]

<ἐπιθωΰσσειν>· ἐπικελεύεσθαι

[<ἐπιισθέντες>· ἐπιχαρέντες]

<ἐπιείκελον>· ὅμοιον (Α 265 ..)

*<ἐπιΐστορα>· ἔμπειρον (φ 26) vgn

*<ἐπικαγχάζων>· ἐπιγελῶν ASvg

<ἐπὶ κάρ>· ἐπὶ κεφαλήν· δι' οὗ δηλοῖ τὸ καταφερὲς τοῦ ῥεύματος.

• ἐπὶ κάρα (Π 392) vgn

<ἐπικαρπία>· καρποφορία

<Ἐπικάρπιος>· Ζεὺς ἐν Εὐβοίᾳ

*<ἐπίκαιρος>· εὔκαιρος A (vg)

<ἐπικάρπιον>· καρπόν

<ἐπικάρσια>· "ἐπικάρσια δὴ προπεσοῦμαι" (Com. ad. 640) πλά-

για, οὐ κατ' εὐθεῖαν φερόμενα

<ἐπικαρυκεύεται>· ἀρτύει

<ἐπικαχλάζεται>· διακινεῖται

*<ἐπεί κε λάβῃσιν>· ἐπὰν λάβῃ (Ι 324) AS

†<ἐπικέλια>· ἔπερα ἱμάτια

<ἐπικαταδαρθεῖν>· ἀφυπνῶσαι

<ἐπικεῖραι>· διακόψαι. διαφθεῖραι

<ἐπικεκλιμένας>· ἐπικειμένας. ἐπικεκλεισμένας (Μ 121)

<ἐπικεκόνημαι>· ἐξέφθαρμαι, ἀπόλωλα

<ἐπικέλσαντες>· ὁρμήσαντες, ἢ ἐπὶ τὸ ξηρὸν ἀγαγόντες τὴν

ναῦν (ι 138)

*<ἐπικερτομέων>· ἐπισκώπτων (Π 744) ASvgn

*<ἐπικεύσω>· κρύψω (Κ 115) ASgn

*<ἐπὶ κεφαλήν>· ταχέως g

<ἐπικέφαλον>· τὸ ἐπικεφάλιον

*<ἐπικεχήνασι>· προσέχουσιν AS

*<ἐπικήδειον>· ἐπιθανάτιον (Eur. Troad. 514) r. ASvgn

*<ἐπίκηρα>· ἐπίνοσα. μοῖρα. ἢ ἐπιθανάτια Avgn

<ἐπικηραίνειν>· ἐπιδυσμεναίνεσθαι

*<ἐπικήραν>· ἐπιμοίραν. ἐπιθανατίαν A σαθράν (AS)

<ἐπικηρότατοι>· ἐπισαθρότατοι

<ἐπικηρυκεύεται>· προκηρύσσεται ns

*<ἐπικίδναται>· σκορπίζεται g ἐφορμᾶται. [ἐφαπλοῦται (Β 850)

An

*<ἐπικίδνανται>· ἐφαπλοῦνται S

<Ἐπικιχράδας>· ὁ Ζεὺς ἐν Κῷ

<ἐπικλασθῆναι>· συμπαθῆσαι, ἐλεῆσαι

<Ἐπικλείδια>· ἑορτὴ Δήμητρος Ἀθήνησι

†<ἐπικλενύσας>· ἀπελθὼν λάθρα

<ἐπικλέπτοιτο>· ἐπιθυμοίη

<ἐπικλεηδόνα>· ἐπικληδόνα

<ἐπίκλην>· ἡ ἐπίκλησις παρὰ Ἀττικοῖς

*<ἐπίκλην>· ἐπωνυμίαν ASg

*<ἐπίκλημα>· μέμψις ἢ ἔγκλημα (Eur. Or. 569) ASgn

*<ἐπίκληρος>· ἐνούσιος γυνὴ. [δέσποινα Sb, εἰς ἣν κατήντησαν

πολλοὶ κλῆροι ASn

<ἐπίκλητος>· *ἐπίξενος ASn. ἔξωθεν ἐπεισερχόμενος (Am. 1,5)

ASgn. δαιτυμών. καὶ οἱ σύμμαχοι

*<ἐπικλινής>· ἐπιπίπτων A. προσρέπων An

<Ἐπικλόπειος>· Ζεὺς οὕτως καλεῖται

<ἐπίκλοπος>· δόλιος, πανοῦργος. ἢ ἐπιθυμῶν τοῦ κλέπτειν

(φ 397)

*<ἐπίκλυσις>· ἐπιῤῥοή r. AS (vg)

<ἐπικλυτόν>· ἐπονείδιστον. ἐπίδοξον

<ἐπὶ κοινῆς>· ἀντὶ τοῦ κοινῇ

<ἐπὶ κνάφου ἕλκων>· διαφθείρων. τὸ γὰρ πρότερον οἱ γναφεῖς

ἀκανθῶν σωρὸν συστρέψαντες, τὰ ἱμάτια ἐπὶ τοῦ σωροῦ ἔκναπτον· ὁ δὲ σωρὸς ἐλέγετο <γνάφος>. ὁ οὖν Κροῖσος τὸν ἐχθρὸν περιέξαινε ταῖς ἀκάνθαις καὶ οὕτως ἔφθειρεν (Hdt. 1,92,4)

<ἐπικοιμητηριάσασθαι>· ὑπηρετικὸν ὄνομα

<Ἐπικοίνιος>· Ζεὺς ἐν Σαλαμῖνι

<ἐπικομπῶν>· ἐπικαυχώμενος (Thuc. 8, 81, 3)

†<ἐπικόκκουρος>· ὁ παρατηρητὴς ἐν σταδίῳ παρὰ Λάκωσιν

<ἐπίκοπος>· χάραγμα ἐκ δευτέρου πληγέν

<ἐπίκορον>· ἐπίκοπον. Πάφιοι

*<ἐπὶ κόῤῥης>· ἐπὶ κεφαλῆς, ἢ γνάθου ASvg

†<ἐπίκοῤῥι>· ἐπὶ κονδυλίῳ†

<ἐπικόῤῥιστον>· κατακονδύλιστον

<ἐπίκοτα>· ἐπίμομφα, ἃ πᾶς ἄν τις μέμψαιτο. Σοφοκλῆς Ναυ-

πλίῳ καταπλέοντι (fr. 395)

<ἐπικότως>· ἐπιστρεφῶς

*<ἐπίκουρος>· βοηθός (Eur. Andr. 509 ..) r. Avg

*<ἐπικουρίας>· βοηθείας S, συμμαχίας (Sap. 13,18) ASb

*<ἐπικουρήσοντας>· βοηθήσοντας (Ε 614) A

*<ἐπίκουροι>· βοηθοί b, σύμμαχοι (Β 130) Sn. [ἐπίσκοποι. [καὶ

ἧλοι ξύλινοι S]

<ἐπικράδιον>· ἐπικάρδιον

<ἐπίκρανα>· περικεφάλαια, καλύμματα. ἐπιστύλια

*<ἐπικρανεῖς>· ἐπιτελέσεις. ἐπιμεληθήσῃ ASn

<ἐπικρανής>· ἐπιμελητής

<ἐπικρᾶναι>· τῇ κεφαλῇ ἐπινεῦσαι. τελέσαι

[<ἐπίκρανος>· ἐπιμελητής. ἐπίχαρις]

<ἐπικρατεῖ>· ἐξουσιάζει (1. Macc. 14,17)

<ἐπικρατίδιον>· στημονικὸν κάλυμμα ἄχρι τῆς κεφαλῆς

<ἐπικρατύνειν>· ἐπισχύειν, ὀχυροῦν

<Ἐπικρήναια>· ἑορτὴ Δήμητρος παρὰ Λάκωσιν

<ἐπίκρηνον>· κεφαλόδεσμον r

<ἐπικρήνωμεν>· ἐπιτελέσωμεν

<ἐπικριδόν>· ἐπίλεκτον

<ἐπικρίνασθαι>· ἀριθμῆσαι καθ' ἕνα ἕκαστον

<ἐπίκροκον>· σπαθητόν s

<ἐπίκρουμα>· ἐπίπληγμα, ἢ ἐπιχάραγμα· διὰ τὸ παρωνομάσθαι

τῷ Ἄργει· "Ἐπίκρουμα χθονὸς Ἀργείας." Σοφοκλῆς Ἰνάχῳ (fr. 265)

<ἐπικτένια>· τὰς ἠλακάτας. καὶ τοῦ ποδὸς τὸ πρὸς τοῖς δακτύ-

λοις μέρος

<ἐπὶ κτέρεα>· ἐντάφια (Ω 38) r

<ἐπίκτητον>· ἔξωθεν r ἐπανελθόν

<ἐπικύλλωμα>· ἐπικορύφωμα

<ἐπικύθριον>· τὸ πῶμα τῆς χύτρας

*<ἐπικυδέστερος>· ἐπικρατέστερος. ἐνδοξότερος ASvg

<Ἐπικυκλίδιος>· Ζεύς

*<ἐπικύψ>· ἐπικύψας AS

<ἐπίκωλος>· τὸν πόδα σκάζων

<ἐπικωμάζω>· χλευάζω r μυκτηρίζω

†<ἐπικωμάσας>· κρατήσας ταῖς θριξίν

*<ἐπίκωμος>· ὁ ἐπᾴδων τῇ φίλῃ. ἢ ἀπὸ οἴνου ᾄδων AS. ὑβριστής

Svgn. συγχαίρων gn

[<ἐπίκωπα>· ἐπίμεμπτα]

<ἐπικωπητήρ>· τροπωτήρ

*<ἐπιλαμφθέντες>· φωτισθέντες AS

<ἐπὶ λείαν>· ἐπὶ λῃστείαν (Sol. legg.)

<ἐπιλεγόμενος>· ἐπιλογιζόμενος

*<ἐπιλειψάσης>· καταλιπούσης. παρελθούσης A

*<ἐπιλείψει>· καταλείψει (Hebr. 11,32) AS

<ἐπιλεξαμένη>· ἐπικαλεσαμένη (Aesch. Suppl. 49?)

<ἐπιλεξάμενος>· διαλεγείς. ἐνθυμηθείς

*<ἐπιλελησμένη>· ἐπιλανθανομένη (Prov. 2,17 ..) AS

<ἐπιληΐδες>· οὕτω τῶν ἑσπερίων ... τινὲς ἐκαλοῦντο

<ἐπιλήμητος>· ὁ τετυφλωμένος

*<ἐπιλημένος>· κατέχων. τετυχηκώς A

<ἐπιληπτικός>· πασχικός. κατεχόμενος

<ἐπίληπτος>· καταφανής. καὶ ὁ τῇ ἱερᾷ νόσῳ συνεχόμενος

*<ἐπιλήπτῳ>· ὑπαιτίῳ AS. δαιμονιζομένῳ A (S)

<ἐπὶ Ληναίῳ ἀγών>· ἔστιν ἐν τῷ ἄστει Λήναιον περίβολον

ἔχον μέγαν καὶ ἐν αὐτῷ Ληναίου Διονύσου ἱερόν, ἐν ᾧ ἐπετε- λοῦντο οἱ ἀγῶνες <τῶν> Ληναίων, πρὶν τὸ θέατρον οἰκοδομη- θῆναι

†<ἐπιλησμονείη>· ἐπιλαθείη†

<ἐπιλήσονται>· ἐπιλανθάνονται (Η 452)

<ἐπιλλίζουσα>· καταμωκωμένη

<ἐπιλλίζουσι>· διανεύουσιν. ἐγκελεύονται (σ 11)

<ἐπιλίγδην>· *ἐπιράγδην <ἐξ> ἐπιδρομῆς AS <ὅσον> ἐπιψαῦσαι,

ἐπιξύσαι, ἐφάψασθαι [ὅσον] ἐξ ἐπιπολῆς. ἐπιγράβδην, ἐξ ἐπι- γραφῆς (Ρ 599)

<Ἐπιλίμνιος>· Ποσειδῶν

<ἐπιλίημι>· ἐπιτρέπω

<ἐπιλινᾶν>· ἐπιπορεύεσθαι τὰ ἑστῶτα λινὰ καὶ ἐπιβλέπειν

<ἐπιλιπές>· ἐλλιπές

<ἐπιλιτρίς>· τὸ μέσον τοῦ ζυγοῦ

<ἐπιλοβίς>· μέρος τοῦ ἥπατος

<ἔπιλλοι>· ὕπουλοι

<ἔπιλλος>· παράστραβος, ἡσυχῆ διάστροφος· παρὰ τοὺς <ἰλλούς>,

οἵ εἰσιν οἱ ὀφθαλμοί· δενδίλλων εἰς ἕκαστον (Ι 180)

<Ἐπιλύκειον>· ἀρχεῖον τοῦ πολεμάρχου Ἀθήνησιν

[<ἐπιλύγεον>· ἐπινέφελον, σκοτεινόν]

*[<ἐπιλύς>· ξένος] AS

<Ἐπιλυσαμένη>· ἐλευθερία. καὶ μία τῶν Εἰλειθυιῶν. καὶ ἐπώνυ-

μον Δήμητρος, παρὰ Ταραντίνοις καὶ Συρακουσίοις

<ἐπὶ Λειψυδρίῳ μάχη>· οἱ φυγάδες Ἀθήνηθεν, <ὧν> οἱ Ἀλκ-

μαιωνίδαι ἡγοῦντο, κατιέναι θέλοντες, πολλάκις ἔπταιον, καὶ Λειψύδριον τειχίσαντες ...

<ἐπιλώγεον>· τὸ μέγα ἄχυρον

<ἐπιμαίεσθαι>· ἐπιζητεῖν. ἐπιλαμβάνεσθαι. ἐπιψαύειν

<ἐπίμαλθα>· ἀγαθά. προσηνῆ. ἢ μαλακά. ἢ ἀσθενῆ λίαν

<ἐπὶ μάστακα>· τὸ στόμα. ἐν τῇ Ὀδυσσείᾳ (δ 287)

<ἐπίμαστον>· ἐπαίτην, ἐπιζητοῦντα τροφήν. [ἐπὶ τοῦ <μα-

σάσθαι>] ἐνδεᾶ τῶν ἀναγκαίων. [ἐνδεής] (υ 377)

<ἐπίμαστον κακόν>· ἐπισπαστόν, ἐφειλκυσμένον. δεινόν

<ἐπίμαστος>· ἐπίληπτος. ὀχληρός. δραπέτης. πεινητικός, τρο-

φὴν ἐπιζητῶν, ἐνδεής (υ 377)

<ἐπὶ μακρὸν ἄϋσεν>· μεγάλως ἐφώνησεν (Ε 101)

<ἐπιμάρτυρος>· μάρτυς ἐπὶ τοῖς γινομένοις (Η 76)

<ἐπιμασσάμενος>· ἐφαψάμενος, ψηλαφήσας (ι 446)

<ἐπιμάσσεται>· ἐπαύξεται ἐπὶ πλέον, ἀπὸ τοῦ <μάσσονος>, ὅ

ἐστι μακροτέρου· οἱ δὲ ἐφάψεται, ψηλαφήσει (Δ 190). ἢ οἷον οὐ λιμώσσει, ἀλλὰ καὶ προσεπιμάσσεται πλείω. Σοφοκλῆς Αἰχμαλώτισιν (fr. 52)

<ἐπιμαχία>· ἡ τοῖς ἀμυνομένοις [βοήθεια (Thuc. 1, 44,1) r

<ἐπίμαχοι>· ἐπίκουροι, βοηθοί

<ἐπίμαχον>· χωρίον, ᾧ οὐ δύναταί τις προσιέναι μαχόμενος

(Thuc. 4, 31,2)

*<ἐπιμέλεια>· σπουδή (Prov. 3,22) AS

<ἐπιμειλίξαι>· δοῦναι

<ἐπιμελείας οἶκος>· ἔνθα τὰ δημόσια ἔγγραφα ἔκειτο

<ἐπιμελῶς>· συνεχῶς. [σπουδαίως AS

<ἐπιμέμφεται>· ἐγκαλεῖ. ἐπιδεῖται. ἐπαιτιᾶται (Α 65)

<ἐπιμερής>· ἀριθμὸς οὕτως λέγεται, ὅταν ὁ μείζων τοῦ ἐλάττονος

ὑπερέχῃ μέρει τινί

[<ἐπίμερος>· μοιχεύεται]

<ἐπίμεστα>· πλήρη, τουτέστιν ἐπὶ κεφαλῆς, καὶ μὴ ἀπεψημένα.

Φερεκράτης· "βριθομένης ἀγαθῶν ἐπίμεστα τραπέζης" (fr. 190)

<ἐπιμάξας>· ἐπισπάσας

<ἐπιμετρίδα>· τὸ ἐπίμετρον, ὃ προσάπτεται τῷ χιτῶνι

<ἐπὶ μήδεα κείρει>· τὰ βουλεύματα ἐπικόπτει. ἢ *τὰ ἔργα

ἐπιτέμνει χειρί (Ο 467) AS

<ἐπιμηλίς>· πόρπη. καὶ ἀπίου γένος

<ἐπιμήνιοι>· οἱ ἱεροποιοί. Ἐκαλεῖτο δὲ καὶ θυσία τις <ἐπιμή-

νια>, ἡ κατὰ μῆνα τῇ νουμηνίᾳ συντελουμένη

<ἐπὶ μηρῶν>· ... (Gen. 50,23)

*<ἐπιμίλεια καὶ δώσω>· τὰ ἀπόθετα χρήματα (Ι 147) n

*<ἐπιμίξ>· ἀναμεμιγμένως (Ψ 242) ASvgn

<ἐπίμονοι>· κάτοχοι

<ἐπὶ μοῖραν>· ἐπὶ θάνατον s

<ἐπιμόριος>· ἀριθμὸς ὑπερέχων ἑτέρου μέρει

<ἐπίμορτος>· σπόριμος γῆ. ἢ ἐπιμεριστή. λέγεται οὕτω καὶ ὁ

<ἐπὶ> μέρει ἐργαζόμενος (Sol. legg.). <Μορτὴ> γὰρ τὸ μέρος ἐκαλεῖτο καὶ <ἑκτήμοροι> οἱ τὸ ἕκτον τελοῦντες

*<ἐπιμορφάζουσι>· σχηματίζονται (r) AS

<ἐπίμοχθον>· ἐπίπονον (Sap. 15,7)

<ἐπιμοχθῆσαι>· σὺν μόχθῳ ἐπιπονῆσαι

<ἐπιμυλίδας>· ἐπιγονατίδας (Hippocr. Mochl. 1, IV 340,11 L.)

<ἐπίμυξις>· στεναγμός r

*<ἐπιμύσας>· καμμύσας. κλείσας AS

†<ἐπιμωρέων>· ἀδικουμένοις ἐβοήθουν

<ἐπινάξαι>· ἐπιπακτῶσαι

<ἐπινάκτιον>· τὸν ἐπιδιδόμενον ἔξω ναύτην

<ἐπινειμάτω>· ἐπαναγνώτω

<ἐπινείσεται>· ἐπελεύσεται

*<ἐπινέμησις>· ἐπιμερισμός r. AS

<ἐπινένακται>· τέτρωται, συντέτριπται τὰς φρένας

<ἐπινενύχθαι>· παραφρονεῖν

<ἐπινενυγμένον>· τὸ ἐπίτριπτον

*<ἐπινεφρίδιον>· τὸ ἐπὶ τῶν νεφρῶν λίπος (Φ 204) Sg

*<ἐπὶ νῆας>· ἐπὶ τὰς ναῦς (Α 12) n

*<ἐπὶ νηόν>· ἐπὶ τὸν ναόν n

<ἐπὶ νέωτα>· εἰς ἕτερον ἔτος

†<ἐπινήαται>· ἐφέλκεται

<ἐπίνητρον>· ἐφ' ᾧ τὴν κρόκην τρίβουσιν

*<ἐπινίκιον>· νικητήριον AS. βασιλέως σύμβολον ASPp

*<ἐπίνειον>· μικρὸς λιμὴν AS. [λίμναι] καὶ αἱ περὶ αὐτὸν στοαί AS

<ἐπίνοια>· ἐπιτήδευμα (Sap. 14,12)

<ἐπινομίς>· ἐν τοῖς ναυτικοῖς λέγεται

<ἐπίνομοι>· κληρονόμοι

*<ἐπινυκτίς>· φυλακὴ δοκοῦντι ἀδικεῖν AS

[<ἐπινύσκειν>· διδάσκειν]

†<ἐπίνυσεν>· ἐσωφρόνισεν (Ξ 249) AS

†<ἐπιξενοδοκεῦμαι>· ἐπιμαρτυροῦμαι

<ἐπίξενος>· ἐπιχθόνιος

<ἐπιξενοῦσθαι>· μαρτύρεσθαι. πορεύεσθαι. Σοφοκλῆς Ἀχαιῶν

Συλλόγῳ (fr. 149) καὶ Αἰσχύλος Κρήσσαις (fr. 120)

<ἐπίξηνον>· ξύλον, ἐφ' οὗ τὰ κρέα τιθέντες ἔκοπτον, οἷον τὸ

κρεωκόπον ξύλον <καὶ τὸ παρ' ἐνίοις ἐπίκοπον>

<ἐπιξήνου δίκη>· ἣν συνηγορεῖ <ἐπὶ ἐπιξήνῳ>, καὶ ἡττηθεὶς

ἀπόλλυται

<ἐπίξομεν>· ἐφήξομεν

<ἐπίξυλον>· [τὸ] ἐπιπαραστροφίδα τοῦ ὑφαινομένου ἱματίου.

[καὶ τὸ παρ' ἐνίοις ἐπίκοπον]

<ἐπιξύνῳ>· ἐπικοίνῳ (Μ 422) [γάρ ἐστιν τὸ ξανθόν]

<ἐπὶ ξυροῦ>· *ἐπὶ κινδύνου ASvgn. ἢ ἐπὶ τοῦ ὀξυτάτου, ἢ

ἀκροτάτου (Κ 173)

[<Ἔπιοι>· οἱ Ἴλιοι A]

<ἐπίορα>· χωρίου μέρος ἐν Σικελίᾳ

†<ἐπιοραντές>· τερπνόν. ἁρπαλέον

<ἐπιορκία>· ψεῦσμα (Sap. 14,16) r

<ἐπίορκον>· ὅρκου μὴ φροντίζοντα

<ἐπιορεξάμενος>· ἐπιδούς

<ἐπιόσσομαι>· ἐφορῶ. προαγορεύω. ἐπισημαίνομαι

<ἐπίουρα>· ὅρια (Κ 351)

<ἐπίουροι>· ἐπίσκοποι. καὶ ἧλοι ξύλινοι

<ἐπίουρος>· εἰ μὲν προπερισπωμένως περισσὴ ἡ πρόθεσις· <οὖρος>

γὰρ ὁ φύλαξ. εἰ δὲ προπαροξυτόνως πάλιν ὁ φύλαξ, ἀπὸ ξυλίνου ἐπιούρου (Ν 450)

*<ἐπιοῦσα>· ἐπερχομένη (Prov. 3,28 ..) r. Ag

<ἐπιοψάμενος>· ἐπιδών. ἐπιλέξας

<ἐπιόψονται>· προχειρίσονται. προΐδωσιν. ἐπιλέξονται

<ἐπίπαγος>· τὸ ἐπὶ τῶν ἑψομένων, ἡ γραῦς

<ἐπιπαιδειάζειν>· τὸ μὴ <ἐν καιρῷ> θύειν φρατρίαν. Λάκωνες

<ἐπίπταιμα>· ἐπίπταισμα, πρόσκομμα

<ἐπιπαιωνίζουσα>· ἀλαλάζουσα

<ἐπὶ Παλλαδίῳ>· δικαστήριον, ἔνθα ἐδίκαζον οἱ ἐφέται τοῖς

ἀκουσίων φόνων δικαζομένοις

<ἐπιπαματίδα>· τὴν ἐπίκληρον

<ἐπιπάξ>· συντόμως. ἐπίτομος ὁδός, καὶ ἡ ἐπ' εὐθείας. καὶ εἰκῇ.

ἢ ἐπὶ τὰ ἀριστερά

<ἐπίπαππος>· ὁ τοῦ πάππου πατήρ

<ἐπὶ παρατάξεως>· ἐν πολέμῳ

<ἐπιπαστάς>· ἑταίρας ἐπώνυμον

<ἐπίπαστα>· τὰ ἐπιπασσόμενα τῷ ἔτνει ἄλφιτα. οὕτως γὰρ

ἤσθιον αὐτά (Ar. Equ. 103)

[<ἐπίπαστον>· τὸν βρόχον· ὅταν γὰρ ἐπισπασθῇ σχοινίον, συν-

άγεται καὶ ἀποπνίγει]

*<ἐπίπεδον>· ἐπὶ τὴν γῆν. χαμόγαιον ASvg. ἰσόπεδον

<ἐπιπείθηται>· πεισθῇ (Α 218)

<ἐπιπεῖν>· καταλαβεῖν

<ἐπὶ πείραι>· ἐπὶ διαπείραι ἢ ἐπὶ λῃστείαι καὶ πειρατικῇ βλάβῃ

(Ar. Av. 583)

<ἐπιπείρει>· μοιχεύεται, ἢ μοιχεύει

<ἐπιπελάνιαι>· ὀλαί. καὶ πόπανα

*<ἐπὶ παιπαλοέσσῃ>· ἐπὶ τραχείᾳ (Μ 168) AS

†<ἐπίπεται>· φθίνει καὶ συμπίπτει

<ἐπίπετρον>· εἶδος βοτάνης παρὰ Θεοφράστῳ (h. pl. 7, 7,4)

<ἐπιπήχη>· τῶν πηχῶν τὰ ἄνω

<ἐπιπίσσειν>· ἐπιπάσσειν

<ἐπιλίσσασα>· σείσασα. διατινάξασα

<ἐπιπειθείη>· ἀναπεισμονή· †σα (Semon. fr. 1,6?)

*<ἔπιπλα>· ἱμάτια γυναικεῖα A. ἢ χρήματα AS, ἢ σκεύη, τὰ S

μὴ ἔγγεια, ἀλλ' [ἐπιπόλαια S

*†<ἐπίπλαδον>· φέρεσθαι †AS

*<ἐπὶ πλακός>· ἐπὶ μνήμης πάσης (Prov. 3,3 v. l.) ASg

<ἐπίπλατορ>· πλακοῦντος εἶδος

<ἐπιγλέποι>· ἐπόψεται

*<ἐπιπλεῖ>· ἐπιπλέει A

<ἐπίπλευρα>· τὰ παρὰ τοῖς μαστοῖς ὑπὸ τὰς μασχάλας

<ἐπιπλήξειν>· ἐπελθεῖν. ἐπιτιμῆσαι (Ψ 580). ὑβρίσαι

<ἐπίπλοον, ἐπίπλοιον>· ὁ πιμελώδης ὑμὴν ἐπὶ τῆς κοιλίας καὶ

τῶν ἐντέρων, ἐπίπλους λεγόμενος (Philet. com. fr. 17)

<ἐπιπλομένων>· κυκλουμένων. πληρουμένων. *ἐπερχομένων

(Hes. scut. 87) (Sg)

*<ἐπιπλώσας>· πλεύσας (Γ 47) r. Avgn

<ἐπιπνείηται>· ἐπιθυμῇ

<ἐπιπνείουσι>· ζῶσι. πνέουσιν (Hes. Theog. 872) n

<ἐπιπνεῦσαι>· ἐφορᾶν, ἐπισκοπεῖν

<ἐπιπνεύων>· ἐπιβλέπων. Αἰολικῶς. καὶ Ἀλκαῖος. ἤπου σύναγ'

ἄνδρων †δὰσμενον στρατὸν νομισμένοι† πνέοισα (Alcae. fr. 382 L. -- P.)

*<ἐπιπνοίας>· ἐπιπνεούσης AS

<ἐπίπνοι>· οἱ ὑπὸ θεοῦ κατεχόμενοι

<ἐπιποθῶ>· ἐπιθυμῶ (ep. Rom. 1,11)

<Ἐπιπολαία>· οὕτως ἐν Λακεδαίμονι ἡ Δημήτηρ ἱδρυμένη τιμᾶ-

ται

*<ἐπιπολάζει>· ἐπιπλέει APvgn

*<ἐπιπολαιοτέρων>· τῶν μὴ βαθέων AS

*<ἐπιπολάσαντες>· ἐπάνω τοῦ ὕδατος περιφερόμενοι AS

<ἐπιπόλαιον>· τὸν ἐπίπλουν ὑμένα (Eubul. fr. 95)

<ἐπιπολῆς>· ἀνωτάτω. *<τὸ> ἐπάνω ἐπιπλέον vg

<Ἐπιπολίαιος>· Ἑρμῆς ἐν Ῥόδῳ, ὡς Γόργων ἱστορεῖ (515 fr.

21 J.)

<ἐπιποληΐδες>· αἱ περόναι, αἷς αἱ γυναῖκες περονῶνται

<ἐπιπόλισον>· ἐποικοδόμησον

*<ἐπίπονον>· καματηρόν (Sir. 7,15) ASvg. [ἢ Ζεὺς ἐν Μιλήτῳ]

<Ἐπιποντία>· ἡ Ἀφροδίτη

<ἐπιπόρπαμα>· τὸ ἐπάνω τῆς πόρπης. καὶ τῶν ἱππέων ἡ τὰς

χλαμύδας συνέχουσα πόρπη. [ἐπειδὴ τῆς πόλεως ἐπίσκοπον ..]

<ἐπὶ πότμῳ>· ἐπὶ θανάτῳ

*<ἐπιπρηνές>· ἐπικάτω κατεστραμμένον (A)

<ἐπιπρηνής>· ἐπὶ στόμα. λοξός. ἐπικλινὴς *ἐπ' ὄψιν n

<ἐπιπρητήν>· αἰγὸς ἡλικία

<ἐπιπρίων>· τοὺς ὀδόντας τρίζων

<ἐπιπροίηλεν>· ἐξέτεινε. παρέθηκεν (Λ 627)

<ἐπίπροικος>· ἐπὶ προικὶ ἐκδοθεῖσα

<ἐπίπροικα>· τὸ δεύτερον ἐπὶ προικὶ δῶρον

†<ἐπακούη>· ἐπικαλοῦ

<ἐπιπροσθεῖ>· ἀντιπίπτει

<ἐπὶ πρύμνῃσιν>· ἐπὶ ἄκραις (Ν 762)

<ἐπιπρῴρους>· τὰς μὴ κατὰ πρύμναν προσεσχηκυίας

<ἐπιπτάρνυμαι>· μετακαλῶ. κατέχω· ἐπισχετικὸν γὰρ ὁ πταρ-

μὸς πολλάκις

<ἐπιπτέσθαι>· ἐπιπτῆναι (Δ 126)

<ἐπιπτύξαι>· ἐπερεῖσαι

<Ἐπιπυργῖτις>· ἡ Ἀθηνᾶ οὕτως ἐν Ἀβδήροις ἐκαλεῖτο

*<ἐπιπωλεῖται>· ἐπιπορεύεται (Γ 196) n

<ἐπίρεγμα>· ἐπίθυμα

<ἐπιρέκων>· ἐπισπεύδων

<ἐπιρέζεσκον>· ἐπετίθεσαν. ἔθυον (ρ 211)

<Ἐπιρνύτιος>· Ζεὺς ἐν Κρήτῃ

<ἐπιρέξαι>· ἐπιθῦσαι. ἐπαγαγεῖν

<ἐπιῤῥέπῃ>· *ἐπιβαρῇ (S) b. ἐπικρατῇ. ἐπιστήκῃ. ἐπικρέμηται

(Ξ 99)

<ἐπιῤῥεπής>· ἐμβριθεστέρα

<ἐπίῤῥημα>· ποιημάτιον τετράμετρον

<ἐπιῤῥήματα>· οὕτω προσαγορεύεται τὰ μετὰ τὴν παράβασιν

τασσόμενα τετράμετρα, ὑπὸ τοῦ χοροῦ λεγόμενα μηδέπω τοῦ ἑξῆς μέλους ἐπεληλυθότος. ἄλλοι δὲ ἐπῴδια μεταξὺ τῶν χορι- κῶν μελῶν ἰαμβεῖα βραχέως ἐπιλεγόμενα καὶ ἐφύμνια

<ἐπιῤῥήξας>· ἐπαγαγών

<ἐπὶ ῥηγμῖνι>· ἐπὶ τῷ αἰγιαλῷ (Α 437)

<ἐπιῤῥήσσει>· ἐπικλείει

<ἐπιῤῥήσεσκον>· ἐπεσπῶντο. ἐπεβάλλοντο. ἐπέκλειον μεθ' ὁρ-

μῆς (Ω 454)

<ἐπίῤῥησις>· ψόγος (Archil. fr. 8 Bgk.)

*<ἐπιῤῥησσέσκοντο>· ἔπραττον A. ἐπέκλειον

†<ἐπίῤῥηται>· ἐπικάτακται

*<ἐπίῤῥητον>· ἐπίψογον. αἰσχρόν (ASvgn)

*<ἐπίῤῥητος>· ἐπὶ κακῷ λεγόμενος, ἐπ' αἰσχρότητι ASn

[<ἐπιῤῥιείσκοντο>· ἔπραττον]

*<ἐπιῤῥοήν>· ἐπίῤῥοιαν ὑδάτων ASvg

<ἐπιῤῥοιζεῖν>· ἐπισίζειν. ἐπισεύειν. ἐπεγκελεύειν

*<ἐπιῤῥόθησαν>· ἐπήχησαν An, ἐπεβόησαν (Eur. Hec. 553

v. l.?) A

<ἐπιῤῥόθητα>· ἐπίψογα

*<ἐπίῤῥοθος>· ἰσχυρός AS. ἐπίκουρος A. βοηθός (Δ 390) ASn

<ἐπιῤῥόγανον>· ἀπόμακτρον

<ἐπὶ ῥοπῆς>· ἐπὶ μικροῦ

<ἐπιῤῥύσασα>· ἐπιθεμένη. ἐπιστάξασα

*<ἐπιῤῥωγολογοῦσι>· καλαμωμένοις ἀμπελῶνα AS

*<ἐπιῤῥωννύς>· ἐνισχύων r Avg, ἐκ τῆς ῥώσεως ἢ ῥώμης A

*<ἐπιῤῥώννυσιν>· ἰσχυροποιεῖ r. ASvg

<ἐπίῤῥωσις>· *βεβαίωσις. διόρθωσις AS. ὑγεία r

*<ἐπιῤῥυθμίζει>· διατυποῖ. ἐπανορθοῦται AS

<ἐπιρύσμιον>· ἐπιρέον

<ἐπιρύζειν κύνας>· ἐπαφιέναι. καὶ παρορμᾶν

<ἐπιῤῥώπια>· εὐτελῆ

<ἐπιῤῥωσθῆναι>· ἐπιθέσθαι. ἐπισωθῆναι. ἐπείγεσθαι

[<ἐπίσακτον>· ἀλλότριον]

<ἐπίσαλον>· ἡ ἐξ ... ἐπικινουμένη

<ἐπίσαμον>· λευκόν

†<ἐπισαχθής>· χρεωφειλέτης

<ἐπισείειν>· ἐκφοβεῖν. ἀνατείνεσθαι

<ἐπισειούσης>· ἐπικελευομένης. ἀπὸ τῶν τὰς ἡνίας ἐπιχαλών-

των. Σοφοκλῆς Ἀχαιῶν Συλλόγῳ (fr. 150)

<ἐπίσειον>· ἐφήβαιον. καὶ τὸ αἰδοῖον ἀνδρός τε καὶ γυναικός

<ἐπίσειστος>· εἶδος κουρᾶς

†<ἐπισέπτυλον>· ἐπίταξον

<ἐπισέληνα>· πόπανα μηνοειδῆ (Plat. com. fr. 174,10)

<ἐπίσημα>· τὰ ἐπὶ προσώπῳ σημεῖα. *ἢ εὔφωνα. ἢ εὔμορφα AS

*<ἐπίσημος>· ἐπιφανής. ἔνδοξος ASvg. προφανέστερος (Eur. Hip-

pol. 103 ..)

[<ἐπισθέντες>· ἐπιχαρέντες]

<ἐπίσθμιον>· σκέπασμα περὶ τὸν τράχηλον

<ἐπίσιγμα>· ἐπεγκέλευμα κυσίν

[<ἐπισίδιον>· ἐπισιτιζόμενον]

[<ἔπισιν>· ἐπέρχεται. ἐπιτρέχει. ἐπινικᾷ]

<ἐπισινές>· βλαβερόν

<ἐπισινής>· ἀσθενής r

<ἐπισίνιος>· ἐπίβουλος r

<ἐπισίξαι>· ἐφορμῆσαι

*<ἐπισίξας>· ἐπαφεὶς ἐπὶ ὁρμήν S. ἢ ἐπιτάξας AS

<ἐπισίτιος>· ὁ τροφῆς χάριν ἐργαζόμενος (Plat. rep. 4,420 α)

*<ἐπισιτισμόν>· ἐφοδιασμόν (Gen. 42,25 ..) AS

<ἐπισίττειν>· κυνηγετικῶς παρορμᾶν

<ἐπισίφλιον>· αἰσχρόν. μωμητόν

<ἐπισκαλμίς>· τὸ ὑπὸ τῷ σκαλμῷ σανίδιον

<ἐπισκαφεύς>· ὁ μετὰ τὸν ἀροτῆρα ἐπισκάπτων

<Ἐπισκάφια>· ἑορτὴ παρὰ Ῥοδίοις

*<ἐπὶ σκέλος>· εἰς τὰ ὀπίσω AS

*<ἐπισκέπτει>· ἐπιβλέπει, ἐφορᾷ n

*<ἐπισκευασάμενοι>· εὐτρεπισθέντες (Act. Ap. 21,15) AS

<Ἐπίσκηνα>· ἑορτὴ ἐν Λακεδαίμονι

*<ἐπισκήνιον>· τὸ ἐπὶ τῆς σκηνῆς καταγώγιον AS

*<ἐπισκήπτει>· σημειοῦται. μέμφεται ASPg. προνοεῖται. ἐντέλ-

λεται S. ἐπιτιμᾷ gn

*<ἐπισκηπτέτω>· ἐπιμεμφέσθω An

<ἐπισκήπτω>· ἐπαρῶμαι. καὶ ἐνερείδω τὴν γνώμην, ἐπισκη-

ρίπτω (Eur. Phoen. 774?)

<ἐπισκήψασθαι>· ἐπιβαρῆσαι

*<ἐπισκηψάμενον>· ἐπισημειωσάμενον (ASvg)

<ἐπισκιασμόν>· κάλυμμα

<ἐπίσκοιος>· ἐπίσκοτος

<ἐπίσκοπα>· τυγχάνοντα τοῦ σκοποῦ

*<ἐπισκοπή>· ἐκδίκησις (Lev. 19,20 ..) (A) S

*<ἐπίσκοπος>· βασιλεύς. ἐπήκοος. φύλαξ. ἐπόπτης ASn(g). κατά-

σκοπος (Κ 342 Ω 729) An (g)

*<ἐπισκύζονται>· ὀργίζονται (Ι 370) gnp

*<ἐπισκυκλεῖν>· εἰσφέρειν AS. συνάπτειν S (vg)

*<ἐπισκυκλήσας>· συνάψας AS

<ἐπισκύνιον>· *τὸ ἐπάνω τῶν ὀφθαλμῶν ὀφρύδιον AS, ἢ τὸ

μεσόφρυον (Ρ 136)

<ἐπίσκυρος>· ὁ μετὰ πολλῶν σφαιρισμός. [καὶ ἄρχων, βραβευ-

τής. βοηθός. ἐπίσκοπος, ἔφορος, ἐπήκοος]

†<ἐπισμηγεῖν>· ἐπικόπτειν. ἐπικωλύειν

<ἐπισμῇ>· ἐπιτρίβει, ἀπὸ τοῦ <σμήχειν> ἢ τρίβειν ἢ πλύνειν·

λοιδορεῖ, πλήττει. <σμῶξαι> γὰρ τὸ πατάξαι (Ar. Thesm. 389). ἔνθεν <σμῶδιξ αἱματόεσσα> (Β 267)

<ἐπισμυγερῶς>· ἐπιπόνως (δ 672)

<ἐπισμυκτόν>· ἐπιμυκτηρισμόν

<ἐπίσπαστον>· αὐθαίρετον, ὅπερ ἑαυτῷ τις ἐπισπᾶται κακόν

(σ 73)

*<ἐπίσομαι>· ἐπελεύσομαι (Λ 367) AS

<ἐπὶ σοί>· κατὰ σοῦ (Ε 244)

<ἐπισπάσει>· ἐπιτεύξεται. Σοφοκλῆς Ἀτρεῖ ἢ Μυκήναις (fr. 137),

ἀπὸ τῶν ταῖς λίνοις λαμβανόντων

*<ἐπισπάσθω>· ἑλκυέτω τὸ δέρμα (1. Cor. 7,18) ASvgnp

*<ἐπισπᾶται>· <ἐφέλκει> A

[<ἔπισπε>· εἰπέ]

<ἐπίσπαστρον>· βρόχον r

<ἐπὶ σπείρας σχοινίον>· τὸ ἀναγκαιότατον. ἐν γὰρ χειμῶσι

τοῖς σχοινίοις πιστεύουσι. δηλοῖ οὖν τοὺς ἀναγκαίους φίλους

*<ἐπισπέρχειν>· ἐπισπεύδειν AS. ἐπείγειν (S)

<ἐπισπέρχουσαι>· ἐπισπεύδουσαι. ἐπειγόμεναι

<ἐπισπερχῶς>· μετὰ σπουδῆς

<ἐπισπέσθαι>· ἐπακολουθῆσαι (Ξ 521)

*<ἐπισπομένη>· ἐπακολουθοῦσα (Sn)

<ἐπίσπῃ>· ἐπισπάσηται. πληρώσῃ. *καταλάβῃ (Β 359) ASn

<ἐπίσπορα>· τὰ λάχανα

<ἔπισσα>· ὕστερον γενομένη. νεωτέρα (Hecatae. 1, 363 J. Cal-

lim. fr. 735)

<ἐπισσεύας>· ἐφορμήσας (ξ 399)

<ἐπισσεύουσα>· παρακελεύουσα

<ἔπισσον>· τὸ ὕστερον γενόμενον

<ἐπισσοῦ>· ἐφώρμησας

<ἐπίσσοχον>· ἀκόλουθον

†<ἐπισσυτέρη>· ὁρμητικωτέρα. ταχεῖα. †τομωτέρα

<ἐπίσσωτρα>· τὰ ἐπικείμενα τοῖς τροχοῖς σιδήρια, ἐπὶ τὴν γῆν

σοούμενα (Ε 725)

<ἐπισταδόν>· ἐφεστῶτες (μ 392). ἢ ἐφιστάμενοι ἐμπείρως. ἢ

κατὰ τάξιν ἑστῶτες

<ἐπισταδόν>· *ἐφεστηκώς. ἢ προστασία AS ἢ κατὰ τὸ ἑξῆς

(ν 54)

<ἐπισταθμία>· ὑποδοχὴ ξένων

<ἐπίσταμαι>· δύναμαι. οἴομαι

*<ἐπιστάμεθα>· δυνάμεθα (Ν 223) S

<ἐπισταμένως>· ἐμπείρως (Η 317). δυνατῶς. ἐπιστημόνως, συν-

ετῶς

*<ἐπιστασίαν>· προστασίαν AS. παραμονήν S (An)

<ἐπίστασις>· *γνῶσις ASg. ἢ μέρος τι τῆς νεώς

<ἐπιστατέον>· ἐπανοδευτέον. γνωστέον

<ἐπιστάτῃ>· μεταίτῃ. ἀπὸ τοῦ <ἐφίστασθαι> τῇ τραπέζῃ

(ρ 455)

<ἐπιστατήρ>· τὸ στόμα τῆς νεώς

<ἐπιστατῆρες>· ἀγορανόμοι. καὶ οἱ τῶν ποιμνίων νομεῖς

<Ἐπιστατήριος>· Ζεὺς ἐν Κρήτῃ

<ἐπιστάτης>· ἐφέτης ἢ ἐπαίτης, ἀπὸ τοῦ <ἐφίστασθαι>. ἢ ἐπί-

τροπος. ἢ διδάσκαλος. καὶ ὁ τακτικός. καὶ ὁ βραβευτής. καὶ ἄρχων τις Ἀθήνησι. καὶ ὁ ἐφεστηκώς

<ἐπιστῇ>· ἐφιστῇ

*<ἐπιστείβοντες>· πατοῦντες n

*<ἐπιστελεῖ>· [μέμψει ἢ] πέμψει AS

<ἐπιστέφει>· κεραννύει. οἰκοδομεῖ

<ἐπιστεφέας οἴνοιο>· ἐπεστεφανωμένους (Θ 232)

<ἐπιστεφές>· πλῆρες. κεκραμένον

*<ἐπίστῃ>· εἰδῇς (Gen. 47,5 ..) ASvg

*<ἐπίστηθι>· γνῶθι ASPn

<ἐπίστημα>· στήλη (Isae. fr. 159 Tur.)

*<ἐπιστήμης>· γνώσεως (Exod. 31,3 ..) AS (g)

*<ἐπιστημονικώτατος>· ἀκριβής. εἰσηγητής. ὑφηγητής ASvg

*<ἐπιστήμων>· σοφός (Sir. 10,25 ..) r. AS (vg)

<ἐπιστῆναι>· φανῆναι. ἐπικηδεύειν

*<ἐπίστηται>· γινώσκηται (Π 243?) ASn

<ἐπισίγματα>· ἐπικελεύσματα. Σοφοκλῆς Ἀθάμαντι (fr. 8). ἐπι-

στάλματα

<ἐπισίξαι>· ἐφορμῆσαι

<ἐπὶ στίχας>· κατὰ τάξεις. ἢ κατὰ τὸ ἑξῆς (Γ 113)

<ἐπίστιον>· οἴκημα. κατάλυμα (Hdt. 5, 72,1)

<ἐπίστιον>· ἐποίκιον (ζ 265)

<ἐπιστολαί>· ἐντολαί, ἐπιταγαί. Αἰσχύλος Προμηθεῖ(3). δια-

γράμματα. καὶ ἐπιστάλσεις

<ἐπιστομίζων>· φιμῶν. ἐλέγχων

<ἐπιστιχθεῖσαν>· παρασημειωθεῖσαν στιγμῇ

<ἐπίστρατα>· ἀποπίπτοντα τῶν πεμμάτων. καὶ ἕρματα

*<ἐπιστραβὴς ὄχημ' ἀκινδύνως φέρων> AS

<ἐπὶ στρατόν>· ἐπὶ στρατιάν

<ἐπιστροφάδην>· *ἐπιστρεφόμενος AS. ἰσχυρῶς. ἢ [μετὰ ἐπι-

στροφῆς g τοῦ σώματος, οἷον ἐπεστραμμένως. καὶ ἐνεργῶς (Κ 483)

<ἐπιστρέφομαι>· πλανῶμαι. *φροντίδα ποιοῦμαι (g)

<ἐπίστροφος>· ἐπιστροφὴν ποιούμενος, καὶ φροντίζων. ἢ εἰς

ἑαυτὸν ἐπιστρέφων τοὺς ἀνθρώπους. ἢ ἐπιμελητής

<ἐπιστροφαί>· διατριβαί. δίαιται. Αἰσχύλος Φρυξίν (fr. 271)

<ἐπιστροφίς>· τρίχες συνεστραμμέναι. ἢ ὅταν ἡ ὀσφὺς ᾖ στρεβλή

†<ἐπιστύξῃ>· ἐπαφῇ

†<ἐπιστυνιής, ἐπισυνιής>· ἢ ἐπιμελητής†

<ἐπισυρόμενοι>· προκυλινδούμενοι

*<ἐπισύστητε>· συνάχθητε (Ierem. 20,10) ASvg

<ἐπιστώθη>· ἐπείσθη. ἐπληροφορήθη (Ps. 77,8)

*<ἐπισφαλής>· βλαβερός (Ag) s(p). ἐπικίνδυνος r. Anps

<ἐπίσφατον>· ἐπιμωμητόν. ἢ †συνομιλητόν. ἢ ἐπὶ κακῷ ὠνο-

μασμένον

<ἐπισφελίτης>· ὁ θρανίτης· <σφέλας> γὰρ τὸ ταπεινὸν διφρίον,

τὸ ὑποπόδιον. τοιοῦτος δὲ καὶ ὁ θρᾶνος. ἔχει δὲ τὴν ἄνω ἕδραν

*<ἐπισφοραῖς>· δῶρα, ξένια. *καταδίκαις ASn

<ἐπισφύρια>· τὰ καλύπτοντα τὰ σφυρά (Γ 331)

<ἐπισφραγίζω>· σφραγίζω

*<ἐπεισφρήσας>· ἐπεισενεγκών n

<ἐπίσχειν>· κρατεῖν. ἢ κωλύειν (Ρ 465)

<ἐπίσχεο>· ἐπέχου

<ἐπίσχες>· ἀπέχου (Eur. Phoen. 92 ..)

<ἐπισχεδόν>· σύνεγγυς.

<ἐπισχερώ>· ἐφεξῆς Sgn, κατὰ τὸ ἑξῆς (Λ 668)

<ἐπισχεσίη>· πρόφασις (φ 71)

*<ἐπισχοίης>· ἐπιβάλοις (Ξ 241) S

<ἐπισχόμενον>· καταστοχαζόμενον (χ 15)

<ἐπισχύρους>· ἐπικούρους

<ἐπισχών>· προσάγων (Ι 489)

<ἐπίσωτρα>· ἡ ἔξω τοῦ τροχοῦ ἐπιφάνεια (Ε 725)

*<ἔπειτα>· εἶθ' οὕτως. ἢ μετὰ ταῦτα

†<ἐπιτάδιος>· ὁ ἐραστής r

<ἐπὶ τὰ κανᾶ>· τοῖς ἐπιτηδείοις

<ἐπιταδόν>· πολυχρόνιον

<ἐπιταλαιπωρεῖν>· ἐπικάμνειν. ἢ ἐπιπονεῖν (Thuc. 1, 123, 1)

<ἐπὶ τὰ Μανδροβούλου>· παροιμία ἐπὶ τῶν ἀεὶ ἐπὶ τὸ χεῖρον

τρεπομένων, ἀπὸ Μανδροβούλου τινός (Plat. com. fr. 54)

†<ἐπιταξίδις>· σιδηραῖ τινες, ὡς ἄγκυραι

<ἐπιτάῤῥοθος>· ἰσχυρός. *βοηθός ASvg σύμμαχος (Ε 808)

*<ἐπὶ τὰ πρόσω>· ἐπὶ τὰ ἔμπροσθεν Av

<ἐπίταρχον>· ἐπιτάφιον, ἐντάφιον

[<ἐπίταυρον>· ἰσχυρόν]

<ἐπεὶ τὰ χερείονα>· ἐπεὶ τὰ κακά (Α 576)

<ἐπιτελής>· ὡραία γαμεῖσθαι

<ἐπιτεῖλαι>· ἐντείλασθαι (Δ 64)

<ἐπίτειλον>· ἔντειλον, ἐπίταξον, πρόσταξον (Ω 112) r

<ἐπιτεθυμμένων>· ἐκκεκαυμένων

<ἐπιτειμήτωρ>· ἔκδικος r, τιμωρός (ι 270)

<ἐπιτεῖναι>· μεγαλῦναι, μακρῦναι

*<ἐπιτείνεται>· ἐπὶ τῷ ὄντι πλεονάζει, ἢ αὔξει AS, ἢ εἰς ἐπίδοσιν

ἄγεται (Sap. 16,24) S

*<ἐπιτειχίζουσιν>· ἐποικοδομοῦσιν A (vg)

<ἐπιτεκταντῆρες>· οἱ παρασκευασταί

<ἐπιτέλλει>· ἐντέλλεται. ἐπέρχεται

<ἐπιτέλλειν>· ἐντέλλεσθαι

<ἐπιτέλλεο>· ἐντέλλου (Α 295)

<ἐπιτελέωμα>· τὸ ἐπὶ θυσίᾳ γινόμενον

<ἐπιτελεῶσαι>· ὅπερ νῦν ἀφιερῶσαι λέγομεν

<ἐπιτελείωσις>· αὔξησις

<ἐπιτερῆ>· ἐκπιάσματα ἐλαιῶν r

<ἐπιτέρεναι>· εἶδος ἄρτων

<ἐπιτέρμιον>· ἐπὶ τοῦ τέρματος, οἷον ἐπὶ τοῦ τέλους (Aesch.

Niob. PSI 1208, 5)

<Ἐπιτέρμιος>· Ἑρμῆς

*<ἐπιτετανύσθαι>· ἡπλῶσθαι AS

<ἐπιτέτραπται>· ἐπ' ἐξουσίας ἐστίν (Ε 750)

*<ἐπιτετράφαται>· ἐπιτετραμμένοι εἰσίν (Β 25) r g

*<ἐπιτέταται>· αὔξει S

*<ἐπιτέτατο>· ηὔξανεν. ἤκμαζεν (Ο 413) S

<ἐπιτέτροφεν>· ἐπιπέπηγεν

*<ἐπιτετυφωμένον>· ἐπικεκαυμένον ASgn

*<ἐπίτευγμα>· ἐπιτυχία r. ASgn

*<ἐπίτευκται>· ἐν ἐπιτυχίᾳ ἐστί AS

*<ἐπιτευξόμενος>· ἐπιτυχών AS

<ἐπιτεχνήσεως>· μηχανῆς (Thuc. 1, 71,3)

<ἐπίτηδες>· ἑκούσιον. ἐπιμελές. ὀξυτόνως δὲ καὶ ἐπιτηδείους

(Α 142)

<ἐπιτήδειον>· ἕτοιμον. ὠφέλιμον

<ἐπιτήδειος>· ὁ φίλος g <ἀνεπιτήδειος> ὁ ἐχθρός

*<ἐπιτηδείως>· ἐπιμελῶς. ἁρμοδίως AS

<ἐπιτήδευμα>· ἐπίνοια. ἔργον, ποίημα

<ἐπὶ τῇ ἐμῇ αἰτίᾳ>· ὃ νῦν τῷ ἐμῷ κινδύνῳ

<ἐπιτιμᾷ>· τιμωρεῖται. ἢ τὴν τιμὴν αὔξει

<ἐπιτιμήτορα>· βοηθόν. τιμωρόν

*<ἐπίτειλον>· παράγγειλον (Ω 112)

<ἐπιτίμιον>· πρόστιμον. τιμωρία (Antiph. 3 α 4)

<ἐπίτιμον>· *πλούσιον Σ. τιμωρόν. τιμητόν

<ἐπιτμήγειν>· ἐπιτέμνεσθαι. σπεύδειν

<ἐπίτονος>· δεσμός, ᾧ κατησφάλισται ... τὸν ἱστὸν τῆς νεώς

(μ 423)

<ἐπὶ τὸ αὐτό>· ὁμοῦ, εἰς τὸν αὐτὸν τόπον

*<ἐπιτοθάζει>· κολακεύει. χλευάζει, ἐπιγελᾷ n

<ἐπιτολή>· ἀνατολὴ ἄστρου, ἢ *φανερώσεως Σ

<ἐπὶ τοῦ ἐνεστῶτος>· ἐπὶ τοῦ παρόντος, ἢ τοῦ ἐνισταμένου

<ἐπὶ τούτοις>· πρὸς τούτοις

<ἐπιτραπεζώματα>· τὰ ἐπιτιθέμενα ταῖς τραπέζαις βρώματα

(Plat. com. fr. 74)

<ἐπιτραπεζίδιος>· ὁ παράσιτος

<ἐπὶ τραφερήν>· ἐπὶ τὴν ξηρὰν γῆν (Ξ 308)

<ἐπιτρέχων>· συντόμως

<ἐπιτρέψαι>· ἐπιτροπὴν δοῦναι. (φ 279). [ἢ ἀπολέσαι]

<ἐπιτρίβεται>· ἐπιφέρεται

*<ἐπιτριβόμενοι>· ἐπαιρόμενοι (An) g

*<ἐπιτρίμματα>· ποικίλματα A

*<ἐπιτριμμοί>· ἀλλεπάλληλοι (Σ 211) AS

*<ἐπιτρίψεις>· συντρίψεις. συντελέσεις (Ps. 92,3 v. l.) ASg

<ἐπιτροπάδην>· ἐπιθέτως. οὐκ ἐκ ψυχῆς. [ἐπεσπευσμένος]

<ἐπιτροπή>· ἔφοδος

<ἐπίτροπος>· ὁ προστατῶν χωρίων καὶ ὅλης τῆς οὐσίας καὶ

ὀρφανῶν

*<ἐπιτροχάδην>· ταχέως (Γ 213) ASvg

<ἐπιτρόχαλον>· πυκνῶς. καὶ ταχέως

<ἐπίτροχον>· ῥᾴδιον. ἕτοιμον. γοργόν

<ἐπιτρύζουσιν>· ἐπιγογγύζουσιν. ἐπιλέγουσιν (Callim. fr. 1,1)

<ἐπιτρύσσειν>· ἐπίμεινον. Λάκωνες

<ἐπιτυφῇ>· ἐπικαῇ. ἐπιπυρωθῇ (Ar. Lys. 221)

<ἐπιτυφῶ>· ἐπαπολύω. Συρακούσιοι

<ἐπιτυφῶσα>· ἐπιπυριάσασα

<ἐπιτυχόντων>· εὐτελῶν

<ἐπὶ τῷ δήμῳ>· ἐπὶ τῇ τοῦ δήμου καταλύσει (Sol. legg.?)

<ἐπιτωθάζοντες>· *χλευάζοντες AS, ἐπιγελῶντες. [ἢ ἡμεροῦν-

τες]

<ἐπὶ Φαληνίου>· τὸν Ἀλκιβιάδην φησὶ ὁ Ἀριστοφάνης (fr.

554) ἐπὶ Φαληνίου γεγενῆσθαι, σκώπτων παρὰ τὸν φάλητα· ἐπασχητία γάρ [ὁ φαλής]

<ἐπιφάμεναι>· συγκαταθέσθαι

*<ἐπίφατος>· ὁ πρὸς εὐμορφίαν φαινόμενος. ἐπιθέτης AS

<ἐπιφάτνιος>. ὁ ἑωσφόρος ἀστήρ

*<ἐπιφαύσκοντα>· ἀνατέλλοντα AS, φαίνοντα (Iob 31,26)

<ἐπιφημισμοῖς>· ὀδυρμοῖς (s)

<ἐπιφερομένους>· ὡρμηκότας

<ἐπιφέρει>· προσήκει

<ἐπιφέρεται>· ἀλαζονεύει

<ἐπιφημητῆρες>· οἱ εὐφημοῦντες. ἢ ἐπιφωνοῦντες. ἢ συγκατα-

τιθέμενοι

<ἐπιφημίζουσα>· εὐφημουμένη. ἐπιφημιζομένη

<ἐπιφημίσμασιν>· οἰωνίσμασιν (Thuc. 7,75,7)

<ἐπ' ἰφθίμῳ>· ἐπὶ τῇ ἰσχυρᾷ (Γ 336)

<ἐπιφλέγει>· ἐπικαίει (Β 455)

*<ἐπιφοιτᾷ>· παραγίνεται ASgps

*<ἐπιφοιτήσεως>· ἐπελεύσεως ASvgn. παρουσίας

*<ἐπιφοράς>· καταδίκας (g)

<ἐπιφορήματα>· τραγήματα μετὰ τὸ δεῖπνον (Ar. fr. 774)

<ἐπιφόριμα>· ἐπίδρομα

<ἐπίφορον>· τὴν φέρουσαν σῦν, ἔγκυον. Λάκωνες. καὶ ἀμπέλου

ὄνομα

<ἐπίφορος>· τοῦ τεκεῖν ἐγγὺς οὖσα

<ἐπιφράγματα>· τὰ ὑπὸ τὸ στόμα

<ἐπιφραδέστερον>· [συντομώτερον]. συνετώτερον r

*<ἐπιφρασαίμεθα>· σκεψαίμεθα (Ν 741) AS

<ἐπιφράσασθαι>· ὑπονοῆσαι. ἢ ἐπινοῆσαι

<ἐπιφράδμων>· ψευδολόγος

<ἐπίφρενα>· ὑποχόνδρια

<ἐπὶ φρεσί>· ἐν ταῖς διανοίαις (Α 55 ..)

<ἐπίφρονα>· φρόνιμον, [συνετόν (π 242) n

<ἐπιφρονέουσιν>· ἐπακούουσιν (α 351 v. l.?)

<ἐπιφροσύνη>· σωφροσύνη r ἐπιλογισμός (ε 437)

*<ἐπίφρων>· φρόνιμος (g)

<ἐπιφυέσθω>· βλαστησάτω

*<ἐπιφυλλίς>· βοτρύδιον μικρόν r. vg, ἐπὶ τέλει βλαστάνον (Iud.

8,2)

*<ἐπιφύοιντο>· ἐπιγίνοιντο AS

<ἐπιφωνεῖ>· βοᾷ, κράζει

<ἐπιχαλκίδα>· τὴν τὸ κανοῦν φέρουσαν εἰς τὰς θυσίας θερά-

παιναν

<ἐπιχαλκῖται>· ὁπλῖται

<ἐπίχαλκον στόμα>· τὸ τῶν αὐλητῶν, διὰ τὴν φορβειάν,

οἱονεὶ ἐπιστομίδα (Alcae. com. fr. 20)

<ἐπίχαλκος>· ἀσπίς· ἔχει γὰρ χαλκῆν τὴν ἐπιβολήν· ἔνιαι δὲ

βόειαί εἰσιν (Amips. fr. 17)

<ἐπὶ Χαριξένης>· ἐπὶ μωρίαις ἡ Χαριξένη διεβεβόητο, ἀρχαία

οὖσα· ἔνιοι δὲ καὶ ποιήτριαν αὐτὴν ἐρωτικῶν λέγουσιν. Ἔστι δὲ καὶ παροιμία <οἷα τὰ ἐπὶ Χαριξένης> (Ar. Eccl. 943)

<ἐπίχαρις>· ἡ παρὰ Ἀττικοῖς ἅβρα

<ἐπίχαρμα>· *χάρμα, ᾧ τινι χαίρει τις (Iud. 4,12 ..) AS. καὶ ὁ

ἐπίχαρτος

<ἐπιχαίρειν>· συγχαίρειν

[<ἐπιχαταί>· ἐνδεεῖς]

<ἐπίχειρα>· τὰ ὑπὲρ τὸν μισθὸν διδόμενα τοῖς χειροτέχναις

*<ἐπεχείρεον>· ἐπετίθεσαν

<ἐπιχειρεῖ>· τολμᾷ

<ἐπίχειρον>· ἀνταπόδοσις

*<ἐπιχειρονομοῦντες>· ταῖς χερσὶν ὡς νόμοις χρώμενοι (Phil.

leg. spec. 4,215) AS

†<ἐπιχερία>· χάριν ἐπιφέρουσα

<ἐπιχητίας>· ἐνδεής

†<ἐπιχιλάδιον>· τὸ χιλιοστόν

<ἐπιχειλές>· τὸ ἐλλιπές

<ἐπιχειλοῦντες>· πληροῦντες

<ἐπίχνουν>· ἐπεσκοτισμένον

*†<ἐπιχθεῖσθαι>· βεβαιοῦσθαι AS

*<ἐπὶ χθονί>· ἐπὶ γῇ (Α 88) Avgn

<ἐπιχοά>· κατάχυσις

<ἐπίχρονος>· ἐπίχαρτος

<ἐπιχρίσας>· περιχέας

<ἐπιχρισταί>· ἐπιχρωννύμεναι

<ἐπιχρώζω>· χρίω

*<ἐπίχυσις>· κονίασις AS

<ἐπίχυτον>· εἶδος πέμματος, καὶ νομίσματος ἐξ ἀργύρου καὶ

μολύβδου κεχυμένον

<ἐπιχώνια>· κάρυα

<ἐπιχώρησον>· ὕπαγε. μείωσον

<ἐπιχώρια>· συκοφαντικά. εἰς τοῦτο γὰρ Ἀθηναῖοι κωμῳδοῦν-

ται (Ar. Ach. 523)

*<ἐπὶ χώρας>· ἐπὶ τόπου (Exod. 14,27) ASvg

*<ἐπιχωρεῖ>· ἐπιγειτνιᾷ AS

<ἐπὶ ψαμάθοις>· ἐπὶ ταῖς παραθαλασσίαις ψάμμοις (Α 486)

*<ἐπιψαῦσαι>· ἐφάψασθαι ASPn

<ἐπιψαύσῃ>· ἐπιθίγῃ, ἅψηται (θ 547)

*<ἐπιψίσει>· ἐπιψιεῖ. ἐπιψωμιεῖ ASn

*<ἐπιψηφιεῖται>· ψῆφον παρέχει καὶ νίκην <τοῖς ἡμετέροις> AS

*<ἐπιψηφιζόμενος>· ἐπικρίνων ASgn

<ἐπιωγαί>· οἱ ἀνειμένοι τόποι καὶ ἀλίμενοι, ὑπαγωγὰς δὲ ἔχον-

τες καὶ ὑποσκέπην καὶ καταγωγάς (ε 404)

<ἐπιωγάς>· ἀνειμένοι τόποι, ἐφ' οὓς δύναται ἡ ναῦς ἐπέρχεσθαι

(ε 404)

*<ἐπιών>· ἐπιπορευόμενος (Σ 546) r. An

*<ἐπλάγχθην>· ἐπλανήθην AS

<ἐπλαζόμην>· ἐπλανώμην

<ἐπλάδα>· κατέδευεν

<ἐπλακίζετο>· τὰς κοιλίας ἐξεῖλεν

<ἐπλατάγησεν>· ἐψόφησεν, ἔνθεν τὸ <πλαταγώνιον> παίγνιον

ξύλινον, ᾧ ψοφοῦσιν

<ἔπλει>· ἐπορεύετο (Eur. Or. 63) s (vg)

*<ἔπλεο>· ἐγένου (Α 418) ASgn

<ἔπλετο>· *ἐγένετο Agnps. ἠνύετο. [ὑπῆρχεν (Α 506) r

*<ἔπλευ>· ἐγένου (Ι 54) n

*<ἐπλήγην>· ἐμάνην (Ps. 101,5 v. l.) ASvg

*<ἔπληντο>· ἐπλησίαζον r. ASn ἤγγιζον (Δ 449)

*<ἐπλήσθη>· ἐγεμίσθη (Υ 156) ASvg

<ἐπλίνθευσαν>· οἱ αἰχμάλωτοι πλίνθους ἐβάσταζον, ἕως τοῦ

λύτρα εἰσενεγκεῖν

[<ἐπνύθη>· ἠγέρθη. ἀνεβίωσεν]

[<ἔπνυτο>· ἐφρόνησεν]

*<ἐποβελία>· τόκος AS

<ἐπόγδοον>· τόνος μουσικός r

<ἐπογκίαι>· αἱ τοῦ πλοίου παρενθῆκαι

*<ἔποι>· λέγοι A Pn

[<ἐποίθετο>· ἠρώτα]

[<ἐποιθόμην>· ἠρώτουν. ἐμάνθανον]

<Ἐποικιδίη>· Δημήτηρ ἐν Κορίνθῳ

<ἐποικτίσας>· οἰκτείρας r

<ἐποίπνυον>· διηκόνουν. ἐπορεύοντο. ἐθεράπευον. [ἐνήργουν

(Σ 421) r

<ἐποίνασεν>· λύτρον ἀπέδοτο. ποινὴν ἔλαβεν τοῦ νεκροῦ

*<ἐποίσει>· ἐπενέγκοι (Α 89) r. ASgn

*<ἐποισθήσεται>· ἐπενεχθήσεται ASvg (n)

<ε ποιπνύοντα>· ἐνεργοῦντα (Ξ 155)

*<ἐποίχεται>· ἐπιπορεύεται ASvg ἐργάζεται A

*<ἕποιτο>· ἀκολουθοίη (Δ 314) ASvg bs

<ἐποιχόμεναι>· διακονοῦσαι. ἐπιπορευόμεναι. ἐργαζόμεναι. ὑφαί-

νουσαι. αἱ γὰρ ἡρωΐδες ὀρθαὶ ὕφαινον (ε 62)

<ἐποιχνεῖ>· ἐπιφοιτᾷ

<ἐποκεῖλαι>· ἐπὶ τὸ ξηρὸν ἐλθεῖν

<ἔπολμις>· εἶδος μάντεως

*<ἐπολυώρησας>· πολὺ ἐφύλαξας (Ps. 11,9) ASvg

*<ἐπολολύζει>· θρηνεῖ S

*[<ἐπόλια>· αἰγίδια] AS

*<ἑπόμενοι>· ἀκολουθοῦντες APvgn

<ἐποπίζεο>· ἐντρέπου. ἐπιστρέφου. κατασκεύαζε. φυλάσσου

(ε 146)

*<ἔποπος>· ὄρνεον (Zacch. 5,9) Agn

*<ἐπόπται>· θεαταί AS

[<ἐποπτεύοι>· ὑπολάβοι. νομίζοι]

<Ἐπόπτης>· Ζεύς. ἢ θεατής

*<ἐποπτεύσαντες>· θεωρήσαντες (1. Petr. 3,2) AS

†<ἐπορβεῖται>· φθονεῖ

<ἐπ' ὄρει>· ἐπὶ τῷ ὄρει

*<ἔπορεν>· ἔδωκεν vgnps ἐχαρίσατο (Ζ 168)

<ἐπ' ὀργῇ>· ἐπὶ τρόπῳ

<ἐπορεξάμενος>· ἐφορμήσας. ἐπελθών. ἐπιλαβόμενος (Ε 335)

*<ἐπόρησεν>· διεπέρασεν A

<ἐπόρθμευεν>· ἔπλεεν

*<ἐπόρθουν>· κατέσκαπτον ASvg. ἐδίωκον (Gal. 1,13)

<ἐπορθρεῦσαι>· ἐπαγρυπνῆσαι

<ἐπόρκιον, ἐπορκίσει>· ἐπιορκίσει

*<ἔπορσον>· ἐφορμῆσαι ποίησον (Ε 765) ASps

<ἐπορσύνετο>· ἡτοιμάζετο r

*<ἔπος>· ῥῆμα, λόγος (Β 361). φωνή Ag

*<ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαζε>· τόν τε λόγον εἶπε καὶ τὰ μέρη

αὐτοῦ διεξῄει (Α 361) S

†<ἐπισσόμενος>· προσορώμενος

<ἐποστρακίζειν>· ὀστράκοις παίζειν

<ἐποτούδιζε>· κατέβαλλεν ἐπὶ γῆν (Sophr. fr. 141)

<ἐπ' ὅτευ>· διατί. ἢ ἐπὶ τίνος

<ἐποτρύνει>· παροξύνει ASvgn. παρορμᾷ (Ζ 439)

<ἕπου>· ἀκολούθει (Eur. Phoen. 1274 ..)

<ἐπ' οὖδας>· ἐπὶ τὸ ἔδαφος (Eur. Med. 1195 v. l.)

<ἐπουδαῖοι>· ἐπιχθόνιοι

*<ἐπ' οὔρεϊ>· ἐπὶ τῷ ὄρει (Greg. Naz. c. 2, 1, 1, 2) ASg

<ἐπούρισας>· ἐφώρμησας (Eur. Andr. 610)

<ἐπούρισεν>· ὥρμησεν. ἀπέπεμψεν

<ἔπουρος>· εἶδος ἰχθύος

<ἕπουσαν>· *ἐπ' εὐθείας ἤγαγεν APn ἢ συνεργοῦσαν (Κ 516)

<ἑπούσῃ>· πονουμένῃ. φοιτώσῃ. [ποιουμένῃ]

<ἕπουσιν>· *<ἐνεργοῦσιν> (Ο 555) ASvg. ἀκολουθοῦσιν

†<ἐπουτίς>· θυσία παρὰ Ῥοδίοις

<ἐποφρύδιον>· μέτωπον

<ἔποχοι>· οἱ ἐπὶ τῶν ὀχημάτων διαβαίνοντες

<ἐποχωτέρα>· ἐπιμονωτέρα

[<ἐπόχεται>· ἐπιπορεύεται]

<ἔποχος>· ὁ ἐπὶ τοῦ ὀχήματος

*<ἐποχούμενος>· βασταζόμενος r. ASPvgnp

<ἔποψ>· ἐπόπτης. δυνάστης. καὶ εἶδος ὀρνέου

<Ἐπόψιος>· Ζεύς. καὶ Ἀπόλλων

*<ἐπόψομαι>· θεωρήσω An

*<ἐπὶ τὸ σίνεσθαι>· ἐπὶ τὸ βλάπτειν AS

*<ἔπραθον>· ἐπόρθησαν (Σ 454) S

<ἐπράνιξε>· κατέβαλεν

<ἔπρασσεν>· ἐπραγματεύετο (Dan. 6,4)

<ἐπρέσβευε>· πρεσβύτατος ἦν

[<ἔπρηξεν>· ἔπεσεν. ἐκρύβη]

<ἔπρηξας>· *ἐτέλεσας (Σ 357) AS, ἐπλήρωσας, ἐφύσησας. ἐκύρ-

τωσας

*<ἐπρίατο>· ἠγόραζεν (Prov. 31,16) r ASvgbp

*<ἔπρησεν>· ἔκαυσεν (Θ 217) ASvg

*<ἐπρυτάνευεν>· ἐδιοίκει nΣ

*<ἔπρωσεν>· ἐμοίρασεν Σ

*<ἑπταβόειον>· ἑπτάβυρσον (Η 220) rg

<ἑπτὰ γράμματα>· τὸ ὀργίλον. ἢ σκληρόν. καὶ Σάραπιν

<ἐπτάγρυτο>· ἐπτάρνυτο

<ἑπτάενον>· ἑπταετῆ

<ἐπταικότα>· πεσόντα

<ἐπταικώς>· σφαλείς ASvgn. ἢ πεπτωκώς (2. Macc. 14,17)

<ἐπτακέναι>· κεκρυφέναι

<ἑπταπόδην>· τηλικοῦτον τῷ μεγέθει, ἑπτὰ ποδῶν <μέγεθος>

ἔχοντα (Ο 729)

<Ἑπτάπορος>· ποταμὸς ἐν Τροίᾳ (Μ 20)

<ἑπτάπους σκιά>· τοῖς ποσὶ κατεμέτρουν τὰς σκιάς, ἐξ ὧν τὰς

ὥρας ἐγίνωσκον (Ar. fr. 675)

*<ἑπτάστομον>· ἑπτάπυλον (Eur. Phoen. 287 ..) AS

<ἔπτατο>· διεφορήθη. ἠφανίσθη (Ν 592)

*<ἑπτάτονος>· ἑπτάχορδος (Eur. Alc. 446) AS

<ἕπταχα>· εἰς ἑπτὰ μέρη (ξ 434)

<ἑπτάχορδα>· παλαιὰ μέλη δι' ἑπταχόρδου ᾀδόμενα (Ar. fr.

659)

<ἑπτάπεκτος>· ἡ βαθείας τρίχας ἔχουσα

*<ἐπτέρνισεν>· ἐσκέλισεν (Ose. 12,4) ASvgp

<ἐπτερύγη>· ἀνέπτη

<ἐπτερύξατο>· προσετρίψατο

<ἔπτηξαν>· ἐκρύβησαν. ἔπεσαν. [ἐφοβήθησαν (Iob 38,17) r(p)

<ἔπτη>· [ἔπτηξαν] <ἐπετάσθη> (Iob 20,8)

[<ἐπίστην>· ἐξεπλάγην]

<ἐπτόημαι>· πεφόβημαι r (vg)

<ἐπτοιῆσθαι>· τὸ ὀργᾶν πρὸς συνουσίαν

[<ἐπτόκασεν>· ἐκάλυψεν]

<ἕπτυσχλοι>· ἀνδρεῖον ὑπόδημα (Hermipp. fr. 67)

<ἐπτύσσοντο>· ἐκραδαίνοντο (Ν 134)

<ἐπύθετο>· *ἤκουεν. ἠρώτα. ἐμάνθανε ASvg τὸ αὐτὸ καὶ †τὸ

ἐπιθμός†

<ἐπύκασεν>· ἐνεκάλυψεν (Sapph. fr. 100 L. -- P.)

*<ἐπυλλίοις>· στίχοις AS

<ἐπυστιᾶτο>· ἐπυνθάνετο

*<ἐπῳάζουσι>· νεοττεύουσιν S ἐπὶ τοῖς ᾠοῖς βοῶσιν ASg

<ἐπωβελία>· παραβόλιον τῆς δίκης. ἔστι δὲ τὸ ἀκόλουθον τῷ

τῆς καταδίκης τιμήματι ὄφλημα, ὡς Δίδυμος, τὸ ἕκτον μέρος τοῦ τιμήματος· οἱ δὲ τὸ †ιτ#

<ἐπῴζειν>· ἐπικαθῆσθαι τοῖς ᾠοῖς. Αἰσχύλος Νιόβῃ μεταφορι-

κῶς· ἐφημένη τάφον τέκνοις ἐπῴζει ... τοῖς τεθνηκόσιν (fr. 157, PSI 1208)

*<ἐπῳδός>· ἡ ἐπᾴδουσα τοῖς νοσοῦσι παισίν Σ

*<ἐπωμάδιον>· τὸ ἐπὶ τῶν ὤμων r. g

*<ἐπώκειλαν>· ἐπανέπαυσαν (Act. ap. 27,41 v. l.) r. ASn

*<ἐπωμίδα>· ὡς λέντιον AS, ἱερατικὸν περιβόλαιον (Exod. 25,7)

r. Sg

<ἐπ' ὤμων>· ἐπὶ τῶν ὤμων (Α 46)

<ἐπώνασθε>· [ἐπώνυμος] ...

<ἐπώνυμοι>· οἱ τῶν φυλῶν ἐπώνυμοι ἥρωες, οἵπερ ἦσαν δέκα

*<ἔποπα>· ἀλεκτρυόνα ἄγριον AS

<ἐπωπᾷ>· ἐφορᾷ, ἐποπτεύει

<ἐπωπάζει>· τὰ αὐτά

<Ἐπωπέτης>· Ζεὺς παρὰ Ἀθηναίοις

<ἐπώπῃ>· ἐπόπτῃ, ἐφορῶντι

<ἐπωπίδες>· ἐπίσκοποι. ἀκόλουθοι. παρὰ Λακεδαιμονίοις

<Ἐπωπίς>· Δημήτηρ παρὰ Σικυωνίοις. [καὶ <Ἐπωτίς>]

<ἐπώρεον>· ἔθαπτον

[<ἐπωρεῖν>· πενθεῖν, κλαίειν]

<ἐπωρεύει>· ὡραῖα συντελεῖ

<ἐπωριάζειν>· μεριμνᾶν

<ἐπώρουσαν>· ἐφώρμησαν (Δ 472) (r)

†<ἐπωρυδόν>· ἐπιῤῥεόντως r

*<ἐπωρύετο>· ἐπένθει ἢ φωνὴ θηρίων ASn

<ἐπώχατο>· ἐπικεκλιμέναι ἦσαν (Μ 340)

*<ἐπωρώθησαν>· ἐτυφλώθησαν (ep. Rom. 11,7) ASvg

<ἐπωστρίδες>· αἱ κατὰ Σάμον ταῖς γυναιξὶ τὴν δεξιὰν χεῖρα

ἐπέχουσαι κατὰ τὴν ὀσφύν

<Ἐπωφέλης>· ὁ καλούμενος Ἐφιάλτης

*<ἐπῴχετο>· ἐπορεύετο (α 143) vgn

<εραι>· [εἰσπνεῖ. ἡ κοιλία.] γῆ. *καλὴ [γῆ] <καὶ> ποθεινή A.

ἐπιθυμεῖ (Eur. Med. 974) ASvg

<ἐράασθε>· ἐπιθυμεῖτε (Π 208)

<ἔραδος>· παρὰ τὸ ἐρίζειν. †παιδίονα νῖκος συνδρομή. λοιδορία.

ἀνεξικακία

<ἐρᾳδιούργησεν>· ...

<ἔραζε>· χαμᾶζε. *εἰς τὴν γῆν. χαμαί (Μ 156) ASvgn

*[<ἔραζεν>· ἔθαζεν. ἐποίησεν S]

<ἐραίσθη>· ἀπώλετο. διεσκεδάσθη. διεχωρίσθη

*<ἔραμαι>· ἐρῶ, ἐπιθυμῶ (Γ 446) n

*<ἐράμενος>· ἐπιθυμήσας AS

*<ἔρανα>· ἐκ συνεισφορᾶς δῶρα ASg. ἢ †δόσις πολλῶν αὐτῶν†

γινόμενα συμπόσια

†<ἐράναι>· βωμοί†

<ἐρανέμπολοι>· οἱ ἐξ ἐράνων ἐμπολῶντες

*<ἐρανίζεται>· συλλέγει ASvg

<ἐράνιζε>· ἀνῄρει. ἐσκύλευεν

*<ἐράνιον>· ἐκ συνεισφορᾶς δῶρον r. pΣ <ἢ ἀνταπόδοσις>

*<ἐραννῆς>· ἐπεράστου. καλῆς ASnT. τιμίας (Ι 531)

<ἔρανον>· συνεισφορά r. δῶρον. εὐωχία