Aπό την Kόλαση, XXVI, του Dante Alighieri
| [Aπό την Kόλαση, XXVI, του Dante Alighieri] Συγγραφέας: Μεταφραστής: Κωνσταντίνος Καβάφης |
| Μετάφραση μέρους του 26ου άσματος της Κολάσεως της Θείας Κωμωδίας του Δαντη. Γραμμένο ίσως το 1894. Αποκηρυγμένο. |
- [.............................................]
- «Ω σεις, οίτινες διαιτάσθε δύο
- εντός ενός πυρός· αν ότε έζην
- άξιος της ευνοίας σας εφάνην·
- αν ήμην άξιος αυτής ολίγον
- ή αρκετά, οπόταν εν τω κόσμω
- τους υψηλούς έγραψα στίχους, στήτε
- κ’ εις εξ υμών ας είπη πού υπήγε
- χαθείς απ΄ το μέσον ν’ αποθάνη.»
- [.................................................]
- «Ότ’ έφυγα από την Κίρκην ήτις
- με είχε κρύψει πλέον ενός έτους
- εκεί πλησίον της Γαέτης — έτι
- πριν ούτω την καλέση ο Aινείας —
- ουδ’ η προς τον υιόν μου τρυφερότης
- ουδέ το προς τον γέροντα πατέρα
- σέβας, ουδ’ η αγάπη η οποία
- ώφειλεν ευτυχή την Πηνελόπην
- να κάμη, ηδυνήθησαν εντός μου
- να υπερνικήσουν την επιθυμίαν
- ην έτρεφον να αποκτήσω πείραν
- του κόσμου, και της αρετής την γνώσιν
- και της κακίας παρ’ ανθρώποις. Όθεν
- μ’ εν πλοίον προς το υψηλόν ετράπην
- πέλαγος, και μ’ εκείνους τους ολίγους
- συντρόφους οίτινες με είχον μείνει.
- Τας όχθας είδον αμφοτέρας μέχρι
- της Ισπανίας, μέχρι του Μαρόκκου,
- της Σαρδηνίας, και των άλλων νήσων
- άτινας βρέχ’ η θάλασσα εκείνη.
- Εγώ κ’ οι σύντροφοί μου γηρασμένοι
- ήμεθα και βραδείς, ότ’ εις το μέρος
- ήλθαμεν το στενόν, όπου σημεία
- ο Ηρακλής έθεσεν ίνα μη τις
- τολμήση άνθρωπος πέραν ν’ υπάγη.
- Άφισα όπισθέν μου την Σεβίλλην
- εκ δεξιών, κ’ είχον αφίσει ήδη
- την Κεύταν εξ αριστερών “Σεις,” είπον,
- “ω αδελφοί, οίτινες εν δεκάκις
- μυρίοις κατεφθάσατε κινδύνοις
- εις Εσπερίαν, δεν θα αρνηθήτε
- εις το ολίγον των αισθήσεών σας
- όπερ σας μένει, του ακατοικήτου
- κόσμου να αποκτήσετε την πείραν
- τον ήλιον ακολουθούντες. Σπόρου
- σκεφθείτε ποίου είσθε. Ίνα ζήτε
- ως κτήνη δεν επλάσθητε, αλλ’ ίνα
- αναζητήτε αρετήν και γνώσιν.”
- Έκαμα με τον σύντομόν μου λόγον
- τοσούτον τους συντρόφους μου προθύμους,
- ώστε δυσκόλως τότε θα ειμπόρουν
- από τα πρόσω να τους αποτρέψω.
[.......................................................]
- »Εφάνη προ των οφθαλμών μας όρος
- θολώς, ως εκ της αποστάσεώς του,
- κ’ επί τοσούτον υψηλόν μ’ εφάνη
- ως αν ουδέποτε μη είδον άλλο.
- Ήμεθα εύθυμοι, αλλ’ η χαρά μας
- εις δάκρυα συντόμως μετετράπη.
- Διότι εκ της νέας γης ηγέρθη
- θύελλα και προσέβαλε του πλοίου
- τα έμπροσθεν. Τρις έστρεψε το πλοίον
- μεθ’ όλων των υδάτων. Την τετάρτην
- φοράν εσήκωσ’ υψηλά την πρύμνην
- και προς τα κάτω έστρεψε την πρώραν
- (ως Άλλω έδοξε), μέχρις ου πάλιν
- η θάλασσα έκλεισεν άνωθέν μας.»