(Ω παρθένα...)
| ←(Σ’ αγαπώ σα λεβέντικο...) | (Ω παρθένα...) Συγγραφέας: Τα μάτια της ψυχής μου |
(Δυο ματάκια γλυκόσκυψαν...)→ |
Ω παρθένα, άυλον άγαλμα,
Ηγησώ, προσευχή μου,
σαν εσέ πέτρα γίνεται
μπροστά σ’ εσέ η ψυχή μου!
Κι ενώ δείχνεσαι αγνάντια μου
καθάρια σαν ιδέα,
ταίρι δικό σου αχώριστο
με κάν’ η Τέχν’ η αρχαία.
Κι έτσι ρουφούμε απίστευτα
το νέκταρ των μακάρων
στων πνευμάτων στον Όλυμπο,
στον ύπνο των μαρμάρων.