(Στέκει το Βασιλόπουλο...)

←(Η γριά Ζωή ακουμπώντας με...)

(Στέκει το Βασιλόπουλο...) Συγγραφέας: Κωστής Παλαμάς Τα μάτια της ψυχής μου

(Η μαύρη Λάμια που έκλεισε...)→

Στέκει το Βασιλόπουλο
με το σπαθί στη βίγλα,
για να πιάσει την άγνωστη,
την καταλύτρα Στρίγλα.

Στων άστρων το τρεμόφεγγο
την ξανοίγει· είν’ εκείνη!
Σπλάχνα κρατάει παιδιάτικα,
και το αίμα τους πίνει.

Οϊμέ! κι η Στρίγλα η φόνισσα
ήταν η σαστικιά του,
η αγνή, η καλή, η πεντάμορφη…
Και σωριάζεται κάτου.