Χειμωνιάτικη νυχτιά
| ←Το σχολείον | Χειμωνιάτικη νυχτιά Συγγραφέας: Τα τραγούδια της πατρίδας μου |
Χαμένα χρόνια→ |
| Γραμμένο το 1878. |
Τώρα που χύθ’ η νύχτ’ αγριεμένη
απ’ όλα της τ’ αστέρια ορφανή,
που αστράφτουν και βροντούν οι ουρανοί
και κάτου η γη κοιμάται τρομασμένη,
τώρα που έχεις φως την αστραπή
και δε φοβάσαι μη παραστρατήσεις,—
έλα, γαλανομάτα χαρωπή,
τ’ αθάνατο νερό να με ποτίσεις.
Ξέρω, κρυφό παράδεισο, ένα μέρος
φωλιά να μας γενεί σ’ αυτό το βράδυ…
Αχ! έλα! το διαμάντι και ο έρως
επλάσθησαν να λάμπουν στο σκοτάδι!