Τώρα που άνοιξη προβάλλει
| ←Όνειρο ήταν... | Τώρα που άνοιξη προβάλλει Συγγραφέας: Τραγούδια της ερημιάς |
Καθώς περνούσες→ |
| Εκδόθηκε στη συλλογή Τραγούδια της ερημιάς το 1898, από τις εκδόσεις Εστία. |
ΤΩΡΑ που άνοιξη προβάλλει
Κι όπου ολόγυρα γελά
Με τα μύρια ο Απρίλης κάλλη,
Με τα μάγια τα πολλά,
Όπου λιώνουνε τα χιόνια
Και γυρίζουν με λαλιά
Χαρωπή τα χελιδόνια
Στην παλιά τους τη φωλιά,
Έλα κόρη αγαπημένη,
Έλα κόρη γαλανή,
Έλα πάλι ανταμωμένοι
Στην ερμιά τη μακρινή,
Στη γλυκιά της ησυχία
Να ‘βρουμε άλλη μια φορά
Την παλιά μας ευτυχία,
Τη χαμένη μας χαρά.
Έλα πέρα τα λαγκάδια,
Έλα απάνου τα βουνά,
Έλα ολόανθα τα λιβάδια
Μας προσμένουνε ξανά.
Με παράπονο σε κράζουν,
Με τραγούδια σε καλούν
Τα κοπάδια που βελάζουν
Κι οι φλογέρες που λαλούν
Και το αγέρι μες στα πεύκα
Που φυσάει γλυκά γλυκά
Σε, προσμένει, ωραία μου λεύκα,
Να λυγίσει ερωτικά.
Και κρυμμένη μες στα φύλλα
Μες στα δάση τα χλοερά,
Σε, ζητάει κι η Φιλομήλα
Με λαλήματα φαιδρά.
Και το κύμα όπου φλοισβίζει
Στην ξανθήν την αμμουδιά
Τ’ όνομά σου ψιθυρίζει·
Και στα ολάνθιότα κλαδιά
Το τρελό μελισσολόι
Που γλυκόβοο βόσκει εκεί
Τραγουδάει εσένα Χλόη,
Σένα Χλόη παρθενική.
Λυγερή μου Αμαδρυάδα,
Έλα πάλε ως μια φορά,
Όπου ολόδροση κοιλάδα,
Όπου σύδεντρα ησκιερά,
Όπου οχτιές ανθοστρωμένες,
Όπου ολόαφρες ποταμιές,
Όπου βρύσες μαγεμένες,
Όπου απόμερες ερμιές,
Οι χαρές μας ν’ αντηχήσουν
Τα παιγνίδια τα παλιά,
Ναν τ’ ακούν να μας φτονήσουν
Τα ερωτόλαλα πουλιά.
Έλα κόρη αγαπημένη,
Έλα κόρη γαλανή,
Έλα πάλι ξυπνημένοι
Πριν η αυγούλα να φανεί,
Να γυρνούμε, να γυρνούμε
Με το φως του αυγερινού
Τον αμάραντο να βρούμε
Στις κορφούλες του βουνού,
Όπου οι πέρδικες λαλούνε
Και τρελά οι κορυδαλλοί
Κελαηδώντας χαιρετούνε
Τη ροδάτη ανατολή.
Να περνούμε μονοπάτια,
Να διαβαίνουμε νερά
Που αφρισμένα μες στα ελάτια
Γοργοτρέχουν μια χαρά.
Να σε χάνω μες στα δάση
Μια στιγμή και στους γκρεμούς
Και του Δάφνη πάλε η πλάση
Να γρικάει τους στεναγμούς,
Ως που ομπρός μου παραπέρα
Να ξαναβγείς χαρωπή
Και να φεύγουν στον αγέρα
Πάλε ολόφαιδροι σκοποί.
Έλα πάλε σαν προβαίνει
Μεσημέρι φλογερό
Να σε φέρνω διψασμένη
Στης βρυσούλας το νερό
Κι εκεί κάτου απ’ τα πλατάνια
Σα στα χρόνια τα παλιά
Να στολίζω με στεφάνια
Τα ξανθά σου τα μαλλιά,
Να σου λέω τραγούδια πάλι
Στο πλευρό μου ως θ’ ακουμπάς
Τ’ ολονείρευτο κεφάλι,
Να μου λες πως μ’ αγαπάς,
Ενώ ολόγυρα στα κλώνια
Στις φωλιές κρυφτά κρυφτά
Θα λαλούνε τα τρυγόνια
Τις αγάπες τους κι αυτά.
Έλα κόρη αγαπημένη,
Έλα κόρη γαλανή,
Τώρα που άνοιξη προβαίνει,
Στην ερμιά τη μακρινή,
Στη γλυκιά της ησυχία
Να ‘βρουμε άλλη μια φορά
Την παλιά μας ευτυχία,
Τη χαμένη μας χαρά!