Τω Στεφάνω Σκυλίτση
| Τω Στεφάνω Σκυλίτση Συγγραφέας: |
| Από τα ανέκδοτα του Καβάφη. Γραμμένο το 1886. |
- Aν αι ψυχαί αθάνατοι εισίν, όπως μας λέγουν,
- το πνεύμα σου ίσως, Στέφανε, πλησίον μας πλανάται,
- κ’ αισθάνεσ’ ευχαρίστησιν οπόταν τ’ όνομά σου
- ακούης εις τα χείλη μας, και αι πισταί μας σκέψεις
- με την φιλτάτην μνήμην σου οπόταν συγκινώνται.
- Στέφανε, δεν σ’ εχώρισεν από ημάς το μνήμα·
- από ημάς προς ους κοινός σχεδόν ήτον ο βίος.
- Ομού επαίζαμεν μικροί· τας παιδικάς μας λύπας
- και τας χαράς ησθάνθημεν ομού· και νέοι είτα
- τας πρώτας διασκεδάσεις μας ηύραμεν ηνωμένοι —
- έως προχθές, ω Στέφανε, έως προχθές, και τώρα
- σε οδηγήσαμεν ψυχρόν στον ύστατόν σου οίκον.
- Πλην όχι. Είσαι μεθ’ ημών. Του τάφου σου ο λίθος
- πέπλον ψιλόν, διαφανές, διά ημάς θα είναι.
- Και αν σ’ έχασαν τα βλέμματα των φίλων σου, σε βλέπουν
- και θα σε έχουν, Στέφανε, αείποτ’ αι ψυχαί των,
- αι μνήμαι, αι καρδίαι των αχώριστον εταίρον.