Στα Βέρβενα, στα Δολιανά

Στα Βέρβενα, στα Δολιανά

Αμάν, στα Βέρβενα, στα Βέρβενα, στα Δολιανά κυρά μου,
'κει στον ωραίο τόπο, 'κει που αρέσει των ανθρώπων,

Αμάν, εκεί 'ναι τα- εκεί 'ναι τα γλυκά κρασιά κυρά μου,
τα ωραία γιοματάρια (εναλλακτικά «παλικάρια»), κιτρολεμονιάς κλωνάρια,

Αμάν, το πίνουν νιε- το πίνουν νιες, το πίνουν γριές, κυρά μου,
το πίνουν παντρεμένες, χήρες κι αρρεβωνιασμένες.

Αμάν, δεν φταίνε τα, δεν φταίνε τα γλύκα κρασιά κυρά μου,
τα ωραία γιοματάρια (εναλ. «παλικάρια»), κιτρολεμονιάς κλωνάρια,

Αμάν, μόν' φταίν' οι Βερβενιώ- οι Βερβενιώτισσες κυρά μου,
και οι Δολιανιτοπούλες, τρις πανάθεμά τες ούλες,

Αμάν, βάζουν σουρμέ στα χεί- βάζουν σουρμέ στα χείλια τους κυρά μου,
περγιαντίνι στα μαλλιά τους, που να 'χε καεί η καρδιά τους.

Αμάν, το βάζουν νιε- το βάζουν νιες, το βάζουν γριές κυρά μου,
το βάζουν παντρεμένες, χήρες και αρρεβωνιασμένες.

Αμάν, το βάζει και- το βάζει και μια παπαδιά κυρά μου,
και αρνιέται τον παπά της, που να 'χε καεί η καρδιά της.

(Δημοτικό της Αρκαδίας)