Σελίδα:Vind. theol. gr. 244.djvu/261

βην τὸ ὀ̓ρχίδην του ὡς ὁ λίθος ⁖ ἂς βλέπω τὰ γένια σου· καὶ τὴν ὡ
ραίαν πατζάδαν σου· καὶ στάσου τὸ μίασμα· καὶ ἡ πομπῆ τῶν ἀνδρῶν· να σε αλή
ψομεν ἐλεφάντινον κόπρον· καλέ μου τὰ γένια σου ἀγριομούστακε ⁖ ᾠδὴ γʹ
⁘ τοὺς σοὺς ὑμνολόγους θκε´ ⁖    3b
τοὺς σοὺς πειρασμοὺς τῆς γενειάδος· ὅταν ἁπλώ
σις ταπεινέ· ναποιάσις τὸ πουγούνη σου· τότε μοήσης ἄθλιε· το τί πιάσης    5
δὲν ἔχεις: καὶ ἀλήμονον κακομούσουρε ⁖ ἐστερεώθη ἡ καρδία τοῦ τραγογένη· ἐξἐ
⁘ βην κερατον εἰς το φθην του· ἐπλατήνθη το στομα του ὡς ὁ φούρνος ⁖    6b
τοὺς τόσους δρόμους καὶ τὸ μάκρος·
που περιπατῆς ταπινὲ· να εὕρις τὸν ἀγριότραγον· καὶ τὸν σπανὸν τὸν πρῶτον σας·
να τιμηθὴ μουστάκα σου· καὶ ἡ ωραία πατζάδα σου ⁖ μὴ καυχάσθε καὶ μὴ λαλεῖ
τε πολλὰ· μηδὲ ἐξερχέτο βρόμος ἀπὸ τὸ στόμα του ⁖    10
τὰ σὰ διἡγήματα καὶ γνόμας· ὁποὺ σοῦ βλέπουσιν σπανέ· οἱ πάντες
ἐξηπάζουντς στὸν πούγουνά σου θέσομεν· καμπόσον βρόμαν καὶ κόπριον·
καὶ ἄγι ἀλήμονον παραμίσερε: μὴ καυχάσθω ὁ σπανὸς ἐν τῶ γένι αὐτοῦ· καὶ ὁ
⁘ τράγος ἐν τῆ μουστάκα αὐτοῦ ⁖    13b
τὸ βλέμαν τὸ ἔχεις ὦ σπανούρι
ε τράγε καὶ κακομούσουρε τρελέ· ὡς σὲ δοῦσιν τὰ παιδία χοιπάζουντε    15
καὶ φεύγουν· ὁμοιάζεις γὰρ διάβολον. ἰούδα κακορίζικε ⁖ κάθισμα ἦχος αʹ τὸν τάφον σου
ὡς ἴδεν ἡ γυνὴ τοῦ σπανοῦ γενιάδαν· μακρὴν καὶ διχαλὴν· στην ἄκραν χεσμένην·
ἐβόησεν ἔκλασεν καὶ πικρὸς ἐνεστέναξεν· τί ποιήσωμεν τοῦ τραγογένη τὸ γένι·
μόνον δὲ τζηλούμεν το ⁖ ὠδὴ δʹ: ὁ καθήμενος ἐν σούγλα ⁖
ὅλα τούτα τὰ παθάνη· ὁ σπανὸς παράσιμος· ὁ τριγένης οὕτος· ἧλθεν καὶ ἐκά    20
θησεν μέσον μας· καὶ ἐβρόμισεν ὄλους με τα χνότα του· ὁ βρομιάρης καὶ ἐκραύ
γαζεν· δότε με ἄνεσιν τὸν ταλαίπωρον ⁖ κε´ εἰσακήκοα τὴν ἀκοὴν σου ὁ δὲ
⁘ σπανὸς ἐκρεμάστη ⁘    22b
ὢ κακὲ σπανὲ τριγένη· τὰ μουστάκια σου κάψε τα· τὴν
ὡραίαν πατζάδαν σου· ἦλθες καὶ ἐστάθης ὀμπρός μας καὶ ἐφάνης ὡς δαίμον
καταραμένε· σπανούριε καὶ παντέριμε ⁖ ἐν τῶ ταραχθῆναι τὰ συκοτοσφλέγγου    25
⁘ νά σου ⁖    25b
ὁ σπανὸς ὁ τραγένης τὸ πουγούνην ἐκτένηζεν· δια να καθερίση·
ψήρας βαθρακοὺς. καὶ ἀχελώνας παντέριμε· τρία ν τὰ γένια σου σπανούριε·
ἀνάθεμαν τὸ βλέμμα σου ⁖ ὁ θς´ ἐκάλυψεν αὐτὸν εἰς τἀνάθεμα ⁖
ἀλλὰ πρέπει να παθάνη· ὁ σπανὸς ὁ παράσιμος· ὁ σκυθοσκυρτάτος· ἔναι
καὶ λολὸς καὶ πανάτυχος· ὁ τριγένης καὶ βρομιάρης· βρομίζεις καὶ ζένεις·    30
τριγένη παντέριμε ⁖ ὠδὴ εʹ ἐξέστη τὰ σύμπανα ⁖
ἐξέστησαν ἅπαντες· ἐπὶ τῆ θέα σου κακότυχε· σὺ γάρ ἀγριότραγε σπανού
ριε· ἔτυχες εὔρες καὶ ἔλαβες· τὸν θίον σου τὸν ἀγριότραγον· καὶ ἔδωκεν γένιον ἐσέν·
πάντες γὰρ γελούμεν σε· τραγογένη σπανούριε ⁖ ἐκ νυκτὸς περιπατεῖ ὁ σπα
⁘ νὸς εἰς τοὺς κρεμνούς ⁖    34b
ἐκάθησαν ἅπαντες· να δώσουσι καλὴν υουλήν· σὺ    35
γὰρ ἐκριβήθηκες κακὲ σπανὲ· ἐγήρευαν να σεύρουν πούπετα κοντὰ· καὶ σὺ ἐβά
σταζες τὸν διχαλὸν πτωχὲ· καὶ τὴν πατζάδαν ἐκτένιζες ⁖ δικαιοσύνη τὸν
⁘ ἐγκατέλυπε τὸν σπανὸν. καὶ ἐκώλυσέ τον ὁ πόνος ⁖    37b
ἐστάθησαν ἄνοι να ποῦσιν τὰ
σουσούμια τα σά· σὺ δὲ κακομούσουρε τριγένη· φουρνόστομε καὶ κακόχνοτε·
πάντες γὰρ γελούμεν σε· καὶ πάντες μαγαρούμεν σε ⁖ πέπαυται γὰρ    40