@133 EPISTOLE. 366
|
καὶ ἄτρεπτος· ὡς ποιήσας παντάπασιν ἀπὸ τοῦ ἑνὸς
|
immobile (non enim habet quo moveatur quod est
infinitum), plane ft ut et ille, qui unius amator. exsistat, unus merito solusque ac immutabilis - clus sit; ut qui ab uno animum prorsus immobilem reddiderit. Qui autem rebus terrenis, quæ natura mutabiles sint, aliamque ex alia deterentem quali- talem induant sec usquam prorsus quiescere va- leant, Dei bonique ignorantia, mentis proposito ac voluntate, animi amoren. addixerit, is necessario' ' |
τὴν γνώμην ἀκίνητον. Ὁ δὲ τοῖς ὑλικοῖς, τρεπτοίς
ούσι κατὰ φύσιν καὶ ἀλλοιώτοις, καὶ οὐδαμοῦ παν- τελῶς στῆναι δυναμένοις, ἀγνοίᾳ τοῦ κρείττονος κα- τὰ γνώμην οἰκείαν ἐνδήσας τῆς ψυχῆς τὸν ἔρωτα, τρεπτός ἐστιν ἐξ ἀνάγκης καὶ ἐμπαθὴς καὶ εὐαλ λοίωτος· τοῖς φύσει κινουμένοις καὶ πάσχουσι την συνεπικινουμένην ἔχων πάσχουσαν τῆς ψυχῆς τὴν διάθεσιν. |
mutabilis passibilisque, aliusque ex alie, vertibilis ac labi obnoxius, exsistit; qui nimirum cum his
quæ moventur, labique ac interitioni obnoxia sunt varieque afficiuntur, ipse perinde mèntis affectione moveatur, labeque ac libidine afficiatur atque patiatur. Nulla igitur rerum, domine mi benedicte, tuo hoc bono ac deiico habita, quo tuus ad Dram animus mensque peregrinetur illique excedat®, un- quam dimovere possit ac deturbare; non tempus una secum terrenarum rerum lationem incompe- site mutans, stabilitatem mentis inverterit; non terrificæ hominum intentată minæ bonæ voluntatis animique constantiam ac firmitatem labefactave- rint; non blandi kominum sermones, lenocinio mul- centes auresque titillantes, animi tenorem emolli › verint; non appetitus vindictae, ea forsitan ratione quod nocendi cuipiam potentia non desit, placidos quidquam mores ac lenitatem vitiarit; non magi stratus imperiique affectata gloria ac splendor, di- lectionis in Deum vīm cupiditatis minuerit. Nihil enim ejus gloriæ quæ apud Deum ant homines est prorsus detrahitur, quod quis magistratu non fun- gatur, nec cum imperio hominibus præsit; quin po- tius ejus inde major g.oria emergit (ut quidem exi- stimo), quo animus a rerum turba, exteriorumque ac sæculi negotiorum cura ac anxietate liber exsi- stit; ac puto assensurus sit, quisquis´pie quod officii sit deceatque, satis adverterit. Quisquis enim bo- minum vere virtute ac religiosa pietate nitet, sibi ipse ad omnem felicitatem sufficiens est, ut nullo ex- teriori adjumento ac commeatu egeat, quo sibi 203 eam conciliet. Qui enim divinarum dotum ac proprietatum repræsentationes, suas ipsius notas ac proprietates qua vitam disciplina instituit, fecit, is omnium perfecte bonorum plenitudinem' ' |
Μὲ τοίνυν ταύτης σου, δέσποτα μου εὐλογημένε,
τῆς ἀγαθῆς καὶ θεωτικῆς ἔξεως, τῆς ἐχούσης του B πρὸς τὸν Θεὸν τὴν γνώμην συνέκδημον, ἐκστῆσαί τι τῶν ὄντων δυνηθῇ· μὴ χρόνος ἀτάκτως ἑαυτῷ συμμετ ταβάλλων τὴν τῶν ὑλικῶν πραγμάτων φοράν, τῆς γνώμης αλλοιώση το βάσιμον· μὴ ἀνθρώπων ἐπειλή (1) φόβον προτεινομένη, τῆς καλῆς διαθέσεως μετακινήσῃ τὸ στάσιμον · μὴ λόγος κολάκων ἀνδρῶν τῇ προφορά καταγλυκαίνων τὴν ἀκοὴν τῆς ψυχῆς χαυνώσῃ τὸ εὔτονον· μὴ ὄρεξις αντιλυπήσεως, ἐκ τοῦ δύνασθαι τυχὸν πρός τινα, το σύνολον διαφθείρῃ τοῦ τρόπου τὸ ἡμερον· μὴ πόθος τῆς περὶ τὸ ἄρχειν δόξης, τῆς περὶ τὸ θεῖον ἀγάπης μειώσῃ τὴν ἄφεσιν. Οὐ γὰρ ἔλλειψις δόξης παρὰ Θεῷ πάντως ἢ ἀνθρώ ποις ἐστὶ τὸ μὴ ἄρχειν ἀνθρώπων (1)· ἀλλὰ καὶ μάλλον δόξης ἐπίδοσις, ὅσον ταραχῆς καὶ φροντίδος ἡ ψυχὴ παντοίας καθέστηκεν ἐλευθέρα τῆς ἔξω θεν, ὡς ὁ ἐμὸς ἔχει λόγος· καὶ πᾶς εὐσεβῶς τὰ δέοντα συνορῶν, ὡς οἶμαι, συνθήσεται. Πᾶς γὰρ ἀνὴρ ὡς ἀληθῶς ἐνάρετος καὶ φιλόθεος, αὐτάρ- τῆς ἑαυτῷ πρὸς πᾶσαν εὐδαιμονίαν ἐστί· μηδε μίας περιβολῆς τῶν ἐκτὸς, πρὸς τὸ πορίσασθαι ταύ την δεόμενος. Ο γὰρ τῶν θείων ἰδιωμάτων ἑαυτοῦ κατὰ τὸν βίον τὰς ἐμφάσεις καταστήσας γνωρίσμα τα, πάντων ἐντελῶς ἔχει τῶν ἀγαθῶν τὸ πλήρωμα δι' οὗ πέφυκεν ἐγγίνεσθαι τοῖς ἀνθρώποις ἡ πρὸς τὸν Θεὸν ἀκριβὴς ἐξομοίωσις· πρὸς ἢν οὐδὲν τῶν μετὰ Θεὸν συγκρινόμενον καθοτιοῦν παραβάλλεται. Καὶ ἁπλῶς εἰπεῖν, μὴ νόσο;, μὴ ὑγεία, μὴ πλοῦτος ὁ κάτω συρόμενος, μὴ πενία τῶν φθειρομένων, μὴ ψόγος, μὴ ἔπαινος, μὴ θάνατος, μὴ ζωή, μὴ τὸ παρ- |
paravit; qua accurata cum Deo similitudo homi-'
'
|
δν, μὴ τὸ μέλλον, μηδὲ καθάπαξ ἕτερον τῶν ὄντων
Η γινομένων, τὴν θρεψαμένην σε ταύτην, καὶ εἰς τόδε προαγαγοῦσαν παρά τε Θεῷ καὶ ἀνθρώποις κλέος φιλοσοφίαν, νοθεῦσαι δυνηθῇ. Τοῦτο δὲ γενή- σεται, πῶς; Εἰ πάντα πιστεύσοιμεν * τῷ Θεῷ τὰ καθ᾿ ἑαυτούς (2)· καὶ μηδὲν μὲν ζητεῖν ἀνασχοίμεθα παντελῶς, ὧν ἐκ Θεοῦ ζητεῖν οὐ προσετάγημεν· ζη- τεῖν δὲ διὰ πάσης σπουδής, παν ότιπερ ἐκ Θεοῦ ζη • il Cor. v, 6. 10. Ετ. πιστεύσομεν. |
nibus accedit; ejusmodi scilicet, ut eorum quæ a ·
Deo secunda sunt, nihil ei comparari aut æquari possit. Atque, ut summa dicam, non mbrbus, non sanitas, non quæ deorsum trahant terrenæque di- vitiæ, non rerum quæ intereunt egestas, non vita- perium, non laus, non mors, non vita, non præ- sens, non futurum, neque omnino ulla rerum alia, eorumve quæ ßant seu contingant, hancce tibi' ' |
@ΝΟΤΑ. |
(6) Μὴ ἀνθρώπων ἀπειλή. Indicant haec omnia
Georgii animum curis ancipitem, Constantinopolim profeetuin, quo forte evocabatur ad diluendam su- spicionem, et unde resilierit, cum non sibi tutum |
satis putaret ab æmulis. Haud certe facile viro
principi ut non obnitatur, nedum amittendæ digni- tatis, sed et mortis ipsi discrimini. Digitized by Google' ' |