@1811 S. DOROTHEI ABBATIS 1812
|
absque ira et turbatione, id maximum argumen- Α
|
περὶ αὐτοῦ ἔλεγχον, ήγουν διόρθωσιν, σημεῖόν ἐστιν,'
'
|
tum esse, quod vel victus vel ignorans id malum
egerit. DOCTRINA XX.
de insensibilitate animæ et refrigerio charitatis.** Ad insensibilitatem anΦimæ, frater, frequens lectio divinarum Scripturarum utilis est, post nocturnos sermones deiferorum Patrum, et 455 memoria terribilium judiciorum Dei; et egressus animæ a corpore, et terribilium potestatum quae illi futura obviam sunt, quibuscum iniquitatem fecit, dum fuit in hac brevi et miserabili vita. Quomodo etiam in futuro sit expavescendum ante tribunal Christi, et quemadmodum sit exigenda ratio non solum ope- rationum, sed etiam sermonum et cogitationum in conspectu Dei et omnium angelorum ejus, et, ut bre- viter dicam, omnis creatura. Memineris autem con- tinue ejus vocis, quam terribilis et justus Judex his dicturus est, qui a sinistris erunt : Discedite a me, maledicti, in ignem æternum, qui paratus est diabolo et angelis ejus “. Bonum etiam est humanarum af- fictionum reminisci : sic etiam dura et insensibilis anima emollescet, et ad sensum perveniet proprii status et malitiæ suæ. Desidem autem esse circa fraternam charitatem, et hoc provenire ex cogita- tionibus suspiciosis in animum admissis, et pro- priæ mentis credulitate: hinc etiam fieri ut nihil velimus inopinatum pati. Vis igitur tibi a Deo opem ferri ? Principio et ante omnia nusquam tuis suspi- C cionibus credas, et omni cura da operam subjici et submitti fratribus tuis, ac voluntatem omnem tuam amnputa ; et si quis te ignominia alfecerit vel pro- bro, pro illo sic orato tanquam pro eo qui te innu- meris beneficiis affecisset, qui libidinis luæ medicus fuisset ex his enim ira minuitur, cujus frenum charitas est secundum Patres. In primis autem Deum roga, ut det tibi intellectum et studium cognoscendi quæ sit voluntas ejus bona, beneplacita atque perfe- cla ♥, et præstet pariter constantiam perficiendi omne opus bonum. u Matth. xxv, 41. • Rom. xit, 2. |
ὅτι ἡττώμενος ἢ ἀγνοῶν ἐνήργησεν αὐτό.
ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ Κ'.
σαντα αὐτὸν περὶ ἀναισθησίας ψυχῆς, καὶ περὶ ψύξεως ἀγάπης.** Δ΄. Περὶ τῆς ἀναισθησίας τῆς ψυχῆς, ἀδελφὲ, συνεχὴς ἀνάγνωσις τῶν θείων Γραφών συμβάλλεται μετὰ κατανυκτικῶν λογίων, τῶν θεοφόρων Πατρών, καὶ ἡ μνήμη τῶν φοβερῶν κριμάτων τοῦ Θεοῦ, καὶ τῆς ψυχῆς ἀπὸ τοῦ σώματος, καὶ τῶν μελλουσῶν ἀπαντᾶν αὐτῇ φοβερών δυνάμεων, μεθ' ὧν ἔπραξε την πονηρίαν ἐν τῇ ὀλιγοχρονίᾳ καὶ ἐλεεινῇ ζωῇ ταύτῃ. Ἔτι δὲ καὶ τοῦ μέλλειν παραστῆναι τῷ φρικτῷ καὶ ἀδεκάστῳ βήματι τοῦ Χριστοῦ, καὶ μὴ μόνον περὶ πράξεων, ἀλλὰ καὶ λόγων καὶ ἐννοιῶν ἀπαιτεῖσθαι λόγον ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, καὶ πάντων τῶν ἀγγέλων αὐτοῦ, καὶ πάσης ἁπλῶς τῆς κτίσεως. Μνημόνευε δὲ συνεχῶς καὶ τῆς ἀποφάσεως ἐκείνης, ἣν ἐρεῖ ὁ φοβερὸς καὶ δίκαιος Κριτής τοῖς εὐωνύμοις· Ἀπέλ θατε ἀπ' ἐμοῦ, οι κατηραμένοι, εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰών νιον, τὸ ἡτοιμασμένον καὶ τῷ διαβόλῳ καὶ τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ. Καλὸν δὲ καὶ τῶν μεγάλων θλί ψεων τῶν ἀνθρωπίνων μνημονεύειν· μόλις γὰρ οὕτως ἵνα ἡ σκληρὰ καὶ ἀναίσθητος μαλαχθή ψυχή, καὶ εἰς αἴσθησιν ἔλθῃ τῆς ἰδίας αὐτῆς κακῆς κατα- στάσεως. Τὸ δὲ ἀσθενεῖν περὶ τὴν ἀγάπην τῶν ἀδελ φῶν, ἐκ τοῦ δέχεσθαί σε τοὺς ἐξ ὑποψυχίας λογι- μοὺς καὶ πιστεύειν τῇ ἰδίᾳ καρδίᾳ, γίνεται σοι, καὶ ἐκ τοῦ μηδὲν θέλειν πάσχειν κατὰ προαίρεσιν. Θέ λεις οὖν βοηθούμενος ὑπὸ τοῦ Θεοῦ; Προηγουμένως μὴ πιστεύειν ὅλως ταῖς ἰδίαις ὑπονοίαις, καὶ πάση δυνάμει σπουδάζειν ταπεινοῦσθαι τοῖς ἀδελφοῖς, κα πτειν αὐτοῖς τὸ ἴδιον θέλημα· ἐὰν ὑβρίσῃ σέ τις αὐτῶν, ἢ ἄλλως θλίψῃ, ὑπερεύχου αὐτῷ, ὡς εἶπον οἱ Πάτρες, ὡς μεγάλα σε εὐεργετοῦντι, ὡς ἰατρο τῆς φιληδονίας σου. Ἐκ τούτου ο θυμός σου μειού- ται, είγε κατὰ τοὺς ἁγίους Πατέρας θυμοῦ χαλινός ἡ ἀγάπη πρὸ δὲ πάντων παρακάλει τὸν Θεὸν δοῦ ναί σοι νῆψιν καὶ σύνεσιν τοῦ εἰδέναι τί τὸ θέλημα αὐτοῦ τὸ ἀγαθὸν, καὶ εὐάρεστον καὶ τέλειον, ἔτι 1 δὲ καὶ δύναμιν εἰς τὸ καταρτισθῆναι πρὸς πᾶν ἔρ- γον ἀγαθόν.' ' |
@ΕΡΩΤΗΣΙΣ ΚΑΙ ΑΠΟΚΡΙΣΙΣ |
EJUSDEM ABBATIS DOROTHEI.
ejus discipulum abbatem Joannem, cognomento Prophetam, ob perspicacia donum quod habuit a Deo.** INTERROGATIO I. Abbatis Dorothei ad abbatem Joannem. DOCTRINA XXI. Interrogatio 1. Quomodo possun, nimiam libertatem restringere et linguam meain moderari? |
ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΑΒΒΑ ΔΩΡΟΘΕΟΥ.
ειον, καὶ πρὸς τὸν αὐτοῦ μαθητὴν, τὸν ἀββαν Ἰωάννην, τὴν ἐπικληθέντα Προφήτην, διὰ τὸ διορατικόν χάρισμα, δ εἶχε παρὰ τοῦ Θεοῦ.** ΕΡΩΤΗΣΙΣ Α'. Τοῦ ἀββᾶ Δωροθέου πρὸς τὸν ἀββαν Ἰωάννην. ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΚΑ. Ερώτησις α'. Πῶς δυνήσομα: ἐκκόψαι παρρησίαν, και κρατῆσαι τῆς γλώσσης μου;' ' |