@189 CLEMENTINA. - HOMILIA V. 190
|
tabis. Ceterum,charissima, memor a me relatorum
mysteriorum mihi per litteras tuam indica volunta- tem. Vale. XX. Ego igitur hoc libello ab Appione tum accepto, quasi vere missurus ad amalam,tanquam illa rescripsisset confixi, et postridie venienti tradidi Appioni velut mulieris rescriptum, quod ita habet : Rescriptum ad epistolam ad Appionem tanquam ab adamata. XXI. Miror qua ratione, cum me de sapientia laudes, tamquam stultam compellas. Nam dum cupis ad tuum me adducere affectum, ex deorum fabulis sumpsisti exempla, Amorem, (quem om- nium antiquissimum dixisti, et supra cunctos deos. B et homines) non veritus infamare, quo meum cor- rumperes animum, meumque contumelia afficeres corpus. Amor enim non est deorum princeps ac ductor, is qui in cupiditatibus versatur; nam si sponte cupit, ipse est sui perpessio et supplicium, nec deus est, qui voluntarie patitur: sin vero in- vitus appetit concubitum, et nostras pervadens animas tanquam per corporum nostrorum instru- menta fertur ad congressum eorum quæ sub intel- ligentiam cadunt, qui eum inducit ad amandum, major est eo iterumque cum hic qui inducit in alium inducatur amorem,major alius qui hunc in- ducit reperitur,et in infinitum amantium numerum fit progressus; quod fieri non potest. Igitur neque est qui inducit,neque qui inducitur; sed est ipsius amantis affectus concupiscens, qui spe augetur et desperatione minuitur. XXII. Qui vero turpem nolunt cupiditatem coer- cere, de diis mendaciter fingunt; ut in iis quæ perpetrant deos primos esse auctores ostendendo culpa liberentur.Si enim suscipiendæ sabolis gratia et non libidinis ergo, qui dii vocantur, adulteria commiserunt,cur cum masculis quoque misceban- tur ? Sed ut gratificarentur, inquit, mulieribus ad- amatis, illas in astra converterunt. Igitur antea astra non erant,usque dum lasciviæ occasione co- lum stellis exornaretur? Et quomodo in stellas re- latarum liberi ac nepotes apud inferos puniuntur? Atlas gravatus pondere, Tantalus enectus siti, Si- syphus petram retinens, Titys pertusus viscera, Ιxio circa rotam indesinenter volutatus. Quomodo vero ut amatores dii eos, quos polluerant, inter astra retulerunt, sibi autem id muneris non sunt largiti? XXIII. Non ergo erant dii, sed tyrannorum ve- |
μεμνημένη περὶ ὤν σοι ἐξέφηνα μυστηρίων, διὰ A
γραμμάτων μοι τὴν σὴν δεῖξον προαίρεσιν. Ἔῤῥωσό μοι. ΧΧ. Ἐγὼ τοίνυν τότε 7 λαβὼν τὸ βιβλίον τοῦτο παρὰ τοῦ ᾿Αππίωνος, ὡς ὄντως διαπέμψων αὐτὸ τῇ ἐρωμένῃ, ἐπλασάμην ὡς ἐκείνης πρὸς ταῦτα ἀντι- γραψάσης, καὶ τῇ ὑστεραίᾳ 28 ἐλθόντι αὐτῷ ἐπέδωκα τῷ ᾿Αππίωνι ὡς δῆθεν τὴν παρ' ἐκείνης ἀντιγραφὴν, οὕτως ἔχουσαν· Αντίγραφον ἐπιστολῆς 20 πρὸς ᾿Αππίωνα ὡς παρὰ τῆς ἐρωμένης. ΧΧΙ. Θαυμάζω πῶς, ἐπὶ σοφίᾳ με ἐπαινέσας, ὡς ἀνοήτῳ γράφεις. Εἰς γὰρ σὸν πάθος 30 πεϊσαί με θελήσας ἐκ τῶν περὶ τοὺς θεοὺς μυθολογημάτων ἐποιήσω τα παραδείγματα, "Έρωτα τὸν πάντων 31 πρεσβύτατον, ὡς ἔφης 32, ἐπὶ πάντων θεῶν καὶ ἀν- θρώπων, βλασφημήσαι μὴ φοβηθείς, ὅπως τὴν ἐμὴν φθείρης ψυχὴν, καὶ τὸ ἐμὸν σῶμα περιυβρίσης. Ἔρως γὰρ θεῶν οὐκ ἔστιν ἀρχηγέτης, ὁ ἐν ταῖς ἐπιθυμίαις. Εἰ γὰρ ἐκὼν ἐπιθυμεῖ, αὐτός 149 ἐστιν ἑαυτοῦ πά θος καὶ κόλασις, καὶ θεὸς οὐκ ἂν εἴη ὁ πάσχων ἑκών· εἰ δὲ ἄκων ἐρᾷ τῆς μίξεως, καὶ τὰς ἡμετέρας διερ χόμενος ψυχὰς ὥσπερ δι᾿ ὀργάνων τῶν ἡμετέρων σω μάτων εἰς τὰς τῶν νοητῶν φέρεται συνουσίας, ὁ τοῦτον ἐρᾶν ποιῶν καὶ φέρων μείζων αὐτοῦ τυγχά νει· καὶ πάλιν αὐτοῦ ἐκείνου τοῦ φέροντος ἑτέρῳ πόθῳ φερομένου, μείζων ἄλλος ὁ φέρων ἐκεῖνον εύ ρίσκεται· καὶ εἰς ἀπέραντον ἐπαναφορὰν 33 τῶν ἐρώντων γίνεται, ὅ ἐστιν ἀδύνατον· Οὕτως οὐκ ἔστιν οὔτε ὁ φέρων, οὔτε ὁ φερόμενος, ἀλλ᾽ αὐτοῦ τοῦ ἐρῶντος τὸ ἐπιθυμητικόν ἐστι πάθος, ἐλπίδι αὐξόμενον καὶ ἀπογνώσει μειούμενον. ΧΧΙΙ. Οἱ δὲ κρατεῖν αἰσχρᾶς ἐπιθυμίας μὴ βουλό- μενοι τῶν θεῶν καταψεύδονται, ἵνα περὶ ὧν πράτ τουσιν, τοὺς θεοὺς ὡς προτέρους δράσαντας ὑποδει κνύντες, ἀπαλλάσσωνται 3 τῆς μέμψεως Εἰ γὰρ παι δοποιίας ἕνεκεν, καὶ οὐκ ἀσελγείας, οἱ λεγόμενοι θεοὶ τὰς μοιχείας ἐπετέλουν, τί καὶ τοῖς ἄρσεσιν ἐμίγνυντο 35; ᾿Αλλὰ χαριζόμενοι, φησίν, ταῖς ἐρω- μέναις κατηστέριζον 30 αὐτάς. Οὐκοῦν πρὸ τούτου οὐκ ἦσαν ἀστέρες, μέχρις ὅτε ἀσελγείας προφάσει ὑπὸ μοιχῶν ὁ οὐρανὸς ἄστροις ἐκοσμήθη; Πῶς δὲ καὶ οἱ τῶν κατηστερισμένων 37 έκγονοι ἐν ᾅδου και λάζονται, ὅ τε "Ατλας βαρούμενος, καὶ ὁ Τάνταλος δίψῃ 38 ἀνιώμενος, καὶ ὁ Σίσυφος ἐρείδων πέτραν, Τιτυὸς τὰ σπλάγχνα διορυττόμενος, Ιξίων περὶ τρο- χὸν ἀπαύστως κυλινδούμενος ; 150 πῶς δὲ καὶ οἱ ἐρασταὶ θεοὶ ὄντες, οὓς ἐμίαναν, κατηστέριζον 30, ἑαυτοῖς (95) τοῦτο μὴ χαρισάμενοι ; ΧΧΙΙΙ. Οὐκ ἄρα ἦσαν θεοί, ἀλλὰ τυράννων αἰνίγο' ' |
@VARIE LECTIONES.
27 Τότε adjunxi c. O. 8 Ita O c. marg. Gi, in cuj. textu ὑστερές 20 επιστολή Ο. 30 πάθος om. Ο 31 παίδων Ο. 32 Vbb. ὡς ἔφης des. in O. Subinde ἐπὶ τῆς C, ἐπιθείς in marg. 3 ἐπαναφορά conj. Cl. 34 Ita Ο c. S. ἀπαλλάσσονται C. 35 ἐμίγνυντο 0 c. 5., ἐμιγνοῖντο C. 36 κατηστήριζον C. 87 κατεστηρισμένων C, 38 δίψει Ο. 39 κατεστήριζον α, |
@VARIORUM NOTÆ.
|
lerunt, non id quoque largiti sunt,ut eorum poste-
ros (ἐκγόνους) a penis internis liberarent ? S.
|
(95) Leg. αὐτοῖς sc. τοῖς ἐρωμένοις, Cur, inquit,
dii mulieribus a se adamatis, quas inter astra re-' ' |
