@177 CLEMENTINA. - HOMILIA V. 178
|
τες δε πάντως κολάζονται. ᾿Αλλὰ καὶ αὐτοὶ οἱ ἄγγε- Α
λοι, κατὰ τοῦ κρείττονος ὑπὸ μάγων ορκιζόμενοι, ὑπείκουσιν, μήπως ἀπειθείας κριθέντες ἀπόλωνται. Εἰ γὰρ μὴ πάντα ἔμψυχα ὄντα καὶ λογισμένα προεώ- ρα τὴν ἐκ τοῦ κρείττονος δίκην, σύγχυσις ἂν ἐγεγόνει, τῶν πάντων στασιαζόντων πρὸς ἄλληλα. VI. Κἀγὼ ἔφην· Οὐκοῦν ὀρθῶς ἔχει τὰ ὑπὸ ποιη- τῶν καὶ φιλοσόφων λεγόμενα 57, ὡς ἐν ὅλου αἱ ψυ καὶ τῶν ἀσεβῶν, κριθεῖσαι ἐθ᾽ οἷς ἐτόλμησαν, κολά ζονται, οἷον Ιξίονος καὶ Ταντάλου Τιτυοῦ τε καὶ Σισύφου καὶ τῶν Δαναοῦ θυγατέρων καὶ ὅσοι ποτὲ ἄλλοι ἐνταῦθα ἐτέβησαν ; Καὶ πῶς, είχε ταῦθ' οὕτως μὴ ἔχῃ 58-59, δυνατὸν ἂν μαγείαν ὑφεστάναι ; Τοῦ δὲ εἰπόντος, οὕτω τὰ ἐν ᾅδου ἔχειν, ἐγὼ ἐπυθόμην· Δια τί δὴ καὶ αὐτοὶ μαγεύειν 60 οὐ περοβήμεθα, ἐπὶ μοιχείας πεπεισμένοι τὴν ἐν ᾅδου δίκην ; μοιχεία γὰρ βιάσασθαι τὴν μὴ θέλουσαν οὐ συντίθεμαι εἶναι δίκαιον. Εἰ δέ τις αὐτὴν 188 πείθειν ἐπαγγέλλεται, πρὸς τοῦτο, μετὰ τοῦ καὶ χάριν ὁμολογεῖν, ἑτοίμως ἔχω. VII. Καὶ ὁ ᾿Αππίων ἔφη· Οὐ δοκεῖ σοι ταῦτὸν εἶναι, εἴτε μαγείᾳ αὐτῆς ἐπιτύχοις 68, εἴτε πείσας λόγοις ; Κἀγὼ ἔφην Οὐ πάντως ὅμοιον· πολὺ γὰρ ἀφέστη κεν ἀλλήλων ἑκάτερον· ὁ μὲν γὰρ ἄκουσαν γυναῖκα τῇ τῆς μαγείας βίᾳ ἐπαναγκάσας, ὡς ἐπιβουλεύσας σώφρονι, χαλεπωτάτην ὑπέχει τὴν δίκην· ὁ δὲ λόγῳ πείσας, καὶ ἐπὶ τῇ αὐτῆς ἐξουσίᾳ καὶ βουλῇ ποιησά- μενος τὴν αἵρεσιν, οὐκ ἐβιάσατο. Πττον δὲ οἶμαι κολασθήσεσθαι τὸν πεπεικότα τοῦ βιασαμένου τοιγαρ οὖν, εἰ μὲν πεῖσαι δύνασαι, χάριν ἔξω ἐπιτυχών, αλ λως δὲ ἥδιον τ8 μοι τεθνάναι μᾶλλον, ἢ τὴν μὴ βου λομένην βιαίως ἐπαναγκάσαι. VIII. Καὶ ὁ ᾿Αππίων, ἀληθῶς διαπορῶν, ἔφη· Τί με χρὴ πρὸς σὲ λέγειν ; Ποτὲ μὲν γὰρ ὡς ὑπὸ ἔρω- τος ἐνοχλούμενος εὔχῃ ἐπιτυχεῖν, ποτὲ δὲ ὡς οὐκ ἐρῶν 6 τῆς ἐπιθυμίας προτιμᾶς τὸν φόβον, καὶ οἴει πείσας μὲν ὡς ἀναμάρτητος ἔσεσθαι ἀνεύθυνος, βίᾳ δὲ τῇ τῆς μαγείας ἐπιτυχὼν ὑφέξειν σε δίκην. Αλλ' ἀγνοεῖς ὡς τὸ τέλος παντὸς πράγματος κρίνεται, ὅτι γέγονεν, οὐ τὸ πῶς γέγονε δοκιμάζεται. Καὶ σὺ δὲ, ἐὰν μοιχεύσῃς, οὐ δήπου, μαγείᾳ μὲν δυνηθείς, ὡς ἀσεβὴς σὲ κριθήσῃ, πείσας δὲ, τῆς κατὰ τὴν μοι- χείαν ἁμαρτίας ἀπολυθήσῃ ; Κἀγὼ ἔφην· Διὰ τὸ ἐρᾶν πάντως μοι προκειμένου 139 τυχεῖν τῆς ἐρωμένης, ἀνάγκη μέν μοι ἑλέσθαι θάτερον, αἱρήσομαι δὲ, εἰ στ οἷόν τε, κολακεῦσαι μᾶλλον, ἢ μαγεῦσαι. Αλλ' οὐδὲ κολακείᾳ πείθειν αὐτὴν ῥᾴδιον· πάνυ γάρ ἐστιν ἡ γυνὴ D φιλόσοφος. ΙΧ. Καὶ ὁ ᾿Αππίων ἔφη· Ταύτη μᾶλλον εξελπίς εἶμε πείθειν 68 αὐτὴν δυνήσεσθαι, ὡς αὐτὸς θέλεις, εἴπερ γε προσομιλῆσαι αὐτῇ δυνάμεθα. Κἀγὼ ἀπε κρινάμην· Αδύνατον. Καὶ ὁ Ἀππίων ἐπίθετο, εἰ |
quentiæ rei pereant. Nisi enim cuncta anima et
ratione prædita justitiam Numinis præviderent, oriretur confusio, omnibus nempe mutua seditione per. Deum ab magis adjurati, obediunt, ne inobse- laborantibus. VI. Et ego dixi: Vera itaque sunt quæ a poetis et philosophis narrantur, in inferis animas impio- rum judicari, et pro facinoribus puniri? Exempli gratia animas Ixionis, Tantali, Tityi, Sityphi et Danai filiarum, nec non alios omne quicunque hic vixerunt impie. Ac quomodo,si hæc non ita se ha- bent, poterit magia subsistere? Cumque ille re- spondisset, ita esse de inferis, ego interrogavi : et cur ipsi magiam exercere non timemus, qui certi sumus de poenis adulterii apud inferos? Stupro si- quidem nolentem feminam comprimere, justum esse non assentior. Sed si quis persuasurum se il- lam pollicetur, ad id ego sum paratus, insuperque habebo gratiam. VII. Excepit Appion Nonne tibi videtur idem esse, sive per magiam ea potiaris, sive per verbo- rum suadelam? Respondi ego Non omnino par est multum quippe distat unum ab altero; qui enim invitam mulierem per vim magiæ cogit tan- quam insidiator pudicæ gravissimas dabit penas : qui vero sermone persuasit, atque in ejus arbitrio ac voluntate posuit electionem, is non intulit vim. Minus autem, opinior punietur qui suasit, quam qui coegit. Quocirca si quidem persuadere potes, gratiam habebo compos factus: aliter vero dulcius mihi mori quam nolentem vi adigere. VIII. Et Appion vere dubius animi dixit: Quid me tibi effari oportet ? Interdum enim quasi amoris impatiens frui desideras ; interdum vero, quasi non ames, metum anteponis cupidini, et existimas, quod, si persuaris, impune tanquam qui non peccaveris evades; sin vero per magicam vim con- pos voli fias, poenas dabis. Sed ignoras, cujuscun- que negotii finem judicari, et factum, non facti modum expendi. Et vero tu si adulterium commi- seris, nunquid, per magiam compos tamquam im- pius condemnaberis, per suasionem vero, ab adul- terii peccato absolveris ? Et ego respondi: Cum amem, omninoque mihi proponam frui amata, ne- cesse quidem est ut alterum eligam, malim vero, si facultas est, adulatione uti, quam magia. Sed nec blanditiis facile erit mulierem ad consensum adducere, valde enim sapientiæ studiosa est. ΙΧ. Et Appion : Eo magis inquit, bona me spes habet, posse ei persuaderi, quemadmodum cupis, si cum ea colloqui detur. Ego respondi,fieri nequit. Appion autem sciscitatus est, num posset ad eam' ' |
@VARIE LECTIONES.
κι ἀπειθήσαντες Cl., Ottoboniani ἀπειθείσαντες idem valet, ἀπελθήσαντες Ο. οι φλεγόμενα 0, mendose. 58.60 Ο legit in indicativo έχει. 60 μαγείαν C. Tum ἐπὶ μοιχεία Ο. οι Leg. μαγεία c. D., cl. capp. 7 et 8 . 62 ἐπιτυχών G. Verum jam vidit S. Idem παίτας mendose 63 ἥδιον S. O., ἥδειόν C. 64 αἱρῶν Ο. 68 ὑφέξιν Ο. 66 ασεβήσας C. 6' εἰ addidi c. O : quam particulam deesse jam suspicatus est S. 68 Ita S., πείσειν Ο. Ο. |
