@175 S. CLEMENTIS I ROM. PONT. OPERA DUBIA. 176
|
κατακλίσεως τὴν αἰτίαν. Ἐγὼ δὲ τὸν ἄνδρα οὐκ
ἀγνοῶν 43 πάνω Ἰουδαίους δι᾿ ἀπεχθείας ἔχοντα, ὡς καὶ πολλὰ βιβλία κατ' αὐτῶν συγγεγραφέναι τι καὶ αὐτὸν Σίμωνα νῦν οὐ διὰ φιλομάθειαν 45 εις φιλίαν προσιέμενον, ἀλλ' ἐπειδὴ Σαμαρέα αὐτὸν οἶδε μια σοϊουδαῖόν τε ὄντα καὶ κατὰ Ἰουδαίων προεληλυθότα, διὰ τοῦτο αὐτὸν προσῳκειώσατο, ἵνα δύναιτο κατὰ Ἰουδαίων τι παρ᾽ αὐτοῦ μανθάνειν. Ταῦτα ἐγὼ προειδώς 16 περὶ τοῦ Ἀππίωνος, ἅμα τῷ πυθέσθαι αὐτὸν τὴν αἰτίαν τῆς νόσου προσ ποιητικῶς 47 ἀπεκρινάμην, ὅτι τὰ νέων πάσχω καὶ ἀλγὼ τὴν ψυχήν. Ὁ δὲ πρὸς ταῦτα ἔφη· Τέκνον, ὡς πατρὶ θαρσήσας λέγε, τίς σου τῆς ψυχῆς ἡ νόσος ; Ἐμοῦ δὲ προσποιητικώς 48 πάλιν ἀναστενάξαντος, ὡς δὴ περὶ ἔρωτος εἰπεῖν αἰδουμένου, διά γε τῆς σιωπῆς 136 καὶ τοῦ κατανεύειν 40, περὶ οὗ ἤθελον ἐνδείκνυσθαι, παρεῖχον τὴν ὑπόνοιαν ὁ δὲ ἐραν με γυναικὸς ἀληθῶς ἀναπεισθεὶς, ἔφη· Οὐδέν ἐστιν ἐν τῷ βίῳ βοηθείας τυχεῖν μὴ δυνάμενον. Καὶ γὰρ αὐτὸς, ὅτε νέος ἤμην δ' ἐρασθεὶς γυναικὸς ἀξιολο γωτάτης, οὐ μόνον αὐτῆς 52 τυχεῖν ἡγούμην ἀδύνατον εἶναι, ἀλλ' οὐδὲ προσαγορεῦσαί ποτε ἤλπιζον· καὶ ὅμως, περιτυχών τινι Αἰγυπτίῳ, πάνυ τὰ μάγων ἀκριβοῦντι, καὶ φιλωθεὶς ἐκφαίνω μου τὸν ἔρωτα, καὶ οὐ μόνον ἑαυτόν μοι παρείχε πρὸς πᾶν ὃ ἐβουλό- μην, ἀλλὰ δαψιλέστερον πρός με φιλοτιμούμενος καὶ τὴν ἐπαοιδὴν, δι' ἧς ἔτυχον, διδάσκειν οὐκ ἐφθόνη σεν ἐκ δὲ τῆς ἐκείνου λαθραίας ὑποδείξεως, πει- σθεὶς τῇ τοῦ διδάξαντος ἀφθονίᾳ, καὶ ἅπαξ ἐπιτυ χών, ἐπαυσάμην τοῦ ἔρωτος. IV. Ὅθεν, εἰ καὶ σὺ τοιοῦτόν τι πέπονθας άνθρω πίνως, θάρσησον ἡμῖν πρὸς τὸ ἀμέριμνον· ἐντὸς γὰρ ἡμερῶν ἑπτὰ πάντως αὐτῆς ἐπιτυχεῖν σε ποιήσω. Ταῦτα ἀκούσας ἐγώ, εἰς τὸν ἐμὸν δὲ σκοπὸν ἀποβλέ πων, ἔφην· Σύγγνωθί μοι μὴ πάνυ πιστεύοντι μα γείαν ὑφεστάναι· πολλῶν γὰρ πολλὰ ἐπαγγελλομέ νων καὶ διαψευσαμένων ἤδη πεπείραμαι. Πλὴν δυσ ωπεῖ 54 μέ καὶ εἰς ἐλπίδας ἄγει ἡ σὴ ὑπόσχεσις. Δέδοικα δὲ ἐνθυμούμενος, μὴ ἄρα οἱ δαίμονες τοῖς μάγοις ἐνίοτε πρὸς τὰ κελευόμενα οὐχ ὑπείκουσιν. ν. Καὶ 5 Αππίων ἔφη· Ταῦτα ἐμοί σου μᾶλλον συγχώρει ειδέναι. 137 Πλὴν ἵνα μὴ δοκῇς, πρὸς ὅ ἔφης, μηδὲν ἀκηκοέναι παρ' ἐμοῦ, μάθε πῶς ἀνάγ κὴν ἔχουσιν οἱ δαίμονες τοῖς μάγοις ὑπείκειν περὶ ῶν κελεύονται· ὡς γὰρ ἀδυνατόν ἐστι στρατιώτην ἀντειπεῖν τῷ ἡγουμένῳ, αὐτοῖς τε τοῖς ἡγουμένοις οὐχ οἷόν τε παρακοῦσαι βασιλέως· (εἰ γάρ τις ἀντε ρεῖ τοῖς ἐφεστηκόσιν, πάντως τιμωρίας ἀξιοῦται·) οὕτως ἀδύνατόν ἐστι τοὺς δαίμονας μὴ ὑπουργεῖν τοῖς αὐτῶν ἡγουμένοις ἀγγέλοις, καθ᾽ ὧν ὁρκιζόμεν ναι φρίττοντες εἴκουσιν, εὖ εἰδότες ὅτι ἀπειθήσαν |
non ignorabam summo Judæos prosequi odio, adeo A
ut et contra eos multos scripserit libros; nunc certe Simonem ipsum in amicitiam admisit non quidem ob discendi studium ac eruditionem, sed quia novit eum esse Samaritanum et Judæorum hostem, adversus quos etiam sit progressus, ideo. eum sibi conciliavit, quo possit aliquid ab illo con- tra Judæos discere. III. Hæc ego sciens de Appione, simul ac causam ΙΙΙ. morbi petiit, respondi simulate, me juvenum more affectum dolere animo. Ad hæc ille dixit : Fili, tan- quam patri confisus narra, quinam sit animi tui morbus. Cumque iterum ficte vehemens ducerem suspirium, quasi veritus fateri amorem, silendo et valtum demittendo suspicionem: dedi ejus quod in- dicari volebam; at ille revera me mulierem deperire persuasus dixit : Nihil in vita est, cui non possit adhiberi remedium. Ipse enim ego, adhuc juvenis, cum in amorem incidissem elegantissimæ mulieris, non modo impossibile judicabam illa frui, verum neque salutare unquam sperabam: et tamen nactus aliquem Egyptium, magicis in artibus peritissi- mum, et contracta cum eo amicitia, amorem meum declaro : ac non solum ille se mihi ad cupita omnia tradidit; sed largissime mihi gratificans, etiam carminis per quod potitus fui scientiam non invidit atque per illius hominis occultam demon- strationem, persuasus magistri munificentia, et se- mel potitus, amare cessavi. IV. Unde si et tu tale quid hominum more pate- ris, mihi confisus depone curas. Intra enim septem C dies omnino te mulieris faciam compotem. His ego auditis, meum respiciens ad scopum, aio: Ignosce mihi non penitus credenti magiam exstare: multos quippe jam expertus sum, multa pollicitos ac men- titos. Attamen movet me ac in spem adducit pro- missio tua. Vereor autem, dum cogito, forte da- mones interdum magis ad mandata non obedire. V. Respondit Appion : Mihi concede, ut hæc plus quam tu cognoscam. Ne tamen nihil videaris ex me audivisse de eo quod dixisti, disce, qua ratione cogantur dæmones obsequi mandatis magorum; nam sicut fieri non potest, ut miles duci contra- dicat, et sicut ipsi duces non possunt imperatori non obtemperare (si quis enim præpositis resistat η omnino pœnas solvet), ita fieri nequit, ut dæmones. angelis ducibus suis non subserviant; per quos adjurati cedunt trementes, ut qui bene noverint se non obsecutos omnino puniri. Ipsi quoque angeli,' ' |
@VARIE LECTIONES.
D legi vult ἀγνοῶ. At oratio est ανακόλουθος, cum verbo προϊδών resumatur participium ἀγνοῶν. Alioquin scribendum esset ηγνόουν. 5. “ ἀναγεγραφέναι G. 48 Ejeci c. O, αὐτὴν post φιλομάθειαν. Tum προσιέμενον Β, προσέμενεν Ο. Ο. 46 προειδώς scripsi ex conject., προϊδών C, προϊδώς Ό. Tum τῷ 0, c. D, του G. 41 προσποιητῶς Ο. προσποιητῶς Ο. 49 κάτω νεύειν C. 50 Ita O, et ex conject. C, qui ἐρῶν in textu. Vbb. Nihil in vita est-unquam spe (rabam) Cotelerianæ versioni reddidi, cum excidissent in textu. Idem αξιολογώτατος, δὲ αὐτήν, S invita grammatica. 58 ἐμοῦ ap. S. si Ita O in marg., ήμιν 54 Ita O c. 5, δουσωπεῖ . ὑποργεῖν Ο. |
