@173 CLEMENTINA. - HOMILIA V. 174
|
nos colloquia mala. Excepi ego : Igitur mores ma-
los colloquia bona corrigunt. Dixit Appion Hodie abunde mihi sit, tuum certo agnovisse institutum: quare primus ut loquereris permisimus. Cras vero. hic, si tibi videtur, iisdem amicis convenientibus ostendam, quod dii nostri neque adulteri sunt, ne- que interfectores, neque liberorum interemptores, neque sororum vel filiarum vitiatores; at veteres, dum mysteria a solis descendi cupidis volunt in- telligi, ea fabulis quas dixisti occultaverunt.Jovem enim ferventem esse substantiam, physica ratione asserunt Saturnum autem tempus; et Rheam semper fluentem aquæ naturam. Verumtamen, ut pollicitus sum, eras vobis mane convenientibus, singulas species allegorice exponens rerum mani festam faciam veritatem. Ad hæc ego dixi : Cra- stina die, ut promisisti, ita facito. Jam vero hinc et adversus ea quæ dicturus es audi. XXV. Deorum gesta si, bona cum essent, malis fabulis obtecta sunt, magna ejus qui texit osten- ditur malitia, quod honesta pravis occultarit narra- tionibus, ne quis eorum fieret imitator. Quod si dii vere gesserant impia, contra oportebat illa bo- nis fabulis velare, ne homines, velut qui in nu- mina respicerent, illis consimilia niterentur pec- care. Hæc me dicente, qui aderant, non obscure videbantur incipere dictos a me sermones amore prosequi. Etenim frequenter et studiose rogantes, ut omnino postridie venirem, digressi sunt. HOMILIA V. I. Sequente igitur apud Tyrum die, quemadno- dum pacti eramus, in quietum locum adveniens, cæteros quidem cum quibusdam et aliis intuitus cum salutassem, Appionem vero non viderem, causam cur ille non adesset rogavi. Et aliquis re- spondit, illum ex ipsa vespera ægroto jacuisse cor- pusculo. Cumque ego dixissem, æquum esse ut sta- tim profecti eum visitaremus, fere cuncti deprecati sunt, ut prius eis edissererem; sic enim postea posse fieri ut illum inviseremus. Quia ergo una erat omnium voluntas, loqui capi. II. Heri hinc abiens, o amici, multum, fateor, sollicitus de futura adversus Appionem discepta- tione somnum capere non potui. Vigilante autem me occurrerunt, quæ Romæ contra illum commen- tus fui. Sunt autem hæc. A puero ego Clemens veritatis studiosus, quærensque animæ utilia, et in confutationes ac probationes tempus insumens, ni- hilque valens veri iuvenire, in morbum ex mentis impotentia deveni. Cumque decumberem, Romam advenit Appion, paternus amicus, et apud me ho- spitatur : audiensque in lecto me jacere, ad mein- gressus est, tanquam medicæ artis non imperitus; atque rogat causam decubitus. Ego vero hominem |
Οὐκοῦν ἐπανορθοῦσιν ἤθη ἄχρηστα ὁμιλίαι καλαί. A
Καὶ ὁ ᾿Αππίων ἔφη Σήμερον πεπληροφορήμην τὴν σὴν ἐπιγνῶναι ἔνστασιν· διὸ σοὶ πρώτῳ εἰπεῖν συνε χωρήσαμεν. Αὔριον δὲ ἐνταῦθα, εἴ σοι φίλον ἐστὶν, ἐπὶ τῶν αὐτῶν φίλων συνελθόντων ἀποδείξω, ὅτι οἱ θεοὶ ἡμῶν οὔτε μοιχοὶ ὄντες τυγχάνουσιν, οὔτε φου νεῖς, οὔτε παίδων φθορεῖς, οὐκ ἀδελφαῖς ἢ θυγα- τράσι πλησιάσαντες· ἀλλ᾽ οἱ ἀρχαῖοι, τὰ μυστήρια μόνους τοὺς φιλομαθεῖς εἰδέναι θέλοντες, μύθοις οἷς εἴρηκας αὐτὰ προεκάλυψαν 38. Ζῆνα γὰρ τὴν ζέου σαν οὐσίαν εἶναι φυσιολογοῦσιν, Κρόνον δὲ τὸν χρό νον, καὶ Ῥέαν τὴν ἀεὶ δέουσαν τοῦ 86 ὕδατος ούσιν. Πλὴν, ὡς ὑπεσχόμην, αὔριον, τὸ καθ᾽ ἕκαστον 37 είδος ἕωθεν ὑμῖν συνελθοῦσιν ἀλληγορήσας, τὴν τῶν ὄντων ἀλήθειαν ἐκφανῶ. Κἀγὼ πρὸς ταῦτα ἔφην· Αὔριον, ὡς ὑπέσχου, οὕτως ποίησον· ἤδη δὲ ἐντεῦθεν και πρὸς αὐτὰ, ἃ μέλλεις λέγειν, ἄκουσον. XXV. Αἱ τῶν θεῶν πράξεις εἰ μὲν, ἀγαθαὶ οὖσαι, κακοῖς μύθοις προεκαλύφθησαν, πολλὴ τοῦ σκεπά σαντος δείκνυται κακία, ὅτι τὰ σεμνὰ 134 ἀπό κρυψε κακοῖς διηγήμασιν, ἵνα μήτις αὐτῶν ζηλωτής γένηται· εἰ δὲ ἀληθῶς ἀσεβῆ διεπράξαντο, ἐχρῆν τοὐναντίον ἀγαθοῖς μύθοις 38 αὐτὰ ἐπισκέπειν, ἵνα μὴ οἱ ἄνθρωποι, ὡς εἰς κρείττονας ἀφορῶντες, ἁμαρτάνειν ἐπιχειρῶσιν ἐκείνοις παραπλήσια. Ταῦ τά μου εἰπόντος, οἱ παρόντες φανεροί ἦσαν ἀρχὴν λαμβάνοντες τῆς πρὸς τοὺς ὑπ' ἐμοῦ λεχθέντας λό γους ἀγάπης. Καὶ γὰρ συνεχῶς καὶ ἐσπουδασμένως ἀξιοῦντες πάντως με τῇ ὑστεραίᾳ ἐλθεῖν ἀπηλλάγησαν. ΟΜΙΛΙΑ Ε΄ Ι. Τῇ μὲν οὖν ἐν Τύρῳ ἐπιούσῃ ἡμέρᾳ, καθά συν- εταξάμεθα, εἰς τὸν ἡσύχιον τόπον 39 ἐλθὼν, τοὺς μὲν ἑτέρους μετά τινων καὶ ἄλλων ἰδὼν καὶ προσα γορεύσας, Αππίωνα δὲ μὴ ἑωρακώς, ἠρόμην τοῦ μὴ παρεῖναι ἐκεῖνον τὴν αἰτίαν. Καί τις ἔφη, δυσαῤῥών στως αὐτὸν ἀπ' αὐτῆς ἑσπέρας ἐσχηκέναι τὸ σωμάτ τιον. Ἐμοῦ δὲ φήσαντος, εὔλογον εἶναι παραχρῆμα ὁρμήσαντας ἐπισκέψασθαι αὐτὸν, σχεδόν οἱ πάντες ἠξίουν πρότερον διαλεχθῆναι με αὐτοῖς, εἶθ᾽ οὕτως κἀκεῖνον ἐπισκέψασθαι δύνασθαι 40 αὐτόν. Μιᾶς οὖν πάντων γνώμης γενομένης, λέγειν ἠρξάμην. Η Ἐχθὲς 4, ἐντεῦθεν ἀπαλλαγείς, ὦ φίλοι, ὁμο λογῶ ὅτι, πάνυ φροντίζων ὑπὲρ τῆς πρὸς ᾿Αππίωνα μελλούσης ἔσεσθαι ζητήσεως, ὕπνου τυχεῖν 135 οὐκ ἐδυνάμην. ᾿Αγρυπνοῦντος δέ μου εἰσέδραμε τὰ ἐν Ρώμῃ πρὸς αὐτόν μοι μεμηχανημένα. Ἐν δὲ τοιαῦ. τα· Ἐκ παιδὸς ἐγὼ Κλήμης ἀληθείας ἐρῶν, καὶ ζη- τῶν τὰ ψυχῇ διαφέροντα, καὶ εἰς ἀνασκευὰς καὶ και τασκευὰς δαπανῶν τοὺς χρόνους, καὶ μηθὲν τέλειον εὑρεῖν δυνάμενος, ὑπὸ τῆς ἀνοίας ἐξώκειλα 42 εἰς νόσον. Καὶ δὴ ἐμοῦ κατακειμένου, ὁ ᾿Αππίων ἐπιδη- μεῖ τὴ Ῥώμῃ, πατρικὸς ὤν μοι φίλος, καὶ ἐπιξε- νοῦται ἐμοὶ, καὶ κλινήρη μαθὼν πρὸς ἐμὲ εἰσέρ χεται, ὡς ἰατρικῆς οὐκ ἀμύητος, καὶ πυνθάνεται τῆς' ' |
@VARIE LECTIONES.
88 προεκάλυψεν 0, mendose. 36 του om. Ο. 37 καθέκαστον scr. O. 36 μύθοις add. c. O. Idem ἐπισκέ πτειν, p. ἐπισκέπειν. 39 τόπον non est in O. 40 δύνασθαι textui reddidi, postquam omissum erat a Cl et 5. Η χθές Ο. 42 ἐξώκειον Ο. |
