@163 S. CLEMENTIS I ROM. PONT. OPERA DUBIA. 164
|
σοι τ8 εἶναι δοκεῖ, τὰ πάτρια ἔθη φυλάττοντα τὰ
Ελλήνων φρονεῖν; Κἀγὼ ἀπεκρινάμην· Τὸν εὐσε βεῖν 16 προαιρούμενον οὐ πάντως φυλάσσειν δεῖ τὰ πάτρια, ἀλλὰ φυλάσσειν μὲν ἐὰν ἡ εὐσεβῆ, ἀπο- σείεσθαι 124 δὲ ἐὰν ἀσεβῆ τυγχάνῃ. Ἐνδέχεται γάρ τινα πατρὸς ἀσεβοῦς ὄντα, εὐσεβεῖν βουλόμενον, τῷ μὴ τοῦ πατρὸς ἀκολουθεῖν σεβάσματα ". Καὶ ὁ μὲν ᾿Αππίων ἀπεκρίνατο· Τί οὖν ; τὸν σὸν πατέρα ἔφης κακοῦ βίου γεγονέναι ; Κἀγὼ ἔφην· Κακοῦ μὲν οὐκ ἦν βίου, κακῆς δὲ ὑπολήψεως. Καὶ ὁ ᾿Αππίων Τίς ἦν ἡ κακὴ αὐτοῦ ὑπόνοια ἀκοῦσαι θέλω. Κἀγὼ ἔφην· Ὅτι τοῖς 18 τῶν Ἑλλήνων ψευδέσι και το και κοῖς ἐπίστευε μύθοις. Καὶ ὁ ᾿Αππίων ἐπύθετον Τίτ νες εἰσὶν οὗτοι τῶν Ἑλλήνων οι ψευδείς τε 80 καὶ κακοὶ μῦθοι; Κἀγὼ ἔφην· Ἡ περὶ θεῶν οὐκ ὀρθὴ δόκησις, ἣν ἐὰν μακροθυμῆς, ἀκούσῃ μετὰ τῶν φιλο- μαθῶν. ΙΧ. Διὸ πρὸ τῶν διαλόγων εἴς τινα ἡσυχώτερον 84 ὑποχωρήσωμεν ἤδη τόπον· ἐνταῦθα ὑμῖν διαλεχθήσο- μαι. Τοῦ δὲ ἰδιολογεῖσθαί με βούλεσθαι αἰτία γέγο νεν αὕτη 82, ἐπειδὴ οὐχ οἱ πολλοὶ οὐδὲ οἱ φιλοσο φοῦντες αὐτοὶ ἅπαντες γνησίως προσέρχονται τῇ τῶν ὄντων κρίσει. Ἴσμεν γὰρ πολλοὺς καὶ τῶν ἐπὶ φιλο σοφία μεγαλοφρονούντων 88 κενοδοξούντας, ἢ χρημα τισμοῦ χάριν περιβεβλημένους τὸν τρίβωνα καὶ οὐκ αὐτῆς ἀρετῆς ἕνεκεν, οἵπερ, ἐὰν μὴ εὕρωσι δι' ο φιλοσοφοῦσιν, ἐπὶ τὸ χλευάζειν τρέπονται. Διὰ δὴ τοὺς τοιούτους ἐπιτήδειόν τινα πρὸς τὸ ἰδιάζειν τόπον ἐπιλεξώμεθα. Χ. Καί τις ἐν αὐτοῖς πλούσιος ἀνὴρ, καὶ διὰ παν τὸς χῶρον τινα 15 περὶ ἑαυτὸν κεκτημένος παμ- μήνων φύλλων 84, ἔφη· Ἐπειδὴ σφόδρα καῦμα ἐπι- φλέγει, βραχὺ τῆς 85 πόλεως εἰς ἐμοὺς κήπους ὑπο- χωρήσωμεν. Καὶ δὴ προϊόντες ἐκαθέζοντο, ἔνθα ἦν καθαρά ψυχρῶν ναμάτων ρεύματα καὶ δένδρων παν τοίων χλοερὰ σκέπη. Ἔνθα ἐγὼ ἀσμένως ἐκαθεζόμην καὶ οἱ λοιποὶ περὶ ἐμὲ, καὶ ἡσυχάζοντες, ἀντὶ τῆς μελλούσης ἀξιοῦν με φωνῆς, διὰ τοῦ ἀτενίζειν εἰς ἐμὲ δῆλοι ἦσαν τῆς ὑποσχέσεως 86 τὴν ἀπόδειξιν ἀπαι τοῦντες. Καὶ δὴ οὕτως λέγειν ἠρξάμην |
Num ignoratio tibi videtur, patrios ritus servando A
sentire cum Græcis ? Et ego respondi: Qui vitam pie agere statuit, non omnino debet servare patria instituta, sed servare quidem, si pia sint, abjicere vero, si sint impia. Usu enim venire solet, ut ali- quis, patre impio natus, velit vivere pie, patris mores sequi nolens. Excepit Appion : Quid ergo ? patrem tuum ais mala vitæ exstitisse ? Respondi ego : Non quidem erat malæ vitæ, sed mala opi- nionis. Et Appion : Quæ illius fuerit mala senten- tia cupio audire. Et ego dixi : Quod falsis ac pra- vis Græcorum fabulis habuit fidem. Atque Appion sciscitatus est: Quænam sunt hæ Græcorum falsæ ac prave fabulæ ? Respondi Non recta de diis opinatio ; quam, si æquo animo fers, cum discendi cupidis audies. IX. Quare ante dissertationem jam secedamus in quietiorem aliquem locum,ubi vobiscum disseram. Quod autem velim seorsum colloqui causa hæc est, quia non accedunt sincere plerique, neque etiam omnes philosophi, ad judicandum de rebus.Multos. siquidem novimus, eorum quoque qui de se ob philosophim professionem magnifice sentiunt,inani gloria duci, aut lucri cupiditate non autem,virtutis amore indui palio : qui, si non invenerint id pro- pter quod philosophantur, vertunt se ad cachinnos. Ob istos ergo aptum aliquem locum eligamus, in quo soli simus. X. Tum quidam ex illis, vir dives, qui agrum possidebat frondibus elegantissime ornatum, dixit: Quandoquidem vehementer adurit æstus, paulu- C lum a civitate ad hortos meos secedamus. Et pro- gressi consederunt,ubi plura erant gelidorum lati- cum fluenta, et arborum omnigenum tegmen viride. Ibi ego lubens sedi, et reliqui circa me; qui si- lentes, pro voce qua me rogaturi erant, per fixos in me oculos clare videbantur quam promiserum demonstrationem poscere. Itaque sic loqui coepi : XI. Multa est, viri Græci, differentia inter verita- ΧΙ. Πολλή τις, ὦ ἄνδρες Ἕλληνες, ἡ διαφορὰ τυγ tem atque consuetudinem. Veritas enim sincere χάνει (83) ἀληθείας τε καὶ συνηθείας. Ἡ μὲν γὰρ ἀλή quæsita invenitur: consuetudo autem, quæcunque θεια γνησίως ζητουμένη εὑρίσκεται, τὸ δὲ ἔθος, assumatur, seu vera, seu falsa, temere a se ipsa ὁποῖον ἂν παραθηφθῇ, εἴτε ἀληθὲς εἴτε ψευδές, ἀκρί confirmatur; neque cum vera est,laetatur is qui as- D τως ὑφ' ἑαυτοῦ κρατύνεται, καὶ οὔτε ἀληθεῖ 87 ὄντι' ' |
@VARIE LECTIONES.
τὸ ἀγνωσίας sine σοι 0. 16 ἀσεβεῖν O in textu, ἴσως εὐσεβεῖν al. man. in marg. 77 Ita scripsi c. O ver- borum μὴ τῷ ordine inverso, μή θέλειν τῷ τοῦ πατρὸς ἀκολουθεῖν G. Tum μέν post ὁ om. Ο. * τοῖς deest in Οι 19 και om. Ο. 80 τε inserui c. O. τε inserui c. Ο. 8ι πια ο ε. L, ἡσυχότερον Ο. 88' αυτή 5, Ο, αυτή C. 83 μέγα φρο '81 Ita O c. νούντων Ο. 84 παμμιούσων φύλλων G. Prior vox dubio procul est barbara, nec satis liquet quid sit reponen- dum. Forte παμμίκτων φύλλων, nam postea παντοίων δένδρων meminit. D. Crediderim legi posse παμμήνων φύλλων, ut significentur arbores per omnes menses foliis abundantes, etiam media estate. Cl. Praeterea conjectaverit aliquis παμμυρίων. Sed maxime placet, quod proposuit Lobeckius Aglaoph. p. 107, παμα πλούσιον φύλλων 5, παμμούσων φύλλων Ο. Cotelerius vocem παμμιούσων in calce editionis suae mutavit in παμμούσων. 85 Ita o c. 5, βραχὺν τῇ C, qui conjecit βραχύ τι. 86 ὑποθέσεως S. ** Ita conj. C, in cuj. textu ἀληθές. Εt Ο. ἀληθές, in marg. al. man. ἴσως ἀληθεῖ. |
@VARIUM NOTÆ.
|
τύχῃ εἰ πατρώαν scribitur, item rectius ἀληθεύοντι.
COT.
|
(83) Διαφορά τυγχάνει. Totum caput eodem
modo habetur in Eclogis Damasceni capite Περὶ συνηθείας πονηράς, etc., nisi quod omittitur νύχ' ' |
