@161 CLEMENTINA. HOMILIA IV. 162
|
busque subjecit : ac ne plura proloquar multos
affligendo deus esse creditur, et, praeterquam quod formidabilis est, etiam honore afficitur. V. Quocirca non puto a quoquam ignem tantum accensum posse exstingui. Nemo enim in dubium vocat quæ ille pollicetur, sed singuli confirmant rem ita se habere. Quare ea, gratia, ut vos in peri- culum non veniatis, hortor ne quidquam tentetis adversus eum, ante quam Petrus venerit, qui cum sit Domini nostri Jesu Christi probatissimus disci- pulus, poterit solus contra tantam potentiam dimi- care. Tantum quippe metuo hunc hominem, ut, nisi alias cum domino meo Petro disceptans disces- sisset inferior, consilium dedissem vobis, ipsum quoque Petrum persuaderetis ne cum Simone dis- B putare niteretur. VI. Et ego respondi: Si dominus noster Petrus ignoraret quod ipse solus adversus ejus potentiam prævàlet, non utique præmittendo nos mandasset, ut clam Simonis gesta discentes ei scriberemus. Porro cum nox venisset, sumpto cibo dormivimus. Mane vero aliquis Berenices familiaris veniens dixit, Simonem in Sidonem navigasse, ex suis au- tem discipulis reliquisse Appionem Plistonicem, virum Alexandrinum,arte grammaticum,paternum, meum amicum mihi cognitum, et Annubionem quemdam Diospolitam, astrologum, atqua Atheno- dorum Atheniensem Epicureæ sectæ addictum.Nos autem edocti res Simonis mane cuneta cum scri- psissemus et ad Petrum misissemus,ad ambulatio- nem convertimus gradum. VII. Et occurrit nobis Appion, non solum cum prædictis duobus sociis, sed et cum aliis viris tri- ginta circiter. Ac simul atque me vidit, salutans et osculatus ait: Hic est Clemens, de quo multum ad vos sermonem habui, de illius nobilitate ac moribus liberalibus ; quod vir ex genere Tiberii Caesaris, et in omni Græca disciplina exercitatus, a barbaro quodam, qui vocatur Petrus, fraude compulsus esset ad peragendos ac prædicandos Judæorum ri- tus. Quare rogo, ut me in illo corrigendo adjuve- tis; et coram vobis eum interrogo. Respondeat mihi, quandoquidem arbitratur, quod se, ut pieta- tem coleret, dediderit, quo modo non maxime im- pius sit, qui patrios dereliquerit, declinaverit vero ad barbaros mores. Vall. Et ego respondi : Tuam quidem in me- præclaram volutatem habeo acceptam ; at igno- rationem amolior. Scilicet, præclara quidem volun- tas est, quod in iis, quæ ibi bona videntur, me versari cupis; verum cognitio non recte habens prætextu amicitiæ insidiari nititur. Dixit Appion : |
δαίμοσιν ὑπέβαλεν· καὶ ἵνα μὴ πολλὰ λέγω, πολλοὺς A
κακώσας θεὸς εἶναι ὑποληφθείς, πρὸς τῷ 91 φοβερὸν εἶναι καὶ προτετίμηται. ν. Ὅθεν οὐκ οἴομαι δυνήσεσθαί τινα τοσοῦτον ἀναφθὲν πῦρ σβέσαι. Οὐδὲ γὰρ ἐνδοιάζει τις περὶ ὧν ἐκεῖνος ἐπαγγέλλεται, ἀλλὰ τοῦτο οὕτως 122 ἔχειν διαβεβαιοῦται ἕκαστος. Διὸ τοῦ μὴ κινδυνεύειν ὑμᾶς χάριν παρακαλῶ μηδὲν ἐγχειρῆσαι πρὸς αὐτὸν, πρὶν ἂν Πέτρος ἔλθῃ, ὃς μόνος δυνήσεται πρὸς σε τοσαύ την δυναστείαν, τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ δοκιμώτατος ὑπάρχων μαθητής, ἀνταγωνίσασθαι. Τοσοῦτον γὰρ πεφόβημαι τὸν ἄνδρα, ὡς, εἰ μὴ καὶ ἄλο λοτε πρὸς τὸν κύριόν μου Πέτρον διαλεχθεὶς τὸ ἧττον ἀπηνέγκατο, συνεβούλευσα ἂν ὑμῖν καὶ αὐτὸν πείθειν τὸν Πέτρον, μὴ πειρᾶσθαι ἀντεξετάζεσθαι τῷ Σίμων:. VI. Κἀγὼ ἔφην· Ὁ κύριος ἡμῶν Πέτρος εἰ ἠγνόει ὅτι αὐτὸς μόνος κατισχύει τῆς ἐκείνου δυναστείας, οὐκ ἂν ἡμᾶς προπέμπων ἐνετέλλετο, λανθανόντως τὰ κατὰ Σίμωνα διαμανθάνοντας αὐτῷ γράφειν. Όμως ἐπεὶ ἑσπέρα κατειλήφει, ἀλῶν μεταλαβόντες ὑπνώ- σαμεν. Ἔωθεν δέ τις τῇ Βερνίκη συνήθης ἐλθὼν ἔφη, τὸν Σίμωνα εἰς τὴν Σιδῶνα ἐκπεπλευκέναι, τῶν δὲ αὐτοῦ μαθητῶν καταλελοιπέναι ᾿Αππίωνα τὸν Πλειστονίκην 68, ἄνδρα ᾿Αλεξανδρέα, γραμματικὸν τὴν ἐπιστήμην, ὃν πρὸς πατρός μοι φίλον ὄντα σε ἐπέγνων, καὶ ᾿Αννουσιῶνα τὸν Διοσπολίτην τινὰ ἀστρολόγον, καὶ ᾿Αθηνόδωρον τὸν ᾿Αθηναῖον τῷ Ἐπι κούρου ἀρεσκόμενον λόγῳ. Ἡμεῖς δὲ, τὰ κατὰ τὸν Σίμωνα μαθόντες, ἕωθεν πάντα γράψαντες καὶ Πέτρῳ διαπέμψαντες, εἰς περίπατον ἀπετραπόμεθα. VII. Καὶ ᾿Αππίων ἀπηντήσατο 68 ἡμῖν, οὐ μόνον μετὰ τῶν προειρημένων 123 εταίρων 67 τῶν δύο, ἀλλὰ καὶ μεθ᾿ ἑτέρων ἀνδρῶν ὡς τριάκοντα, καὶ ἅμα τῷ ἰδεῖν με προσαγορεύσας καὶ καταφιλήσας ἔφη· Οὗτός ἐστι Κλήμης, περὶ οὐ ὑμῖν τῆς τε εὐγενείας καὶ τῆς ἐλευθεροπρεπείας 68 πολὺν ἐποιούμην λόγον, ὅτι ἀνὴρ πρὸς γένους Τιβερίου Καίσαρος ὢν καὶ πάν της Ελληνικῆς παιδείας το εξησκημένος, ὑπὸ βαρβά- ρου τινὸς, τὴν προσηγορίαν Πέτρου, τὰ τῶν 10 Ἰου δαίων ποιεῖν καὶ λέγειν ἠπάτηται. Ὅθεν ἀξιῶ συνα- γωνίσασθαί μοι πρὸς τὴν διόρθωσιν αὐτοῦ· καὶ ἐφ' ὑμῶν αὐτοῦ πυνθάνομαι. Λεγέτω μοι, ἐπειδὴ πρὸς τὸ εὐσεβεῖν ἑαυτὸν ἀποδεδωκέναι νομίζει, πῶς οὐχὶ τὰ μέγιστα ἀσεβεῖ, καταλιπών 11 μὲν τὰ πάτρια, ἀποκλίνας δὲ εἰς ἔθη βάρβαρα. VIII. Κἀγὼ τὰ ἀπεκρινάμην· Τὴν μὲν πρὸς ἐμέ D σου ἀγαθὴν προαίρεσιν ἀποδέχομαι, τὴν δὲ ἀγνωσίαν ἀποτείομαι. Ἡ μὲν 18 γὰρ προαίρεσις ἀγαθῆ, ὅτι, ἐν οἷς δοκεῖς τὸ καλοῖς, ἐν τούτοις εἶναί με θέλεις· ἡ δὲ γνῶσις οὐκ ὀρθῶς ἔχουσα φιλίας προφάσει ένα- δρεύειν ἀγωνίζεται. Καὶ ὁ ᾿Αππίων ἔφη· Αγνωσία' ' |
@VARIE LECTIONES
64 ὄντα o et 61 Ita Oc. D, to C. 52 Post πρός est αὐτόν in o expunctum. 63 Πλειστονίκον Ο. ex conject. C., in cuj. textu öv. Davisii notulam eo spectantem S non intellexisse videtur. Tum Διοσπολίτην S, Ο, Διοπολίτην Ο. 65 Ita ex conject. C, qui in textu Επικούρω ut O 66 ἀπηντάσατο Ο. 67 ἑτέρων O. Idem καθ' ἑτέρων. 68 Ila intellige lectionem Ottoboniani ἐλευθερωπρεπείας cum cod Reg. 804, ἐλευθεροτροπείας C. 69 Repone πᾶσαν Ἑλληνικὴν παιδείαν, uti semper loquuntur idonei scriptores. Vide Epit. c. 46. D. 10 τῶν inserui c. O. * Lia O c. Cl et 8, καταλειπών (sic) C. Dein ἔθνη cod. Reg. 804. 72 Εγώ G. 18 ἡμᾶς p. ἡ μέν Ο. 14 δοκεῖν Ο. |
