@149 CLEMENTINA. - HOMILIA III. 150
|
post diebus venerunt quidam eorum, qui præire
solebant,et dixerunt Petro : Simon magnas presti gias Tyri edendo multos incolarum perculit, teque multis calumniis odiosum reddidit. LIX. Quæ postquam audivit Petrus, insequenti nocte auditorum turbam fecit convenire, atque congregatis dixit: Cum ego properarem ad gentes quæ multos deos asserunt, prædicaturus et docturus, unum esse Deum creatorem coeli et terræ omniumque quæ in iis continentur,quo dilecto possent salutem consequi, præveniens malitia ex conjugationis lege præmisit Simonem, ut homines, si forte multos deos, damnatis iis qui in terra dicuntur, desinerent affirmare, jam multos in coelo existere putarent; quo, dum monarchia seu unitatis Dei bonum nul- latenus in pretio habent,in perpetuum post suppli- cia intereant. Quodque pessimum est, quia verus sermo incomparabilem habet vim, anticipans Si- mon calumniis persuadet hominibus ne me ullo modo recipiant, ne forte, qui calumniatur, revera esse calumniator deprehendatur, et ne verus ser- mo, cum fuerit patefactus, credi possit. Oportet ergo me cito hominem assequi, ut ne calumnia diu- tius immorata omnes penitus invadat. LX. Ἐπεὶ οὖν δεῖ τινα ὁρίσαι ἀντ᾿ ἐμοῦ τὸν ἐμὸν ἀναπληροῦντα τόπον, μια προαιρέσει δεηθῶμεν τοῦ Θεοῦ 88 οἱ πάντες, ὅπως τῶν ὄντων ἐν ἡμῖν τὸν 89 κρείττονα αὐτὸς πρόδηλον ποιήσῃ, ἵνα ἐπὶ τῆς Χρι στοῦ καθέδρας καθεσθεὶς τὴν αὐτοῦ Ἐκκλησίαν εὐ σεβῶς οἰκονομή. Τίς άρα ορισθήσεται; Θεοῦ γὰρ βουλῇ 90 αναδείκνυται μακάριος ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος, ὃν καταστήσει ὁ κύριος αὐτοῦ ἐπὶ τῆς θεραπείας G τῶν συνδούλων αὐτοῦ, τοῦ διδόναι αὐτοῖς τὰς τρο φὰς ἐν καιρῷ αὐτῶν, μὴ ἐννοούμενον καὶ λέγοντα ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ· « Χρονίζει ὁ κύριός μου ἐλα θεῖν· καὶ ἄρξηται τύπτειν τοὺς συνδούλους αὐτοῦ, ἐσθίων καὶ πίνων μετά τε οι πόρνων καὶ μεθυόντων καὶ ἤξει ὁ κύριος 33 τοῦ δούλου ἐκείνου ἐν ὥρᾳ ᾖ ου προσδοκᾷ, καὶ ἐν ἡμέρᾳ ᾖ οὐ γινώσκει, καὶ διχοτο- μήσει αὐτὸν, καὶ τὸ ἀπιστοῦν αὐτοῦ μέρος μετὰ τῶν ὑποκριτῶν θήσει, κ LXI. Εἰ δέ τις τῶν παρεστώτων, διοικεῖν δυνάμενος τὴν ἀγνωμοσύνην τῶν ἀνθρώπων, ὑποστέλλεται, τῆς αὐτοῦ ἀναπαύσεως φροντίζων μόνης, καὶ αὐτὸς προσ δοκάτω ἀκοῦσαι· Δοῦλε πονηρὲ καὶ ὀκνηρέ, ἔδει σε τὸ 112 ἀργύριόν μου προβαλεῖν ἐπὶ τῶν τραπεζιτῶν, καὶ ἐγὼ ἂν ἐλθὼν ἔπραξα τὸ ἐμόν· ἐκβάλετε 98 τὸν ἀχρεῖον δοῦλον εἰς τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον. Καὶ εὐλό γως. Σοῦ γάρ, φησὶν, ἄνθρωπε, τοὺς λόγους μου ὡς ἀργύριον ἐπὶ τραπεζιτών βαλεῖν οἱ καὶ ὡς χρήματα δοκιμάσαι. Τὸ οὖν πλῆθος τῶν πιστῶν δεῖ ἑνί τινι πείθεσθαι, ἵνα οὕτως ἐν ὁμονοίᾳ διατελεῖν δυνηθῇ. Τὸ γὰρ εἰς ἀρχὴν μιᾶς λήγον ἐξουσίας, μοναρχίας |
μετὰ πολλὰς ἡμέρας ἦλθόν τινες τῶν προόδων, Πέτρῳ A
λέγοντες· Σίμων μεγάλα θαυμάσια ἐν Τύρῳ ποιῶν πολλοὺς τῶν ἐκεῖ κατεπλήξατο, και σε πολλαῖς δια βολαῖς μισεῖσθαι ἐποίησεν. LIX. Ταῦτα ἀκούσας ὁ Πέτρος, τῇ ἐπιούσῃ νυκτί τῶν ἀκροατῶν τὸν ὄχλον συνελθεῖν ἐποίησεν· όμως συνελθοῦσιν ἔφη· Ορμῶντός μου 83 εἰς τὰ ἔθνη τὰ πολλοὺς θεοὺς λέγοντα, κηρύξαι καὶ διδάξαι ὅτι εἰς ἐστιν ὁ Θεὸς, ὃς οὐρανὸν ἔκτισε καὶ γῆν καὶ τὰ ἐν αὐτοῖς πάντα, ὅπως ἀγαπήσαντες αὐτὸν σωθῆναι δυνηθῶσιν, προλαβοῦσα ἡ κακία τῷ δὲ τῆς συζυγίας νόμῳ προαπέστειλε Σίμωνα, ἵνα οἱ ἄνθρωποι, ἐὰν τοὺς πολλοὺς θεοὺς λέγειν παύτωνται, καταγνόντες τῶν ἐπὶ γῆς λεγομένων, ἐν οὐρανῷ πολλοὺς θεοὺς εἶναι νομίσωσιν 88. ἵνα μηδέποτε τὸ τῆς μοναρχίας τιμήσαντες καλὸν εἰς τὸ παντελὲς μετὰ κόλασιν ἀπό λωνται. Καὶ τὸ δεινότατον, ἐπεὶ ἀληθὴς λόγος ἀπαρά- βλητον ἰσχὺν ἔχει, προλαμβάνων ταῖς διαβολαῖς πεί- θει αὐτοὺς αὐτὸ, 111 μηδὲ τὴν ἀρχὴν ἀναδέξασθαί μου 86· μή πως ὁ διαβάλλων αὐτὸς τῷ ὄντι διάβολος ἐλεγ χθῇ, καὶ ὁ ἀληθὴς λόγος ἀναδειχθεὶς πιστευθῆνα δυνηθῇ. Χρὴ οὖν με ταχέως αὐτὸν ἐπικαταλαβεῖν, ἵνα μὴ ἡ διαβολὴ ἐγχρονίσασα παντελῶς πάντων ἐπι κρατήσῃ 87. LX. Quoniam igitur necesse est aliquis consti- tuatur qui meum suppleat locum, uno animo Deum cuncti oremus, ut eorum qui inter nos sunt præ- stantissimum manifestet, quo sedens in Christi cathedra ipsius Ecclesiam pie administret. Quis autem designabitur? Dei quippe pronuntiatur con- silio beatus ille homo, quem constituet ejus domi- nus super famulitium conservorum suorum,ut det illis cibum in tempore, qui non cogitat ac dicit in corde suo Moram facit dominus meus venire: si enim sic coeperit percutere conservos, manducans et bibens cum meretricibus ac ebriosis, veniet do- minus servi illius in hora qua non sperat et in die quo nescit, et dividet eum, partemque ejus infi- delem ponet cum hypocritis (α). » LXI. Quod si quis astantium, cum possit homi- num improbitatem regere, tamen detrectat, de sua solum quiete sollicitus, et ipse exspectet audire : Serve male et piger, oportuit te tradere pecuniam meam nummulariis, et ego veniens exegissem quod meum est. Ejicite inutilem servum in tenebras exte- riores (b). Et merito. Tuum enim, inquit, est, o homo, probare verba mea,tanquam apud nummu- larios argentum et pecuniam pendere. Itaque fide- lium multitudo uni debet credere, ut ita possit vi- vere concorditer. Quod enim in unius potestatis imperium desinit, monarchiæ representatione, fa- (α) Matth. χχιν, 48; Luc. xii, 42. (b) Matth. xxv, 26; Luc. xix, 22.' ' |
@VARIE LECTIONES.
83 ἐπειδὴ ὁρμῶντός μου p. ὁρῶντός μου Ο. 8 αὐτῷ C. 86 νομίσουσιν Ο. 44 αὐτῷ C. 86 νομίσουσιν C. 86 Lege μέ. 5. 87 ἐπικρατήσει 88 του Θ. δεηθώμεν Ο. 8 τόν om. G. 90 Ita c D, βουλή. Ο. 91 té prætermiserunt Cl et S. 82 ἐκείνου excidit ap. Cl et S. " εμβάλετε Ο. οι βαλεῖν adjunxi c. Ο. |
